Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер және редактор Арабелла Сьюзан Лоуренс (12 тамыз 1871 - 24 қазан 1947) - британдық лейбористік партияның саясаткері, ең алғашқы әйел лейбористік депутаттардың бірі.
British politician and editor
Arabella Susan Lawrence (12 August 1871 – 24 October 1947) was a British Labour Party politician, one of the earliest female Labour MPs.
Ерте өмір
Лоренс - бай адвокат Натаниел Тертиус Лоренстің және банкрот судьясы және вице-канцлер сэр Джеймс Бэконның қызы Лора Бэконның кіші қызы. Оның арғы атасы Нью-Джерсидегі Абрахам Огден болды, ал ол бастапқы нонконформист Филип Генридің ұрпағы болды.
Lawrence was the youngest daughter of Nathaniel Tertius Lawrence, a wealthy solicitor, and Laura Bacon, daughter of Sir James Bacon, a bankruptcy judge and Vice Chancellor. Her great grandfather was Abraham Ogden of New Jersey, and she was also descended from the original Nonconformist Philip Henry.
Білім
Ол Лондон мен Кембридждегі Ньюнхэм колледжінде білім алған.
She was educated in London and at Newnham College, Cambridge.
Мансап
Бастапқыда консерватор, ол Лондон округтік кеңесінің мүшесі болды 1910-1912 жылдары, бірақ кәсіподақшы Мэри Маккартурдың ықпалынан кейін ол социализмге айналды, және 1913 жылдан 1927 жылға дейін кеңеске лейборист мүшесі ретінде қосылды, ол LCC төрағасының орынбасары болды 1925-1926 жылдары. Ол Фабиан қоғамына қосылып, Сидни Уэббпен, әсіресе оның әйелі Беатрис Уэббпен жақын қарым-қатынаста болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол негізінен әйелдер фабрика жұмыскерлерінің жағдайын жақсарту үшін жұмыс істеді. Лоуренс сол кезде Джордж Лансбери бастаған Лондонның Поплар қаласындағы жергілікті кеңестің мүшесі ретінде (1919-1924) орталық үкіметті елемейтін және тарифті белгілеуден бас тартқан лейбористік топтың мүшесі болды. Лоуренс 1921 жылы Холлоуэй түрмесінде бес аптаға қамалды, бірақ ақыр соңында ол және оның әріптестері кеңесшілер науқаны табысты болды, бұл үкімет кедейлер заңының мөлшерлерін теңестіру туралы заң қабылдады. Лоуренс алғаш рет 1920 жылы өткен сайлауда Камбервелл Солтүстік-Батыстағы парламентке үміткер болды, бірақ 1923 жылы өткен сайлауда Ист-Хэм Солтүстікке жеңіске жетті, ал келесі жылдың қаңтар айында алғашқы лейбористік үкімет билікке келді. Ол Дороти Джусон және Маргарет Бондфилдпен бірге алғашқы үш әйел лейборист депутаттың бірі және Лондон сайлау округінің өкілі болып сайланған алғашқы әйел болды. Ол "хатын-кыз депутат" деп атауға қарсылық білдірді және "Неге Черчилльді ер адам деп атамайсыз?" Ол Білім беру кеңесінің президенті Парламентінің жеке хатшысы болып тағайындалды. Азшылық үкіметі тек тоғыз айға созылды; Зиновьевтің хатынан кейін Еңбек партиясы 1924 жылдың қазан айындағы сайлауда жеңіліп, Лоренс жеке жеңілді. Алайда консервативті жеңімпаз Чарльз Уильямсон Крук 18 айдан кейін қайтыс болды және Лоуренс 1926 жылдың сәуірінде өткен қосымша сайлауда оңай қайта сайланды. 1924 жылы Лоуренс Кеңес Одағына барып, алты ай бойы кеңінен саяхаттап жүрді. Веббтер мен Ресейге барған басқа да Фабиандардан айырмашылығы, ол большевиктердің шетелдік қонақтарға айтқан барлық нәрселеріне сенбеді, бірақ әртүрлі адамдармен байланыс орнатуға тырысты және ол кеңестік жүйеге қатысты сын көзқарасын сақтады. Сьюзан Лоуренс 1929 жылы сайланған екінші азшылықтағы Еңбек үкіметінде Денсаулық сақтау министрлігінің Парламенттік хатшысы болып тағайындалды. Ол 1930 жылы Лланддунодағы Еңбек партиясы конференциясының төрағасы болды, бұл лауазымға бірінші әйел болды. Парламенттегі лейборист депутаттардың басым көпшілігі сияқты ол 1931 жылдың жазында Рамсей Макдональдтың Ұлттық үкіметінде қатысудан бас тартты және 1931 жылғы жалпы сайлауда өз орындығынан айырылды, енді ешқашан Парламент мүшесі болмады. Еңбек партиясындағы жұмысын жалғастыра отырып, Лоуренс 1941 жылға дейін Ұлттық атқарушы құрамының мүшесі болды және өмірінің қалған бөлігін соқырлармен жұмыс істеуге арнады. Оның немерелері арасында детектив жазушысы Сирил Хейр және генерал сэр Джордж Джиффорд болды. Люси Нортон, Луи де Руврой, герцог де Сент-Симон жазбаларының аудармашысы және Лесли Льюис, өнер тарихшысы және "Ауыл үйінің жеке өмірі" кітабының авторы оның немерелері арасында болды.
