Суссекс Оуз өзені: тарихы мен қазіргі жағдайы

Кіріспе

Оуз (/uː//z/ OOZ) – Англияның Батыс және Шығыс Суссекс графтықтарындағы 56 шақырымдық өзен. Батыс Суссекстегі Төменгі Бидинг маңынан басталып, шығысқа қарай ағып, содан кейін оңтүстікке қарай Ньюхейвенде теңізге жетеді. Ол Хейвордс Хитті айналып өтеді және Льюес қаласынан өтеді. Өзен кішкентай өзендердің кең желісінің негізгі арқасы болып табылады, оның ішіндегі ең ірі саласы – Ук өзені. Жағалауға жақындағанда, ол Льюс және Лаутон деңгейлері арқылы өтеді – өзен мен тағы бір саласы, Глинд Ричтің жанында орналасқан жазық, көлемі аз жерлердің аймағы. 1086 жылғы «Domesday» кітабында бұл үлкен тасқын инесі болған, бірақ келесі ғасырларда аңғардың бір бөлігін су бөгеттерін салу арқылы ауыл шаруашылығына пайдалануға тырысты, бірақ өзен аузындағы шендінің қалыптасуы дренажды қиындатты. 1539 жылы өзенге жаңа арна жасалып, шенді бұзылды, біраз уақытқа шабындықтар гүлденді, бірақ тасқын қайта оралды және шабындықтар батпаққа айналды. Инженер Джон Смитон 1767 жылы аңғарды кептіру үшін шешім ұсынды, бірақ ол толыққанды жүзеге асырылмады. Уильям Джессоп 1788 жылы өзенді зерттеп, Льюестен жоғарыдағы өзенді каналға айналдыру және төменгі өзенді жақсарту туралы ұсыныстар жасады. Оуз өзенінің иелері 1790 жылы Парламент актісімен құрылды және Балкомбтағы Жоғарғы Райлендс көпіріне дейін қайықтардың өтуіне мүмкіндік беру үшін 19 шлюз салды. Льюс және Лаутон деңгейлерінің қоршылары мен комиссарлары төменгі өзендегі жұмысты бірлесіп басқарды, ал агроном Джон Эллман комиссарлардың шығыншысы болған кезде осы істі жалғастырды, нәтижесінде 1829 жылға қарай 120 тонналық кемелер Льюеске жете алды. Жоғарғы өзендегі кеме қатынасы теміржолмен бәсекелесе алмады және 1868 жылы барлық көлік тоқтатылды. Төменгі өзенде Ньюхейвен маңызды портқа айналды және 1950 жылға дейін баржалар Льюеске дейін өзенмен жүріп тұрды. Порттан әлі де кемелер жүзіп өтеді. Өзенде көптеген балық түрлері мекендейді, оның ішінде жоғарғы салаларында шағылысу үшін жүзіп келетін ерекше ірі теңіз форелі де бар. Льюс-Брукс деңгейінің аймағы омыртқасыздардың алуан түрлілігіне байланысты ерекше ғылыми қызығушылық тудырады. Жаяу жүргіншілер Сассекс Оуз аңғары жолының ұзақ қашықтықты жаяу жүргінші жолы арқылы өзен бойымен жүре алады, ал Сассекс Оузды сақтау қоғамы кеме қатынасы туралы хабардар ету үшін қысқа жаяу серуендер туралы ақпаратты жариялайды. Сюссекс Оузе қайта жаңарту қоры жоғарғы өзенде кеме қатынасын қайта жаңартуды үміттенеді, бірақ бұл идеяға барлығы келіспейді, себебі Оузе және Адур өзендері қоры бұл идеяға қарсы.

River in Sussex, England

The Ouse (/uː//z/ OOZ) is a 35 mile (56 km) long river in the English counties of West and East Sussex. It rises near Lower Beeding in West Sussex, and flows eastwards and then southwards to reach the sea at Newhaven. It skirts Haywards Heath and passes through Lewes. It forms the main spine of an extensive network of smaller streams, of which the River Uck is the main tributary. As it nears the coast it passes through the Lewes and Laughton Levels, an area of flat, low lying land that borders the river and another tributary, the Glynde Reach. It was a large tidal inlet at the time of the Domesday book in 1086, but over the following centuries, some attempts were made to reclaim some of the valley floor for agriculture, by building embankments, but the drainage was hampered by the buildup of a large shingle bar which formed across the mouth of the river by longshore drift. In 1539, a new channel for the entrance to the river was cut through the shingle bar, and meadows flourished for a time, but flooding returned and meadows reverted to marshland. The engineer John Smeaton proposed a solution for the drainage of the valley in 1767, but it was only partly implemented. William Jessop surveyed the river in 1788, and produced proposals to canalise the upper river above Lewes, and to radically improve the lower river. The Proprietors of the River Ouse Navigation were created by Act of Parliament in 1790, and eventually built 19 locks, to enable boats to reach Upper Ryelands Bridge at Balcombe. Trustees and the Commissioners of the Lewes and Laughton Levels jointly managed the work on the lower river, and the agriculturalist John Ellman continued the progress while he was Expenditor for the Commissioners, which enabled 120 ton ships to reach Lewes by 1829. Navigation on the upper river could not compete with the railways, and all traffic had ceased by 1868. On the lower river, Newhaven became an important port and barge traffic continued using the river up to Lewes until the 1950s. Cross Channel ferries still sail from the port. The river provides habitat for many varieties of fish, including unusually large sea trout that swim up the river to spawn in the higher tributaries. The Lewes Brooks area of the levels is a Site of Special Scientific Interest because of its wide variety of invertebrates. Walkers can follow the course of the river by using the Sussex Ouse Valley Way long distance footpath, and the Sussex Ouse Conservation Society promotes awareness of the navigation by publishing details of shorter walks. The Sussex Ouse Restoration Trust is hoping to see navigation restored to the upper river, but this is not universally popular, as the Ouse and Adur Rivers Trust is opposed to the idea.

Курс

Оуз өзені, өзінің негізгі саласы Ук өзенімен бірге, Суссекстің 647 км² аумағына су жинақтайтын өзендер желісінің орталық тіректерін құрайды. Барлығы шамамен 750 миль (1207 км) өзен бар, оның ішінде 140 миль (225 км) шамасындағысы негізгі өзендер ретінде белгіленген, олардың күтіміне Қоршаған орта агенттігі жауапты. Өзен Батыс Сассекстегі Төменгі Бидинг маңынан басталып, шығысқа қарай иреліп, бір кезде кеме қатынасының шегі болған Жоғарғы Райлендс көпірінен өтеді. Ардингли су қоймасынан шыққан сумен қосылғаннан кейін, ол екі өзен аңғарының жарым-жартылай суға батуына себеп болған, аңғарға бөгет салу арқылы құрылған су қоймасынан су ағып шығады. Одан кейін оңтүстік-шығысқа бұрылып, Линдфилд пен Хейвордс Хиттің солтүстігінен өтеді. Шығыс Сассекске өтіп, сақталған Блюбелл темір жолындағы Шеффилд Парк темір жол станциясына жеткенше жалғасады. Невикті айналып өткеннен кейін оңтүстікке бұрылып, солтүстік-шығыстан келген өзінің негізгі саласы Ук өзенімен қосылады, содан кейін Исфилдке жетеді. Көптеген салалары жоғарғы су жинау алабында орналасқан, олардың бастаулары Жоғарғы Велдтің орманды далалары мен ормандарында, жылдам ағысы бар шағын өзендер ағаш арасында терең аңғарларды ойып, құмтас пен саздың астындағы төсектермен ағады. Өзеннің шығыс жағалауында Баркомб су қоймасы мен су тазарту станциясы орналасқан. Екеуі де Оңтүстік-Шығыс Су компаниясына тиесілі, олар өзеннен су алып, судың сапасына байланысты оны су қоймасында сақтап немесе дереу тазартып, қоғамдық сумен жабдықтауға жібереді. Бұл станция 1962 және 1977 жылдары екі кезеңде салынды және қоғамдық тұтынуға тәулігіне 75 мегалитрге (Мл) дейін су жеткізе алады. Оның солтүстігінде, өзеннің батыс жағалауында 1790 жылдан бері жалға берілетін қайықтар, мейрамханалар мен барлар бар, сондай-ақ азаматтық некелерге лицензиясы бар Анкор мейрамханасы орналасқан. Ортаңғы бөлігінің кейбір салалары жоғарғы бөлігінің салаларына ұқсас, бірақ басқалары - жазық далалық ағындар, ондағы геологиялық құрам аллювий және саз, және олар баяу ағады. Беверн және Нортенд ағындары екеуі де Оңтүстік Даунс тауларының борлы таулы жерлерінде басталады, бірақ Оузға жеткенше жасыл құм мен сазды жерлерден өтеді. Өзен ағыны жартылай бөгетпен реттеледі.

