Кіріспе

Ирландияның саяси тарихының аспектісі Лейбористік партия Ирландияның саяси сахнасының бір бөлігі болды. Ол ешқашан көпшілік қолдауды жинамаса да, бірнеше рет коалициялық үкіметтерге қатысты. Партияны 1912 жылы Джеймс Коннолли, Джеймс Ларкин және Уильям О'Брайен және басқалар Ирландияның кәсіподақ конгресінің саяси қанаты ретінде құрды. Ол 1914 жылы Үйдегі басқару туралы заңның қабылдануына байланысты Дублин парламентіне қатысуды көздеді, ол Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда тоқтатылды. Конолли 1916 жылы Пасхалық көтерілістен кейін жазаға кесілді, оның орнын Томас Джонсон басқарды. Партия 1918 және 1921 жылдардағы сайлаулардан шеттетілді, бірақ Англо-Ирландия келісімін қабылдаудан туындаған жікке қарамастан, ол 1922 жылғы сайлауда дауыс берудің шамамен 20% -ын алды, бастапқыда Ирландия еркін мемлекетінің Dáil Éireann (парламентте) негізгі оппозициялық партияны құрды. Д. Д. Шиханның Ирландия жер және еңбек қауымдастығы (ILLA) фракцияларының ықпалында болған шаруалар қалалық негіздегі кәсіподақтарға сіңіп кетті, бұл Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Ирландиядағы кәсіподақ қозғалысының кеңейуіне елеулі үлес қосты. ХХ ғасырдың басым бөлігінде Ирландияның Еңбек партиясы өзінің күш-қуатының басым бөлігін салыстырмалы түрде идеологиялық және тәуелсіз ойлы болған және ауыл шаруашылығы жұмысшыларының қолдауымен болған TD-ден алды. Ол бастапқыда 1930 жылы наурыз айында МКК мен саяси партияның арасында ресми бөлінуге дейін Ирландияның Еңбек партиясы және Кәсіподақ конгрессі ретінде ұйымдастырылды және сайлауға қатысты. Кейінгі жылдар Уильям О'Брайен мен Джеймс Ларкин бастаған топтар арасындағы бәсекелестікпен ерекшеленді, Уильям Нортон көшбасшы болды. 1932-1938 жылдар аралығында Еңбек партиясы Эмон де Валераның азшылықтағы Фианна Фейл үкіметін қолдады. 1948 жылдан 1951 жылға дейін және 1954 жылдан 1957 жылға дейін Еңбек партиясы Fine Gael және басқа да партиялармен бірге үкіметке кірді, Нортон Танайст ретінде. Бұл кезеңде партия Солтүстік Ирландиядағы Лейбористік партияның бөлінуінен кейін Солтүстік Ирландиядағы сайлауға қатысты. 1960 жылы Брендан Кориш жаңа лейборист көшбасшысы болды. Басшы ретінде ол партияға социалистік саясатты енгізді. 1973 және 1987 жылдар аралығында лейбористер Fine Gael-пен коалициялық үкіметтерге үш есе көп барды. Дик Спринг 1982 жылы партияның жетекшісі болды, бұл коалицияларға қатысты партияның ішіндегі даулар көбейіп, лейбористердің сол жағындағы партиялардың өсуі. 1990 жылы Мэри Робинсон лейбористердің қолдауымен Ирландия президенті болды. Демократиялық социалистік партиямен және Тәуелсіз социалистік партиямен біріккеннен кейін лейбористер 1992 жылғы жалпы сайлауда жақсы нәтиже көрсетті және Файна Файлмен коалиция құрды, Спринг Танайст ретінде. кейін 1994 жылы сайлаусыз Fine Gael және Democratic Left ("Құяу шашы" коалициясы) коалициясына қосылды. 