Кіріспе
Неміс әдебиеті мен музыкасындағы прото-романтикалық қозғалыс (/,//S//t//ʊə//m// //U//n//t// //'//d//r//{//N//, // //'//d//r//a://N/,; әдетте "толқын және стресс" деп аударылады) 1760-шы жылдардың соңы мен 1780-шы жылдардың басында болған неміс әдебиеті мен музыкасындағы прото-романтикалық қозғалыс. Бұл қозғалыста жеке тұлғалық субъективтілік және, әсіресе, эмоцияның шектен тыс күйлері Ағартушылық және оған байланысты эстетикалық қозғалыстар енгізген рационализмнің ұғынылған шектеулеріне қарсы еркін түрде білдірілді. Бұл кезең Фридрих Максимилиан Клингердің сол есімді пьесасынан алынған, оны алғаш рет 1777 жылы Абель Сейлердің әйгілі театр компаниясы орындады. Философ Иоганн Георг Хаманн Штурм-унд Дрангпен байланысты; басқа да маңызды тұлғалар Иоганн Антон Лейзевиц, Якоб Михаэль Рейнхольд Ленц, Х. Л. Вагнер және Фридрих Максимилиан Клингер болды. Иоганн Вольфганг фон Гёте мен Фридрих Шиллер өмірінің басында қозғалыстың көрнекті жақтаушылары болды, бірақ олар Веймар классицизміне айналатынды бастаумен онымен байланысу кезеңін аяқтады.
the play for which the era was named
the Lamb of God album
Sturm und Drang (/,//S//t//ʊə//m// //U//n//t// //'//d//r//{//N//, // // //'//d//r//a://N/, ; usually translated as "storm and stress") was a proto Romantic movement in German literature and music that occurred between the late 1760s and early 1780s. Within the movement, individual subjectivity and, in particular, extremes of emotion were given free expression in reaction to the perceived constraints of rationalism imposed by the Enlightenment and associated aesthetic movements. The period is named after Friedrich Maximilian Klinger's play of the same name, which was first performed by Abel Seyler's famed theatrical company in 1777. The philosopher Johann Georg Hamann is associated with Sturm und Drang; other significant figures were Johann Anton Leisewitz, Jakob Michael Reinhold Lenz, H. L. Wagner, and Friedrich Maximilian Klinger. Johann Wolfgang von Goethe and Friedrich Schiller were notable proponents of the movement early in their lives, although they ended their period of association with it by initiating what would become Weimar Classicism.
Қарсы ағартушылық
Француз неоклассицизмі (оның ішінде француз неоклассикалық театры), ерте бароккодан басталған қозғалысы, рационалдылыққа баса назар аударған, Штурм-унд-Дранг қозғалысының жақтаушылары үшін бүліктің басты нысанасы болды. Оларға сентиментальділік пен өмірге объективті көзқарас эмоционалдық шатасу мен жекелікке жол берді, ал рационализм, эмпиризм және универсализм сияқты ағарту дәуірінің идеалдары енді адам жағдайын ұстай алмады; 18-ші ғасырдың аяғында эмоционалдық шектен шығулар мен субъективтілік модаға айналды.