The River Ouse, together with its main tributary the River Uck, form the central spines of a network of streams and rivers which drain over 250 square miles (647 km2) of Sussex. There are around 750 mile (1207 km) of streams in total, of which some 140 mile (225 km) are designated as main rivers, on which the Environment Agency has a responsibility for maintenance. The river rises near Lower Beeding in West Sussex and meanders eastwards, passing under Upper Ryelands Bridge, once the limit of navigation. After it has been joined by the outflow from Ardingly Reservoir, created by building a dam across the valley of a tributary, which has resulted in the partial flooding of two river valleys, it turns to the south east, passing to the north of Lindfield and Haywards Heath. It passes into East Sussex just before reaching Sheffield Park railway station on the preserved Bluebell Railway. After skirting around Newick, it turns to the south and is joined by its main tributary, the River Uck, flowing in from the north east, before reaching Isfield. Most of the tributaries are in the upper catchment that have joined it originate in the heaths and forests of the High Weald, where fast flowing small streams cut deep valleys through woods, and flow over underlying beds of sandstones and clays. On the east bank of the river is Barcombe Reservoir and Water Treatment Works. Both are owned by South East Water, who extract water from the river and depending on the quality of the water, store it in the reservoir or treat it immediately and pump it into the public water supply. The works was constructed in two stages, in 1962 and 1977 and can deliver up to 75 Megalitres per day (Mld) for public consumption. Just north of this on the west bank of the river is the Anchor Inn, dating from 1790, which has boats for hire, restaurants and bars, and is licensed for civil weddings. Some of the tributaries on this middle section are similar to those on the upper section, but others are lowland streams, where the underlying geology is alluvium and clays, and which flow more slowly. The Bevern Stream and Northend Stream both originate in the chalk uplands of the South Downs, but traverse greensand and clay before they reach the Ouse. Flow on the river above is modulated by a half weir,

Су тасқынына ұшыраған өзен Льюс қаласы арқылы жалғасады, онда арна уақыт өте келе айтарлықтай өзгертілген және үш көпірмен кесіліп өтеді. Уилли көпірі - 1965 жылы ашылған шағын жаяу жүргіншілер көпірі, ол Оңтүстік Маллинг шіркеуіне қоғамдық қол жеткізуді қамтамасыз етуге және Маллингте салынған тұрғын үйлердің тұрғындарына Льюске жетуге мүмкіндік береді. Бұрын шіркеуге кіру тек жексенбі күндері ғана мүмкін болатын, онда Маллинг Диканиясының иелері адамдарға 1934 жылы салынған және өзеннен жоғары орналасқан жеке аспалы көпірін пайдалануға рұқсат берді. Бұл өз кезегінде 1868 жылы салынған ағаш көпірдің орнын ауыстырды. Феникс көпір жолы - бұрынғы Феникс темір зауытының атымен аталған үлкен көпір, ол 1979 жылы Клифф Хай-стриті үшін айналма жол жасау үшін салынды, ал ІІ санаттағы Клифф көпірі Хай-стритті өзеннен өткізеді. Ол Николас Дюбуамен жобаланып, 1726-1727 жылдары салынды. Ол қызыл кірпіштен жасалған, таспен әрленген бір аркадан тұрады, бірақ бастапқы дизайны өзгертілген. 1888 жылы көпірдің солтүстік жағына жаяу жүргіншілер жолы қосылғанда, жазулы кілт тасы жасырылды, ал 1932 жылы көпір қайта құрылғанда, құйма темір балюстрадалар бастапқы кірпіш балюстрадаларды алмастырды. Клиффтен кейін Винтерборн өзені Оузға құяды және сонымен қатар Льюис аудандық кеңесіне тиесілі және Railway Land Wildlife Trust көмегімен басқарылатын Railway Land табиғи қорығына су береді. Ол 1989 жылға дейін темір жолдың босатылған жерлерін қамтиды және сол жерде болды. Оның ішінде "Қамыстың жүрегі" деп аталатын қамыс төсегі бар. Оуз оңтүстік-шығысқа қарай Глинден өтіп, шығыстан келген Глинд Рич саласымен қосылады, содан кейін Родмелл, Саутхаз және Пидингхоуден өтеді. Бұл учаскедегі каналдың екі жағында да көптеген қоғамдық жолдар бар. 1967 жылдан бері ашылмағандықтан. Өзен ақырында Ньюхейвенге жетеді, онда ол өнеркәсіптік Дентон аралын құрлықтан бөліп алады. 1794 жылы жағалаудағы жолды өзеннен өткізу үшін ағаштан жасалған көпір салынды, бірақ ол 1866 жылы оның орнына құйма темірден жасалған айналмалы көпір тұрғызылған кезде ауыстырылды. Ол жолды да, трамвайды да алып жүрді, ол 1889 жылы аяқталған Батыс Кейн бұрандасын салуда пайдаланылды. Содан кейін трамвай 1963 жылы рельстерді алып тастағанға дейін су бұрғышының техникалық қызмет көрсетуіне көмектесті. 1974 жылы айналмалы көпірдің орнына жоғарырақ және солтүстікке қарай сәл жылжытылған жаңа жол көпірі салынды. Ол коммерциялық кемелер үшін үнемі ашылады, әсіресе толқынның жоғары нүктесінде, бірақ көпір A259 тас жолын алып жүргендіктен, әр ашылу айтарлықтай жол қанағаттандырмаушылықтарын тудырады. Көпірдің төменгі жағында өзен Ньюхейвен портына айналады, онда Францияның Диеппе қаласына бағытталған паром терминалы бар, бұл қызмет 1847 жылдан бері жалғасып келеді. Соңында өзен Англия каналына құяды, екі жағынан ұзын бұрандалы пирлермен қоршалған. Алайда, Ұлттық өзендер басқармасы Льюстен жоғарыдағы өзеннің тарихи түрде Миддевинд деп аталғанын, ал Льюстен теңізге дейінгі өзеннің "Льюстің Ұлы өзені" деп аталғанын, ал қазіргі атау Льюспен рифленген қысқартылған нұсқа екенін мәлімдеді. Бұл талапты басқалар да қолдайды.

