Герефорд және Глостер каналы: Тарихы мен қайта жаңғырту жобасы
Herefordshire and Gloucestershire Canal
Герефордшир және Глостершир каналы: Англиядағы тарихы бар канал, қайта жаңарту жобасы жүріп жатыр. 1798-1845ж. салынған, 1881ж. жабылды. Канал тарихы, туризм.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Херефордшир және Глостершир каналы (кейде Херефорд және Глостер каналы деп те аталады) – Англияның батысындағы канал, Херефордтан Глостерге дейін созылып, Северн өзенімен байланысады. Ол 1798 және 1845 жылдары екі кезеңде ашылып, 1881 жылы жабылды, оның оңтүстік бөлігі Ледбери және Глостер темір жолының бағыты ретінде пайдаланылды. Қазіргі таңда оны қайта жаңғырту жұмыстары белсенді түрде жүріп жатыр.
The Herefordshire and Gloucestershire Canal (sometimes known as the Hereford and Gloucester Canal) is a canal in the west of England, which ran from Hereford to Gloucester, where it linked to the River Severn. It was opened in two phases in 1798 and 1845, and closed in 1881, when the southern section was used for the course of the Ledbury and Gloucester Railway. It is the subject of an active restoration scheme.
Тарих
1777 жылы Роберт Уитворт, Джеймс Бриндлидің шәкірттерінің бірі, Херефорд пен Глостер арасындағы каналдың алғашқы жоспарларын жасады. Бұл бағыт, Стоурпорт-он-Северн және Леоминстерге дейінгі үлкен жоспардың бір бөлігі болды. Он екі жылдан кейін Ричард Холл Ледбери арқылы канал салу жоспарларын ұсынды. 1790 жылдың наурыз айында жобаны ұсынғандар жоспарды Парламентке жіберуге шешім қабылдады. Жосия Клауз, бұрын Честер каналында жұмыс істеген және Уитвортпен Темза және Северн каналында бірге жұмыс істеген инженер, жобаның бас инженеры болды. Ол маршрутты қайта қарап, Ледбери арқылы өту үшін өзгертуді ұсынды. Ньюентке бір тармақ салынуы керек еді, онда аз көмір кен орындары болды, ал канал 35 тонна жүкті тасымалдай алатын кемелерге жарамды болады. Бағаланған құны 70 000 фунт стерлинг болды, ал жылына 33 203 тонна тасымалданады деп күтілді, бұл 9 582 фунт стерлинг кіріс әкелер еді. Кейбір жобаны ұсынғандар Уай өзенін жақсарту одан да жақсы нұсқа болуы мүмкін деп ойлай бастады, бірақ Ньюентте жаңа көмір кендерінің табылуы Парламент актісін алу туралы шешімге әкелді (31 Geo. 3. c. 89), ол 1791 жылдың сәуірінде мақұлданды. 1792 жылы Джеймс Бриндлидің туысы Хью Хеншаллдан маршрутты қайта зерттеуді сұрады, ол Ньюентке қарай бағытты ұсынды. Бұл маршрутқа Оксенхоллда туннель салу қажет болды, ал жаңа маршрутты бекіту үшін 1793 жылы Парламенттен тағы бір акт алынды. Жосия Клауз 1795 жылы қайтыс болды, ал оның орнына инженер ретінде Роберт Уитворт келді. 1795 жылдың соңында Ньюентке дейінгі алғашқы бөлім ашылды, бірақ туннель үлкен проблемалар тудырды. Туннельді салу үшін оның бойымен жиырма шахта қазылды, бұл бірнеше жұмыс майданында жұмыс істеуге мүмкіндік берді. Алайда, шахталарға судың көп мөлшері кіргендіктен елеулі қиындықтар туды. Жылқымен жұмыс істейтін сорғылар жеткіліксіз болды, соңында бумен жұмыс істейтін сорғылар қолданылды, бірақ бұл құнға қосымша шығын әкелді және туннель каналды аяқтамаудың маңызды факторы болды. Канал 1798 жылы Ледбериден бір шақырымдай жерге дейін ашылды, бірақ шығын бағалаудан әлдеқайда асып кеткендіктен, ол жерде тоқтатылды. Ньюенттегі шахталарға көмір саласы ешқашан табысты болмады, өйткені көмірдің сапасы өте нашар болды және бұл сала тез уақыт ішінде қолданыстан шықты. Аймақтағы көмірдің бағасы тоннасына 24 шиллингтен (1,20 фунт стерлинг) 13/6 (68 пенс) дейін төмендеді, бірақ бұл көмір жақсы сапалы өнім болды және Северн өзенінен канал арқылы жеткізілді. Ледбери тағы соғыс жылдары аялдама болып қалды, бірақ 1832 жылы Ледбери газ зауытына көмір жеткізуге мүмкіндік беретін қысқа кеңейту аяқталды.
