Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Арканзас Департаменті Адамдық Қызметтер v. Ahlborn, 547 U. S. 268 (2006), АҚШ Жоғарғы Сотының мемлекеттік агенттіктің жарақаттарды емдеу үшін медициналық көмек көрсету үшін берілетін жәрдемақылар үшін өтемақы ретінде жеке зақымдануды талап ету мүмкіндігіне қатысты шешімі болды. Сот бір ауыздан шешім шығарды, бұл федералдық заңмен бекітілген тыйым салу жеке меншікке кепілдік беру үшін Medicaid шығыстарын қалпына келтіру үшін қоныстарға қатысты, сондықтан бұрынғы медициналық шығындар үшін төлемді білдіретін қоныстың тек бөлігін ғана мемлекет талап ете алады.
Arkansas Department of Human Services v. Ahlborn, 547 U. S. 268 (2006), was a decision by the Supreme Court of the United States involving the ability of a state agency to claim a personal injury settlement as compensation for Medicaid benefits provided for treatment of the injuries. The Court ruled unanimously that a federal statutory prohibition against liens on personal property to recover Medicaid expenditures applied to settlements, so that only the portion of the settlement that represented payment for past medical expenses could be claimed by the state.
Залал және есеп айырысу
1996 жылы 2 қаңтарда Арканзаста тұратын Хайди Ахлборн автокөлік апатынан қатты жарақат алып, мүгедектігін жойған. Авариядан кейін Ахлборнға медициналық көмек жәрдемақысы берілді. Арканзас штатының әлеуметтік көмек көрсету департаменті (АДХС) Арканзаста мемлекеттік және федералды қаржымен медициналық көмек көрсетуді басқарады. Кодекс § 20 77 310, және т.б., Medicaid жәрдемақылары үшін үшінші тараптан өтемақы алатын кез келген адам осы құқықтарды мемлекетке беруге міндетті. Осыған сәйкес ADHS Ahlborn-тың айыпталушылардан алатын кез келген залалды өтеуді талап етті. 2002 жылы соттан тыс келісімге қол жеткізілді, соның негізінде айыпталушылар Ахлборнға 550,000 доллар төледі. Арканзас заңына сәйкес, Ахлборнның жарақаттары 5 түрлі зиянды залалға әкелді, олардың бірі - бұрынғы медициналық шығындар үшін зиянды залал. Алайда келісім немесе сот арқылы келісімнің кірісін осы зиян элементтерінің арасында бөлу үшін ешқандай күш салынбады.
Heidi Ahlborn, a resident of Arkansas, suffered severe and permanently disabling injuries in a car accident on January 2, 1996, and filed suit against those she believed responsible. Following her accident, Ahlborn was granted Medicaid benefits to pay for her extensive medical treatment. The Arkansas Department of Human Services (ADHS), which administers Medicaid in Arkansas with state and federal funds, intervened pursuant to Ark. Code § 20 77 310, et seq., which required anyone receiving third party compensation for Medicaid benefits to assign those rights to the State. ADHS accordingly sought to claim a lien on any damages Ahlborn might recover from the defendants. In 2002, an out of court settlement was reached, under which the defendants paid a compromised sum of $550,000 to Ahlborn. Under Arkansas law, Ahlborn's injuries gave rise to five discrete elements of damage, one of which was damages for past medical expenses. However, no effort was made to allocate by agreement or adjudication the proceeds of the compromise settlement among these elements of damage.
Аудандық сот ісін жүргізу
ADHS келісім келіссөздеріне қатысуды сұраған жоқ, сондай-ақ сот ісі тоқтатылғаннан кейін сот шешімін қайта қарауға тырысқан жоқ. Алайда, агенттік кейіннен $219,156.78 сомасына талап қоюды немесе кепілдікті талап етті. Кейіннен Ахлборн АҚШ-тың Арканзас штатының шығыс округінің аудандық сотында агенттікке және оның лауазымды адамдарына қарсы декларациялық іс қозғады. Ол АДХС оның төлемақысының өткендегі медициналық шығындар үшін төлемақыны білдіретін бөлігін ғана қайтарып алатынын дәлелдеді. Тараптар осы іс бойынша заңды тұрғыдан қарастыру мәселесін ғана сипаттады. Федералды Medicaid жарғылары үшінші тарап төлемдеріне құқықтарды беруді қарастырды, бірақ Medicaid алушысының мүлкіне кепілдік беруді тыйым салды. Ол бұл келісім оның "мүлік" екендігін және бұл тыйым мемлекет тарапынан тек медициналық шығындар үшін төленген төлемдердің бір бөлігіне ғана қайтаруға мүмкіндік беретінін айтты. Тараптар егер мемлекет заңдық құрылыс мәселесінде басымдық берсе, мемлекет 215,645,30 долларды қайтарып алады деп белгіледі, бұл мемлекет Ахлборнның күтіміне байланысты төлеген жалпы соманы білдіреді, бірақ егер Ахлборн басымдық берсе, тек 35,581,47 долларды, жалпы соманың 16,5 пайызын білдіреді, бұл айыпталушылардың бұрынғы медициналық көмек үшін төлеген ақысының пайызын әділ түрде білдіреді деп есептелген. Екі тарап қарама-қарсы шешімді қарама-қарсы түрде қарауға өтініш берді, ал аудандық сот мемлекеттің өтінішін мақұлдады. Сот тиісті федералды заңдық ережелерді түсіндірді, яғни мемлекет Ахлборнның төрелігінен оған төленген Medicaid жәрдемақыларының жалпы сомасы ретінде белгіленген соманы қалпына келтіре алады, төрелік қаражаты медициналық қызметтердің құнын төлеуге қатысты ма, жоқ па, оған қарамастан.
