Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
United Building & Construction Trades Council v. Mayor and Council of Camden, 465 U.S. 208 (1984) - АҚШ Жоғарғы Сотының қала тұрғындарын жұмысқа алуға жеке жұмыс берушілерге қысым жасай алатындығын, бірақ жеке мердігерлерді штаттан тыс тұрғындарға қарсы алалау үшін билікті пайдалану АҚШ Конституциясының Төртінші бабының Артықшылықтар мен иммунитеттер туралы ережесі бойынша ескерілуі мүмкін дегені.
United Building & Construction Trades Council v. Mayor and Council of Camden, 465 U. S. 208 (1984), was a case in which the Supreme Court of the United States held that a city can pressure private employers to hire city residents, but the same exercise of power to bias private contractors against out of state residents may be called into account under the Privileges and Immunities Clause of Article Four of the United States Constitution.
Фактілер мен іс жүргізу тарихы
Нью-Джерси штатының Камден қаласының муниципалдық жарғысы қала құрылысында жұмыс істейтін мердігерлер мен қосалқы мердігерлердің кемінде 40% -ы Камден тұрғындары болуы керек. 1980 жылдың қарашасында қала Нью-Джерси қазынашылық департаментінің бас оңалту іс-әрекет офицерімен әкімшілік процедураларды бастады. "Аффирмативтік іс-қимыл" қызметкері жарлықты мақұлдаған кезде, талапкер кәсіподақ Нью-Джерси жоғары сотының апелляциялық бөлімінде жарлықтың конституциялық болуына қарсы шағымданды. Содан кейін Нью-Джерсидің Жоғарғы соты барлық мәселелерді шешу үшін апелляцияны өз істеріне бекітті. Нью-Джерсидің Жоғарғы соты бірінші кезекте жарлық "Тынық сауда туралы" шартты бұзбайды деп тапты, өйткені қала нарыққа қатысушы ретінде әрекет етті. Сонымен қатар, ол артықшылықтар мен иммунитеттер туралы ереже жарлыққа қолданылмайды деп тапты, өйткені кемсітушілік мемлекеттік емес, муниципалды тұрғылықты жеріне негізделген.
A municipal ordinance of the city of Camden, New Jersey, required at least 40% of the employees of contractors and subcontractors working on city construction projects to be Camden residents. In November 1980, the city initiated administrative procedures with the Chief Affirmative Action Officer of the New Jersey Treasury Department to gain state approval for the ordinance as an affirmative action program. When the Affirmative Action Officer approved the ordinance, the plaintiff trade union filed a notice of appeal with the Appellate Division of the New Jersey Superior Court challenging the constitutionality of the ordinance. The New Jersey Supreme Court then certified the appeal onto its own docket, in order to decide all the issues in the case. The New Jersey Supreme Court held first that the ordinance did not violate the Dormant Commerce Clause because the city was acting as a market participant. It further held that the Privileges and Immunities Clause did not apply to the ordinance because the discrimination was based on municipal, not state, residency.
Жоғарғы Сот
Сотталушы Рехнквист көпшіліктің атынан жазып, алдымен, Камденнің дискриминациялық жарлықты муниципалитет ретінде қабылдауы оны артықшылықтар мен иммунитеттер туралы ереже бойынша тексеруден құтқара алмайды деп тапты. Екінші жағынан, ол жарлық Камденнің тұрғындары емес Нью-Джерси тұрғындарын кемсітсе де, штаттан тыс азаматтарды кемсітсе де, Нью-Джерси азаматтарының кем дегенде саяси процесс (мемлекеттік заң шығарушы орган) арқылы мәселені шешу мүмкіндігі бар деп есептеді. Штаттан тыс тұрғындардың мұндай мүмкіндігі жоқ. Ренквист сондай-ақ артықшылықтар мен иммунитеттер туралы талаптарды талдаудың негізін жасады. Біріншіден, Сотқа осы заңның осы баппен қорғалатын артықшылықтар мен иммунитеттерге ауыртпалық келтіретінін анықтау қажет. Ренквист мемлекеттік құрылыс келісімшарттарында мемлекеттік емес резиденттің жұмыспен қамтылу мүддесі "мемлекетаралық келісімді дамыту үшін" "негізгі" болып табылады және сондықтан ол баппен қорғалады деп санайды. Ренквист артықшылықтар мен иммунитеттерді ұйықтап тұрған сауда ережесінен бөліп, ұйықтап тұрған сауда ережесі экономикалық протекционизмді болдырмау үшін сот арқылы жасалған ілім болса, артықшылықтар мен иммунитеттер ережесі адамдардың құқықтарын қорғау үшін нақты Конституциялық мәтін болып табылады. Осылайша, шарттардың екі түрлі мақсаты болғандықтан, "нарық қатысушылары" ерекшелігі артықшылықтар мен иммунитеттер талдауына қолданылмады. Камден қоғамдық жұмыстар мердігерлеріне қала тұрғындарын жұмысқа алу үшін "Тұқымалы сауда" шартына қайшы келместен қысым жасай алады, бірақ бұл қалаға артықшылықтар мен иммунитеттер туралы ереже бойынша тексеруден қашып құтылуға мүмкіндік бермеді. Алайда, Ренквист артықшылықтар мен иммунитеттер туралы ереже мемлекеттің немесе саяси бөлімнің барлық ықтимал кемсітушілік әрекеттеріне тыйым салмайтынын түсіндірді. Камден қаласы өз қаулысының қалалық ыдырауды, жоғары жұмыссыздықты, қаланың салық базасының төмендеуін және қаладан "орта таптың қашуын" жоюға бағытталғандығын дәлелдеді. Қалалық әкімдік бұл қаулыға сәйкес қалада жұмыс орындарының белгілі бір санын сақтап қалу, сондай-ақ, қала тұрғындары емес жұмысшыларға зиян келтірмей отыру керек деп түсіндірді. Ренквист, Камденнің жарлықты негіздеуі қолайлы және жарлық кемсітушілік әсерін азайту үшін дұрыс жасалған болса да, жарлықтың конституциялық екенін анықтау үшін фактілердің жеткіліксіз нәтижелері болды деп есептеді. Ол істі Нью-Джерсидің Жоғарғы сотына қайта жіберді.
