Оңтүстік Йоркшир және Линкольнширдің су жолдары жүйесі

Кіріспе

Шеффилд және Оңтүстік Йоркшир Навигациясы (S&SY) – Оңтүстік Йоркшир мен Линкольнширдегі (Англия) кеме жүзе алатын ішкі су жолдары (каналдар мен каналданған өзендер) жүйесі. Көбінесе Дон өзеніне негізделген, 69 шақырымға созылып, 27 шлюзден тұрады. Ол Шеффилд, Ротерхэм және Донкастерді Трент өзенімен Кедбиде және (Жаңа қосылыс каналы арқылы) Эйр және Кальдер навигациясымен байланыстырады. Жүйе бес бөліктен тұрды, олардың төртеуі бүгінгі күнге дейін кеме жүруге ашық:

Дон өзенінің кеме қатынасы
Шеффилд каналы (1970-ші жылдардың басында пайдаланылмай қалған, бірақ 1990-шы жылдардан бері қайта жаңғыртылды)
Стейнфорт және Кидби каналы
Жаңа қосылыс каналы
Дирн және Доув каналы (1961 жылы жабылды)

Тарих

Дон өзенінің 1343 жылға дейін Донкастерге дейін кеме жүзе алатыны белгілі, осы кезде комиссия көпірлер мен бөгеттердің тудырған мәселелерін қарастырған. 1620 жылдары үлкен өзгерістерге ұшырады, Корнелиус Вермуйден Хэтфилд Чейс арқылы өтіп, Адлингфлиттегі Трент өзеніне жететін арнаны жапты және барлық суды солтүстікке қарай Эйр өзеніне бұрды. Су тасқыны мен наразылықтардан кейін Ньюбриджден Гульге дейін жаңа шығару жолы салынды, ол «Голланд өзені» деп аталды. 1691 жылдан бастап өзенді жақсарту туралы көп ойлар туды, бірақ Донкастер, Ротерхэм және Шеффилдтен келген топтардың арасындағы келіспеушіліктер прогреске кедергі келтірді. Соңында, Шеффилд Котлерлері 1726 жылы парламент актісін алып, өзенді Тинслиге дейін жақсартуға қол жеткізді. 1727 жылы Донкастер корпорациясы Донкастерден төменгі аймақты жақсартуға рұқсат беру туралы акт алды. Голланд өзенінде жүзу қиын болды, сондықтан 1793 жылы Стенфорт және Кидби каналына Стенфорттан Трентке Кидбиге дейін байланыс орнатуға рұқсат берілді. Формальды түрде тәуелсіз болғанымен, ол ашылған кезде, шамамен 1802 жылы, Дон навигациясының бақылауында болды. 1793 жылы Свинтоннан Барнслиге дейінгі Дирн және Доув каналына да рұқсат берілді және ол қайтадан Дон навигациясының бақылауында болды, себебі акционерлердің көп бөлігі Донның да акционерлері болды. Тинслиден Шеффилдке дейінгі канал Дон навигациясының қарсылығынан жылдар бойы кешіктірілді, бірақ 1815 жылы рұқсат етілді және 1819 жылы ашылды. 1840 жылдары аймақта теміржол салу туралы бірнеше ұсыныстар болды, ал Дон өзенінің навигациялық компаниясы олардың бизнесте қалуын қамтамасыз ету үшін шаралар қолданды. 1845 жылы Барнсли каналын басып алуға жасалған әрекет аяқталмады, бірақ оларға келіссөздер жүргізуге мүмкіндік берді. Олар 1846 жылы Дирн және Доув каналын сатып алды, ал 1848 жылы Шеффилд каналын Манчестер, Шеффилд және Линкольншир теміржолынан сатып алды, ол 1846 жылы алдыңғы және құраушы компания Шеффилд және Линкольншир қосылыс теміржолы ретінде сатып алған болатын. Ұзақ келіссөздерден кейін олар 1849 жылы Стенфорт және Кидби каналын қосып алды. Содан кейін олар 1850 жылы Оңтүстік Йоркшир, Донкастер және Гуль теміржолымен бірігіп, Оңтүстік Йоркшир теміржолы және Дун өзені компаниясын құрды. Бұл өз кезегінде 1864 жылы 999 жылға Манчестер, Шеффилд және Линкольншир теміржолына жалға берілді. 1880 жылдары пайдаланушылар арасында тарифтер теміржолдан жоғары болғанына наразылық болды, ал каналдар жаңғыртылмады, өйткені бу кемелеріне тыйым салынды, олар көршілес Эйр және Кальдер навигациясында 50 жылдан бері қолданылып келгеніне қарамастан.