1997 жылғы жалпы сайлауда жеңілгеннен кейін лейбористер Демократиялық солшылдармен бірікті, ал 2002 жылы бұрынғы Демократиялық солшыл Пат Раббит партияның жетекшісі болды. Раббит "Муллингар келісімін" жүзеге асырды, бұл Fine Gael-пен сайлау алдындағы дауыс беру келісімін, бірақ бұл 2007 жылғы сайлауда лейбористердің үлкен сайлау табысына әкелмеді, ал Раббит орнынан шығып, оның орнын Эмон Гилмор алды. 2011 жылғы жалпы сайлауда лейбористердің ең жақсы нәтижелерінің бірі болды, бірінші басымдықты дауыс берудің 19% -дан астамы. Еңбек партиясы тағы да Fine Gael-пен коалициялық үкіметке кірді, ал сол жылдың соңында өткен Ирландия президенттік сайлауында Еңбек партиясының кандидаты Майкл Д. Хиггинс президент болып сайланды. Алайда, үкіметтің жұмысшы партиясы депутаттарының арасында бірнеше рет қызметтен босатылып, отставкаға кеткен. 2014 жылы Гилмор лейбористердің Еуропалық және жергілікті сайлаудағы нашар нәтижелерінен кейін партия басшысы лауазымынан кетті, ал Джоан Бертон жаңа басшы болып сайланды. Еңбек партиясы сол орталықтың партиясы болып саналады, бірақ оның конституциясында демократиялық социалистік партия деп аталады. Оның конституциясы партияны "демократиялық социалистер, социал-демократтар, экологиялық қорғаушылар, прогрессивтілер, феминисттер (және) кәсіподақшылар қозғалысы" деп атайды. Еңбек партиясының ұстанымы уақыт өте келе күрт өзгерді. Британ энциклопедиясы еңбекшілерді "сақтық, консервативті және таңғажайып ауылдық партия ретінде сипаттады, оның шығу тегі кәсіподақ қозғалысында". Өткен уақытта лейбористер "Иерусалимдегі Сент-Винсент де-Пол қоғам...

Қор

ХХ ғасырдың алғашқы онжылдығында Ирландиядағы кәсіподақ қозғалысы саяси қызметке қатысуы керек пе деген мәселе бойынша Ирландиядағы кәсіподақ конгресінде елеулі пікірталас болды. Джеймс Коннолли мен Джеймс Ларкин жаңа және серпінді Ирландияның көлік және жалпы жұмысшылар одағының (ITGWU) басшылары ретінде кәсіподақ мүшелерінің саяси әрекеті мен өкілдік етуіне шақырды. Қарсылық солтүстік кәсіподақшылардан және британдық лейбористік партиямен байланыстар орнатуды қалаған басқа адамдардан, сондай-ақ Ирландия парламенттік партиясының жақтастарынан келді. ITUC-тің көпшілігі Ұлыбританиядағыдан бөлек Ирландияның еңбек қозғалысын құруды жақтырады. Дублин сауда кеңесі Дублин еңбек партиясын (DLP) құрды және Дублин корпорациясына мүшелері сайланды, соның ішінде Ричард О'Карролл (Ол 1916 жылы Пасхалық көтерілісте қайтыс болды) және Ларкин. Конгресс демеушілігімен партияның басталуына 1912 жылы Үшінші өзін-өзі басқару заң жобасын енгізу және табысты ілгерілеу себеп болды. 1912 жылы Клонмелде (Типперри графтығы) өткен съезде саяси партия мәселесі қаралды. Джеймс Коннолли конгресс өз партиясын құру туралы қаулы ұсынды. Ол "Үй билігі" жақын арада болатынын және Лордтар палатасының екі жыл ішінде күшін жойғаннан кейін жүзеге асатынын, бұл кезеңді жаңа партияны ұйымдастыру үшін пайдалану керектігін айтты. Конноллидің қарары 49 дауыспен мақұлдады, 19 қарсы, 19 дауыс беруден бас тартты. 