The first plans for a canal between Hereford and Gloucester were made by Robert Whitworth, one of James Brindley's pupils, in 1777. The route was part of a grander plan to Stourport on Severn and Leominster as well. Twelve years later, Richard Hall submitted plans for a canal via Ledbury. In March 1790, the promoters decided to submit the plans to Parliament. Josiah Clowes, an engineer who had previous experience of working on the Chester Canal and who had worked with Whitworth on the Thames and Severn Canal, was to be the engineer. It appears that he re surveyed the route, and recommended a change, so that it passed through Ledbury. A branch would be built to Newent where there were minor coalfields, and the canal would be suitable for boats , capable of carrying 35 tons. The estimated cost was £70,000, and it was expected to carry 33,203 tons per year, generating £9,582 in revenue. Some of the promoters began to think that improving the River Wye might be a better option, but the announcement of new seams of coal at Newent resulted in a decision to obtain an Act of Parliament (31 Geo. 3. c. 89), which was granted in April 1791. Hugh Henshall, who was the brother in law of James Brindley, was asked to re survey the route in 1792, and recommended a diversion to Newent. This route required a tunnel at Oxenhall, and another act of parliament was obtained in 1793 to sanction the new route. Josiah Clowes died in 1795, and was succeeded as engineer by Robert Whitworth. By late 1795, the initial section was open to Newent, but the tunnel was causing major problems. In order to build the tunnel, twenty shafts were sunk along its route, so that there could be multiple working faces. However, there were considerable difficulties caused by the volume of water entering the shafts. Horse powered pumps proved inadequate, and eventually steam powered pumps were employed, but this added to the cost, and the tunnel was a large factor in the failure to complete the canal. The canal was opened to within one mile of Ledbury in 1798, but stopped there as the cost had far exceeded the estimates. The Coal Branch to the mines at Newent was never a success, as the coal was of very poor quality, and the branch fell into disuse very quickly. The price of coal in the region dropped from 24 shillings (£1.20) per ton to 13/6 (68p) but the coal was a good quality product which travelled up the canal from the River Severn. Ledbury remained the terminus for another forty years, although a short extension to enable coal to be delivered to the Ledbury gas works was completed in 1832.
Екінші кезең
1827 жылы Стивен Баллард компанияның жаңа кеңсе қызметкері болды және 1829 жылы каналды қалай аяқтау керектігі туралы есеп дайындады. 1838 жылы ол соңғы бөлігі үшін жаңа маршрут ұсынды, бірақ инженер Джеймс Уокер оған қарсы пікір білдірді, сондықтан 1839 жылдың мамыр айында компанияға каналды аяқтау үшін қаржы жинауға рұқсат беретін жаңа Парламент заңы қабылданды. Жұмыс 17 қарашада басталды. Фром өзенінен жоғары нүктеге (саммит деңгейіне) су жеткізетін қоректендіру тоғысы 1842 жылдың тамызында аяқталды, ал канал кезең-кезеңімен аяқталған сайын пайдалануға берілді: 1843 жылдың қаңтарында Канон Фром догына, 1844 жылдың ақпанында Уитингтон догына және 1845 жылдың 22 мамырында Херефорд бассейніне дейін кеңейтілді. Алғашқы кезеңдегідей, ең көп қиындық тунельдерді салуда болды. Ашпертон туннелі ұзын болмаса да, жұмыс жүргізілетін бетке су кіруінен және тау жыныстарының тұрақсыздығынан зардап шекті, нәтижесінде кірпіш және тас қаптамасын салу қажет болды. Тағы да, шығындар бастапқы есептемелерден едәуір асып кетті.
