Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландия философы Алан Эдвард Мусгрейв (англ. Alan Edward Musgrave; 1940 жылы туған) - ағылшындық философ.
New Zealand philosopher
Alan Edward Musgrave ('/m//ʌ//s//g//r//eɪ//v/; born 1940) is an English born New Zealand philosopher.
Өмірбаян
Мусгрейв 1961 жылы Лондон экономика мектебінде философия және экономика мамандығы бойынша білім алды. Карл Поппер Мусгрейвтің 1969 жылы аяқтаған PhD-ге жетекшілік етті. Масгрейв Поппердің ғылыми көмекшісі, кейін оқытушы болып жұмыс істеді. Мусгрейв 1970 жылы Отаго университетінің философия кафедрасының төрағасы болып тағайындалды, 1970 жылдан 2005 жылға дейін кафедра меңгерушісі болды. Ол тағайындалған кезде 30 жаста еді. Досы және әріптесі Имре Лакатоспен бірге олар "Сын-пікір және білімнің өсуі" (Кембридж университетінің баспасы, 1970) атты кітапты редакциялады. Бұл Лакатос пен Масгрейв ұйымдастырған 1965 жылғы Лондон конференциясындағы Поппер / Кун қарсыластығын жазған 4 томның ең көп сатылатын басылымы. 1992 жылы Масгрейв эпистемологияға арналған кішкентай кітапты - Common Sense, Science and Scepticism жариялады. 1999 жылы Мусгрейв өзінің ғылыми еңбектерінің жинағы "Реализм және рационализм туралы эсселер" (Rodopi) атты жинағын жариялады. 2006 жылы Мусгрейвті Festschrift: Рационалдық және шындық: Алан Мусгрейвпен сөйлесулер, Колин Чейне және Джон Ворралл (Спрингер) редакциялады. 2009 жылы Мусгрейв ғылым, дін және математика туралы кірме деңгейдегі кітапты жариялады. Оның ғылыми емес жетістіктері арасында Отаго философиясының Жаңа Зеландияның өнімділікке негізделген зерттеулерді қаржыландыру рейтингісі бар. 2003 және 2006 жылдардағы зерттеулерде Отагоның философия кафедрасы Жаңа Зеландиядағы барлық академиялық пәндер арасында ең жақсы нәтиже көрсеткен кафедра болып саналды. 2010 жылы Отаго университеті оның құрметіне стипендия үшін ақша жинау үшін қаржыландыру науқанын бастады. 2012 жылы Отаго университеті Мусгрейвке университеттің ең жоғары ғылыми марапаты - "Құрметті ғылыми-зерттеу медалі" сыйлығын берді.
Musgrave was educated at the London School of Economics with a BA Honours philosophy and economics 1961. Karl Popper supervised Musgrave's PhD which was completed in 1969. Musgrave worked as Popper's research assistant, initially then as a lecturer. Musgrave was appointed to the chair of the philosophy department at the University of Otago in 1970, and was head of department from 1970 to 2005. He was 30 years old at his appointment. Along with Imre Lakatos, a friend and colleague, they edited Criticism and the Growth of Knowledge (Cambridge University Press, 1970). It is the best selling of the 4 volumes that record the Popper/Kuhn confrontation at the 1965 London Conference that Lakatos and Musgrave organised. In 1992 Musgrave published Common Sense, Science and Scepticism, an entry level book on epistemology. In 1999 Musgrave published Essays on Realism and Rationalism (Rodopi), a collection of his scholarly papers. In 2006 Musgrave was honoured with a Festschrift: Rationality and Reality: Conversations with Alan Musgrave, edited by Colin Cheyne and John Worrall (Springer). In 2009, Musgrave published Secular Sermons: Essays on Science and Philosophy (Otago University Press), an entry level book on science, religion and mathematics. Among his non scholarly achievements is the Otago Philosophy's ranking in New Zealand's Performance Based Research Funding. In both the 2003 and 2006 surveys Otago's Philosophy department ranked as the best performing department among all academic disciplines in New Zealand. In 2010 the University of Otago embarked on a funding campaign to raise money towards a scholarship in his honour. In 2012 the University of Otago awarded Musgrave the Distinguished Research Medal, the university's highest research honour.
