Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Стратфорд-апон-Эйвон каналы – Англияның оңтүстік Мидлендс аймағындағы канал. 1793 және 1816 жылдар аралығында салынған бұл каналдың жалпы ұзындығы 25,5 миль (41 км) және ол екі бөлімнен тұрады. Бөлу шегі Кингсвуд тоғысында орналасқан, ол Гранд Юнион каналына қатынас береді. 1856 жылы теміржол компаниясы сатып алғаннан кейін канал біртіндеп құлдырады, оңтүстік бөлігі 1945 жылы кеме жүруге жарамсыз болды, ал солтүстік бөлігі де жақсы жағдайда болмады. 1947 жылы құрылған Ішкі су жолдары қауымдастығы солтүстік бөлікте жоғары беделді науқан жүргізді, ол Туннель-Лейн көпірі астында кеме жүру құқығын қамтиды, бұл үшін Ұлы Батыс темір жолы қайықтардың өтуіне мүмкіндік беру үшін оны көтеруге мәжбүр болды. Осы шаралар бөлікті жабылудан сақтап қалды. Оңтүстік бөлігі 1959 жылдан бастап Ұлттық траст тарапынан басқарылды, ал оны жабуға жасалған әрекет сәтсіз аяқталғаннан кейін Дэвид Хатчингс және Стратфорд канал қоғамы 1961 және 1964 жылдар аралығында қайта жаңғыртты. Жаңадан жаңғыртылған каналды Королева Елизавета Ана ашып берді, ал 1988 жылы оның жауапкершілігі Британ су жолдары компаниясына берілді.
The Stratford upon Avon Canal is a canal in the south Midlands of England. The canal, which was built between 1793 and 1816, runs for 25.5 mile (41 km) in total, and consists of two sections. The dividing line is at Kingswood Junction, which gives access to the Grand Union Canal. Following acquisition by a railway company in 1856, it gradually declined, the southern section being un navigable by 1945, and the northern section little better. The northern section was the setting for a high profile campaign by the fledgling Inland Waterways Association in 1947, involving the right of navigation under Tunnel Lane bridge, which required the Great Western Railway to jack it up in order to allow boats to pass. These actions saved the section from closure. The southern section was managed by the National Trust from 1959, and restored by David Hutchings and the Stratford Canal Society between 1961 and 1964, after an attempt to close it was thwarted. The revived canal was re opened by Queen Elizabeth the Queen Mother, and responsibility for it was transferred to British Waterways in 1988.
Бағыт
Stratford upon Avon каналы Уорчестер және Бирмингем каналын Кингс-Нортоннан Уорвикширдегі Stratford upon Avon өзеніне жалғастырады. Ол екі бөлімнен тұрады, оларды Grand Union каналымен байланыстыратын түйіспе бөліп тұрады. Бирмингемнің шетіндегі Кингс-Нортоннан Лапвортқа дейінгі солтүстік бөлігі алғашқы 10.8 миль (17 км) бойы тегіс, 453 фут (138 м) Бирмингем деңгейін сақтайды, бірақ содан кейін 18 шлюзден тұратын Лапворт қанаты арқылы жылдам төмендейді, түйіспеге жетеді. Grand Union каналына жету үшін екі шлюз бар, біреуі каналдың басты желісінде, екіншісі тармақта, бірақ екі шлюздің төменгі бөліктерін жалғастыратын арна бар. Түйіспе каналдың шамамен ортасында орналасқан. Оңтүстік бөлім Лапворт шлюздерінің соңғы жетісімен төмендеуді жалғастырады, соңғы шлюзге жеткенге дейін M40 тас жолының астынан өтеді. Престон Багот шлюздеріне жеткенге дейін шлюздер тығыз орналасқан, содан кейін ортасында бір ғана шлюз орналасқан 6 миль (10 км) бөлім бар. Осы тегіс бөлімде каналдың үш темір су құбырының екеуі орналасқан. Оңай саяхатты Уилмкотт қанатындағы он бір шлюз, бір мильден сәл астам (1.6 км) қашықтықта үзеді, одан кейін көп ұзамай канал Stratford upon Avon-ға жетеді. Баржалық шлюз терминалдық алапты (Банкрофт алабы) Авон өзенімен байланыстырады. Earlswood көлдері, Earlswood-та, каналға су жеткізетін резервуарлар болып табылады. Үш көл 1821-1822 жылдары салынған және жалпы сыйымдылығы 210 миллион галлон (950 мегалитр (Мл)). Көлдер үш жеке бассейннен тұрады: Терри, двигатель және жел тегірмені бассейнтері. Олар топырақтан жасалған жартастармен ұсталған. 1936 жылға дейін су сәулелі двигательмен сорғыланды, оның двигатель үйін әлі де көруге болады. Су жеткізуші канал көмір қайықтарына двигатель үйіне жетуге мүмкіндік берді және қазір ол қайықтарды тоқтату үшін пайдаланылады.