The tidal river continues through the town of Lewes, where the channel has been considerably modified over time, and is crossed by three bridges. Willey's Bridge is a small footbridge opened in 1965, to provide public access to South Malling church and to enable residents in housing estates built at Malling to get to Lewes. Previously, access to the church had only been available on Sundays, when owners of Malling Deanery allowed people to use their private suspension bridge, constructed in 1934, and located a little further upstream. This had in turn replaced a wooden bridge erected in 1868. The Phoenix Causeway is a larger road bridge named after the former Phoenix Ironworks, which was constructed in 1979 to provide a bypass for Cliffe High Street, and the Grade II listed Cliffe Bridge carries the High Street over the river. It was designed by Nicholas Dubois, and built in 1726–27. It consists of a single arch in red brick with stone dressings, but the original design has been modified. An inscribed keystone was obscured when a footway was added to the north side of the bridge in 1888, and cast iron balustrades replaced the original brick balustrades when the bridge was reconstructed in 1932. After Cliffe the Winterbourne stream flows into the Ouse and also supplies water to the Railway Land nature reserve, owned by Lewes District Council, and managed with help from the Railway Land Wildlife Trust. It covers and was the site of railway sidings until 1989. It includes a reed bed called the Heart of Reeds. The Ouse continues southeast past Glynde, where the tributary of Glynde Reach joins from the east, and then passes Rodmell, Southease and Piddinghoe. There are public pathways on both sides of the channel for most of this stretch. as it had not been opened since 1967. The river finally reaches Newhaven, where it splits industrial Denton Island from the mainland. A wooden drawbridge was built in 1794 to carry the coastal road over the river, but this was replaced in 1866, when a cast iron swing bridge was erected in its place. It carried both a road and a tramway, which was used in the construction of the West Quay breakwater, a project which was finally completed in 1889. The tramway was then used to facilitate maintenance of the breakwater, until the tracks were lifted in 1963. A new road bridge, at a higher level and slightly further to the north, replaced the swing bridge in 1974. It is opened regularly for commercial shipping, near to high tide, but as the bridge carries the A259 road, each opening causes significant traffic congestion. Below the bridge, the river becomes the Port of Newhaven, where there is a ferry terminal for sailings to Dieppe in France, a service which has been running since 1847. Finally, the river flows into the English Channel, surrounded on either side by two long breakwater piers. However, the National Rivers Authority stated that the river above Lewes was called the Middewinde historically, while the river from Lewes to the sea was called "The Great River of Lewes", and that the present name is a contraction of Lewes, with which it rhymes. This claim is also supported by others.

Құрылу

Оуз – Оңтүстік Даунс аймағынан өтетін төрт өзеннің бірі. Оның аңғары мұздық кезеңде пайда болған деп есептеледі, себебі ол бұрын қазіргі Англия арнасының түбімен ағып өткен, әлдеқайда ірі өзен жүйесінің қалдығы болып табылады. Жылырақ мұз аралық кезеңдерде төменгі аңғар суға батып, қазіргі теңіз деңгейінен 40 метр (Гудвуд-Слиндон) және 8 метр (Брайтон-Нортон) биіктікте көтерілген жағажайлар қалыптасқан. Теңіз түбінің топографиясы қазіргі жағалаудың соңғы мұздың еріген кезеңінен бұрын да осылай болғанын көрсетеді, демек Оуз өзенінің сағасы ұзақ жылдардан бері бұл ендікте орналасқан.

Су басу және су бұру

1086 жылы «Домсдей» кітабы жазылған кезде, Оуз өзені аңғары, ықтимал, жағасындағы елді мекендер тізбегімен бірге, толқындармен ішке қарай созылатын шығанақ болған. Келесі ғасырларда өзен аңғарды жеткілікті түрде кептіріп, батпақты жерлердің бір бөлігін қайта қалпына келтіруге мүмкіндік берді, яғни жағалауларды нығайту арқылы құнды шабындықтар жасалды. Алайда, 14 ғасырға қарай Оуз өзені аңғарында қыста су тасқыны жиі болып, көктемде су төменгі шабындықтарда жазда да қалып қоятын. 1422 жылы жағалау мен Флечинг арасындағы суды басқару және кептіру жұмыстарын жүзеге асыру үшін арнайы комиссия тағайындалды. Бұл Оуз өзенінің 1421 жылы Нидерландыны қиратқан Святой Елизавета су тасқынының соққысын сезінгенін көрсетеді. Суды кептіру нашарлағандықтан, 15 ғасырдың ортасында Кентербери архиепископының Саутерхемдегі шабындықтары тұрақты балық шаруашылығына (Бродвотер) айналдырылды, ал 1530 жылдары Льюс және Лоттон жазықтарының барлығы қайтадан батпақты жерге айналды. Су тасқынының себептерінің бірі – өзен сағасында үлкен құмдардың қалыптасуы болды, ол Рим дәуіріндегі орнынан шамамен 3 км шығысқа қарай жылжыды. Бұл құмдар өзеннің суын тиімді түрде кептіруге кедеріс келтірді және кемелердің өзен сағасына енуін қиындатты. Льюс монастырының приоры Кроухам Фландрияға сапар шегіп, екі су кептіру маманымен оралды. 1537 жылы жазықтардың барлық жерлеріне су салығы салынды, ол Оуз өзенінің сағасындағы құмдардан арна жасауға қаржы жұмсауға бағытталды, бұл өзеннің жазықтарды кептіруіне мүмкіндік берді. Бұл арна қорғалған Ньюхейвен портына қол жеткізуді қамтамасыз етті, ол Оуз өзені сағасындағы Сифорд портын ығыстырды. Жаңа арна 1539 жылы аяқталды және жазықтарды кептіріп, аңғардың көп бөлігін жайылымдық жер ретінде қайта қалпына келтірді. Алайда, құмдар жиналып, Оуз өзенінің сағасы қайтадан шығысқа қарай жылжуын бастады. 1648 жылы Оуз өзені жазықтарды кептіруге немесе кеме қатынасына жарамсыз деп танылды. 1676 жыл мен 1698 жылы Адмиралтейство картасының жариялануы арасында өзен құмдардың артынан ағып, теңізге шамамен 1 км шығысқа қарай бұрылып, толқынды тірменнің орнына жетті. 1731 жылы Ньюхейвен порты парламенттік актімен құрылған Ньюхейвен порты комиссарларының құрылуымен қайта жаңартылды. Инженер Джон Рейнольдс өзенге кіреберістегі иргетастарда олар үшін жұмыс істеді және 1731 мен 1733 жылдар арасында Пидингхоуда оның үстіне шлюз салды, ол Су кептіру комиссарлары үшін жұмыс істеді, бірақ ол ұзаққа соқпады, өйткені 1736 жылы зақымданып, жөндеудің орнына алынып тасталды. 18 ғасырға қарай аңғар қыста су басып, көбінесе жазда да су басып жатты.