Философиялық еңбектері
Оның басты қызығушылығы - эпистемология, тарих және ғылым философиясы, әсіресе биология философиясы. Оның мансабының ең үлкен бөлігі Чарльз Дарвинді зерттеуге арналды. Өзінің бүкіл мансабында ол ғылыми реализм мен ғылыми рационализмді қорғады және оларды қазіргі заманғы басты қорғаушы деп саналады. Ол идеализмнің әртүрлі түрлеріне шабуыл жасады; Соңғы кезде ол ұғымдық идеализмге шабуыл жасады, ол халық арасында "Стоувтың асыл тасы" деп аталатын аргументті кеңейтті. Метафизикалық тұрғыдан алғанда, Мусгрейвті номиналист деп қарастыруға болады; ол плеонисттік платонизм деп аталатын ұстаным үшін таласады. Бұл ұстаным негізінен біздің тіліміздегі шатасулар Платондық тұлғаларды тудырады деп мәлімдейді. Плеонастикалық грек тілінен шыққан термин, "ашықтық" деген мағынаны білдіреді. Оның көптеген шығармаларында Сэр Карл Поппердің әсері байқалады. Ол Лондонда болған кезінде философ Имре Лакатоспен бірге жұмыс істеді. Оның рационализм түрі, ол мойындайды, шеңберлік; бірақ, ол Poppers's Rationalism-тен гөрі жақсы (егер аздап жақсы болса да), ол иррационализмді мойындайды. Алайда, оның ғылыми реализм түрі әлдеқайда күшті. Оның ұстанымы ғылымның дұрыс екендігін білдірмейді, тек оның кейбір бөліктерін дұрыс деп қабылдауымыз мүмкін. Мысалы, электрон жоқ болуы мүмкін, бірақ бұл біз оған сенбеуіміз керек дегенді білдірмейді. Оның ғылыми теорияға сенуінің басты критерийі - оның 'жаңаша болжаулар' жасауы. Ол - жаңаша болжамдар мен тұрақты болжамдар арасындағы айырмашылықты атап көрсеткен екі жақтағы ғылым философтарының бірі. Жаңаша болжау - теорияны құрастыруда қолданылмаған, бірақ одан кейін пайда болған. Егер ғылыми теория белгісіз бір нәрсе туралы (белгілі бір жүйелілікке қарама-қарсы) дәл болжау жасаса, онда теория дұрыс болуы керек, немесе дәл 'жаңа' болжау керемет түрде болжалды. Бұл дәлел бұрын көптеген ғылым философтары (бәлкім, ең танымал Хиллари Путнам, "Реализм - ғылымды кереметке айналдырмайтын жалғыз философия" деген ұғымды жасаған) барлық ғылыми болжамдарға қолданған. Алайда бұл афоризм тек қана софизмнің химерасы деп сынға алынды, ол негізінен өзінің мәніне қарағанда азғыру күшін пайдаланды. Дегенмен, профессор Мусгрейв бұл аргумент тек жаңа болжауларға ғана қолданылса ғана табысты болатынын атап өткенімен, кішігірім топқа кіреді. Алайда, бұл талапты логикалық тұрғыдан қорғауға болмайды, өйткені ол петиция принципінің қателігін жасайды, ол тиісті негіздемесіз, ол қорғауға тиіс қорытындыны қабылдайды. Алайда, аргумент ішінде дөңгелектілікті мойындаған кезде ("мыңайды аргументтер" ең жақсы түсіндірмеге қорытынды жасау арқылы ғылыми "ең жақсы түсіндірмеге қорытынды жасауды" ақтауға тырысады), Мусгрейв өзінің ұстанымын шындыққа емес, рационалды сенім туралы қорытынды жасау ретінде қорғайды. Ол теорияның дұрыс екендігін нақты білу және теорияның дұрыс екеніне сенімділікпен сену туралы осы айырмашылықты жасағаны үшін, ол реализмге көптеген классикалық қарсылықтарды болдырмайды.
His chief interest is in epistemology, history and philosophy of science, especially the Philosophy of Biology. The largest part of his career has been dedicated to the study of Charles Darwin. Throughout his career he has defended scientific realism and scientific rationalism, and is often considered their chief contemporary defender. He has attacked various forms of idealism; most recently he attacked conceptual idealism by extending the argument popularly known as Stove's "Gem". Metaphysically speaking, Musgrave can be considered a nominalist; he argues for a position he specifically calls Pleonastic Platonism. This position basically claims that confusions within our language gives rise to Platonic entities. Pleonastic is a term with Greek roots meaning "excessive". Many of his works exhibit influence from Sir Karl Popper – his teacher as an undergraduate and postgraduate at the London School of Economics. He also shared an office with fellow philosopher Imre Lakatos while he was in London. His form of Rationalism is subject, he admits, to circularity; but, he insists, it is better (even if only slightly better) than Poppers' Rationalism, which admits to irrationalism. However, his form of scientific realism is much stronger. His position does not assert that science is correct, only that we may reasonably accept certain parts of it to be correct. Electrons, for example, may not exist; but that does not mean we should not believe in them. His main criterion for believing in a scientific theory is that it generates 'novel predictions.' He is one of the few philosophers of science, on either side of the debate, to stress the distinction between novel predictions and regular predictions. A novel prediction is one that was not used in the construction of a theory, but that nevertheless follows from it. If a scientific theory makes an accurate prediction about something unknown (as opposed to a known regularity), then the theory must either be true, or the accurate 'novel' prediction was miraculously guessed. This argument had previously been applied to all scientific predictions, by many philosophers of science (the most famous, perhaps, being Hilary Putnam, who coined the clause 'Realism is the only philosophy that doesn't make science a miracle'). This aphorism however, has been criticised as being merely a chimera of sophism, used mostly for its seductive force rather than its substance. Nevertheless, Professor Musgrave is in a smaller group by stressing that the argument can only succeed if applied solely to novel predictions. This claim however, cannot be defended logically as it commits the petitio principii fallacy of assuming, without adequate justification, the conclusion it is supposed to defend. However, while admitting circularity within the argument (in that "miracle arguments" seek to justify scientific "inference to the best explanation" by use of an inference to the best explanation), Musgrave defends his stance as one making a conclusion about rational belief rather than truth. Because he makes this distinction about knowing for certain that a theory is right, and reasonably believing that a theory is right, he evades many classical objections to realism.