In 1827, Stephen Ballard became the new clerk of the company, and produced a report on how to complete the canal in 1829. In 1838, he proposed a new route for the final section, but the engineer James Walker advised against it, and so in May 1839, a new Act of Parliament was obtained, allowing the company to raise the money to complete the canal. Work started on 17 November. A feeder from the River Frome to the summit level was completed in August 1842, and the canal opened in stages as it was completed, with extensions to Canon Frome wharf in January 1843, Whithington wharf in February 1844, and finally to Hereford basin on 22 May 1845. As with the first phase, it was the tunnel construction which caused the most problems, and Ashperton tunnel, although only long, was affected by water flooding the work faces and by unstable rock, resulting in the need to construct a brick and stone lining. Again, costs escalated well beyond the original estimates.
Операция
Құрылыс шығындары бастапқы жоспардан әлдеқайда көп болды. 1790 жылы Жосия Клауз каналдың жалпы құны 69 997 фунт стерлинг деп бағалаған, бірақ Ледбериге дейінгі бөлігі 104 000 фунт стерлингтен асып кетті. Стивен Баллард екінші кезеңнің құнын 53 000 фунт стерлинг деп есептеген, алайда соңғы құны 141 436 фунт стерлингке жетті. Каналдың ұзындығына қарамастан сауданың көтерілуі шамалы болғандықтан, компания оны дереу теміржол компаниясына сатуға тырысты, бірақ нәтиже болмады, сондықтан сауданы жандандыруға көшті. Қозғалыс артуына байланысты 1849 жылы Оксенхолл туннелінен өту кестесі енгізілуге тиіс болды. Бұл әрқашан сәтті аяқталмады, себебі 1851 жылдың мамырында "Херефорд Таймс" газеті қарама-қарсы бағытта келе жатқан екі қайықтың туннельдің ортасында кездесіп, ешқайсысы жол бермеген жағдай туралы жариялады. Бұл 58 сағатқа созылған даулы жағдайға ұласты.
The canal had cost far more to build than was originally planned. The whole canal had been estimated at £69,997 by Josiah Clowes in 1790, but the section to Ledbury had cost in excess of £104,000. Stephen Ballard had estimated the cost of the second phase at £53,000, but the final cost had been £141,436. With little increase in trade from the longer canal, the company tried to sell it to a railway company almost immediately, but were unsuccessful, and so tried to boost trade. Traffic started to increase, to the extent that a timetable for the transit of the Oxenhall tunnel had to be introduced in 1849.> This was not always successful, as the Hereford Times carried articles in May 1851 about an incident in which boats travelling in opposite directions had met in the middle, and neither would give way. There was deadlock for a period of 58 hours.
Қалпына келтіру және жабылу
1858 жылы канал 47 560 тонна тауар тасымалдады және 1860 жылы 7 061 фунт стерлинг табыс әкелді, бірақ оның бір бөлігі аймақтағы теміржол құрылысына қажетті материалдарды тасымалдаудан түсті. 1862 жылдың 17 қаңтарында, Херефордқа ашылғанына 17 жылдан аспағанда, канал Great Western and West Midland Railway компаниясына жалға берілді, мақсаты – оны теміржолға айналдыру еді. Бұл дереу іске аспады, бірақ 1881 жылдың 30 маусымында каналдың жартысы жабылды, ал оның бөліктері Ледбери және Глостер теміржолының трассасы ретінде пайдаланылды. Херефордтан Ледбериге дейінгі бөлім ашық қалды, бірақ уақыт өте келе қолданыстан шықты. Канал компаниясы Great Western Railway компаниясынан түскен жалдау ақысын акционерлеріне дивиденд ретінде таратты және 1948 жылы теміржолдар мемлекеттік меншікке алынғанға дейін ресми түрде таратылмады.
In 1858, the canal carried 47,560 tons of goods, and generated an income of £7,061 in 1860, but some of this was derived from the carriage of materials to build railways in the area. On 17 January 1862, less than 17 years after the opening to Hereford, the canal was leased to the Great Western and West Midland Railway, with a view to converting it to a railway. This did not take place immediately, but on 30 June 1881, half of the canal was closed, and sections of it were used for the course of the Ledbury and Gloucester Railway. The Hereford to Ledbury section remained open, but gradually became disused. The Canal Company continued to receive rent from the Great Western Railway, which it distributed to its shareholders as dividends, and was not formally wound up until the railways were nationalised in 1948.