Этимология
"Штурм-унд-Дранг" термині алғаш рет Фридрих Максимилиан Клингердің 1776 жылы Абель Сейлердің "Сейлер шеушпиль қоғамы" үшін жазған және жариялаған пьесасының атауы ретінде пайда болды. Пьесаның астарында Америка революциясы жатыр, онда автор қиын эмоцияларды күшпен білдіреді және рационализмнің басым тәртібіне қарағанда жеке тұлға мен субъективтілікті мадақтайды. Штурм-унд-Дрангпен байланысты әдебиет пен музыка осы бастамашылық жұмыстан бұрын пайда болған деген пікірлер айтылса да, неміс суретшілері осы кезден бастап жаңа эстетиканы айқын сезіне бастады. Бұл көрінеу стихиялы қозғалыс классикалық кезеңнің ортасынан аяғына дейін көптеген неміс авторлары мен композиторларымен байланысты болды. Sturm und Drang - тыңдаушыларды шоқтайтын немесе оларды қатты сезімге бөлейтін әдебиеттер мен музыкамен байланысты. Бұл қозғалыстың көп ұзамай Веймар классицизмі мен ерте романтизмге жол ашылды, содан кейін адамның деспотизмнен үлкен бостандығы үшін әлеуметтік-саяси алаңдаушылық барлық табиғи нәрселерді діни емдеумен бірге енгізілді. Штурм-нд-Дрангтың канонына кімнің шығармасын қосу керек немесе кіргізу керектігі туралы көп пікірталас жүріп жатыр. Бір көзқарас бойынша бұл қозғалысты Гёте, Иоганн Готфрид Хердер, Якоб Михаэль Рейнхольд Ленц және олардың тікелей неміс серіктестері 1770 және 1780-жылдардың басында көркем әдебиет және / немесе философиялық шығармалар жазған. Ал, екінші көзқарас - бұл әдеби ағымның проза, поэзия және драмадағы бір мезгілдегі дамумен ажырамас байланысы, оның тікелей әсері 18-ші ғасырдың соңына дейін неміс тілінде сөйлейтін елдер бойынша тарады. Дегенмен, бұл қозғалысты бастаушылар оны ертеректе өркендеген, содан кейін жиі қарама-қайшы көркем істердің пайдасына тасталған уақыт ретінде қарастырды.
Эстетикалық және философиялық қозғалыстар
Штурм мен Дрангтың алғысы ретінде Крахтменштің әдеби топосы Ф. М. Клингерден басталатын драматургтар арасында болды. Оның көрінісі жеке тұлғаның сыртқы билікке жалбарынудың қажеті жоқ, өзін-өзі құтқарудың қажеті жоқ, рационализммен де күшейтілмейді. Бұл идеалдар Штурм-ун-Дранг идеалдарымен бірдей және кейінгі атаудың неміс драматургтарының күшті қозғалысына жатқызылатын зорлық-зомбылық пьесаларында қол жеткізген нәрселерінен айтарлықтай өзгеше нәрсені білдірудің орнына неміс әдебиетіндегі бірқатар қатар, ықпалды қозғалыстарды санап шығу үшін бар деп дәлелдеуге болады. Әдебиеттік Штурм-унд-Дранг қозғалысына негізгі философиялық / теориялық әсерлер Иоганн Георг Хаманн (әсіресе 1762 жылғы Aesthetica in nuce. Eine Rhapsodie in kabbalistischer Prose) және Иоганн Готфрид Хердер, екеуі де Кенигсбергтен, екеуі де бұрын Иммануил Кантпен байланыста болған. Көшпенділіктің орталық драматургтарының өздерінің Штурм-унд-Дранг эстетикасының маңызды теориялық мәлімдемелері Ленцтің Anmerkungen übers театры мен Гётедің Von deutscher Baukunst және Zum Schäkespears Tag (sic) -ды қамтиды. Қазіргі кездегі ең маңызды құжат 1773 жылғы "Фон дейтшер арт анд куст" жинағы болды. Einige fliegende Blätter, очерктер жинағы, оның ішінде Гердердің Оссиан мен Шекспир туралы түсініктемелері, Гете, Паоло Фризи (итальян тілінен аударма) және Юстус Мёсердің үлестері бар.