When the Domesday book was produced in 1086, the Ouse valley was probably a tidal inlet with a string of settlements located at its margins. In later centuries the river was draining the valley sufficiently well for some of the marshland to be reclaimed, by building embankments to create highly prized meadow land. However, by the 14th century the Ouse valley was regularly flooding in winter, and frequently the waters remained on the lower meadows through the summer. In 1422 a Commission of Sewers was appointed to restore the banks and drainage between the coast and Fletching, around 20 mile (32 km) inland, which may indicate that the Ouse was affected by the same storm that devastated the Netherlands in the St Elizabeth's flood of 1421. Drainage became so bad that of the Archbishop of Canterbury's meadow at Southerham were converted into a permanent fishery (the Brodewater) in the mid 15th century, and by the 1530s the entire Lewes and Laughton Levels comprising over , were reduced to marshland again. Part of the problem of flooding was caused by longshore drift creating a huge shingle bar across the river mouth, which had gradually moved eastwards to Seaford, some 2 mile (3 km) from its position in Roman times. The bar prevented the river from draining effectively, and made it difficult for ships to enter the estuary. Prior Crowham of Lewes Priory sailed to Flanders and returned with two drainage experts. In 1537 a water rate was levied on all lands on the Levels to fund the cutting of a channel through the shingle bar at the mouth of the Ouse, below Castle Hill at Meeching, to allow the river to drain the Levels. This canalisation created access to a sheltered harbour, Newhaven, which succeeded Seaford as the port at the mouth of the Ouse. The new channel was completed by 1539 and drained the Levels so that much of the valley floor could be reclaimed for pasture. However, shingle continued to accumulate and so the mouth of the Ouse began to migrate eastwards again. In 1648 the Ouse was reported to be unfit either to drain the levels or for navigation. At some time between 1676 and the publication of an Admiralty chart in 1698, the river flowed along the back of the shingle bar and broke through into the sea about 0.5 mile (1 km) further to the east, at the site of a tide mill. The outlet at Newhaven had been reinstated by 1731, when the Newhaven Harour Commissioners were established by Act of Parliament. The engineer John Reynolds carried out some work for them on the piers at the entrance to the river, and constructed a sluice across it at Piddinghoe between 1731 and 1733, working for the Drainage Commissioners, but that was short lived, as it was damaged in 1736 and taken down rather than repaired. By the 18th century the valley was regularly inundated in winter and often flooded in summer.

Смитонның зерттеуі

1767 жылы Льюс және Лоттон деңгейлерінің комиссарлары инженер Джон Смитонды өзенді және деңгейлерді судан тазалауды зерттеуге шақырды, ол маусым айында төрт күн бойы жаңбырлы ауа райынан кейін бұл жұмысты атқарды. Ол жергілікті тұрғындар бұлақтар деп атаған шалғынды жерлердің көпшілігі су астында екенін анықтады, бірақ олардың жағдайы, демек қажетті шаралар да әртүрлі болды. Атап айтқанда, Саутувер, Айфорд, Пул Бар және Родмелл бұлақтары, ол оларды Батыс деңгейлері деп атады, олардың жағалаулары төмен және нашар күтілгендіктен қатты зардап шекті. Су тасқан кезде өзен деңгейі шалғынды жерлерден жоғары көтерілді. Сол сияқты, Рэнскомб бұлақтары да, Оуз және Глинд өзендерінің қосылған жерінен солтүстікке қарай, осы мәселеге тап болды. Өзеннің төменгі ағысында, Уайт Валл және Таррингте бұлақтар көбінесе құрғақ болды, ол жер бетінің биік болуына, жағалаулардың жоғары және жақсы күтілгеніне, сондай-ақ шалғынды жерлерден шығатын шлюздердің өзенге қатысты төменгі деңгейде орналасуына байланысты деп түсіндірді. Ол Пидингхоудан төменгі ағындағы судың көтерілуі және төмендеуі шамамен 8 фут (2 метр) құрайтынын, бірақ бұл Глинд өзенінің сағасында азайтылатынын және Льюс көпірінен елеусіз көрінетінін атап өтті. Саздардың тізбегі және тар, иректелген арна суды ұстап, деңгейлерден ағып кетуіне кедергі келтірді. Ол сондай-ақ Ньюхейвендегі өзеннің сағасын кесіп өтетін үлкен құмдар туралы айтты, оны алып тастаса, судың төмендеу кезінде су деңгейі шамамен 6,5 фут (2 метр) төмендеуі мүмкін еді. Льюс көпірінен жоғарыдағы бұлақтар Баркомб диірменіне қарай бағандаған сайын біртіндеп құрғап кетті, бірақ өзенде түсудің жоқтығы, оның иректелген бағыты және көптеген саздар шалғынды жерлердің суын ағызуға кедергі келтірді. Рэнскомбтан шығысқа қарай, Глинд өзенімен шектесетін бұлақтар көбінесе жоғары деңгейде болды, бірақ жер бетінде тұрақтанған судың әсеріне тап болды. Бұл өзенде де еңіс болмады, бірақ ол Рэнскомбтың суын ағызу мәселесі шешілсе, Лоттон деңгейлерінің суын ағызу мәселесі де шешілетініне сенімді болды. Оның бірінші ұсынысы – өзенді түзулету, барлық кедергілерді жою және судың өзенге енуін болдырмау үшін шығыс шлюзін салу болды. Батыс деңгейіндегі және Рэнскомбтағы бұлақтарға қажет болған кезде судың ағып кетуіне мүмкіндік беретін жақсы жағалаулар мен жеткілікті шлюздер қажет болды. Екінші нұсқа – барлық шалғынды жерлердегі жағалауларды көтеру және артық суды теңізге тасымалдау үшін жеке кәріз салу, негізгі өзенді көбінесе өзгеріссіз қалдыру болды. Шығыс шлюзі Пидингхоу маңындағы Тарринг Тенентриде орналасқан болар еді және оның ішінде үш тесік болған, екеуі 4 метрлік, әрқайсысында теңіздің өзенге енуін болдырмау және құрғақ кезеңдерде өзенде суды ұстап тұру үшін қарама-қарсы бағыттағы тік есіктер болған. Үшінші тесіктің ені 4 метр, екі жақты есіктері екі бағытта да ашылатын, сондықтан оны кез келген уақытта және өзенде навигациялық шлюз ретінде пайдалануға болар еді. Ол алғашқы жобаның құны 10 800 фунт стерлинг болатынын есептеді, ал комиссарлар оның кейбір ұсыныстарын жүзеге асырды, 1768 жылы Льюстің төменгі ағысындағы арналарды жақсарту, саздарды алып тастау үшін суды құрғату және арнаны кейбір жерлерде кеңірек ету арқылы. Алайда олар өзенді түзулетуге көп күш жұмсаған жоқ, сондықтан Смитонның үлкен шлюзі салынбады.

In 1767 the Commissioners for the Lewes and Laughton Levels employed the engineer John Smeaton to survey the river and the drainage of the levels, which he did over four days in June following a period of wet weather. He found that the meadows, which were locally known as brooks, were in many cases under water, but that their condition, and therefore the remedies that would be required, were variable. In particular, the brooks of Southover, Iford, Pool Bar, and Rodmell, which he called the West Levels, were badly affected as their embankments were low and poorly maintained. At high tide, the level of the river was above that in the meadows. The same applied to Ranscombe brooks, to the north of the junction between the Ouse and the Glynde, Further down river, at White Wall and Tarring, the brooks were generally dry, which he attributed to the land surface being higher, the walls being higher and well maintained, and the outfall sluices from the meadows being arranged at a lower level in relation to the river. He noted that the rise and fall of the tide below Piddinghoe was some 8 feet (2 m), but this was reduced to just at the mouth of the Glynde, and was barely visible at Lewes Bridge. A series of shoals, combined with the narrow and winding channel, held water back and prevented it from draining from the levels. He also commented on the great shingle bar crossing the mouth of the river at Newhaven, which if removed would allow the water levels to be around 6.5 feet (2 m) lower at low tide. The brooks above Lewes Bridge became gradually drier as he progressed towards Barcombe Mill, but with almost no fall on the river, its winding course and numerous shoals hampered the drainage of the meadows. The brooks bordering the Glynde, to the east of Ranscombe, were generally at a higher level, but were affected by stagnant water lying on the surface. There was again no gradient on that river, which followed a winding course, but he was confident that if the drainage of Ranscombe could be solved, the drainage of the Laughton Levels would also be. His first proposal to achieve the drainage of the levels was to straighten the river, to remove all of the obstructions, and to construct an outfall sluice, to prevent the tides entering the river. The brooks on the west level and at Ranscombe would need better embankments, and adequate sluices to allow water to drain away when required. A second option involved raising the banks on all of the meadows, and constructing a separate sewer to carry surplus water from them to the sea, leaving the main river largely unaltered. The outfall sluice would have been located at Tarring Tenantry near Piddinghoe, and would contain three openings, two of 13 feet (4 m), each with a set of pointed doors facing in opposite directions, to prevent the sea entering the river, and to retain water in the river during dry periods. The third opening would be 14 feet (4 m) wide, with double pointed doors facing in both directions, so that it could additionally be used as a navigation lock at all states of the tide and river. He estimated the cost of the first scheme to be £10,800, and the Commissioners implemented some of his suggestions, improving the channels below Lewes in 1768, by dredging to remove shoals and making the channel wider in places. However, they did little to straighten the river, and Smeaton's great sluice was not constructed.