Бағыт
Канал Херефорд алабынан Ледбери, Даймок және Ньюент арқылы Глостердің батысындағы Северн өзенінің батыс арнасына, Горслидегі көмір кен орындарына қысқа саламен, Оверге дейін 34 миль (55 км) созылды. Алғашқы 6 миль (10 км) Херефордтан Уитингтонға дейін, оның ішінде Айлстон туннелі де бар, тегіс болды, содан кейін канал Монхидке дейінгі үш мильдегі үш шлюз арқылы 37 фут (11 м) көтерілді. Бұл бөлімге Балардтың каналға 27° бұрышта салған Монхидтегі қисық көпір кіреді. Көпір қызыл кірпіштен, кейбір таспен қапталған, ал парапеттері үлкен қара инженерлік кірпіштермен жабылған, бұл оларды Батыс Бромвичтің Б.У. Блейдс жасағандығын көрсетеді. Көпір ІІ санаттағы қорғауға алынған құрылым. Содан кейін Ледберидің шетіне дейін 12 мильден астамды қамтитын тағы бір тегіс бөлім бар, оған Ашпертон туннелі кіреді. Бұл бөлікке Фром өзенінен су құйылады. Соңғы 18 миль (29 км) Оверге дейін 195 фут (59 м) төмен түседі және темір жол құрылысы кезінде бұзылмаған Оксенхолл туннелін қамтиды, себебі темір жол компаниясы оны кеңейтудің ықтимал қиындықтарынан аулақ болу үшін ақылға қонымды шешім қабылдап, оңтүстік-батысқа қарай бағытты өзгертті. Көмір саласы туннельдің астындағы каналдан бөлінді. Каналда 22 шлюз және үш туннель болды. Көптеген ағылшын каналдары сияқты, бұл да тар кемелермен құнды жүктерді тасымалдауға арналған.
The canal ran for 34 mile (55 km) from Hereford basin through Ledbury, Dymock and Newent to Over, on the West Channel of the River Severn west of Gloucester, with a short branch to the coal fields at Gorsley. The first 6 mile (10 km) from Hereford to Withington, which includes the Aylestone tunnel, was level, after which the canal rose by 37 feet (11 m) through three locks over the three miles to Monkhide. This section includes the skew bridge at Monkhide, built by Ballard at an angle of only 27° to the canal. The bridge was constructed of red brick with some stone dressing, and the parapets are capped with large black engineering bricks which indicate that they were made by B W Blades of West Bromwich. The bridge is a grade II listed structure. There is then another level section of more than twelve miles to the outskirts of Ledbury, which includes the Ashperton tunnel. Water is fed into this section from the River Frome. The final 18 mile (29 km) to Over falls by 195 feet (59 m), and includes the Oxenhall tunnel, which was not destroyed by the construction of the railway, as the railway company took the sensible decision to avoid the likely problems of enlarging it, and built a diversion to the south west. The coal branch left the canal below the tunnel. The canal had 22 locks, and three tunnels. Like many English canals it was built to carry valuable cargoes by narrowboats.
Қалпына келтіру
1983 жылдың басында жергілікті баспасөзде канал туралы бірқатар мақалалар жарияланды, бұл канал туралы хабардарлықты арттыратын қоғам құруға шақырды. Осы мақсатта 1983 жылдың 13 сәуірінде Херефордта кездесу өтті, онда канал қоғамы құрылды және ол көп ұзамай қалпына келтіру жұмыстарына белсенді кірісті. Алғашқы мақсат – қалдықтарды сақтау болғанмен, 1992 жылы қоғам Herefordshire and Gloucestershire Canal Trust (H&G Canal Trust) болып қайта құрылды, ал мақсаты – 55 шақырымдық (34 миль) канал мен шлюздарды толық қалпына келтіру арқылы Херефордты Ledbury, Dymock, Newent және Глостердегі ішкі су жолдары жүйесімен қайта байланыстыру болды. 