The Stratford upon Avon canal connects the Worcester and Birmingham Canal at Kings Norton to the River Avon at Stratford upon Avon in Warwickshire. It consists of two sections, divided by a junction which connects it to the Grand Union Canal. The northern section from Kings Norton in the suburbs of Birmingham to Lapworth is level for the first 10.8 mile (17 km), following the 453 feet (138 m) Birmingham Level, but then descends quite rapidly through the Lapworth flight of 18 locks, to reach the junction. There is a choice of route to reach the Grand Union, as there are two locks side by side, one on the main line of the canal, and one on the branch, but a channel joins the bottom ends of both locks. The junction is almost exactly halfway along the canal. The southern section continues the descent with the final seven of the Lapworth locks, passing under the M40 motorway just before the final one. The locks are closely spaced until those at Preston Bagot are reached, after which there is a 6 mile (10 km) section with just one lock in the middle. This nearly level section contains two of the canal's three iron aqueducts. The easy cruising is interrupted by the Wilmcote flight of eleven locks in just over a mile (1.6 km), soon after which the canal reaches Stratford upon Avon. A barge lock connects the terminal basin (Bancroft Basin) with the River Avon. Earlswood Lakes in Earlswood are feeder reservoirs to the canal. The three lakes were built between 1821 and 1822 and have a total capacity of 210 million gallons (950 megalitres (Ml)). The lakes consist of three separate pools; Terry's, Engine and Windmill Pool. They are retained by earth embankment. Until 1936 the water was pumped into the feeder by a beam engine, whose engine house can still be seen. The feeder was navigable for coal boats to reach the engine house and is now used for moorings.
Ерекшеліктері
Кингс Нортон бұрылысының солтүстік жағынан канал бірден ерекше Кингс Нортон тоқтату шлюзінен өтеді, бұл каналдағы гильотин есіктермен жабылатын жалғыз тоқтату шлюзі. 1,2 шақырымнан кейін Брэндвудтағы каналдың жалғыз туннелі орналасқан. Ол ұзын, және көптеген канал туннельдеріндей, оның да сүйреу жолы жоқ; жылқылар төбеден айналып өтіп, баржалар туннель қабырғасындағы қол тіреу арқылы тартылып жүргізілген, оның қалдықтарын әлі де көруге болады.
From Kings Norton Junction at the northern end the canal immediately passes through the unusual King's Norton Stop Lock, the only guillotine gated stop lock on a canal. After 3/4 mile is the only tunnel on the canal, at Brandwood. It is long, and like many canal tunnels it has no towpath; horses were walked over the hill and barges were pulled through the tunnel using a handrail on the wall of the tunnel, parts of which can still be seen.