The River Don is known to have been navigable up to Doncaster as early as 1343, when a commission looked at the problems caused by bridges and weirs. It underwent major changes in the 1620s, when Cornelius Vermuyden closed the channel which crossed Hatfield Chase to reach the River Trent at Adlingfleet, and diverted all of the water northwards to the River Aire. Following flooding and riots, a new outlet was cut from Newbridge to Goole, which was known as the Dutch River. Serious thought was given to improving the river from 1691, but disagreements between groups from Doncaster, Rotherham and Sheffield prevented progress. Finally, the Sheffield Cutlers obtained an Act of Parliament in 1726 to improve the river up to Tinsley. Doncaster Corporation then obtained an Act in 1727 to authorise improvements below Doncaster. The Dutch River was difficult to navigate, and in 1793, the Stainforth and Keadby Canal was authorised, to provide a link from the Don at Stainforth to the Trent at Keadby. Although notionally independent, it was effectively under the control of the Don Navigation when it opened, probably in 1802. The Dearne and Dove Canal was also authorised in 1793, from Swinton to Barnsley, and was again under Don Navigation control, since most of the shareholders were also shareholders in the Don. A canal from Tinsley into Sheffield was delayed for years by opposition from the Don Navigation, but was authorised in 1815 and opened in 1819. By the 1840s, there were a number of proposals to build railways in the region, and the River Don Navigation Company acted to ensure they would remain in business. An attempted takeover of the Barnsley Canal in 1845 was not concluded, but gave them some bargaining power while it appeared likely. They bought out the Dearne and Dove Canal in 1846, and acquired the Sheffield Canal from the Manchester, Sheffield and Lincolnshire Railway in 1848, which, as the Sheffield and Lincolnshire Junction Railway, a predecessor and constituent company, had bought it in 1846. After protracted negotiations, they absorbed the Stainforth and Keadby Canal in 1849. They then amalgamated with the South Yorkshire, Doncaster and Goole Railway in 1850, to become the South Yorkshire Railway and River Dun Company. This in turn was leased to the Manchester, Sheffield and Lincolnshire Railway for 999 years in 1864. By the 1880s, there was dissatisfaction among the users that the rates for traffic were higher than on the railways, and the canals were failing to modernise, as steam boats were banned, despite them having been in use for 50 years on the neighbouring Aire and Calder Navigation.