Сипаттамалары
Sturm und Drang сахналық шығармасының, өлеңінің немесе романының басты кейіпкері іс-әрекетке - жиі зорлық-зомбылыққа - асыл мақсатпен немесе шынайы ниетпен емес, кек алу мен ашкөздікпен жетеленеді. Гётедің аяқталмаған "Прометей" шығармасы осыны, сондай-ақ гуманистік қарапайым сөздерді ақылға сыймайтын нәрселермен салыстыру арқылы келтірілген жалпы түсініксіздікті көрсетеді. Sturm und Drang әдебиеті аристократияға қарсы бейімділікпен ерекшеленеді, сонымен қатар барлық қарапайым, табиғи немесе өте шынайы нәрселерді (әсіресе ауыр, азапты немесе қорқынышты) жоғарылатуға тырысады. Гётедің "Лейден жас Вертерлері" (1774) романшасында ұсынылған үмітсіз махаббат пен ақыр соңында өзін-өзі өлтіру оқиғасы автордың махаббат пен азапқа қатысты сабырлы интроспекциясының үлгісі болып табылады. Фридрих Шиллердің "Рейбер" (1781) драмасы мелодраманың танымал драмалық түрге айналуына негіз болды. Сюжетте Франц пен Карл Мур деген екі аристократ ағайындының арасындағы қақтығыс суреттеледі. Франц Карлды мұрасынан алдауды көздейтін зұлым адам ретінде қойылады, бірақ оның әрекеті үшін мотивтер күрделі және жақсылық пен жамандықты мұқият зерттеуді бастайды. Бұл екі шығарма да неміс әдебиетіндегі Sturm und Drang-тың негізгі үлгілері болып табылады. Sturm und Drang-тің есептерінен әйел жазушылардың болмауы немесе алынып тасталуы қозғалыстың және кезеңнің маскулинисттік этикасының салдары ретінде немесе Марианна Эрман сияқты әйелдердің әдеби шығармаларымен айналысу үшін жақында әдеби сынның сәтсіздігі ретінде қабылдануы мүмкін.
Музыка саласында
Классикалық кезең музыкасы (1750-1800) Sturm und Drang-пен байланысты, қиын немесе күйзеліске ұшыраған сезімдерді жеткізу үшін негізінен кіші кілтпен жазылған. Негізгі тақырыптар үлкен секірулер мен болжауға болмайтын әуендік контурлармен бұрышты болып келеді. Темполар мен динамикалар сезімнің күшті өзгерістерін көрсету үшін тез және күтпеген түрде өзгеріп отырады. Бұл әндерде сопальсиялық ырғақтар мен синкоптар жиі кездеседі, сопрано немесе альт регистрлеріндегі жарыс сызықтары да жиі кездеседі. Сылбырлы аспаптар үшін жазылған шығармалар тремоло мен кенеттен, күрт динамикалық өзгерістер мен акценттерге ие.
Тарих
Музыкалық театр операдағы эмоционалды көріністі арттыру мақсатында Sturm und Drang әдеби және музыкалық желілерінің кездесу орны болды. Облигациялық речитатив - бұл оның басты мысалы. Мұнда оркестрлік сүйемелдеу соло речитативке жанды тондық суреттің күшті негізін береді. Кристоф Виллибальд Глюктың 1761 жылғы балеті "Дон Хуан" музыкада "Штурм-унд-Дрангтың" пайда болуын жариялады; бағдарлама жазбаларында D минор финалының тыңдаушыда қорқыныш туғызуы керектігі анық көрсетілген. Жан Жак Руссоның 1762 жылы жазылған "Пигмалион" пьесасы (алғаш рет 1770 жылы қойылды) сөйлеу драмасының көңіл-күйін жеткізу үшін негізгі аспаптық музыканы қолдануда маңызды көпір болып табылады. Мелодраманың алғашқы үлгісі Пигмалион Гетеге және басқа да маңызды неміс әдебиетшілеріне әсер етті. Дегенмен, әдебиетке Sturm und Drang әсеріне қарағанда, музыкалық композицияға әсері шектеулі болды, және музыканы осы үрдіске сәйкес деп атауға арналған көптеген күш-жігерлер ең жақсы жағдайда әлсіз. Вена - неміс / австриялық музыкасының орталығы, халықаралық мәдениетке ие космополиттік қала болды; сондықтан осы кезеңдегі Хайдн немесе Моцарттың мелодикалық жаңашыл және экспрессивті шығармалары жалпы алғанда бүкіл Еуропадағы музыкалық дамудың кең мағынасында бірінші болып қарастырылуы керек. Өзін-өзі стильдеуші Штурм-унд-Дранг қозғалысына ең айқын музыкалық байланыстарды операдан және бағдарламалық музыканың алғашқы алдыңғыларынан, мысалы, Хайднның "Қош-сау болыңыз" симфониясынан табуға болады. Бетховен, Вебер, тіпті Шуберттің өзінде де Штурм-унд-Дранг элементтері бар.