1912 жылдың тамызында Дублин корпорациясының ұлттық қалалық кеңесшісі Уильям Партридж Инчикор жұмыстарында католиктерден протестанттардың артықшылықты көтермелеуіне наразылық білдіргені үшін Ұлы Оңтүстік және Батыс темір жолынан жұмыстан шығарылды. Ол IT&GWU-да толық уақытты жалақы алатын қызметкер болды және Дублин және Корк қаласында ұйымдастырды. Партридж, IT&GWU органы, Ирландиялық жұмысшы, өзінің қызу католиктік нанымдарын радикалды синдикалистік көзқарастармен біріктіруімен танымал болды. Ол 1913 жылдың қаңтар айында Дублинде өткен муниципалдық сайлауда жаңадан құрылған Еңбек партиясының атынан орын алды. Жаңа конгресс сондай-ақ парламент мүшелеріне жалақыны енгізуді, сайлауды мемлекеттік қаржыландыруды және әйелдердің сайлау құқығын қолдады. Еңбек партиясының құрылуы Ларкин мен оның әріптестері, соның ішінде Коннолли (Коннолли де Ларкинге сенбейтін) арасындағы жеке айырмашылықтармен бұзылды. Дегенмен, 1913 жылы Уильям О'Брайеннің төрағалығымен өткен конгресс отырысында атқарушы билікке партиялық конституцияны жазуды тапсырды. МКК 1913 жылы Дублиндегі "lock out" күресінде қатыспады, ал жұмысшы партиясының үміткерлері 1914 жылы қаңтарда Дублиндегі жергілікті сайлауда нашар нәтиже көрсетті. Осы кезеңде Джордж Уильям Расселл (сонымен қатар "AE" деп аталады) және Коннолли қоғамдық жазбаша талқылауға қатысты, онда олар әлеуметтік және саяси құрылым туралы бір-бірінің тұжырымдамаларын оқып, жауап берді. Бұл диалог Irish Homestead газетінде және Конноллидің Ирландиядағы еңбек туралы еңбектері арқылы жүргізілді. Әр адам екіншісіне басқаша қол жеткізу қиын аудиторияны ұсынды: Рассел үшін қалалық жұмысшылар, ал Коннолли үшін ауыл шаруашылығы жұмысшылары мен шағын фермерлер. Рассел Конноллиді "нағыз зиялы көшбасшы" деп қарастырды. Ұсынылған конституция партия мүшелігін тек қана кәсіподақтар мен кеңестерге шектеді және жеке мүшелікті және басқа да қатысуларды, мысалы, кооперативтік қоғамдар мен басқа да социалистік топтарды алып тастады. Томас Джонсон лейбористерді фермерлік кооперативтер "құйып" кетеді деп, жеке тұлғалар сауда кеңестері арқылы қосылуы мүмкін деп мәлімдеді. Коннолли бір ғана орган болуы керек және Ұлыбританиядағыдай жеке лейбористік партия "кәсіпкер саясаткерді" көтермелейді деп мәлімдеді. 1914 жылғы конгресс барысында алғаш рет қоғамды қайта құруға ұмтылу туралы келісімге қол қойылды: "Конгресс еңбекті қоздыруға тек капиталистік байлық өндіру жүйесін оның әділетсіздіктері мен кедейлігімен жою арқылы ғана қол жеткізуге болады деп санайды". Сол конгресс өз атына "және лейбористік партия" деп атауды өзгертті және 1918 жылы "Ирландияның еңбек және кәсіподақ конгресі" (ILP) деп өзгертілген Ирландияның кәсіподақ конгресі және еңбек партиясы (ITUC [&] LP) болды. Партиялық саяси контекстте бұл әдетте "Ирландияның еңбек партиясы" немесе жай ғана "Еңбек". 1914 жылы Ларкин АҚШ-қа қоныс аударғаннан кейін, оның қарындасы Делия (Айрландия әйелдер жұмысшыларының бірінші бас хатшысы) IT&GWU құрметті хатшысы ретінде Ларкиннің мұрагері Дже�...