Құрылу

Манчестер кеме каналы салынысымен және басқа да ірі каналдар ұсынылып жатқанда, Шеффилдтен теңізге жаңа каналды зерттеу үшін комитет құрылды. Т & С Хокслиге, Джеймс Абернетидің көмегімен, Шеффилдтен Оузе, Трент немесе Хамберге орташа өлшемді кемелерге қолайлы канал салу мүмкіндігі туралы есеп беру тапсырылды. Олардың 1888 жылғы қазан айында ұсынған есебінде Шеффилдтен Кидбиге дейінгі жолдағы қолданыстағы шлюздердің жеткіліксіз екендігі, бірақ су жолын ескі шлюздердің қасына жаңаларын салып, 300-500 тонналық кемелер қабылдауға болатыны, көлік қозғалысын бұзбай жаңартуға болатыны айтылды. Бұл жұмыстың бағасы, оған Тинслиден Шеффилдке дейінгі жаңа канал да кірді, бірақ теміржол компаниясынан каналдарды сатып алу шығындары ескерілмеді, 1 миллион фунт стерлинг болды. 1888 жылғы қарашада Шеффилд және Оңтүстік Йоркшир канал компаниясы 30,000 фунт капиталмен құрылды, оның мақсаты – осы жаңа жобаны ілгерілету және қажетті Парламент актісін алу. Жаңа компания 1889 жылғы 26 тамызда Парламент актісі арқылы Шеффилд және Оңтүстік Йоркшир кеме жүзу компаниясын құрды, оған 1,5 миллион фунт көлемде қаражат жинауға және төрт каналды келіссөздер арқылы немесе теміржол компаниясымен тоғыз айлық келіссөздер нәтижесіз аяқталған жағдайда міндетті түрде сатып алуға рұқсат берілді. Олар сатып алған каналдарды жақсарта немесе жаңаларын салып, ішкі тасымалдаушылар ретінде де жұмыс істей алатын еді. Мақсат – Дон және Стенфорт пен Кидби бағыттарын қайта жаңарту, 300 немесе 400 тонналық баржаларды пайдалануға мүмкіндік беру, сондай-ақ Кидбиде көмір тиеу-түсіру мүмкіндіктерін дамыту, осылайша Эйр және Кальдер навигациясындағы Гульмен бәсекелесе алу. Сонымен қатар, Дирн және Доув каналы тереңдетілуі керек еді, осылайша Эйр және Кальдердегідей, бөлімделген кемелерді көмір тасымалдау үшін пайдалануға болар еді. Теміржол компаниясы сатуға құштар емес еді және бастапқы тоғыз айлық кезең аяқталғанша ештеңе жасамады. Актінің талаптарына сәйкес, олар каналдарды сатуға міндетті екенін ескертетін хабарлама жіберілген кезде, олар жаңа компанияға қарсы сот процесін қозғау арқылы кедергі келтіруге тырысты. 1891 жылы сот канал компаниясының пайдасына шешім шығарды, бірақ келіссөздер созылды. Осы уақытта Эйр және Кальдермен де келіссөздер жүргізілді, екі жүйені 9 шақырымдық (5,5 миль) каналмен біріктіруге келісімге келді, осылайша жақсартылған Дон Кидбиді дамытудың орнына көмір экспорты үшін Гульді пайдалана алатын еді. 1893 жылға қарай теміржол компаниясы нені сататыны туралы келісімге келді, сондай-ақ 1,14 миллион фунт стерлингтік баға белгіленді, оның 600,000 фунты қолма-қол төленуге тиіс еді. Қалған соманы жаңа компанияның акцияларымен төлеуге болады, егер канал компаниясы барлық акцияларды сатып алмаса, теміржол басқармада орын алатын еді. Бұл 1893 жылғы 31 шілдеде қабылданған жаңа Парламент актісінде бекітілді, бірақ теміржол өкілдігі туралы бап Эйр мен Кальдердің ешқандай акция сатып алмауына себеп болды, ал компания капитал жинау қиындықтарына тап болды. Жаңа компания төрт каналды 1895 жылғы 1 наурызда толыққанды иеленді. Олар бар болғаны 625,000 фунт жинауға қол жеткізді, бұл каналдарды сатып алу бағасынан кем болды. Сондықтан теміржол компаниясы он директордың жартысын тағайындады, жүйені жаңғыртудың амбициялық жоспарларын қаржыландыруға жеткілікті капитал болмады, бірақ кейбір дамулар осыған қарамастан жүзеге асырылды.

With the Manchester Ship Canal under construction, and other large canals being proposed, a committee was formed to investigate a new canal from Sheffield to the sea. T & C Hawksley, assisted by James Abernethy, were asked to report on whether a canal from Sheffield suitable for medium sized coasters could be built, to the Ouse, the Trent or the Humber. Their report, presented in October 1888, suggested that the existing locks on the route from Sheffield to Keadby were inadequate, but that the waterway could be upgraded to take 300 to 500 ton boats by building new locks alongside the old, without disrupting traffic. The estimated cost of this work, which included a new canal from Tinsley to Sheffield, but did not include buying the canals from the railway company, was put at £1 million. The Sheffield and South Yorkshire Canal Company Limited was formed in November 1888, with a capital of £30,000, to promote this new venture and obtain the necessary Act of Parliament. The new company obtained an Act of Parliament on 26 August 1889, creating the Sheffield and South Yorkshire Navigation Company, which was authorised to raise £1.5 million and to purchase the four canals either by negotiation, or by compulsory purchase if after nine months negotiations with the railway company had failed to reach an agreement. They could also improve the canals they bought, or build new ones, and could also act as inland carriers. The intent was to rebuild the Don and the Stainforth and Keadby routes to allow 300 or 400 ton barges to be used, and to develop coal handling facilities at Keadby so that it would rival Goole on the Aire and Calder Navigation. In addition, the Dearne and Dove Canal would be dredged, so that compartment boats, like those on the Aire and Calder, could be used for the transport of coal. The railway company was unwilling to sell, and did nothing until the initial nine month period had passed. When a notice was served under the terms of the Act, which required them to sell the canals, they attempted to obstruct the new company by taking legal action against them. In 1891, the courts found in favour of the canal company, but negotiations dragged on. Meanwhile, negotiations had also taken place with the Aire and Calder, and an agreement had been reached to connect the two systems together by a 5.5 mile (9 km) canal, so that the improved Don could use Goole for the export of coal, rather than having to develop Keadby. By 1893, agreement had been reached as to what the railway company was selling, and a price of £1.14 million had been fixed, of which £600,000 was to be paid in cash. The rest could be paid in shares in the new company, which would give the railway places on the board unless the canal company bought all of the shares back. This was enshrined in a new Act of Parliament obtained on 31 July 1893, but the clause about railway representation meant that the Aire and Calder declined to purchase any shares, and the company struggled to raise the capital. The new company finally took over the four canals on 1 March 1895. It had only succeeded in raising £625,000, which was less than the purchase price of the canals. The railway company therefore nominated half of the ten directors, and there was no capital to fund the ambitious plans for the modernisation of the system, although some further developments took place.