Justice Rehnquist, writing for the majority, held first that the fact that Camden adopted the discriminatory ordinance in its capacity as a municipality does not render it immune from review under the Privileges and Immunities Clause. Secondly, he held that even though the ordinance discriminates against New Jerseyans who are not Camden residents just as much as it discriminates against out of state citizens, New Jersey citizens at least have the chance to remedy the problem through the political process (the state legislature). Out of state residents have no such option. Rehnquist also formulated a framework for analysis for Privileges and Immunities claims. First, the Court must decide whether the law in question burdens any of the privileges or immunities protected by the clause. Rehnquist held that an out of state resident's interest in employment on public works contracts was "'fundamental' to the promotion of interstate harmony" and therefore protected by the clause. Rehnquist distinguished the Privileges and Immunities from the Dormant Commerce Clause by explaining that while the Dormant Commerce Clause is a judicially created doctrine to prevent economic protectionism, the Privileges & Immunities Clause is an actual Constitutional text to protect people’s rights. Thus, since the clauses have two distinct purposes, the “market participant” exception did not apply to the Privileges and Immunities analysis. Camden could pressure public works contractors to hire city residents without running afoul of the Dormant Commerce Clause, but this did not allow the city to escape scrutiny under the Privileges and Immunities Clause. However, Rehnquist went on to explain that the Privileges and Immunities Clause did not bar all potentially discriminatory acts by a state or political subdivision. The city of Camden argued that its ordinance was intended to remedy its urban decay high unemployment, a decline in the city's tax base, and "middle class flight" from the city. The city argued further that the ordinance was meant to keep a certain number of jobs within the city itself, without unduly harming those potential employees who were non residents. Rehnquist held that even though Camden's justification of the ordinance was acceptable and that the ordinance was properly tailored to reduce the impact of the discrimination, there were inadequate findings of fact upon which to determine whether the ordinance was constitutional. He remanded the case back to the New Jersey Supreme Court.
Келіспеушілік
Сот төрешісі Блэкмун бұл істің жалғыз қарсыласы болды. Ол Ренквисттің муниципалдық тұрғылықты жеріне негізделген кемсітушілік артықшылықтар мен иммунитеттер туралы ереже бойынша тексеруден қашып құтыла алмайды деген пікірін жоққа шығарды, өйткені осындай протекционисттік заңнамадан штат тұрғындары да, штаттан тыс азаматтар да бірдей зардап шегуі мүмкін. Ол сондай-ақ, бұл бапты Конституцияны жасаушылар муниципалитеттер тарапынан осындай кемсітушілікке жету үшін ешқашан ойламағанын жазды. Соңында ол штаттың тұрғындары муниципалитеттердің осындай кемсіту шараларына қарсылық білдіретін штаттағы тұрғындардың саяси әрекеті арқылы жанама пайда таба алады деп сенді, өйткені кейбір штаттар (Калифорния және Джорджия) осы жағдайдағыдай протекционисттік жарлықтарға тыйым салатын заңдар қабылдады.
Justice Blackmun was the sole dissenter in the case. He rejected Rehnquist's assertion that discrimination based on municipal residence could not escape scrutiny under the Privileges and Immunities Clause because both in state and out of state citizens could be equally harmed by such protectionist legislation. He also wrote that the Clause was never intended by the Framers of the Constitution to reach this type of discrimination by municipalities. Finally, he believed that out of state residents could benefit indirectly from the political action of in state residents' opposition to such discriminatory measures by municipalities because some states (California and Georgia) had already passed laws prohibiting exactly the type of protectionist ordinances as the one in this case.