Ерте тарих

Ларкин болмаған кезде және Коннолли қайтыс болған кезде Уильям О'Брайен Ирландияның көлік және жалпы жұмысшылар одағында 1917 жылдың қаңтарында қосылған және тез арада сол одақтың көшбасшысы болып, Лейбористік партияға айтарлықтай ықпал етті. О'Брайен Джонсонмен бірге ITUCLP-де де басым болды. О'Брайен қайта жанданған Синн Фэйнге айналатын сепаратистік қозғалыстың дамуында жетекші рөлді атқарды. Қазір Томас Джонсон басқаратын Лейбористік партия, Д. Д. Шиханның (тәуелсіз еңбекші депутаттар) Ирландияның жер және еңбек қауымдастығы (ILLA) сияқты ұйымдарының мұрагері ретінде, Синн Фейн ұлттық мәселеге берген басымдықпен өзін шетке қалдырды. Де Валера және басқалар еңбек қозғалысының мақсаттарына жанашырлық танытты, бірақ "Еңбек күтуі керек" деп нақты айтты. Конгресс партиясы 1918 жылы Ирландияға әскери міндетті енгізуге күштеп қарсылық білдірді, ал 1918 жылы 23 сәуірде жиырма төрт сағаттық ереуіл сәтті өтті. Тек Белфаст ауданы ғана шабуыл шақыруын елемеді. Сол көктемде лейбористер соғыстан кейін бірден өткізілетін жалпы сайлауға қатысатынын мәлімдеді. Де Валера мен басқа да Синн Фэйн басшылары ITUCLP-нің жік салатын қадамы деп көргендерін қатты сынға алды. 1918 жылдың тамызында өткен съезде атқарушы орган лейбористердің тағдыр сәті жетті және олар қозғалысты дайын деп тапты. О'Брайен сайлау машинасын дамытуға шақырды. Осы сәтте О'Брайен мен Ларкиниттер арасындағы ажырымның алғашқы белгілері айқын болды. Ларкиннің қорғауындағы П.Т.Дейли О'Брайенмен күреске түсіп, Конгресс хатшысы лауазымына 114 дауыспен 109-ға қарсы жеңілді. Кейіннен О'Брайен Дейлиді ITGWU басшылығынан шығарып салды, бұл Ирландиядағы кәсіподақтардың ұзақ уақытқа созылатын жіктелуіне жағдай жасады. Конгресстен кейін лейбористер ұлттық өзін-өзі анықтау және парламенттен бас тарту мәселелерін шешуге мәжбүр болды. Синн Фейн лейбористермен алдағы сайлауда дауыс беруден бас тартуды қамтамасыз ету үшін келіссөздерге кірісті. Еңбек партиясы солтүстік синдикаттық жұмысшыларды шеттету арқылы Синн Фэйнмен келісімге келіп, кейбір орынды жеңіп алуы мүмкін деген дилеммамен тағы да кездесті. Еңбек партиясы радикалды сайлау бағдарламасын ұсынды. Басқа мақсаттар арасында ол жұмысшыларға өздерінің еңбегінің барлық өнімін ұжымдық меншік пен бақылауға ие болуды жеңеміз деп мәлімдеді; Ресей революциясының қағидаларын қабылдаңыз; Ұлт мүддесінде барлық өнеркәсіптердің демократиялық басқаруын қамтамасыз етіңіз; Меншікке немесе ата-бабаларға негізделген барлық артықшылықтарды жою. Ақырында, партияның арнайы конференциясы 96 дауыспен 23-ке қарсы дауыспен, ILPTUC 1918 жылғы жалпы сайлауға қарсылық білдірмейтінін, сайлаудың Ирландияның конституциялық мәртебесі туралы плебисцит нысанын қабылдауына мүмкіндік беру үшін дауыс берді. Синн Фейн сайлауда 105 орынның 73-ін жеңіп алды және 1919 жылдың қаңтар айында Бірінші Дельді шақырды. Бірінші Дэйлдің Демократиялық бағдарламасын Синн Фейннің Сеан Т. О'Келли және лейбористтердің Томас Джонсон бірлесіп дайындады. Соңында оның социалистік мазмұнының көп бөлігі кесілгеніне қарамастан, кейбір бастапқы радикалды элементтер сақталып қалды. Синн Фейн Лейбористік партияға дауыс беруден бас тартқаны үшін өздерінің құрмет борышын өтеді, бағдарламаға әрбір азаматтың ұлттың еңбегінің өнімінен тиісті үлеске құқығы бар екенін; үкімет балалардың әл-ауқатын қамқорлайды, қарттар мен ауруларға қамқорлық жасайды; және ол "еңбекші таптардың өмір сүру және еңбек ету жағдайларын жалпы және тұрақты жақсартуға" ұмтылады. Алайда, Джонсон Демократиялық бағдарламаның бастапқы мазмұнын 1916 жылғы көтерілу көшбасшысы Падраг Пирстің еңбектеріне негіздеген болса да, оның мазмұны Синн Фэйн мен ИРБ делегациясы үшін тым радикалды және революциялық болып көрінді. Оның қабылдануына Майкл Коллинз, Гарри Боланд және Шон Т. О Селлаидің талап етуі бойынша кескілді алып тастаулар мен өзгерістерден кейін ғана рұқсат етілді. Синн Фейннің ең маңызды өшіруі - "Үкімет адамдардың кәсіподақтарға және кооперативтік қоғамдарға ұйымдасуын ынталандыру үшін өнеркәсіптердегі жұмысшылармен өнеркәсіптерді бақылау және басқару мақсатында" лейбористік партияның бастапқы ұсынысы болды. History Ireland "Лейборист партиясы Демократиялық бағдарламаның жұбаныш сыйлығын өте қатты қарсы алды, Майкл Коллинз ең үлкен қарсылық білдірді" деп жазады. Еңбек партиясы 1918 жылғы әскери міндеттілікке қарсы науқанда басты рөл атқарды. 1918 жылы 23 сәуірде міндетті әскери қызметке қ�...