Даму

Компания жақсартуларды қаржыландыру үшін 1 миллион фунт стерлинг алуға үміттенсе де, жұмыс капиталы болмады, ал 300 немесе 500 тонналық баржаларды қабылдау үшін шлюздерді кеңейту жүзеге асырылмады. Ең үлкен кемелер 110 тонналық болды, бірақ кейбір шлюздер бөлмелі кемелерді қабылдау үшін ұзартылды. Дирн және Доув каналы үнемі құлдыраудан зардап шегіп, шектеулі ресурстарды сарқып кетірді. 1906 жылы Ворсбро филиалы кеме қатынасына жарамсыз болды, ол тек сумен қамтамасыз етуге айналды, ал 1909 жылы компания каналдың астында көмір қазуға рұқсат беру арқылы жеңіліске ұшырады. Эльзакар тармағы 1928 жылы жабылды, ал каналдың қалған бөлігінің көпшілігі 1934 жылы жабылды, бірақ ресми жабылу 1961 жылға дейін болған жоқ. Капиталдың жетіспеушілігіне қарамастан, жаңа компания Шеффилд бассейніне, оның ішінде бассейннің бір бөлігін қамтитын төрт қабатты қойманы жақсартуды қаржыландыруға қол жеткізді. Жандар көтеріліп, каналдар қазылды. Олар сондай-ақ Аир және Кальдер навигациясымен байланысты қамтамасыз ету үшін Жаңа түйіспе каналының өз бөлігін қаржыландыру перспективасына тап болды. Бұл 150 000 фунт стерлингтік облигациялар мен ипотекалар құру арқылы жүзеге асырылды. Жаңа каналдың 1905 жылғы 2 қаңтарда ашылған соңғы құны екі компания арасында бөлінетін 300 000 фунт стерлинг болды. Донкастер маңында кеме қатынасын түзету жұмыстары жүргізілді, бірақ Sprotborough және Донкастерде бөлмелі кемелерді толық пайдалану үшін көбірек жұмыс қажет екенін атап өтті. 1905 және 1913 жылдар аралығында тасылған жүк 835 982 тоннадан 961 774 тоннаға дейін өсті, жүйе ескіргеніне және Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғана моторлы баржаларды аз қолданғанына қарамастан. 1907 жылы Каналдар жөніндегі Корольдік комиссияның құрамында оның жағдайы туралы есеп берген Вест-Райдинг округі кеңесі, кеме қатынасының іс жүзінде Ұлы Орталық темір жолымен бақыланатындығына байланысты кемшіліктерді айыптады. Донкастер шлюзі 1909 және 1910 жылдары кеңейтілді, Донкастер, Ротерхам және Тинслиде жақсартулар жасалды, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін сауда айтарлықтай төмендеді, өйткені бұрын су жолынан көмірді пайдаланған көптеген бу траулерлер Адмиралтействомен реквизицияланды және басқа жерде отынмен қамтамасыз етілді. Соғыс аяқталуға жақын болған кезде Шеффилд корпорациясы жүйені үлкен жақсартуға итермеледі. Олар су жолының мемлекеттік меншікке берілуі керек деп ойласа да, теміржол компаниясының бақылауын тоқтатқан жағдайда жақсартуларды бөліп қаржыландыруға дайын болды. Олар 1919 жылы сэр Джон Вулф Барри, Листер және Партнерлерге есеп беруді тапсырды және ұсынылған нұсқалардың біреуін ілгерілетуді таңдады. Бұл Тинслиден Кедбиге дейінгі су жолының тереңдігін 2 метрге дейін ұлғайтуды, арнаны кеңірек және тік етуді, көпірлерді қайта құруды және олар арқылы көбірек орын беруді, және шлюздерді он сегіз жаңа шлюзбен ауыстыруды қамтиды. Олардың әрқайсысы бірнеше қақпалармен жабдықталуы керек еді және 300 тонналық кемелер немесе төрт 110 тонналық баржалар үшін өлшенуі керек еді. Бұл жақсартулардың болжамды құны 1 483 426 фунт стерлинг болды, бірақ сол кездегі экономикалық жағдайлар үкіметтің бұл жобаны қолдауға дайын еместігін көрсетті. Ал көршілес Нотингэм корпорациясы Трент өзенін үкіметтік қолдаусыз жақсартуды қаржыландырғандықтан, Шеффилд Дон үшін де солай етуге дайын емес еді. Сонымен қатар, сол уақытта Донкастерден Трент-Фоллзға дейінгі кеме арнасын салу туралы ұсыныстар болды.