Тарих
Stratford upon Avon каналы каналдар желісінің бір бөлігі ретінде жоспарланды, ол Дадли каналы мен Стоурбридж каналынан көмірді Бирмингем каналдарын пайдаланбастан Оксфорд пен Лондонға жеткізуге мүмкіндік беретін еді, оның басқаруы авторитарлық деп есептелді. 1793 жылғы 28 наурызда (33 Geo. 3. c. 112) акт қабылданды, ол Кингс-Нортоннан Вустер және Бирмингем каналымен қиылысқан жерден Стратфорд-апон-Авонға дейін канал салуды қарастырды. Канал компаниясына акциялар шығару арқылы 120 000 фунт стерлинг жинауға және қажет болған жағдайда тағы 60 000 фунт стерлинг жинауға рұқсат берілді. Жол оны Уорвик және Бирмингем каналына жақын өткізуі керек еді, бірақ актте оған тікелей қосылыс жасау, не Стратфордтағы Авон өзенімен байланыс орнату туралы ешқандай ереже болмады. Уорвик және Бирмингем компаниясымен келіссөздер басталды, және 1795 жылғы 19 мамырда екінші акт алынды, ол басқа компанияның өтімге қатысты қолайсыз шарттарына қарамастан, байланыстыратын құрылыс салуға мүмкіндік берді. Жосия Клоуз инженер ретінде жұмысқа алынды, ал құрылыс 1793 жылдың қарашасында Кингс-Нортоннан басталды. Ол сонымен қатар Дадли каналын кеңейтумен айналысты, бірақ жұмыс 1796 жылдың мамырында негізгі желі Хокли-Хитке жеткенше жалғасты, бұл Лапворттағы алғашқы шлюзден бір мильге (1,6 км) кем болды. Осы кезде қаржы жетіспеуіне байланысты қазба жұмыстары тоқтатылды, өйткені жиналған капиталдың барлығы жұмсалған еді. Джеймс 1793 жылдан бері Компанияның акцияларын иеленген және автокөлік жолдары мен теміржолдарға үлкен қызығушылық танытқан. 1802 және 1804 жылдар аралығында Англияның солтүстігіне сапар жасап, теміржолдар мен каналдарды зерттегеннен кейін ол өзінің бизнес мүдделерін көмір өндірумен де кеңейтті. Ол Канал компаниясының төрағасы болды және 1813 жылы Upper Avon Navigation компаниясын жеке сатып алды. Ол Северн өзені мен Мидлендс арасында тікелей маршрут құруды қалады, сондықтан Канал компаниясы 1815 жылғы 12 мамырда Парламенттен қосымша акт (55 Geo. 3. c. xxxix) алды, ол каналды Стратфордтағы Авонмен байланыстыруға және Эрлсвудта суқоймаларын салуға рұқсат берді. Канал 1816 жылғы маусымда Стратфордқа жетті және Авон өзенімен байланыс орнатылды. Канал құрылысының жалпы құны шамамен 297 000 фунт стерлинг болды. 1863 жылы тағы бір меншік алмасу орын алды, ол кезде теміржол компаниясы Great Western Railway компаниясының құрамына енді. Қозғалыс біртіндеп азайды, бірақ түсімнің төмендеуі тоннаждың төмендеуінен жылдам болды, өйткені теміржол алыс қашықтыққа тасымалдауды өз мойнына алды.
The Stratford upon Avon Canal was conceived as part of a network of canals which would allow coal from the Dudley Canal and the Stourbridge Canal to reach Oxford and London, without having to use the Birmingham canals, the management of which was seen as high handed. An act (33 Geo. 3. c. 112) was passed on 28 March 1793 for the construction of a canal from a junction with the Worcester and Birmingham Canal in Kings Norton to Stratford upon Avon. The Canal Company was empowered to raise £120,000 by issuing shares and an additional £60,000 if required. The route would take it close to Warwick and Birmingham Canal at Lapworth, but the act did not include any provision for a direct connection with it, or with the River Avon at Stratford. Negotiations started with the Warwick and Birmingham, and to second act was obtained on 19 May 1795, to allow a connecting link to be built, despite rather unfavourable terms imposed on through traffic by the other company. Josiah Clowes was employed as the engineer, and construction began in November 1793, starting at the Kings Norton end. He was also working on the Dudley Canal's extension, but work continued until the main line reached Hockley Heath in May 1796, one mile (1.6 km) short of the first lock at Lapworth. At this point, cutting ceased through lack of money, as the capital raised had all been spent. James, who had owned shares in the Company since 1793, had a wide interest in turnpike roads and railways, and following a tour of the north of England between 1802 and 1804, on which he investigated railways and canals, he expanded his business interests to include coal mining. He rose to become chairman of the Canal Company, and personally bought the Upper Avon Navigation in 1813. He wanted to create a through route between the River Severn and the Midlands, and so the Canal Company obtained a further act of Parliament (55 Geo. 3. c. xxxix) on 12 May 1815, which authorised a connection between the canal and the Avon at Stratford, as well as enabling them to build reservoirs at Earlswood. The canal reached Stratford in June 1816 and a connection with the River Avon was made. The total cost of the canal had been around £297,000. Another change of ownership occurred in 1863, when the railway company was absorbed by the Great Western Railway. Traffic gradually decreased, but the fall in receipts was faster than the fall in tonnage, as the railway took the long distance loads.