Хайдн
Штурм-унд-Дранг кезеңі 1760-шы жылдардың соңы мен 1770-ші жылдардың басында австриялық композитор Джозеф Хайднның шығармаларына қатысты. Бұл кезеңдегі шығармаларда көбінесе жаңадан құмар немесе қобалжыған элемент бар; алайда, Гайдн ешқашан Штурм-унд-Дрангты өзінің жаңа композициялық стиліне мотивация ретінде атамайды және классикалық форма мен мотивтік бірлікке деген жалпы ұстаным сақталады. Хайдн Штурм-ун-Дрангтың антирационалдық идеалдарын саналы түрде бекітпеген болса да, осы кезеңдегі музыкалық театрдың қазіргі заманғы үрдістерінің оның аспаптық шығармаларына әсерін сезінуге болады.
Моцарт
Моцарттың No 25 ("Кіші" G-минорлық симфония, 1773) композитордың екі кіші симфониясының бірі. Симфонияның ерекшеліктері - ырғақты синкопация мен Sturm und Drang-пен байланысты түйіршікті тақырыптар. Бұл шығармада тындырма аспаптардың еркіндігі қызықтырақ, скрипкалар хобои мен флейтаның түрлі-түсті жарылыстарына бой алдырады. Алайда, бұл симфонияның гармониялық және мелодиялық эксперименттеріне жауапты неміс әдеби қозғалысына деген саналы берілуінен гөрі, чех композиторы Иоганн Баптист Ванхалдың (Моцарттың танысы және вендік замандасы) көптеген кішігірім негізгі шығармаларының әсері болуы мүмкін. 25 жыл.
Бейнелеу өнерінде
Бейнелеу өнеріндегі параллель қозғалысты табиғаттың қорқынышы мен ұрыс-керісінен туындаған апатты көрсететін дауылдар мен кеме апаттары суреттерінен көруге болады. Бұл романтикаға дейінгі жұмыстар Германияда 1760-шы жылдардан бастап 1780-шы жылдар аралығында сәнді болды, бұл эмоциялық қоздырғыштарға арналған көркем шығармаларды көрерменге көрсетті. Сонымен қатар, Германияда қорқынышты көріністер мен қорқынышты түстердің суреттері көпшілікке танымал болды, бұл Гетедің "көрген адамды жақсы қорқытуға" қабілетті Фузелидің суреттеріне ие болуы мен таңғалуынан көрінеді. Белгілі суретшілер арасында Джозеф Верне, Каспар Вольф, Филипп Джеймс де Лотербург және Генри Фузели бар.
Театрда
Штурм-ун-Дранг қозғалысы ұзаққа созылмады; Бетти Уотерхаус бойынша ол 1771 жылы басталып, 1778 жылы аяқталды (Уотерхаус v). XVIII ғасырда орта таптың пайда болуы қоғам мен әлеуметтік жағдайға көзқарастың өзгеруіне әкелді. Драматургтар мен жазушылар сахнаны қоғам мәселелерін сынға алу мен талқылау алаңы ретінде қарастырды. Француз жазушысы Луи Себастьен Мерсье драманың саяси идеяларды насихаттау үшін қолданылуын ұсынды, бұл ұғым көп жылдардан кейін пайда болды. 