Ағылшын-ирландтық келісім және негізгі оппозициялық партия, 1922-1927

Англо-ирландтық келісім Лейбористік партияны екіге бөлді. Ол ресми түрде пікір білдірмеді. Америкадағы түрме камерасынан Джим Ларкин Шартқа қарсы шықты, ал Дельдегі жалғыз лейборист мүшесі Вексфордтан Ричард Кориш сөйлеп, Шартқа дауыс берді. Джонсон ешқашан республикашыл болмаған, ол жеке түрде келісімді қолдады, ал О'Брайен оған қарсы болмады. 1922 жылдың қаңтар айында Дэйлмен келісімшартты бекіткеннен кейін, ILPTUC атқарушы органы ақпан айында өткен арнайы конференцияда алдағы жалпы сайлауға қатысу туралы ұсыныс қабылдады. Жеңімпаз лейборист кандидаттар жаңа Еркін Мемлекеттің Даилінде өз орындарын алуы керек болды және реформалық бағдарлама қабылданды. Джонсон және басқа да лейборист басшылары азаматтық соғысқа ұшырауды тоқтатуға тырысты, оның ішінде 24 сәуірде 26 округте бір күндік ұлттық ереуіл өткізді. 16 маусымда өткен сайлауда лейбористер кандидаттары нашар ұйымдастыру, қатысуға ішкі қарсылық және шектеулі қаржы мәселелеріне қарамастан ұсынылды. 20 мамырда Коллинз/Де Валера пакты келісілгеннен кейін партияға қысым күшейтілді. Келісімге сәйкес, келісімге қарсы және қарсы тараптар бір келісілген үміткерлер тізіміне ие болады, содан кейін коалициялық үкімет құрылады. Басқа партиялар мен топтар, соның ішінде лейбористер ұлттық мүдде үшін тағы да орнынан түсуді сұрады. Шын мәнінде, бұрынғы Синн Фэйн демократиялық сайлау өткізуден бас тартып, жұртшылықтың өздерінің таңдауын білдіруіне кедергі жасады. Де Валера болашақ лейбористтік Ceann Comhairle Патрик Хоганды Клэрде тұрудан көндіруде елеулі табысқа қол жеткізген кезде, 18 лейбористтік кандидат ИРА-ның оларға қысымына қарсы тұрып, сайлауға қатысты. Бұл келісімдер келісімге қарсы деп танылды, ал Майкл Коллинз сайлаудан төрт күн бұрын келісімнен бас тартқанда, бұл Лейбористік партияға да, келісімге қарсы партияға да пайда әкелді. Он сегіз лейборист кандидаттардың он жетпісі орын алды, ал 18-і 13 дауыспен ғана жеңілді. Кейбір кандидаттар квотадан екі есе көп дауыс жинаған, бірақ олардың артық дауыстарын беруге серіктестері болған жоқ. Сайлаулар лейбористік партияның жеңісімен қатар, халық арасында Шарттың қабылдануын растады. Көп ұзамай Ирландиялық азаматтық соғыс басталып, келесі айларда елді қиратты. Жаңа Дэйл қыркүйекке дейін жиналмады, бұл лейбористердің оқиғаларға әсер етуіне кедергі болды. Бұл кезеңде қоғамдық пікірлер мен дауыс беру әдеттері ұлттық қозғалыстың екі жағы арасында терең поляризацияға ұласты, бұл ХХ ғасырдың қалған бөлігінде жалғасатын Еңбек партиясының және әлеуметтік және экономикалық мәселелердің маргинализациясына әкелді. Үшінші Дэйл қыркүйекте жиналғанда, лейбористер Шартпен бекітілген элементтерді алып тастау үшін жаңа Еркін Мемлекеттің Конституциясына түзету енгізуге тырысты, бірақ жаңа тәртіп қабылданған кезде оны прагматикалық түрде қабылдады. Еңбекші