Кіріспе

Бірінші дүниежүзілік соғыс құрамасы 17-ші жаяу әскер дивизиясы - Үндістан армиясының құрамасы. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде үш жылдық Бирма кампаниясы кезінде (қысқа уақытқа дейін жөндеуден өткеннен басқа) ұрыс кезінде үздіксіз болған. Дивизия 1960 жылы қайта құрылды және қазіргі уақытта 17 тау дивизиясы Сиккимде XXXIII корпуспен орналасқан.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Дивизия алғаш рет 1941 жылы генерал-майор Х. В. Льюистің қолбасшылығымен Үндістанның Ахметнагар қаласында құрылды. Ол кезде 44-ші, 45-ші және 46-шы Үндістан жаяу әскер бригадаларынан тұратын және Иракты гарнизонға алуды көздеген. Жыл соңында Жапониямен соғыс басталып, дивизия бөлінді. 44-ші және 45-ші бригадалар Малайяға жіберілді, онда 45-ші бригада Сингапур шайқасында екі бригада да жоғалғанға дейін Муар шайқасында шайқасты. 46 бригада мен дивизия штабы Бирмаға барды, онда дивизияны 16-шы Үндістан жаяу әскер бригадасы күшейтіп, 2-ші Бирма жаяу әскер бригадасын қол астына алды.

1942 жыл

1942 жылы 22 қаңтарда жапондықтар Бірмаға шабуыл жасады. Көп ұзамай Бірмадағы британдық және үнді әскерлерінің саны аз, дұрыс жабдықталмаған және жер бедері мен жағдайларға сәйкес жеткіліксіз оқытылғандығы анық болды. Кавкарейк асуын, Мулмейн мен Кузейкті ұстап тұра алмағаннан кейін дивизия Билин өзеніне кері қайтып кетті, онда оған 48-ші үндістандық жаяу әскер бригадасы қосылды. Билин қорғаныс позициясы дұрыс емес еді, сондықтан дивизия Ситанг өзенінен кері шегінуге тырысты. Әуе шабуылы, нашар ұйымдастырылуы және көліктердің бұзылуы дивизияны кешіктірді, ал жапондық партиялар олардың айналасына кіріп, Ситанг өзенінің үстіндегі маңызды көпірге қауіп төндірді. Дивизияның командирі генерал-майор "Джеки" Смит ВК көпірдің жойылуын бұйырды, дивизияның көпшілігі өзеннің арғы жағында бөлінді. Тек бірнеше мың адам ғана қарусыз өзеннен өтіп үлгерді. Смит жұмыстан босатылып, оның орнына генерал-майор Коуэн тағайындалды. Дивизия 63-ші Үндістан жаяу әскер бригадасымен күшейтілді және Рангунда тұтқындалудан қашып құтылды. Иравади өзенінің аңғарында майдан ұстауға тырысқаннан кейін, дивизия монсон басталар алдында Ассамға солтүстікке қарай кері шегінді.

1943 жыл

1943 жылғы науқандық маусымда дивизия тек екі бригадамен (48-ші және 63-ші) тау артиллериясының қолдауымен және тек көлік үшін қашырлар мен джиптермен "Жылы" құрамасы ретінде қайта ұйымдастырылды. Бұл ұрыс Тиддимнің айналасындағы таулы және орманды аймақты таластырды, бірақ сәттілік әртүрлі болды. Бөлім ұзақ және қауіпті жабдықтау желісінің соңында болды, ал "жеңіл" мекеме кейбір жағынан жеткіліксіз деп табылды. Кейбір ауыр техника мен көліктер қалпына келтірілді.

1944 жыл

1944 жылы жапондықтар Үндістанға шабуыл жасады. Имфал шайқасы кезінде 17-дивизия алдымен Тиддимде қоршаудан шығып, кейін Имфалдың оңтүстігіндегі маңызды Бишенпур секторын таласты (уақытша командалық 32-ші үнді жаяу әскер бригадасы). Шілдеде жапондықтар қатты зардап шекті және аштықтан қаза тапты. 17-ші дивизияның кейбір бөлімшелері 100 пайызға жуық құрбандықтарға ұшырады. Муссондық маусымның соңында дивизия уақытша Үндістанға көшірілді және қайтадан қайта ұйымдастырылды. 48-ші және 63-ші бригадалар мотоатқыштармен жабдықталған. Дивизияға 99-шы Үндістан жаяу әскер бригадасы қосылды, ол Дуглас DC 3 ұшағымен тасымалдауға жабдықталды.