1763 жылы аяқталған Жетіжылдық соғыстан кейін неміс рухы өте жоғары болды және немістер үлкен сахнада маңыздылықты сезінді. Аристократия билік құрып, таптар арасындағы жіктелмеу мен шиеленісті арттырды (Liedner viii). Осы жаңа идеалдармен бірге өте танымал француз неоклассицизмін тақтан шығаратын өнердің жаңа түрі қажет деген сезім пайда болды. Неміс философы, "Штурм-унд-Дранг" қозғалысының басты промоутері Иоганн Георг Хаманн "Волктың" жергілікті мәдениетін қорғап, біздің барлық тәжірибеміздің түбірі болып табылатын тілдің бейнелер жағынан бай әрі он сегізінші ғасырдан бұрын күшті екенін мәлімдеді (Liedner viii). Германияның ортақ мемлекеті жоқ еді, оның орнына, халық жүздеген кішігірім мемлекеттерге бөлінді. Штурм-ун-Дранг қозғалысы неміс халқының саяси бірлігінің жоқтығына реакция болды және көбінесе өмірді кішірек деңгейде өткізу идеясы мен үлкен нәрсенің бір бөлігі болу қалауымен айналысты. "Штурм-ун-Дранг" қозғалысы әдебиеттің тілдік ерекшелігіне де көп көңіл бөлді. Шекспирдің тілдің керемет қолданылуы, күрделі сюжет желілері мен қосалқы сюжеттері бар түпнұсқалығы және барлық әлеуметтік таптардан шыққан көп қырлы кейіпкерлері неміс жазушыларына үлгі ретінде қарастырылғаны таңқаларлық емес (Уилсон және Голдфарб 287). Штурм-унд-Дранг қозғалысының көптеген жазушылары өздерін Ағартушылыққа қарсыластар деп санайды. Алайда бұл қозғалыс шын мәнінде Ағартушылықтың жалғасы болып табылады. Көптеген Штурм-ун-Дранг пьесалары қоғамның жеке адамға қалай әсер ететіндігіне қызығушылық танытты, бұл көптеген ағартушылық пьесаларда да жиі кездесетін тақырып. Алайда, Sturm und Drang "18 ғасыр мәдениетінің өзіндік ерекше үлесін қосады, қоршаған ортаның күш-қуатына, сондай-ақ қоғамның әрбір бөлігінде кездесетін қарама-қайшылықты және өзін-өзі жеңуші көзқарастарға назар аударады" (Liedner ix). Өз уақытынан бұрын, Sturm und Drang-тің әртүрлі стилі ашық сюжеттік құрылыммен депрессия мен зорлық-зомбылықты зерттеді (Liedner ix). Штурм-ун-Дранг қозғалысы неоклассицизм мен ағартушылықтың барлық ережелеріне қарсы шықты, алғаш рет Шекспирді драматургияның "пұлқы" деп таныды және 19-ғасыр романтизмінің негізін қалады. Генрих Леопольд Вагнер, Гёте, Ленц, Клингер және Шиллер сияқты жазушылар эпизодикалық құрылымды, зорлық-зомбылықты және аралас жанрларды әлеуметтік ережелер мен моральға түсініктеме беру үшін қолданды, бірақ бірдеңе өзгеріп кететініне күмән келтірді. Штурм-ун-Дранг қозғалысы қысқа болды, бірақ ол әлі күнге дейін қызу жанған отты қозды. Штурм-унд-Дранг қозғалысын бастаған және танымал еткен алты негізгі драматург: Лайзевиц, Вагнер, Гёте, Ленц, Клингер және Шиллер. Театр директоры Абель Сейлер, Seylersche Schauspiel Gesellschaft иесі, Sturm und Drang ақындарын насихаттауда маңызды рөл атқарды.
Иоганн Антон Лайзевиц
Иоганн Антон Лейзевиц 1752 жылы Ганноверде дүниеге келді және заңгерлік мамандықты оқыды. Ол өзінің жалғыз толық пьесасы - Юлий Тарантинский (1776) үшін естеріне түсті, ол Шиллердің "Жарлаушылар" (1781) шығармасының бастауы деп саналады. Ол театр режиссері Абель Сейлердің қызы Софи Сейлермен тұрмысқа шыққан.