депутаттар британ монархына адалдық антін жасады, оны ресми түрде қарады. Лейбористер мен Джонсонды "жақсылық жасаушылар" деп мазақтады. Джонсонды соғыстың екі жағы да қорлады. Оның Азамат соғысы кезінде ең маңызды араласуы 1923 жылы Керридегі оқиғаларға қатысты болды, онда үкіметтің Баллисидидегі тұтқындарды өлтіру кездейсоқ болды деген уәделеріне қарсылық білдірді. Еңбек партиясы саяси және әскери салалар тым тығыз байланысты болды деп мәлімдеді. Еңбек 1922 жылы қоғамдық қауіпсіздік туралы заңға қарсы болды, ол бірқатар қылмыстар үшін өлім жазасына кесілді. Заң бойынша алғашқы өлім жазасы қарашаның ортасында болды, бұл Дэйлдегі лейбористік депутаттардың жауыздық реакциясын тудырды. "Еңбек дауысы" газеті еркін мемлекет тарапынан қатты цензураға ұшыраған, ол уақытша үкімет әскерлерінің қара және қоңыр тактикасын жанжалға қатысы жоқ жұмысшыларға қарсы қолданғанын қатты сынға алды. Еңбек партиясы өзінің Дэйл орындықтарынан бас тартумен қорқытты, бірақ азаматтық соғыс басталғаннан кейін ресми оппозиция ретінде қызмет етті. 1923 жылдың тамызында Irish Independent жұмысшы партиясы "жұмысшы класының келісімінсіз республикашылардың болашағы жоқ екенін және жұмысшы партиясы қазіргі үкіметке жалғыз балама ұсынады деп мәлімдеді. Олар Ирландияның жұмысшылары "бір сөз үшін қан төгуге ешқашан келіспейді" дейді және егер олар революциялық саяси партияны қолдаса, онда оның бағдарламасында өнеркәсіп пен ұлттық байлықты жұмысшы класының бақылауы сияқты негізгі элементтер болуы керек ". Азамат соғысынан кейін бірден экономикалық құлдырау және одақ мүшелерінің құ�...

Уильям Нортон 1932 жылы көшбасшы болады

Уильям "Билл" Нортон, жұмысшы партиясының жеті TD-нің ең жас мүшесі, 1932 жылы 26 ақпанда партия басшысы болып сайланды, ол өзінің орнын жоғалтқан Томас Дж. О'Коннелдің орнын басады. 1932 жылдан кейін лейбористік партияны қинаған имидж және ұйым мәселесі азайды. Нортон партия басшысы болғаннан кейін, осындай қорлаушылық жағдайларға тыйым салынды. Партияның 1932 жылғы маңызды ұстанымы қатаң тәртіпке деген қажеттілікті атап өтті, бұл жаңадан тағайындалған басшының ұстанымында да көрініс тапты. Жоғарғы жағынан қарағанда, Нортон О'Коннеллдің орнын алмастыруға үміткер емес сияқты. Нортон 1926-1927 жылдары Дельмен қысқа уақыт жұмыс істеді. 1931 жылы өткен сайлауда жеңіліске ұшырады. Уильям Дэвин, Джеймс Эверетт және Ричард Кориш олардың заң шығарудағы мол тәжірибесіне байланысты мұрагерлікке үміткер болуы ықтимал. Давин өзінің тұрақты және өте тиімді сөйлеу қабілетімен ең ерекше үміткер болды. Нортонның бір артықшылығы - ол Пошта қызметкерлері одағының бас хатшысы лауазымында болды, бұл Еңбек партиясымен байланысты негізгі одақтардың бірі болды. Дегенмен, Нортон тек қана кәсіподақшы емес еді. Ол партияны ХКБ-дан ажырату туралы ұсынысты бастамашы болды. "Нағыз өмірдегі Еңбек партиясын" құруды жақтап, ол өзін партияның