Пайдалану навигациясы

Оуз өзенінде 18 ғасырдың басында кеме қатынасы болғанына куәлік бар, себебі 1724 жылы жарық көрген картада Shortbridge-дің солтүстігіндегі Maresfield Forge-қа қарайтын қайықтар белгіленген. Өзенде сондай-ақ бір құлып көрсетілген, бірақ ол флеш-құлып болған болуы мүмкін. Смитонның Пидингхоудағы шлюз және кеме жүруге арналған құлып туралы жоспары іске аспады, ал өзеннен жол ақысы алынбады. 1790 жылы алынған Парламент актісінің кіріспе бөлімінде сол кезде өзен тек теңізден Barcombe Mills-ке дейін пайдаланылғаны көрсетілген. 1788 жылы инженер Уильям Джессоптан өзенді тексеріп, кеме қатынасын кеңейту мүмкіндігін қарастыру сұралды. Ол өзенді Pilstye Bridge-ке дейін, Cuckfield-тен Balcombe-ге дейінгі жолға жақын жерде кеме жүзе алатындай етіп жасауды ұсынды. Оның тереңдігі 1 метр, ені кемінде 7 метр болуы керек, бұл 30 тонна жүк тасымалдайтын қайықтарды қабылдауға мүмкіндік береді. Жұмысқа өткір бұрылыстарды жеңілдету, кейбір жерлерде арнаны кеңейту, кейбір учаскелерді түзу үшін каналдар жасау және 25 құлып салу кіретін еді. Ол жұмыстың құны 14 400 фунт стерлинг болатынын, сондай-ақ Парламент актісін алумен байланысты шығындар болатынын болжады, бірақ өзеннің жоғарғы бөлігін кеме жүруге жарамды етудің дұрыс екеніне толық сенімді емес еді және Lindfield-те кеме қатынасын тоқтату жағдайында тек 18 құлып қажет болады деп ойлады, бұл шығынды 9 271 фунт стерлингке дейін төмендетер еді. Lewes пен Newhaven арасындағы өзенде кеме жүру көктемгі су тасқыны кезінде ғана мүмкін болатын, сондықтан ол бұл мәселені арнаны кеңірек, тереңірек және түзурақ ету арқылы шешуге болатынын ұсынды. Бұл жұмыстарға жаңа канал салу кіретін еді, ол қосымша 1 980 фунт стерлинг тұрады, соның ішінде Newhaven-нің солтүстігінде Lewes-тен Piddinghoe-ге дейінгі жолдың құны да кіретін еді. 1790 жылдың 28 сәуірінде Парламент актісі алынды, ол Lewes Bridge мен Cuckfield-тегі Hammer Bridge арасындағы өзенді жақсартуды, сондай-ақ Shortbridge-ке дейінгі тармақты қамтыды. Оузе өзенінің иелері компаниясы осы акті бойынша құрылды және олар 100 фунттық акцияларды шығару арқылы 25 000 фунт стерлинг жинауға өкілеттік алды. Иелері 10 000 фунт стерлинг жинағанға дейін өзендегі жұмыс басталмады, ал жұмыс аяқталғанға дейін жол ақысын алу мүмкін болмады. 1791 жылдың 6 маусымында екінші акт алынды, ол Lewes пен Newhaven арасындағы жұмыстарды қамтиды, кеме қатынасын жақсарту және Lewes және Laughton деңгейлерінің суы аз жатқан жерлерін кептіруді жақсарту мақсатында. Жұмысты бірнеше сенімділер мен деңгейлер комиссарлары бірлесіп бақылайтын, содан кейін өзеннің өз бөлігін пайдалану үшін жол ақысын жинай алатын. 1790 жылдың мамыр айында Lewes-тен жоғары өзендегі жұмысқа келісімшарттар жарияланды және олар Джессоппен бірнеше жобаларда жұмыс істеген Pinkerton компаниясына берілді. Алайда, 1791 жылдың ортасына қарай комитет Pinkerton компаниясының жұмысы стандарттан төмен екеніне және кейбір бөліктері сәтсіз аяқталғанына шағымданды. 1793 жылдың сәуірінде Lewes-тен Sheffield Bridge-ке дейін кеме қатынасы ашылды және содан кейін Hammer Bridge-ке дейін арнаның көлемін ұлғайту бойынша жұмыстар жүргізілді. Құрылыс шығындары 20 000 фунт стерлингке жетті, бірақ жол ақысы аз болды, 1793 және 1796 жылдар аралығында жылына орташа есеппен 236 фунт стерлинг құрады. 1797 жылдан бастап кеме қатынасы қабылдаушының қолында болды, бірақ 1805 жылға қарай Freshfield Bridge-ке тағы 1,5 миль (2 км) ашу үшін жеткілікті қаражат жиналды. Жол ақысы иелеріне 1806 жылдың 12 маусымында Парламенттің тағы бір актісін алуға жеткілікті болды, бұл оларға тағы 30 000 фунт стерлинг жинауға және Hammer Bridge-тен әрі жүру жоспарларын тоқтатуға мүмкіндік берді. Жаңа ынтамен, меншік иелері бұрын Somerset Coal Canal-да жұмыс істеген геолог Уильям Смитпен инженерді тауып, құрылыс жұмыстарын жүргізу үшін Dymoke Wells-ті жалдады. Wells жергілікті адам болғандықтан, төлемнің үштен бір бөлігін қолма-қол, ал қалған бөлігін облигациялар мен акциялар ретінде алуға келісті. Кредиторлар қабылдаушыны орнатқан кредиторларға облигациялар берілді, ал кеме қатынасын басқару 1809 жылы 751 фунт стерлинг жол ақысы жинаған меншік иелеріне қайтарылды. Жыл соңына қарай кеме қатынасы Lindfield Mill-ге дейін кеңейтілді. Содан кейін иелері бірінші лорд Sheffield-пен дауға тап болды, олардың пікірінше, Sheffield Bridge-тегі кемежайға жеткеннен кейін кеме қатынасы тоқтап қалды. Кейіннен ол басқа меншік иелерімен айтысып, жобаға кедергі келтіруге тырысты. Қиындықтар бірнеше жыл бойы жалғасты, бірақ ақыр соңында екінші лорд Sheffield-пен татуласу болды, ол 1823 жылға қарай комитетте орын алды. Кеме қатынасы 1812 жылы 22,5 миль (36 км) ең үлкен көлемге жеткенде, Wells Balcombe-дегі Upper Ryelands Bridge-ке дейін тағы бір кеңейтім жасады, төлем шарттары бұрынғы келісімшарттарымен ұқсас болды. Shortbridge-ке дейін 0,75 миль (1 км) тармақ бар еді, сондай-ақ қысқа тармақтар да болды. 19 құлып болды, әйтсе де Hadfield 18 құлыпты атады, мүмкін Barcombe-де екі құлып болғандықтан, 1875 жылғы картада Pikesbridge Upper және Lower Lock деп белгіленген. Әрқайсысы , ал кеме қатынасында пайдаланылған баржалар 18 тонна жүк тасымалдай алатын, бұл арна Джессоп ұсынғандай терең болмағанын көрсетеді, өйткені оның жоспарында 3,5 фут (1 м) су айнысы бар және 30 тонна жүк тасымалдай алатын қайықтар қарастырылған. Жиналған жол ақысы туралы жазбалардың көбі жоқ, бірақ олар қарыз ақшасының пайызын төлеуге жеткілікті болғаны, бірақ акционерлерге дивиденд төлеуге жетпегені белгілі.