ADHS had not asked to participate in the settlement negotiations, nor did it seek to reopen the judgment after the case had been dismissed. However, the agency subsequently asserted a claim or lien in the amount of $219,156.78 against the settlement proceeds. Ahlborn subsequently filed a declaratory action in the U. S. District Court for the Eastern District of Arkansas against the agency and its officials, arguing that ADHS could only recover that portion of her settlement representing payment for past medical expenses. The parties characterized the sole issue in the case as one of statutory construction. Federal Medicaid statutes provided for the assignment of rights to third party payments, but prohibited the placing of a lien on a Medicaid recipient's property. Ahlborn argued that the settlement was her "property," and that this prohibition accordingly limited the State's recovery to only those portions of the payments made for medical expenses. The parties stipulated that the State would recover $215,645.30 if it prevailed on the statutory construction issue, representing the total amount the State paid in relation to Ahlborn's care, but only $35,581.47 if Ahlborn prevailed, representing 16.5 percent of the total, which was considered a fair representation of the percentage of the settlement constituting payment by the defendants for past medical care. The parties filed cross motions for summary judgment, and the district court granted the State's motion. The court interpreted the relevant federal statutory provisions to mean that the State may recover from Ahlborn's settlement the sum stipulated as the total amount of Medicaid benefits paid to her, regardless of whether the settlement funds represented payments for the cost of medical services.
Апелляциялық соттың шешімі
Апелляциялық сот шешімін өзгертті. Сот Медикейдке тыйым салу туралы ережедегі "мүлікті" Альборнның түсінігін қоныстандыру құқығына қатысты деп қолдады. Арканзас штатының заңына сәйкес, залал шеккен тарап келісімді алғаннан кейін ғана кепілдік пайда болады және сот мемлекет келісімді жоюдан және жеке мүлік ретінде қабылдамастан бұрын құқықтарды беруді талап ете отырып, бұған жол бермеуге болады деп есептеді.
On appeal, the Eighth Circuit Court of Appeals reversed. The court supported Ahlborn's interpretation of "property" in the Medicaid lien prohibition provision as extending to the right to a settlement. It observed that the Arkansas assignment statute contemplates that the lien arises only after the injured party receives the settlement, and the court believed that the State could not circumvent this by requiring the assignment of rights before the settlement was liquidated and actually received as personal property.
Сот шешімі
АҚШ Жоғарғы Соты Джон Пол Стивенс судьяның шешімімен Сегізінші округтің шешімін бір ауыздан бекітті. Соттың айтуынша, федералдық Медикейд заңы ADHS-ке Альборнның төлеміне бұрын медициналық шығындар үшін белгіленген мөлшерден артық кепілдік алуға рұқсат бермеді және федералдық анти-лиендік ереже бұған тыйым салады. Мемлекет тараптар келіскен келісімнің қай бөлігі ауырсыну мен азап шегуге немесе жалақының жоғалуына байланысты болса, оған ешқандай талап қоюға құқығы жоқ, деп шешті жоғары сот. Арканзас штатының заңдары керісінше нәтижеге әкелетін болса, онда оларды орындау мүмкін емес. Бұл пікірдің маңызы да зор, өйткені Сот талқылаусыз-ақ Medicaid ісіне іс қозғауға рұқсат берді, егер іс қозғау себебі Жоғарғылық туралы ережемен берілген болса. Көптеген федералдық сот іс-әрекеттері Медикейд заңын бұзуға әкеп соғады, бұл іс-әрекет құқығы 42 U.S.C. § 1983 бойынша рұқсат етілген деп мәлімдейді. Соңғы жылдары Жоғарғы Сот 1983 бабы бойынша заң бұзушылықтар үшін талап қоюды қиындатты, бұл заңның қарастырылып отырған ережесі жеке құқыққа баса назар аударуды талап етеді. Кейбір Medicaid талаптары § 1983 бойынша рұқсат етілсе, кейбір Medicaid ережелері орындалмайды. Алайда, бұл іс қоғамдық мүддеге қатысты дауласқандарға федералдық сотқа жүгінуге мүмкіндік береді. Егер мемлекеттік заң немесе ереже федералды заңмен қайшы келсе немесе оны бұзатын болса, іс-қимыл құқығы АҚШ Конституциясының Жоғарғылық туралы ережесімен беріледі. Ол бұл тұжырымға толықтай қосылған.
The U. S. Supreme Court unanimously affirmed the Eighth Circuit's ruling in a decision delivered by Justice John Paul Stevens. The Court held that federal Medicaid law did not authorize ADHS to assert a lien on Ahlborn's settlement in excess of the stipulated amount for past medical expenses, and that the federal anti lien provision furthermore affirmatively prohibited it from doing so. The state has no claim against those portions of a settlement the parties agreed were attributable to pain and suffering or lost wages, the high court ruled. The Arkansas statutes were therefore unenforceable to the extent they provided for a contrary result. The opinion is also significant because the Court, without discussion, permitted a Medicaid suit to proceed where the cause of action was conferred by the Supremacy Clause. Most federal suits alleging violation of the Medicaid Act – which does not expressly confer a right of action – claim that the right of action is authorized by 42 U. S. C. § 1983. In recent years, the Supreme Court has made it more difficult to sue under § 1983 for statutory violations, requiring that the statutory provision in question unmistakably focus on individual rights. While some Medicaid suits have been permitted under § 1983, certain Medicaid provisions have been held unenforceable. However, this case shows an alternative route to federal court for public interest litigants. Where a state statute or regulation conflicts with or is preempted by federal law, the right of action arguably is conferred by the Supremacy Clause of the U. S. Constitution. Ahlborn implicitly supports this premise.