Кіріспе

Аквилеяндық ырым - Аквилея патриархатының ерекше литургиялық дәстүрі, сондықтан ritus patriarchinus деп аталады. Ол XVII ғасырдың басында Рим діни жорабымен алмастырылды, бірақ оның элементтері 1807 жылға дейін Венециядағы Киелі Марк базиликасында сақталды.

Тарих

553 жылы үш тараудағы схизмада епископ Македонийдің басқаруындағы Аквилея кафедрасы Риммен қарым-қатынасын үзді және 698 жылы Павия кеңесіне дейін созылған схизматикалық патриархатқа айналды. Бірнеше нұсқалар Аквилея мен оның кейбір суфрагандық орындықтарының ерекше ырым-жырымдары бар екенін айтады (әдетте ritus patriarchinus немесе "патриархиялық ырым" деп аталады), бірақ олар бұл ырымның не екеніне қатысты нақты белгі бермейді. Көптеген теориялар бар, әсіресе Аквилеяндық ырымның Милан, Равенна ырымдарына және Миланның De sacramentis, IV, 46 кітабындағы Санкт-Амброзийдің фрагменттеріне қатысты. Бухвальд "De sacramentis" кітабындағы Евхаристиялық дұғаның шын мәнінде Аквилеялық екендігі туралы пікірді қорғайды. Аквилея оны 381 жылы Аквилея синодының мәліметтері бойынша, Ескендіриядан, Мысырдан қабылдады деп есептеледі. Бұл диссертация Рим өзінің канонын Аквилеядан шамамен бесінші ғасырда алып кеткенін айтады. Егер бұл рас болса, Аквилея Рим каноны Еуропаға келген қақпасы болар еді. Баумстарк Де сакраментисті Равенна епископлығына жатқызады, ол бастапқыда Александриядан, Мысырдан келгенін және Аквилеяда бірдей ырым қолданылғанын келіседі. Ол ritus patriarchinus - бұл Равенна экзархатының ритусы деп санайды. Төртінші ғасырда бөлек діни рәсімдер пайда болған кезден бастап, Аквилеяның өз қызметі болған. Бұл Римдегі сияқты емес, бірақ батыс ритуалдарының үлкен "Галликан" тобының тағы бір нұсқасы болды. шығу тегі. Бұл әдет шынымен де Миланның ескі әдет-ғұрыптарымен, тіпті Равеннаның әдет-ғұрыптарымен байланысты болса керек. Осыған байланысты, де Рубеи, он сегізінші ғасырда жазған, Ангельус кезінде бұрынғы Аквилея патриархатының аумағында "Сөз тән болды" (Et Verbum caro factum est) деген сөздерді айтуға келгенде көкірегіне тию әдетінің болғанын атап өтті. Бұл жерде Иса Мәсіхтің адам болып келгені айтылады. Осылай Оның тәңірлік болмысына тәндері де бөленетін болады. Аквилеялық Хромаций Аквилеялық ырымның дәлелін беретін уағыздар мен трактаттарды қалдырды.

VIII ғасыр

Аквилеяндық ырымның ең көне және ең көп мәлімет беретін құжаты - бұл сегізінші ғасырдағы ломбард қолымен "Codex Richdigeranus" алтыншы ғасырға қосылған. Кодексті құрастырған Гермен Морин мен Х. Ф. Хаз бұл capitulare деген сөздің Aquileia деген сөзді білдіретінін дәлелдейді. Валафрид Страбон (тоғызыншы ғасырдың аяғында) Аквилеялық Паулин құрастырған "химндарды" атап өтті. тоғызыншы ғасырдағы "Аквилеевтің катехумендер туралы зерттеуінің" басылған бөлігі. Бұл іс жүзінде сол кездегі Римдік ординарлардың; сондықтан Римдік ырым-жырым басқасын алмастырып отырды. Орта ғасырдың соңғы кезеңінде ритус патриархинус Рим ритуалына берік берілді.

Орта ғасырдың аяғы

Аквилея ритуалы тіпті Венецияда қолданылған сияқты, өйткені 1250 жылы Кастелло епискобы Петр IV Рим папасына Рим ритуалын қабылдауға рұқсат сұрады. 1308 жылы және 1418 жылы Венецияда Аквилельдік тәлімді қалпына келтіруге тырысты. Бірақ 1456 жылы папа Каллист III жаңадан құрылған Венеция патриархына римдік литургиялық дәстүрді ұстануға рұқсат берді. Бірақ оның түпкілікті жоғалуынан бұрын, Аквилейлік ырым осы жергілікті формаларда өте аз қалғандықтан, оның бастапқы сипаты қалған. 1579 жылы Комоға барып, ондағы дін қызметкерлерін Римдік Бревиарийді қабылдауға көндірген Верчелли епискобы Франциск Бономио жергілікті рәсім Римдегі рәсіммен бірдей болғанын айтады. Сонымен, 1494 жылы Аугсбургте басылған Missale pro s. aquileyensis ecclesiae ritu, breviaries және sacramentaries (әдет-ғұрыптар) үшін басылған Аквилея, Венеция және Комо он бесінші ғасырда, әлі де атауын алып жүрсе де, ritus patriarchinus (немесе ritus patriarchalis), бұл Рим дәстүрінің жергілікті түрлерінен басқа ештеңе емес.