The is some evidence that the Ouse was used for navigation in the early 18th century, as boats are marked on a map published in 1724, travelling to Maresfield Forge, to the north of Shortbridge. There is also a lock marked on the river, though this was presumably a flash lock. Smeaton's plan for a sluice and navigation lock at Piddinghoe had not been carried out, and the river remained free of tolls. The preamble to the Act of Parliament which was obtained in 1790 indicated that the river was only used from the sea to Barcombe Mills at that time. In 1788, the engineer William Jessop was asked to survey the river with a view to extending navigation. He suggested that the river could be made navigable to Pilstye Bridge, near the road from Cuckfield to Balcombe. It would be 4 feet (1 m) deep, and at least 24 feet (7 m) wide, enabling it to accommodate boats , which could carry 30 tons. The work would involve easing sharp curves, widening the channel in places, making cuts to straighten some sections, and constructing 25 locks. He estimated that the work would cost £14,400, in addition to the costs associated with obtaining an Act of Parliament, but was not entirely convinced that making the upper stretch navigable was sensible, and suggested that stopping the navigation at Lindfield would result in only 18 locks being needed, with the cost dropping to £9,271. Navigation of the river between Lewes and Newhaven was only normally possible when there were spring tides, and so he also suggested that this could be resolved by making the channel wider, deeper and straighter. This work would include a new cut some long, and would cost an additional £1,980, which included the cost of a towpath from Lewes to Piddinghoe, just to the north of Newhaven. An Act of Parliament was obtained on 28 April 1790, covering improvements to the river between Lewes Bridge and Hammer Bridge in Cuckfield, with a branch to Shortbridge. The Company of Proprietors of the River Ouse Navigation was created by the Act, and they had powers to raise £25,000, by issuing £100 shares. Work on the river could not start until the Proprietors had raised £10,000, and tolls could not be charged until some work had been done. On 6 June 1791 a second Act was obtained, covering the work between Lewes and Newhaven, for the purposes of improving navigation and also improving the drainage of the low lying lands of the Lewes and Laughton Levels. The work was to be jointly supervised by some Trustees and the Commissioners of the Levels, who could then collect tolls for use of their part of the river. Contracts for work on the river above Lewes were advertised in May 1790, and were awarded to Pinkertons, who had worked with Jessop on a number of projects. However, by mid 1791, the committee was complaining that Pinkertons' work had been sub standard and that some parts had failed. By April 1793, the navigation was open from Lewes to Sheffield Bridge, and some work on increasing the size of the channel had been carried out between there and Hammer Bridge. The construction costs had reached £20,000, but the tolls were meagre, averaging just £236 per year between 1793 and 1796. The navigation was in the hands of a receiver from 1797, but by 1805, enough funds had been raised to open another 1.5 mile (2 km) to Freshfield Bridge. Tolls increased sufficiently for the Proprietors to obtain another Act of Parliament on 12 June 1806, which allowed them to raise another £30,000, and to abandon plans to proceed beyond Hammer Bridge. With new motivation, the Proprietors found an engineer in William Smith, the geologist who had formerly worked for the Somerset Coal Canal, and engaged Dymoke Wells to carry out the construction work. Wells was a local man, and agreed to take one third of the payment as cash and the remainder as bonds and shares. The creditors who had installed a receiver were given bonds, and control of the navigation passed back to the Proprietors, who collected £751 in tolls during 1809. By the end of the year, the navigation had been extended to Lindfield Mill. The proprietors then faced a dispute with the first Lord Sheffield, who, in their opinion, had overseen a period of stagnation, once the navigation had reached his wharf at Sheffield Bridge. Subsequently, he had quarrelled with the other proprietors and had sought to obstruct the project. The difficulties endured for several years, but eventually there was reconciliation with the second Lord Sheffield, who had a seat on the committee by 1823. The navigation reached its greatest extent of 22.5 mile (36 km) in 1812, when Wells constructed a further extension to Upper Ryelands Bridge at Balcombe, with similar payment terms to his previous contract. There was a 0.75 mile (1 km) branch to Shortbridge, and some shorter branches. There were 19 locks, although Hadfield only quotes 18, perhaps because there were two at Barcombe, identified as Pikesbridge Upper and Lower Lock on the 1875 map. Each was , and the barges used on the navigation could carry 18 tons, suggesting that the channel was not as deep as Jessop had suggested, since his plan was for boats with a draught of 3.5 feet (1 m) which could carry 30 tons. Almost no records of the tolls collected are known to exist, but it appears that they were sufficient to pay interest on the money borrowed, but not to pay any dividends to the shareholders.

Төменгі өзен

Льюес төменгі ағысындағы су жолын жақсартуға бірнеше әрекеттер жасалды. 1730 жылдың наурыз айында инженер Джон Рейнольдс Ньюхейвендегі ағаш пирс ахуалына баға беріп, Парламентке есеп берді. 1731 жылы Парламент актісі қабылданды, ал Порт комиссарлары оны 3000 фунт стерлинг сомасында қайта жаңарту жұмыстарын жүргізуге тағайындады. Келесі төрт жылда арнаны бақылау үшін пирстер жөнделіп, кеңейтілді, бірақ 1731 және 1733 жылдар арасында салынған Пидингхоудағы Рейнольдс шлюзі, суды тоқтатып, арнаны тазалау үшін қолданылуы тиіс болған, 1736 жылы сәтті болмады және алынып тасталды. 1791 жылы қабылданған Парламент актісі Льюес төменіндегі арнаны түзеуді мақсат етті және оны Льюес және Лаутон деңгейлерінің қорғаншылары мен комиссарлары басқарды. Қаржыландыру өзендегі төлемдерден және деңгейлер ішіндегі жер иелерінен алынатын суару төлемақысынан түсті. Актіде төлемдерді жерді суару ставкаларына сәйкес өзгертпестен едәуір өзгертуге болмайтындығын қамтамасыз ететін тармақтар болды. Төменгі өзенді түзеу және кеңейту жұмыстары 1791 және 1795 жылдар арасында жүргізілді, ал Джессоптың жоспарларын Льюестен келген мектеп мұғалімі және азаматтық инженер Кэтер Рэнд қадағалады. Саутхауздегі көпірді салу Актінің талабы болды, өйткені өзенді қайта бағыттау егістік жерді бөліп өтті. 1825 жылы Льюестен Брайтонға дейінгі канал құру туралы ұсыныс жасалды, ол өзеннен Льюеске шығып, 29 шлюзден өтіп, Брайтонға жету үшін 2,5 миль (4 км) тоннельді қажет ететін, бірақ одан әрі шаралар қабылданбады. 1840 жылдардың басында Лондон мен Брайтон теміржолының салынуымен бәсеке пайда болды. Бастапқыда бұл саудаға мүмкіндік берді, өйткені Нидерландыдан келген 11 миллион кірпіш Хейвордс-Хиттегі Оуза аңғарының виадугын салу үшін Оуза арқылы тасымалданды. Тауарлар кеме арқылы тасымалданып, теміржолға ауыстырылғаны туралы бірнеше дәлелдер бар, бірақ бұл практика ұзаққа соқпады, өйткені 1846 жылы Брайтоннан Льюеске дейінгі жағалау теміржолы ашылды. Сол жылы түсімдер шамамен 800 фунт стерлингті құрады, бұл 1810 жылдардағы шамамен 1200 фунт стерлингтен төмендеді, және төлемдердің айтарлықтай төмендеуіне қарамастан, трафик тез азайды. 1858 жылы Льюес-Укфилд тармақ желісі ашылғанда, өзеннің көп бөлігімен қатар жүретін, ал 1859 жылы компания жазбаларды жүргізуді тоқтатты. Линдфилдтен жоғары жүзу 1861 жылы тоқтатылды, ал Линдфилдке соңғы баржа 1868 жылы жетті, содан кейін Льюестен жоғары сауда болған жоқ, бірақ қайықтар Льюес төменгі Оусте жұмыс істеуді жалғастырды. кем дегенде 1875 жылдан бастап баржалар 1950 жылға дейін жұмыс орындарына қызмет көрсетуді жалғастырды.