көптеген өкілдерінен және, әрине, бұрынғы партия басшыларынан ерекшелендіретін тікелейлікті көрсетті. Нортон өзінің алдыңғыларынан ерекшеленетін эстетиканы ғана емес, сонымен қатар жаңа дәуірдің бейнесі болды. Джонсон 1872 жылы, О'Коннел 1882 жылы, ал Нортон 1900 жылы дүниеге келді, соңғысы Тәуелсіздік соғысының шыңына жеткен кезде. Ол шын мәнінде Ирландияның тәуелсіздігін қолдайтын революциялық ұрпақтың мүшесі болды. Оның тарихы де Валерраның Санаттылық антын жоюға қатысты мәселелерде, әсіресе жер аннуитеттері мәселесінде ұстанымын қолдауында айқын көрінеді. Нортонның республикашылдық бағыты оның Валерамен жеке қарым-қатынасы арқылы айқындалды, ол оны көп жағдайда өзінің қоғамдық баяндамаларында атап өтті. 1936 жылы Лимерик қаласында өткен жаппай жиналыста Майкл Дж. Киес, лейборист TD, ITUC президенті және Лимерик мэрі, франко-франколық Ирландия христиандық майданы ұйымының жұмысын мақтады. Оның күш-жігері "Бұл елде папалық энцикликаларда көрсетілген христиандық өмір идеалдарына негізделген әлеуметтік және экономикалық жүйе құруға және сонда христиандық қағидаларға мүлдем қайшы келетін социализмнің жамандықтарын жеңуге бағытталған". 1937 жылғы жалпы сайлау алдында партияның басты басылымы Лейбористтер жаңалықтары партияның бағдарламасының басты бөлімін жариялады, оның басты тақырыбы: "Нағыз адам мүддесін қаржыгерлердің талап-арызынан жоғары қойыңыз!" Партия өкілдері де осы кезеңде өздерін "алғашқыда католик, содан кейін саясаткер" деп сипаттады. Сол жылы партия Католиктік әрекет қозғалысын мақтады. Уильям Нортон "Құдайсыз коммунизм" деп атаған нәрсеге шабуыл жасады. Онда лейбористердің қаржы саясаты сипатталған, оның негізінде банк және несие беру мемлекеттік функцияға айналдырылатын, сондықтан "елдің кредиті барлық адамдарға пайда әкелетін болады". 1936 жылғы партиялық конференцияда Вексфордтың лейбористік саясаткері Ричард Кориш өзі туралы былай деді: "Мен не социалист, не синдикалист, не коммунист емеспін. Құдайға шүкір, мен католикпін және шіркеудің ілімдерін қабылдауға дайынмын". 1939 жылдың тамызында Корк саясаткері Ричард Энтони 45-ші МКК-да "пролетариат диктатурасына қарағанда фашизмді" артық көретінін айтты. 1939 жылдың ақпан айында Корк TD, Джеймс Хики, содан кейін Корктың Лорд-мэрі болып қызмет етті, нацистік соғыс кемесінің экипажын, Шлейзенді (содан кейін Корк портына жағадан) Адольф Гитлер Рим папасын қорлады деген негізде бас тартты. Бұл оқиға халықаралық басылымдарда жарияланды. Сол кезде Ватикан мен нацистік Германия арасындағы қарым-қатынас уытты болды. 1930 жылдары партияның басылымдары Ирландия католик газетін оңшыл көзқарастарды ұстанатыны үшін сынға алды, олар католик энциклопедияларының іліміне қайшы келеді деп мәлімдеді. Осындай мақалалардың бірінде Лейбористтік жаңалықтар басылымын "Лейбористік партияға қарсы жалғандықтарды" таратады және "христиандыққа қол сұғады" деп айыптады.