Originally a Conservative, she was a member of the London County Council 1910–1912, but after coming under the influence of the trades unionist Mary Macarthur she was converted to socialism, and rejoined the council as a Labour member from 1913 to 1927, becoming deputy chairman of the LCC 1925–26. She joined the Fabian Society, becoming close to Sidney Webb, and especially to his wife Beatrice Webb. During the First World War, she principally worked to improve the conditions of women factory workers. As a member of the local council in Poplar, London (1919–24), led at the time by George Lansbury, Lawrence was part of the Labour group that defied central government and refused to set a rate, arguing that the poverty in the area meant that the poor were being asked to pay for the poor. Lawrence was imprisoned for five weeks in Holloway Prison in 1921, but ultimately she and her fellow councillors' campaign succeeded, in that government passed a law to equalise Poor Law rates. Lawrence first stood, unsuccessfully, for Parliament at Camberwell North West at a by election in 1920, but won East Ham North in the 1923 election which saw the first Labour government take office in the January of the following year. She was one of the first three female Labour MPs, alongside Dorothy Jewson and Margaret Bondfield, and the first woman elected to represent a London constituency. She objected to being referred to as a "woman MP", and is said to have rejoined "Why don't you call Churchill a man MP?" She was appointed Parliamentary Private Secretary to the President of the Board of Education. The minority government lasted only nine months; following the Zinoviev letter, the Labour Party lost the election of October 1924 and Lawrence was personally defeated. However, the Conservative victor, Charles Williamson Crook, died only 18 months later and Lawrence was easily re elected at a by election in April 1926. In 1924, Lawrence visited Soviet Russia and spent six months travelling widely. Unlike the Webbs and other Fabians who went to Russia she did not believe everything the Bolsheviks alleged to foreign visitors, but tried to make contact with a wide variety of people, and she retained a critical attitude towards the Soviet system. Susan Lawrence was appointed Parliamentary Secretary to the Ministry of Health in the second minority Labour Government elected in 1929. She was also the chair of the Labour Party Conference in Llandudno in 1930 the first woman to hold the position. Like the vast majority of Labour MPs in Parliament, she refused to take part in Ramsay MacDonald's National Government in the summer of 1931, and she lost her seat in the 1931 general election, never again to be a Member of Parliament. Maintaining her work in the Labour Party, Lawrence was a member of the National Executive until 1941, and devoted much of her time to working with the blind for the remainder of her life. The detective novelist Cyril Hare and General Sir George Giffard were among her nephews. Lucy Norton, the translator of the writings of Louis de Rouvroy, Duc de Saint Simon, and Lesley Lewis, art historian and author of The Private Life of a Country House, were among her nieces.