Several attempts were made to improve the tidal river below Lewes. In March 1730, the engineer John Reynolds had surveyed the state of the timber pier at Newhaven, and reported to Parliament. An Act of Parliament was obtained in 1731, and the Harbour Commissioners employed him to carry out renovation work, at a cost of £3000. Over the next four years, piers were repaired and extended to control the channel, but Reynolds sluice at Piddinghoe, constructed between 1731 and 1733 and designed to hold back the water so that it could be used to scour the channel, failed and was removed in 1736. The Act of Parliament obtained in 1791, to straighten the channel below Lewes, was managed by Trustees and the Commissioners of the Lewes and Laughton Levels. Funding came from tolls on the river, and a drainage charge for landowners within the levels. There were clauses in the Act to ensure that tolls could not be varied significantly without corresponding variations in the land drainage rates. The work on straightening and enlarging the lower river was carried out between 1791 and 1795, and Jessop's plans were overseen by a schoolmaster and civil engineer from Lewes called Cater Rand. The provision of a bridge at Southease was a requirement of the Act, as the re routing of the river divided farmland. In 1825 there was a proposal for a canal from Lewes to Brighton, which would have left the river at Lewes, risen through 29 locks, and required a 2.5 mile (4 km) tunnel to reach Brighton, but no further action was taken. Competition arrived in the early 1840s, when the London and Brighton Railway was built. Initially, this provided some trade, as 11 million bricks from the Netherlands were transported along the Ouse for the construction of the Ouse Valley Viaduct at Haywards Heath. There is some evidence that goods were carried up the navigation and transferred to the railway, but this practice was short lived, as the coastal railway from Brighton to Lewes opened in 1846. Receipts in that year were about £800, a drop from around £1,200 in the 1810s, and despite significant reductions in tolls, traffic dwindled rapidly. The death knell occurred in 1858, when the Lewes to Uckfield branch line opened, running parallel to the river for much of its route, and in 1859, the company stopped keeping records. The navigation above Lindfield was disused by 1861, and the last barge to Lindfield sailed in 1868, after which there was no trade above Lewes, although boats continued working on the Lower Ouse below Lewes. since at least 1875, barges continued to serve the works until the 1950s.

Менеджмент

1930 жылы «Жер суару туралы» заң қабылданғаннан кейін көптеген өзендер су жинау кеңесінің басқаруында болды, ал жер суару функциялары ішкі суару кеңесімен (IDB) жүзеге асырылды. Льюс және Лаутон деңгейлерінің комиссарлары жаңа құрылым құрылғанға дейін IDB мәртебесіне ие болды. Бұл 1939 жылы болды, бірақ тәуелсіз IDB құрудың орнына Оуз өзенінің су тасқынынан қорғау жұмыстары Оуз өзенінің су жинау кеңесіне (ішкі дренаж) жүктелді. Су шаруашылығы саласындағы кезекті реорганизациялар кезінде жауапкершілік Шығыс Суссекс өзені кеңесіне, Суссекс өзені басқармасына және Оңтүстік су басқармасына берілді. 1989 жылы су компаниялары жекешелендірілгеннен кейін өзендерді басқару құзыры Ұлттық өзендер басқармасына, ал 1995 жылы оның орнына Қоршаған ортаны қорғау агенттігі келгеннен кейін, агенттік Суссекстегі тағы бес IDD-мен бірге Оуз өзенінің ішкі суару ауданын (IDD) басқарды. 2012 жылы Қоршаған ортаны қорғау агенттігі осы функцияларды жергілікті жауапты ұйымдар орындағанда тиімдірек болады деген шешімге келді және бұл мәселені қалай шешуге болатыны туралы жергілікті билік органдарымен консультация жүргізді. IDD жұмысына жыл сайын 131 000 фунт стерлинг үлесін қосқан Льюс аудандық кеңесі тәуелсіз ішкі суару кеңесін құруға қарсы болды. Жергілікті су тасқынынан қорғау органы ретінде әрекет ететін Шығыс Суссекс округі кеңесі бастапқыда бұл олардың шығындарын арттыруы мүмкін деп алаңдады, бірақ Льюс кеңесі ішкі суару кеңесін қолдамаудан туындаған үнемді су тасқыны мен жағалау эрозиясын басқаруға жұмсалатынын мәлімдеді. Содан кейін, 2016 жылғы 18 шілдеде Парламент «The River Ouse (Sussex) Internal Drainage District Order 2016» бұйрығын қабылдады, ол 2017 жылғы 31 наурыздан бастап оны алмастыру үшін ресми орган құрмай, Оуз өзенінің ішкі суару ауданын таратып жіберді. Өзенді жақсартуға бағытталған жұмыстар су тасқынының қаупін толығымен жойған жоқ, және 1960, 1979, 1987, 1993 және 2000 жылдары Льюс, Укфилд, Хейвордс Хит және Линдфилд тұрғындарына әсер еткен ірі су тасқындары болды. Өзен Баркомб Миллзден төменге дейін жағалаумен қоршалған, және бұл негізінен ауыл шаруашылығы жерлерін қорғаса да, шамамен 2000 үй-жайға да қорғау ұсынады. 1960 жылғы су тасқынынан кейін Льюстің төменгі жағалауларын кеңейту және көтерудің тағы бір кезеңі жүргізілді, ал деңгейлердің гравитациялық дренажы тиімсіз болған жерлерде су құрғақ жерден дренаждық арналардан өзенге сорылады. 1973 жылдан бері Лаутон деңгейіне су ағыны Беддингхемдегі Глинд Рич арқылы салынған бөгет пен сорғы станциясының арқасында еніп кіре алмайды. Жер бетіндегі суару сорғы станциялары Стоунхэм, Оффэм, Родмелл, ЭТ Уадхэм, Ранскомб, Дентон және Беддингхемде орналасқан, ал Льюстегі сегізінші станция Мэллинг дренажына су құяды.