1945 жыл

1945 жылдың ақпан айының соңында дивизияның моторлы элементтері 255-ші үнді танк бригадасының басым бөлігімен Иравади өзенінен өтіп, Мейктиладағы маңызды жапондық байланыс орталығына қарай алға жылды. Табуткон әуежайына ұшып келген 99-шы Үндістан жаяу әскер бригадасының көмегімен олар төрт күн ішінде Мейктиланы басып алды. Меиктиланың айналасындағы әуеайлақтарда ұшып келген 9-шы үндістандық жаяу әскер бригадасымен күшейтіліп, олар жапондық қоршауға төтеп берді. Мэйктила шайқасы Жапонияның Орталық Бирмадағы әскерлерін жойды. Дивизия жапондықтардың Пяубведегі соңғы қорғаныс позициясын бұзып, Рангунға қарай оңтүстікке қарай өрлеп кетті. Пегуде ол жапондық арткы қорғаншыларды бір жағына итеріп жіберді, бірақ муссон басталғанда, ол әлі де мақсатына жетпеді. Рангунды теңізден соққыға ұшыратты, "Дракула" операциясы. Ұрыстың соңғы айларында дивизия Бірмадағы жапондықтардың қашып кетуіне қатысқан. Соғыс аяқталғаннан кейін оның элементтері Жапониядағы (Коуэннің басшылығымен) Одағының оккупациялық күштерінің құрамына кірді. Дивизия 1946 жылы Үндістанда таратылды.

Тәуелсіздік алғаннан кейінгі кезең

Дивизия 1960 жылы 15 қарашада Амбалада (Үндістан) генерал-майор К. С. Каточтың қолбасшылығымен қайта құрылды. Оның жаңа құралымдарының бірі 99-шы жаяу әскер бригадасы болды, ол көп ұзамай Конгодағы ONUC-ге қызмет етуге жіберілді.

Операциялар

Операция Виджай Дивизия генерал-майор К. П. Кандеттің қолбасшылығымен Амбаладан көшіп, 1961 жылы Гоадағы әскери операцияларға қатысты. Оның қол астында екі бригада - 63-ші бригада және 48-ші бригада болды. Генерал Кендет дереу Гоаның алғашқы үнді әкімшісі (әскери губернатор ретінде қызмет атқарады) болып тағайындалды, ол бұл лауазымға 1962 жылдың маусымына дейін тағайындалды. Сикким 1963 жылы 15 қарашада дивизия Сиккимге көшіріліп, Тибет-Индия шекарасының бір бөлігін күзету рөлін атқарды. Сол кездегі Қытай үкіметінің бас генерал-майоры Сагат Сингхтың басқаруымен ол 1967 жылы Нату Ла мен Чо Ла қақтығыстары кезінде сенімді түрде әрекет етті. Бұл құрылым 1975 жылы Сиккимнің бірігуіне және мемлекеттілігіне де ықпал етті. Қазіргі уақытта дивизия Сиккимнің шығыс және оңтүстік-шығысында орналасқан.

Құрылыс белгісі

Дивизияның екі түрлі формация белгілері болды. Біріншісі - көк түстегі жарық (ақ). Бұл 1942 жылдың ортасына дейін қолданылды. Генерал-майор К.Т. Коуэн құрама белгісін сары-сары түстегі қара мысыққа ауыстыруды шешті. Генерал өз әскерін жапондықтарға қарсы күресуге талпындырғысы келгені айтылады. Ол ешкімнің бұрышқа тірелген мысықтан да қатал және агрессивті күресуге болмайтынын сезінген. Дивизия кейде екінші және қазіргі қалыптасу белгісіне байланысты The Black Cat Division деп аталады. Қазіргі құрама белгісі қара түстегі аясы бар, ол жаяу әскер дивизиясын білдіреді және сары контурмен қара мысық суреттеледі.