1991 жылдан бері Херефордширдің жергілікті кеңес органдары канал бағыты үшін жерді бөліп берді. Жоспарлау бөлімі каналды ескере отырып жобаларды мақұлдады және каналдың жоспарланған бағытында құрылыс салуға тырысқандарға қарсы шаралар қолданды. Глостерширдегі жергілікті кеңестер де ұқсас қолдау көрсетті. 2000 жылы Овер каналы бассейні (Глостердің шетіндегі Оверде Северн өзеніне іргелес, онда канал ішкі су жолдары желісімен байланысады) Canal Trust еріктілері мен ұлттық Waterway Recovery Group еріктілер тобының күшімен толыққандай қайта құрылды. Жұмыстың шамамен құны 500,000 фунт стерлинг болды, бірақ ол 10 ай мерзімде, 60,000 фунт стерлингтік бюджетпен аяқталды. Бассейн 1903 жылы Over Isolation ауруханасы салынған кезде толтырылған. Бұл жер Swan Homes компаниясына тұрғын үйлер салу үшін сатылды, ал жобаны жақсарту мақсатында бассейнды қазу туралы келісімге қол жеткізілді, нәтижесінде Wharf House жаңа канал орталығын құру үшін қайта салынды. 2011 жылдың соңында Trust бассейнге жақын бұрынғы каналдың қысқа бөлігін (Vineyard Hill) сатып алды. Бұл жер 2004 жылы тұрғындармен ортақ мүдделерін қорғау үшін сатып алынып, кейін Trust-қа номиналды сомаға берілді. Бассейн сияқты, даму мерзімі де болды, ол 2012 жылдың қыркүйегіне дейін аяқталуы керек еді, бірақ Waterway Recovery Group және Trust мүшелерінің күш-жігерінің арқасында жұмыстың көп бөлігі 2012 жылдың сәуірінде аяқталды. Ол 18 сәуірде, жоспарланған мерзімнен төрт ай бұрын суландырылды. 2012 жылғы Over Canal фестивалінде Тимоти Уэст пен Прунелла Скейлс ресми түрде қайта ашты. Херефорд қаласының орталығындағы ауқымды қайта құру жұмыстары жаңа канал төсенішін құруға әкелді, ол ақыр соңында жаңа терминал алабына қосылуы күтілуде. Ауыр металлдарды қамтитын шөгінділерді алып тастағаннан кейін Aylestone Park бөлігі де одан әрі дамытылды. Паркпен жұмыс істеген Trust және парк иесі Херефордшир кеңесі каналмен жұмыс істеген жартылай қалпына келтіруден кейін, 2011 жылдың мамыр айында Айлстондағы қысқа бөлік қайықтар шеруі үшін пайдаланылды. Қайықтарды суға түсіруге мүмкіндік беретін жол салынды, ал канал уақыт өте келе кеңейтіледі. Канал Северн өзенінің кеме жүруге жарамсыз бөлігімен жалғасады, ол Мейсемор мен Ллантонидегі бөгеттермен негізгі арнадан бөлінген, олардың екеуінің де бұрынғы шлюздары бар. Мейсемор бірнеше жыл бұрын British Waterways компаниясымен сатылды, ал олар 2007 жылы Ллантониден бас тартуға шешім қабылдады. Canal Trust мұралық қаражатты пайдаланып бұл жерді сатып алды, оған екі коттедж, бірнеше жер және Северн өзенінің шағын бөлігі, сондай-ақ Ллантони шлюзі кірді. Ллантони шлюзі Мейсемордағыдан үлкен, ал Овердегі кіру шлюзіне кіру оңай, өйткені қайықтар өзенге жақындағанда өзен ағысына қарсы жүреді. Ньюентте Bridge Street көпір арқылы каналдан өтеді. Темір жол каналдың орнына келгенде, олар жол үстінде биік деңгейлі көпір салды, ол бұл шешімге сәйкес болу үшін төмендетілді. Canal Trust каналды Ньюент темір жол станциясының платформалары арасында қайта құруды жоспарлады, бірақ бұл қоршаған ортаға сәйкес келмейтін үлкен бөгеттерді салуды талап ететін еді. 2019 жылы олар қандай нұсқалар мүмкін екенін қайта қарастырды және көлбеу жазықтықты пайдалануды ұсынды, қайықтарды канал деңгейінен станцияға көтеру үшін рельстерде жүретін биек пайдаланып, платформалар арасындағы деңгейлі бөліммен, содан кейін жолды кесіп өтуге қажетті биіктікке жету үшін тағы бір көлбеу және қайықты екінші жағынан канал деңгейіне қайтару үшін тағы бір көлбеу.