Қиындық пен қалпына келтіру
1930 жылдардың соңына қарай оңтүстік бөлігі құлай бастады, бірақ сумен жабдықтау сақталды, оны GWR Стратфордтағы локомотив депосын қамтамасыз ету үшін пайдаланды. Солтүстік бөлігі ресми түрде жабылмады, бірақ 1939 жылға қарай көлік қозғалысы дерлік тоқтады. Көпір №2, Лиффордтағы Туннель-Лейн көпірінің жұмыс істемеуі салдарынан канал жабылды, және GWR оны қайықтардың өтуі үшін жеткіліксіз биіктіктегі тұрақты көпірмен ауыстырды. 1947 жылы Лорд Метхен бұл мәселені Лордтар палатасында көтергеннен кейін, көпірдің "көзделген өту туралы алдын ала хабарланған жағдайда кез келген уақытта көтерілетініне" көз жеткізген соң, Inland Waterways Association (IWA) өкілі Том Ролт 1947 жылдың 20 мамырында көпірдің астынан өтуге ниетті екенін жариялады. Каналдың жағдайына байланысты қиындықтарға және GWR ұсынған ілеспе қайықтың тұрып қалуына қарамастан, көпірге жетіліп, гидравликалық тетік көтеріліп, ауыр ағаштарға тіреліп тұрды. IWA-ның тағы бір негізін қалаушысы Роберт Айкман баспасөзді қамтамасыз етті, және оқиға ұлттық газеттерде жарияланды. Содан кейін IWA мүшелері осы маршрутты пайдалануға шақырылды. 1986 жылы Ұлттық сенім қоры каналды Британ су жолдары кеңесіне қайтаруды ұсынды және 1986 жылдың 7 қазанында осы мәселе бойынша келіссөздер жүргізді. Канал 1988 жылдың 1 сәуірінде Мемлекеттік хатшының бұйрығымен тапсырылды, ол каналды стандартқа келтіру үшін бес жыл ішінде кезең-кезеңмен 1,5 миллион фунт стерлинг бөлуді қарастырды.
By the late 1930s the southern section had become derelict, although a water supply was maintained, which the GWR used to supply its engine shed in Stratford. The northern section was never officially closed, but traffic had virtually ceased by 1939. It was blocked when bridge no. 2, the Tunnel Lane lift bridge at Lifford, became faulty, and was replaced by the GWR with a fixed bridge which left insufficient height for a boat to pass. After Lord Methuen raised the issue in the House of Lords in 1947, and was assured that the bridge "would be lifted at any time on notice of intended passage being given", Tom Rolt of the Inland Waterways Association (IWA) announced that he intended to pass under the bridge on 20 May 1947. Despite difficulties with the state of the canal, and the fact that the accompanying boat provided by the GWR got stuck, the bridge was reached. It had been jacked up and was resting on heavy timbers. Robert Aickman, another of the founders of the IWA, had organised press coverage, and the story was reported in the national newspapers. IWA members were then encouraged to use the route. In 1986, the National Trust indicated that they would like to hand control of the canal back to the British Waterways Board, and held discussions on 7 October 1986. The canal was transferred on 1 April 1988, authorised by an order of the Secretary of State, which provided £1.5 million, phased over five years, to enable the canal to be brought up to standard.