Клюски 1977-1981 жылдар аралығында көшбасшы болды

1977 жылғы жалпы сайлауда коалицияның жеңілісінен кейін Кориш көшбасшы лауазымынан кетіп, оның орнын Фрэнк Клуски басқарды. 1981 жылғы жалпы сайлауда лейбористердің жалпы ұлттық дауысы 25 жыл ішінде алғаш рет 10% -дан төмен болды. Класки бұл сайлауда өз орындығынан айырылды. Оның сайлау учаскесіндегі жұмысты жек көруі, оны меценаттық жүйенің бөлігі деп санауы, сондай-ақ бұрынғы лейбористік TD Джон О'Коннеллдің сол сайлау учаскесінде тәуелсіз ретінде таласуы оның жеңілісіне басты себеп болды. сайлау алдында өзара қолайлы және үйлесімді бірқатар саяси құжаттар жарияланды. 2005 жылы Тралиде өткен лейбористік партияның конференциясында сайлау алдындағы дауыс беруді беру туралы келісім де Fine Gael партиясымен бекітілді. Бұл партия басшылары Пэт Раббит пен Fine Gael көшбасшысы Энда Кенни, сондай-ақ партияның алдыңғы орындықтары арасындағы ынтымақтастықты күшейтті. Екі партия сайлау алдында "Өзгерістер үшін одақ" құрды және кейбір саясат салаларында бірлескен саясат пен экономикалық шығындарды жүргізді. Алайда, 2007 жылғы сайлауда Fine Gael 20 орынға ие болса да, лейбористердің дауысы 10,13% -ға дейін тоқтап қалды, бұл 2002 жылдан бастап шамалы төмендеу болды және ол 20 орынға ие болды, бұл бұрынғыдан бір орынға аз. 2007 жылдың тамызында Раббит жетекші лауазымынан кетті, ол алты жылдық мерзімінің аяқталуына бір жыл қалған еді. Эмон Гилмор, Дун Лаогердің TD, Раббиттедің орнын басып, тәуелсіз стратегияны артық көретінін білдірді, лейбористердің басқа партиялармен одақтасуы бойынша бұқаралық ақпарат құралдарының қызығушылығын ұстанатын емес, өзіне шоғырлануы керектігін атап өтті.

Коалициялық үкімет (2011-2016 жж.)

2011 жылғы Ирландиядағы жалпы сайлауда Еңбек партиясы 37 орынға ие болып, "бүгінгі күнге дейін ең жақсы нәтиже көрсетті". Көпшілік емес, ең көп орын алған Fine Gael партиясы жаңа үкіметті басқаратын партия болды. Партия бірнеше тәуелсіздер немесе Фианна Файл қолдаған бір партиялық азшылық үкіметін құра алады деген болжамдар болды. Алайда, нәтиже күмәннен тыс болғаннан кейін, Fine Gael-тің жоғары басшылығы лейбористік партиямен коалицияға түсуді жөн көретіндігі айқын болды. Екі партия басшыларының кездесуінен кейін 1 наурызда келіссөз тобы тағайындалды. Командалар Майкл Нунан, Фил Хоган және Алан Шаттер Файн Гейл үшін және Джоан Бертон, Брендан Хоулин және Пэт Раббит лейбористтер үшін. Екінші күні жиналғаннан кейін олар баяндамаларды "достық" деп сипаттады. Қаржы министрлігі мен Ұлттық қазынашылықты басқару агенттігінің лауазымды адамдары оларға экономикалық мәселелер туралы ақпарат берді, өйткені оппозициялық партиялар сайлау алдында ақпарат алмады. Бертон "банктік секторда өте қиын жағдай" бар екенін айтты. Үкімет бағдарламасын келесі күні Лейборист партиясының арнайы делегаттық конференциясы және Fine Gael парламенттік партиясының отырысы бекітті. Бұл 9 наурызда Энда Кеннидің Таоишик болып тағайындалуына жол ашты. Коалициялық келісімге Лейбористік партияның ішінде Томми Бруган мен Джоанна Таффи қарсы болды. 9 наурызда Даил жиналғанда Кени Таоишик ретінде ұсынылған жалғыз кандидат болды және 117 дауыспен 27 қарсы дауыспен сайланды. Сонымен қатар, Fine Gael және лейбористік партиялар, оны бірқатар тәуелсіз TD қолдады, ал Fianna Fáil дауыс беруден бас тартты. Келісім шарттарына сәйкес Гилмор Танайст және Сыртқы істер және сауда министрі болды, ал Еңбек қызметі тағы төрт министрлікке ие болды. 2016 жылы Ирландияда өткен жалпы сайлауда партия "өзінің 104 жылдық тарихындағы ең нашар сайлауды" өткізді, ол 37 орыннан 7-ге дейін төмендеді.