Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Goodbye Piccadilly, Farewell Leicester Square - 1966 жылы шыққан Артур Ла Берннің романы, ол Альфред Хичкоктың "Френзи" (1972) фильміне негіз болды.
Goodbye Piccadilly, Farewell Leicester Square is a 1966 novel by Arthur La Bern, which was the basis for Alfred Hitchcock's film Frenzy (1972).
Сюжет
Роман мен фильмде Лондондағы әйелдерді зорлап, құшақтап өлтіретін сериялық кісі өлтіруші Боб Расктің оқиғасы баяндалады. Алайда, айғақтардың арқасында полиция Расктің досы Ричард Блэймиді күдікті деп санайды.
The novel and film tell the story of Bob Rusk, a serial killer in London who rapes and strangles women. Because of circumstantial evidence, however, the police come to suspect Rusk's friend Richard Blamey.
Фильмге бейімделу
Романды Энтони Шаффер экрандастырған. Атауы британдық музыка залындағы "Типперриге ұзақ жол" әнінен алынған. Ла Берн "Таймс" газетінің редакторына жазған хатында адаптацияға ризасыздығын білдірді. Адаптация шын мәнінде адал болса да, түпнұсқа романы мен Хичкоктың фильмі арасында айтарлықтай айырмашылықтар бар. Инспектор Оксфорд пен оның әйелі арасындағы көріністер кітапта жоқ. Ла Берннің романында алғашқы кісі өлтіру қылмыскердің көзқарасынан суреттеледі, оқырман оның кім екенін білмейді. Кейінгі көрініс де кісі өлтірушінің көзқарасынан басталады, бірақ көріністің ортасында баяндаушы оның Боб Раск екенін кенеттен ашады. Романда қылмысқа кінәлі деп айыпталған ер адамның аты Блейни емес, Блейми, ал лақап аты "Блеймворд". Ең бастысы, Хичкок өзінің фильмін 1970 жылдары түсірсе, түпнұсқа романы 1960 жылдары Екінші дүниежүзілік соғысқа бірнеше сілтеме жасады. Ричард Блэйме Корольдік әуе күштері ардагері болды, ол Дрездендегі өртке қарсы бомбаға "бас шам құятын" ретінде қатысты: ол бомбаға салушыларға нысаналарын табуға мүмкіндік беретін өрт сөндіргіш жалынды тастады. Романда ол өзін кінәлі сезінеді. Полиция оны галстук қылмыстары туралы алғаш рет тергегенде, Бламей мас және шатасып кеткен, ал ол Дрезденде бұрын да кісі өлтіргенін айтады. Полиция қызметкері Дрезденде қанша адамды өлтіргенін сұрағанда, Бламей "мыңдаған" деп жауап береді. Бұл маскүнемдік мойындау оның галстук қылмысы үшін айыпты болуына себеп болды. 1993 жылы Тамил тілінде "Калаигнан" атты фильм түсірілді.
The novel was adapted for the screen by Anthony Shaffer. The title is taken from a line in the popular British music hall hit "It's a Long Way to Tipperary". La Bern expressed his dissatisfaction with the adaptation in a letter to the editor of The Times. Though the adaptation is in fact fairly faithful, there are significant differences between the original novel and Hitchcock's film. The scenes between Inspector Oxford and his wife are not in the book. In La Bern's novel, the first murder is depicted from the murderer's viewpoint, with the reader unaware of his identity. A later scene also begins from the murderer's viewpoint, but midway through the scene the narrative suddenly reveals that he is Bob Rusk. In the novel, the man falsely convicted of the murders is named Blamey, not Blaney, and nicknamed "Blameworthy". Most significantly, while Hitchcock set his film in the 1970s, the original novel takes place in the 1960s with several references to the Second World War. Richard Blamey was a Royal Air Force veteran who had participated in the Dresden fire bombing as "chief candle dropper": He dropped the incendiary flares that enabled the bombers to find their targets. In the novel, he feels guilty for this. Blamey is drunk and confused when the police first interrogate him about the necktie murders, and he claims to have committed previous murders in Dresden. When a police officer asks him how many people he killed in Dresden, Blamey replies "thousands". This drunken confession is a factor in his eventual false conviction for the necktie murders. A Tamil movie remake of this story, Kalaignan, was released in 1993.