While the company had hoped to have £1 million to fund improvements, there was no working capital, and the enlargement of the locks to take 300 or 500 ton barges did not take place. The largest boats that could be accommodated were 110 ton vessels, although some of the locks were lengthened to take compartment boats. The Dearne and Dove Canal was regularly affected by subsidence, causing a drain on limited resources. In 1906, the Worsbrough branch ceased to be navigable, and became just a water feeder, and in 1909, the company effectively conceded defeat, by allowing coal to be mined under the canal. The Elsacar Branch closed in 1928, and most of the rest of the canal was closed in 1934, although formal closure did not take place until 1961. Despite the lack of capital, the new company somehow managed to finance improvements to Sheffield Basin, including a four storey warehouse which straddled part of the basin. Banks were raised and the canals were dredged, and for the first and only time, tonnage carried exceeded one million tons in 1896. They were also faced with the prospect of funding their half of the New Junction Canal, to provide the connection with the Aire and Calder Navigation. This was achieved by creating £150,000 of debenture stock and by mortgages. The final cost of the new canal when it was opened on 2 January 1905 had been £300,000 shared between the two companies. Some straightening of the navigation near Doncaster had been carried out, but they noted that more would be required at Sprotborough and Doncaster to make full use of compartment boats. Between 1905 and 1913, traffic rose from 835,982 tons to 961,774 tons, despite the fact that the system was antiquated and made little use of motor barges until after the First World War. West Riding County Council, who reported on its state in 1907 as part of the Royal Commission on Canals, blamed the inadequacies on the fact that the navigation was virtually controlled by the Great Central Railway. Doncaster lock was extended in 1909 and 1910, and improvements were made at Doncaster, Rotherham and Tinsley, but trade declined significantly with the onset of the First World War, as many of the steam trawlers which had previously used coal from the waterway were requisitioned by the Admiralty, and were fuelled elsewhere. As the war drew towards its end, the Corporation of Sheffield pushed for major improvements to the system. While they thought that the waterway should be nationalised, they were in principle willing to part fund improvements providing control by the railway company was ended. They commissioned Sir John Wolfe Barry, Lyster and Partners to produce a report in 1919, and from the options suggested, chose to promote one of them. This involved increasing the depth of the waterway from Tinsley to Keadby to 8 feet (2 m), making the channel wider and straighter, rebuilding the bridges to give more room through them, and replacing the locks with eighteen new ones, each They were to be fitted with multiple gates, and be sized for 300 ton craft or four 110 ton barges. The estimated cost for these improvements was £1,483,426, but the economic circumstances of the time meant that the government was not prepared to support the scheme, and whereas the neighbouring Corporation of Nottingham funded improvements to the River Trent without government support, Sheffield were not prepared to do the same for the Don. There were also proposals for a ship canal from Doncaster to Trent Falls at the same time.