A series of articles about the canal were published in the local press in early 1983, and this led to calls for a society to be formed which would raise public awareness of the canal. A meeting was held in Hereford to facilitate this on 13 April 1983, at which a canal society was formed, which soon became actively engaged in restoration. While the original goal was preservation of the remains, in 1992 the society became the Herefordshire and Gloucestershire Canal Trust (H&G Canal Trust) and the aim became full restoration of the 34 mile (55 km) of canal and locks so that Hereford would once again be linked with Ledbury, Dymock, Newent and the rest of the inland waterway system at Gloucester. Since 1991 the local council authorities in Herefordshire have set aside land for development as a canal route. The planning department has approved projects with the canal in mind, and has taken action against those trying to build on the proposed route of the canal. Similar support has been given by the local council authorities in Gloucestershire. In 2000, the Over Canal Basin (adjacent to the River Severn at Over on the outskirts of Gloucester, where the Canal links with the inland waterways network) was reconstructed entirely by volunteers from the Canal Trust and the national volunteer body the Waterway Recovery Group. The estimated commercial cost of the work was some £500,000, but it was completed against a 10 month deadline, with a budget of just £60,000. The basin was originally filled in when the Over Isolation Hospital was built in 1903. The site was sold for housing development to Swan Homes, and agreement was reached to excavate the basin to enhance the project, under which Wharf House was rebuilt to provide a new canal centre. In late 2011, the Trust were able to buy a short section of the former canal route adjacent to the basin site (Vineyard Hill). This had been purchased by residents in 2004 to protect their communal interests, and was passed to the Trust for a nominal sum. Like the basin, there was a deadline on development, which had to be completed by September 2012, but a major effort by the Waterway Recovery Group and members of the Trust resulted in most of the work being completed in April 2012. It was re watered by 18 April, four months before its scheduled completion date. It was formally re opened by Timothy West and Prunella Scales at the 2012 Over Canal Festival. Major re development in Hereford city centre has resulted in the provision for a new canal bed which it is hoped will eventually link to a new terminal basin. Further development has also taken place on the Aylestone Park section, after the removal of silt containing heavy metals. Following partial restoration, which saw the Trust working on the park, and Herefordshire Council, owners of the park, working on the canal, a short section at Aylestone was used for a boat rally in May 2011. A slipway enabled the boats to be launched, and the canal will be made wider in due course. The canal connects to an un navigable part of the River Severn, separated from the main channel by weirs at Maisemore and Llanthony, both of which have derelict locks associated with them. Maisemore was sold by British Waterways some years ago, and they decided to dispose of Llanthony in 2007. The Canal Trust used a legacy to purchase the site, which includes two cottages, some land, and a small section of the River Severn as well as Llanthony lock. The lock is bigger than that at Maisemore, and access to the entrance lock at Over is easier because boats are travelling against the flow of the river as they approach it. At Newent, Bridge Street crossed over the canal on a bridge. When the railway replaced the canal, they constructed a high level bridge over the road, which was lowered to accommodate this solution. The Canal Trust envisaged that the canal could be rebuilt between the platforms of Newent railway station, but this would have involved the construction of large embankments, which were thought to be out of scale with the environment. In 2019, they therefore reconsidered what options were possible, and proposed the use of an inclined plane, using a cradle running on rails to raise boats from the canal level up to the station, with a level section between the platforms, followed by another incline to reach the height required to cross the road and another incline to return boats to the level of the canal on the other side.
Келушілер орталығы
Овер-Бассиндегі Уорф Хаус – қайта жаңартылған шлюз үйі, ол 2019 жылға дейін келушілер орталығы және мейрамхана болып қызмет етті. 2005 жылдан бастап 2019 жылға дейін Уорф Хаус Herefordshire & Gloucestershire Canal Trust қорымен басқарылды, ал түскен табыс H&G Canal Trust Charity қайырымдылық қорына аударылды. 2019 жылы Уорф Хаус басқаруы жеке компанияға берілді, ал мейрамхана The Lock Keepers деп атау өзгертілді.
The Wharf House at Over Basin is a restored lock cottage that, until 2019, served as a visitor centre and restaurant. From its inception in 2005 until 2019, the Wharf House was operated by the Herefordshire & Gloucestershire Canal Trust, with profits donated to the H&G Canal Trust Charity. In 2019, management of the Wharf House was turned over to a private firm, and the restaurant was renamed The Lock Keepers.