Вагнер
Генрих Леопольд Вагнер 1747 жылы 19 ақпанда Страсбургте дүниеге келген. Ол заңгерлік білім алып, Иоганн Даниэль Салцманның әдеби тобының мүшесі болды. Ол драматург, продюсер, аудармашы және Абель Сейлер театр труппасының адвокаты болды. Вагнер 1775 жылы "Рею нач дер Тат" ("Ерлігіңнен кейінгі өкініш") және 1776 жылы "Кішкентай өлтіруші" ("Бала өлтіруші") атты екі пьесасымен танымал болды. Балаларды өлтіру 18 ғасырда өте танымал тақырып болды және барлық ірі Штурм-унд-Дранг жазушылары оны өздерінің жазбаларында тақырып ретінде қолданды (Уотерхаус 97). "Киндермордерин" - "Штурм-унд-Дранг" драмасының ең дәстүрлі пьесаларының бірі. Неоклассикалық пьесалардың элементтері, мысалы, қарапайым сюжет және оқиғаның өте аз өзгеруі, ол басты кейіпкердің асыл тұқымнан болуы керек деген неоклассикалық идеядан бөлініп шығады. Оның орнына бұл пьеса аристократияның орта тап кейіпкерлерінің өмірін қалай бұзатынын көрсетеді (Liedner xii). Бұл пьесада кейіпкерлердің әртүрлілігі мен әлеуметтік мәртебесін көрсету үшін түрлі-түсті тіл қолданылады. "Кішкентай өлтіруші" кітабында айтылған тағы бір жалпы тақырып - қоғамның өзгеріске кедергі жасауы. Гроннигсек, лейтенант, әлеуметтік нормаларды елемеуге және сыныптар арасындағы қабырғаларды бұзуға дайын сияқты, бірақ оны офицерлік әріптесі Хасенпот сатып кетеді (Liedner xii).
Гёте
Иоганн Вольфганг фон Гёте 1749 жылы тамызда Франкфуртта дүниеге келген. Ол өзінің алғашқы маңызды пьесасын 1773 жылы Шекспир стилімен жазды, бұл Штурм-унд-Дранг қозғалысының айқындаушы сипаты (Уилсон және Голдфарб 287). Шекспир неміс драматургтарының арасында данышпан деп саналды және оның "уақыт, орын және іс-әрекеттің драмалық бірлігін бұзуы" үшін құрметті болды; және оның айқын жекеленген, эмоционалды күрделі кейіпкерлері (Уотерхаус V). Гёте өзінің сахналық қойылымдарымен, сондай-ақ өзінің ұзақ драмалық поэмасымен танымал болды Фауст (Гёте Фаусты) (Уилсон және Голдфарб 287). Гете Веймар театрында театр директоры болды, ол соңында бүкіл компанияны басқарды. Ол екі жыл бойы Италияға барып, өзін жинап, гректер мен римдіктердің әсемдіктерін тауып алды. Осы сапардан кейін ол классикалық идеялар мен жазуға қызығушылықпен оралды, ал Веймар классицизмі деп аталатын жаңа жазу түрі пайда болды.
Ленц
Якоб Михаэль Рейнхольд Ленц 1751 жылы 23 қаңтарда қазіргі Латвияның Сессвеген қаласында дүниеге келген. Ол Кёнигсберг университетінде теология мен философияны оқыды. Оның алғашқы өлеңі "Жер апаты" 1769 жылы жарық көрді. Ол 1774 жылы "Театр туралы жазбалар", "Жаңа меноза" және "Дер Хофмейстер" ("Тютор") 1775, "Пандемониум германик" және 1776 жылы "Солдаттар" ("Солдаттар") (Liedner xi) деп аталатын кітаптарды жазды. Ленц Аристотельдің кейіпкерден гөрі сюжет маңызды деген танымал идеясын қабылдады және оны кері айналдырды, сондай-ақ комедия мен трагедия арасындағы айырмашылықтарды қайта жіктеді. Ленцтің шығармаларында трагедиялар оқиғаларға себеп болатын шешімдер қабылдайтын кейіпкерлерді қамтиды, ал комедияларда қатаң орта кейіпкерді оқиғалар арқылы итеріп, тартады (Liedner xi). "Әскерлер" - Ленцтің "Штурм-унд-Дранг" әдебиетінің ең көрнекті үлгісі. Бұл фильмде азаматтардың әскерилердің рөлін төмендету идеясы, әсіресе, жасөспірім әйелдерді әскерлердің азғыруы мен қорлауы туралы айтылады. Өзінің қазіргі жағдайын жеңу үшін қолынан келгеннің бәрін жасайтын, өзінің жағдайына билігі жоқ, қалауы жоқ, қайшылықты кейіпкерді суреттейтін "Әскерлер" "біздің жеке басымыз сұйық және әлеуметтік және тілдік ортаға үмітсіз араласатын" жақсы байқалатын әлемді көрсетеді (Liedner xi). Бұл идеяны сезіну мүмкін емес өзгертуге жағдайды типтік көптеген Штурм унд Дранг пьесалары. Ленцтің тыныш диалогты, ашық форманы, зорлық-зомбылықты және комедия мен трагедияның үйлесімін қолдануы Фридрих Дюрренмат және Бертольд Брехт (Уотерхаус V) сияқты қазіргі заманғы авторлардың шығармаларын алдын ала көрсетеді.
