Welf VI

Кіріспе

Welf VI (1115 - 1119) - Тоскана маркграфы (1152 - 1162) және Сполето герцогы (1152 - 1162), Бавария герцогы Генрих IX-тің үшінші ұлы және Welf (Гюльф) әулетінің мүшесі.

Өмірбаян

Велф Швабиядағы отбасылық иеліктерді, соның ішінде Альтдорф пен Равенсбург графлықтарын мұра етті, ал оның үлкен інісі Генрих Гурный Бавария мен Саксония герцогтіктерін алды, ал оның аға ағасы Конрад шіркеуге кірді. Генрих Велфті Рейн граф-палатин Годфри Калвтің қызы Утаға үйленді. 1131 жылы Годфридің қайтыс болуымен Годфридің немере інісі Адалберт пен Велф арасында Калв мұрасына қатысты дау туындады. Велф император Фредерик Барбароссаның ағасы болды (Барбароссаның анасы Джудит Велфтің қарындасы еді). Ол өзінің немере інісінен он жыл немесе одан да аз ғана үлкен еді, оның билігі кезінде Велфтің іс-әрекетінің көпшілігі орын алды. 1142 жылы Фредериктің ағасы Германияның Конрад III Бавария герцогтігін тартып алған кезде, Велф ағасына қарсы көтеріліске қосылды. Конрад III мен Велф VI Екінші крест жорығына бірге аттанғанмен, Велф пен оның ұлы Велф VII Флохберг шайқасында Конрад III ұлы Генрих Беренгардан жеңілді. 1152 жылы Велфтер мен Гогенштауфендер татуласып, Фредерик Барбаросса патша болып сайланды. 1156 жылы Баварияны Генрихтің ұлы Генрих Арыстанға қайтарып берді. 1152 жылдың қазан айында Вюрцбургте Фридрих Велфке, өзінің отбасының басшысы ретінде, Сполето герцогтігін, Тоскана маркграфтығын және Сардиния княздігін басқа итальяндық мүліктердің арасында берді. 1150 жылдары бастап, Швабия граф palatine Гюге қарсы Welf (оның ұлы Welf VII-мен бірге) арасында қақтығыс басталды. Бұл 1164 - 1166 жылдар аралығында өршуге ұмтылды және императордың өзі шешім қабылдады, әдетте ол Welfes жағында болды. 1167 жылы Барбароссамен бірге папа Александр III-ге қарсы шайқаста жүріп, жоғарыда аталған Уэлфтің жалғыз ұлы Римде безгектен қайтыс болғаннан кейін Генрих барлық Уэлфтердің иелігін мұра етіп алуды талап етті. Велф оған үлкен ақша сомасын талап етті, бірақ Генри оны жинаған жоқ. Сондықтан Велф өзінің итальяндық мемлекеттерін императорға тапсырды. Велф 1173 жылға дейін Италия герцогтігін басқарды, ал Майнц архиепискобы Кристиан императорлық викарий болды. 1176 жылы Генрих пен Барбаросса арасындағы итальяндық науқанға байланысты араздық 1179 жылы Генрихке қарсы іс-қимылдың негізін қалады, бұл ақыры оны барлық мүлкінен, соның ішінде Велфтен сатып алғандарынан айырды. Бұл бұйымдар Велфке қайтарылып берілді. Осылайша, Швабияның барлық Велф иеліктері Велфтің әпкесі Джудиттен тараған Гогенштауфендерге өтті. Генрих Арыстанның ұрпағы болған Велфтердің еркек ұрпағы солтүстік Германиядағы Биллунг мұрасында қалды. Велф шіркеулердің қамқоршысы болды. Ол өзінің баласы да жерленген Бавариядағы Штингаден аббатлығында, өзі құрған Премонстратант монастырында жерленген, ал басқа ертедегі гвельфтердің көпшілігі Вейгартен аббатлығында жерленген. Ол өзінің династиясының алғашқы ортағасырлық хроникасы Historia Welforum-тың қамқоршысы болды.

Welf inherited the familial possessions in Swabia, including the counties of Altdorf and Ravensburg, while his eldest brother Henry the Proud received the duchies of Bavaria and Saxony and his elder brother Conrad entered the church. Henry married Welf to Uta, the daughter of Godfrey of Calw, count palatine of the Rhine. On Godfrey's death in 1131, a dispute opened up between Godfrey's nephew Adalbert and Welf over the inheritance of Calw. Welf was an uncle to the Emperor Frederick Barbarossa (Barbarossa's mother, Judith, was Welf's sister). Welf himself was only a decade or less older than his nephew, during whose reign most of Welf's activity occurred. When Conrad III of Germany, Frederick's uncle, confiscated the duchy of Bavaria in 1142, Welf joined his brother in rebelling. Even though, Conrad III and Welf VI had gone on the Second Crusade together, Welf and his son, Welf VII, were defeated by Henry Berengar, son of Conrad III, at the Battle of Flochberg. In 1152, the Welfs and the Hohenstaufen made peace and Frederick Barbarossa was elected king. He returned Bavaria to Henry's son Henry the Lion in 1156. In October 1152, at Würzburg, Frederick gave Welf, as the head of his family, the duchy of Spoleto, margraviate of Tuscany, and principality of Sardinia among other Italian properties. Beginning in the 1150s, a feud broke out between Welf (along with his son Welf VII) against Hugh of Tübingen, count palatine of Swabia. It came to a head between 1164 and 1166 and ended with the resolution of the emperor himself, generally on the side of the Welfs. When Welf's aforementioned only son died of malaria at Rome in 1167, while campaigning with Barbarossa against Pope Alexander III, Henry demanded the inheritance of all the Welf estates. Welf demanded in return a large sum of money, which Henry did not raise. Welf therefore gave his Italian states to the emperor. Welf remained in charge of his Italian duchies until 1173, while Christian, Archbishop of Mainz, was imperial vicar. A rift between Henry and Barbarossa over an Italian campaign in 1176 provided the basis for the proceedings against Henry in 1179, which finally deprived him of all his estates, including those he had purchased from Welf. These were given back to Welf, who gave them to Barbarossa's heir, the duke of Swabia, on his death in 1191. Thus, all the Swabian Welf estates passed to the Hohenstaufen, descended from Welf's sister Judith. The male line of Welfs, descended from Henry the Lion, remained with their Billung patrimony in northern Germany. Welf was a patron of churches. He was buried in the Premonstratensian monastery that he founded, Steingaden Abbey in Bavaria, where his son had also been buried, while most of the other early Guelphs are buried in Weingarten Abbey. He was the patron of the Historia Welforum, the first medieval chronicle of his dynasty.