With the passing of the Land Drainage Act 1930, most rivers were managed by a catchment board, with the land drainage functions handled by an internal drainage board (IDB). The Commissioners of the Lewes and Laughton Levels effectively became an IDB until a new structure could be created. This happened in 1939, but rather than creating an independent IDB, flood management of the Ouse became the responsibility of the River Ouse Catchment Board (internal drainage). During the successive reorganisations of the water industry, responsibility passed to the East Sussex River Board, the Sussex River Authority, and the Southern Water Authority. When the water companies were privatised in 1989, rivers became the responsibility of the National Rivers Authority, and when the Environment Agency replaced that organisation in 1995, they managed the River Ouse Internal Drainage District (IDD), together with five other IDDs in Sussex. In 2012, the Environment Agency decided that these functions would be better served by locally accountable organisations, and consulted local authorities as to how best this could be achieved. Lewes District Council, who contributed £131,000 annually to the work of the IDD, opposed the setting up of an independent Internal Drainage Board. East Sussex County Council, who act as the Local Flood Authority, were initially worried that this might result in their costs rising, but Lewes Council stated that they would use any savings made from not supporting an Internal Drainage Board to fund flood and coastal erosion management. Subsequently, The River Ouse (Sussex) Internal Drainage District Order 2016 was passed by Parliament on 18 July 2016, which abolished the River Ouse Internal Drainage District as from 31 March 2017, without creating a formal body to replace it. The work carried out to improve the river has not removed the risk of flooding, and there have been major flood events in 1960, 1979, 1987, 1993 and 2000, which have affected people living in Lewes, Uckfield, Haywards Heath and Lindfield. The river is embanked below Barcombe Mills, and although this primarily protects agricultural land, it also offers some protection to around 2,000 properties. Following the floods of 1960, a further round of widening the channel and raising the banks below Lewes occurred, and where gravity drainage of the levels has proved ineffective, water is pumped into the river from land drainage ditches. Tidal water has been unable to enter the Laughton Level since 1973, when a dam and pumping station was constructed across the Glynde Reach at Beddingham. There are land drainage pumping stations at Stoneham, Offham, Rodmell, ET Wadham, Ranscombe, Denton and Beddingham, with an eighth station at Lewes which pumps water into the Malling Drain.

Мұра

Өзеннің жоғарғы ағысында ескі құлыптардың көпшілігі әлі де көрініп тұр, бірақ олардың барлығы біртіндеп тозып барады. Суссекс Оузді сақтау қоғамы су жолы туралы хабардарлықты арттырады және өзен бөліктерін қамтитын айналма жолдар туралы мәліметтерді жариялайды. Кәсіби жаяу жүргіншілер үшін Суссекс Оуз аңғары жолы – өзеннің бағытын ұстанған ұзақ қашықтықты жол. Ол Хоршам маңындағы бастауынан басталады және 68 км (42 миль) ұзындығында, Сифордқа жақын теңізде аяқталады. Sussex Ouse Restoration Trust 2001 жылы құрылды, оның басты мақсаты – жоғарғы өзенге кеме қатынасын қайта орнату, және Isfield Lock құлыптарын қайта жаңарту жұмыстарын аяқтады. Дегенмен, Ouse және Adur Rivers Trust бұл мақсатты өзеннің экологиясына қауіп деп санайды. Шеффилд және Баттс Бридж салаларында балық шабақтарынан қашып келген тымақ тұқымдас балықтардың шағын популяциялары бар, ал 2009 жылдан бері Льюс және одан жоғары ағында бірнеше сом балықтары пайда болды. Өзенде сирек кездесетін түрлерге көкбалық, тас лоахасы, өзен шамшырағы және бұқа басы жатады, олар халықаралық деңгейде қорғауға алынған түрлер. Су тасқынына ұшырайтын аймақтарда тұздылығы төмен суға төзімді балықтар бар, оларға фландор, сұр шұбар, бас, твайт шад және теңіз шамшырағы кіреді. Суссекс Оуздегі органикалық және органикалық емес ластаушылардың болуы мен әсеріне қатысты бірнеше зерттеулер жүргізілді, соның ішінде канализация тазарту станцияларынан өзенге түсетін эстрогендердің балықтардың репродуктивті физиологиясына тигізетін әсері зерттелді.

Су сапасы

Қоршаған орта агенттігі Англиядағы өзен жүйелерінің су сапасын өлшейді. Әрқайсысына жалпы экологиялық жағдай беріледі, ол бес деңгейдің бірі болуы мүмкін: жоғары, жақсы, орташа, нашар және өте нашар. Бұл жағдайды анықтау үшін бірнеше компоненттер қолданылады, соның ішінде омыртқасыздардың, гүлді өсімдіктердің және балықтардың саны мен түрлеріне қарайтын биологиялық жағдай. Химиялық жағдай, әртүрлі химиялық заттардың концентрациясын белгілі қауіпсіз концентрациямен салыстыратын, жақсы немесе қанағаттандырмайтын деп бағаланады. Өзеннің бастапқы бөлігінен Ардинглиге дейінгі бөлігін қоспағанда, каналдық жұмыстардың салдарынан канал қатты өзгертілген деп белгіленеді. 2019 жылы Уза өзені жүйесінің су сапасы төмендегідей болды.

Бөлім | Экологиялық жағдай | Химиялық жағдай | Ұзындығы | Су жиналатын алап | Канал
------- | -------- | -------- | -------- | -------- | --------
6,9 миль (11 км) | | | 14,49 шаршы миль (38 км²) | |
4,5 миль (7 км) | | | 4,66 шаршы миль (12 км²) | | қатты өзгертілген
9,2 миль (15 км) | | | 10,55 шаршы миль (27 км²) | | қатты өзгертілген
2,4 миль (4 км) | | | 0,99 шаршы миль (3 км²) | | қатты өзгертілген
| | | | | қатты өзгертілген

Су сапасының жақсы болмауына себептер: канализациялық тазалау құрылыстарынан шығарылатын ағындылар, балықтардың еркін қозғалысына кедергі келтіретін каналға физикалық өзгерістер және ауыл шаруашылығы жерлерінен ағып келетін сулар. Ұлыбританиядағы көптеген өзендер сияқты, 2019 жылы полибромдалған дифенил эфирлері (PBDE), перфтор-октана сульфонаты (PFOS) және сынап қоспаларының анықталуына байланысты химиялық жағдай жақсыдан қанағаттандырмайтынға өзгерді, бұлардың ешқайсысы бұрын бағалауға енгізілмеген.

Мәдениет

Автор Вирджиния Вульф 1941 жылғы 28 наурызда Родмелл ауылының жанындағы Өзенде суға батып қайтыс болды. Оның денесі 18 сәуірде өзеннен табылды. Оливия Лэйннің «Өзенге: Беткейдегі саяхат» кітабы 2011 жылы жарық көрді; Оз өзенінің бойымен қадам салып, Лэйн Вульфтың өмірі және тарих пен жер арасындағы байланыс туралы ойлармен бөліседі. Оуз жазғы сал жарысы жыл сайын өткізіліп, оны Льюс және аудандық дөңгелек үстел ұйымдастырады. Жарысқа қатысушылар өздері сал жасап, Льюс қаласынан Ньюхейвенге дейін өзенмен жүзеді. Льюс және Саутхауз қалаларында көпшілік көпірлер мен өзен жағалауынан жарысқа қатысушыларды жұмыртқа, ұн, теңіз шөптері және сумен шашыратып жібереді.