Клингер
Фридрих Максимилиан Клингер 1752 жылы 17 ақпанда Франкфуртта дүниеге келген. Ол қарапайым отбасында дүниеге келген, әкесінің өлімінен кейін қаржы жағынан қиындыққа ұшырады. Гете отбасының қаржылай көмегімен Гизенде заңгерлік білім алды. Сондай-ақ ол бір жарым жыл бойы Абель Сейлер труппасында жұмыс істеді (Паскаль 132). Штурм-унд-Дранг стиліне тән пьесаларымен танымал болғанымен, оның ертедегі көптеген пьесалары стилі өте классикалық болған. Клингердің кейбір еңбектеріне Die Zwillinge (1776), Die neue Arria (1776), Simsone Grisaldo (1776) және Stilpo und seine Kinder (1780) жатады. Клингердің ең танымал пьесасы - "Штурм-унд-Дранг" (1776 ж.) - "Штурм-унд-Дранг" дәуірімен байланысты әдебиеттің негізгі бөлігі. Бір қызығы, пьесаның оқиғасы Германияда емес, революциялық Америкада өтеді. Біз Шекспирдің Ромео мен Джульеттаға үй-жайлардағы қақтығыстар арқылы, сондай-ақ кейіпкерлердің есімдерінде "Барлығы жақсы аяқталады" (Liedner xiii) деген сөздерді көреміз. Клингер "Штурм и Дрангтың" ерекшелігін, пьесада комедия мен трагедияның аспектілерін араластырған кезде пайдаланды. "Ең терең қайғылы эмоция үнемі күлкі мен қуанышпен ауысады" (Liedner xiii).
Шилер
Фридрих Шиллер 1759 жылы 10 қарашада Марбахта дүниеге келген. Ол Вюртемберг герцогы құрған беделді әскери академия - Штутгарттың Карлсшкульінде медицинаны оқыды. Ол сол кездегі ең ықпалды жазушылардың бірі Гётемен тығыз қарым-қатынас орнатты (Уилсон және Голдфарб 287). Олар әсемдікке қатысты мәселелерге ерекше қызығушылық танытты. Бұл қарым-қатынас Веймар классицизмі деп аталатын дәуірге әкелді, бұл стиль классикалық, романтикалық және ағартушылық идеалдарды біріктіреді (Лейднер XIV). Шиллердің "Жарлаушылар" ("Die Räuber") және "Кабале и Любовь" ("Интрига және махаббат") пьесаларынан кейін ол ірі ақын болды, сондай-ақ атақты очерктер мен Веймар классикалық драмасын жазды (Leidner xiv). Die Räuber екі ағайындының оқиғасын баяндайды, олардың кішісі қоғамның тұңғыш балаға деген сүйіспеншілігінен ашуланып, қоғамдық ережелерге немесе әлеуметтік мәртебеге мән берместен өз сезімдеріне қарай әрекет етеді. Бесінші актіде оның Құдайға деген көзқарасы "осы уақытқа дейінгі неміс әдебиетіндегі дінге ең қорлаушы шабуылды білдіреді [және] терең неміс сезімталдығы үлгілерін ескеретін әлеуметтік динамиканың шеберлік еңбегі" (Leidner xiv).