Ұлттықлендіру

1948 жылы компания мемлекеттік меншікке алынып, British Waterways компаниясының құрамына енді. 1960 жылдары көлік қозғалысы азайды және навигацияның басты арнасының ресми бас кеңсесі Ротерхем қаласының төменгі жағындағы Олдварктегі жаңа болат зауыты болды. 1960 және 1970 жылдары жүйеге жаңартулар енгізу үшін, Ротерхемге дейін үлкен кемелерді өткізуге мүмкіндік беру үшін бірнеше ұсыныстар жасалды. 1980 жылдардың басында рұқсат берілді: каналдың тереңдігі 8 футқа жеткізілді және шлюздер 700 тонналық кемелерді қабылдау үшін қайта жаңартылды. Ротерхемде жаңа кемежай мен жүк терминалы салынды, бұл үшін пайдаланылмаған өзен жағалауындағы автобус депосы қойма ретінде пайдаланылды; Ротерхемнен төменгі ағыс бойындағы басқа да әртүрлі нысандар жаңартылды. Жақсартулар 1983 жылы пайдалануға берілді. Осы жақсартулар кейде көлік қозғалысын қабылдаса да (қазіргі күні де шектеулі түрде қолданылады), жаңартулар күтілгендей сәтті болған жоқ. 1970 жылдары кемелер Ротерхемнен жоғарыға сирек барып тұратын. 1980 жылдары Ротерхемнен төменгі су жолына көлік тартуға жасалған күш-жігер қаладан жоғарыға таратылмады: шлюздер негізінен кішкентай баржаларға ғана жарамды болды. Уақыт өте келе Шеффилд каналының бөліктері пайдаланылмауының салдарынан жайлап тозығына ұшырады. 1990 жылы Шеффилд қалалық кеңесі мен British Waterways су жолын қайта жаңғырту үшін күш біріктірді, бұл көлікті қайта дамытылған Шеффилд бассейніне (қазір демалыс және коммерциялық қызметтерге бағытталған және Виктория Куэйс деп аталды) қайта әкелді. Бүгінгі таңда жүйе негізгі арнада, Стейнфорт және Кидби, сондай-ақ Нью-Джанкшн каналдарында кеме жүзуге ашық және көбінесе демалыс мақсатында қолданылады. Кадебидегі карьерден, Ротерхем мен Донкастердегі кемежайлардан шамалы коммерциялық тасымалдар жүзеге асырылады; сонымен қатар Свинтон қаласындағы коммерциялық баржа жасаушылық және Шеффилдтегі демалыс кемелерін жасау және жөндеуші цехтары бар. 2008–2009 жылдары жүйе арқылы 290 000 тонна жүк тасымалданды, оның 266 100 тоннасы Кадебиден алынған әктас болды. Ротер байланысы – бұл Ротер өзенін Ротерхемнен Килмаршқа дейін кеме жүзуге қолайлы жағдайға жеткізу жобасы, онда қысқа канал Честерфилд каналымен байланысып, демалыс круиздік айналымын аяқтау жоспарлануда. Каналды қалпына келтірушілер тобы Дирн мен Доув каналын қайта ашуды талап етуде, Elsecar қаласында қалпына келтіру жұмыстарын жүргізді және оны қайта ашу мүмкіндігін зерттеу үшін инженерлік есепке тапсырыс берді.

In 1948 the company was nationalised and became a part of British Waterways. By the 1960s traffic was dwindling and the official head of the main line of the navigation became the new steelworks at Aldwarke, below Rotherham. Repeated proposals were made in the 1960s and 1970s to upgrade the system to allow larger vessels as far as Rotherham. Go ahead was finally given in the early 1980s: the channel was deepened to 8 feet and the locks were rebuilt to take 700 ton vessels. A new wharf and freight terminal were built in Rotherham utilising the disused riverside bus depot as warehousing; various other facilities on the navigation below Rotherham were upgraded. The improvements were opened in 1983. Although these have received traffic sporadically since (and are still used in a limited fashion today), the upgrade was not the success that was hoped. By the 1970s, boats rarely ventured above Rotherham. The effort made in the 1980s to attract traffic to the waterway below Rotherham did not extend to the stretch above the town: the locks remained suitable only for much smaller barges. Over time parts of the Sheffield Canal gradually slid towards dereliction through lack of use. In 1990 there was a concerted effort by Sheffield City Council and British Waterways to revitalise the waterway, which brought traffic back to a redeveloped Sheffield Basin (now focussed on leisure and commercial activities and renamed Victoria Quays). Today the system is open to navigation throughout the main line, the Stainforth and Keadby and New Junction canals, and is mostly used for leisure boating. Some commercial carrying does take place from the quarry at Cadeby and the wharves at Rotherham and Doncaster; plus there is an active commercial barge yard at Swinton and leisure boatyard and boatbuilder at Sheffield. In 2008–09 the system carried 290,000 tonnes of freight, of which 266,100 tonnes were limestone from Cadeby. The Rother Link is a scheme that would see the River Rother upgraded to navigable status from Rotherham as far as Killamarsh, where a short canal would link to the Chesterfield Canal to complete a leisure cruising circuit. A canal restoration group is also seeking the re opening of the Dearne and Dove Canal, has performed some restoration work at Elsecar and commissioned an engineer's report into reopening.