Laysan millerbird

Кіріспе

Құстың жойылған тұқымдасы Лейсан ұшқыны (Acrocephalus familiaris familiaris) ұшқының тұқымдасы болды, ол Nihoa ұшқынына ұқсас. Оның арқасы қоңыр, ал іштері сұр түсті. Оның аты оның сүйікті тағамдарынан, Agrotis тұқымдасына жататын бірнеше құрт түрлерінен (мысалы, эндемикалық және жойылған Agrotis laysanensis) алынған, олар әдетте "мылшылар" деп аталады (Батлер және Усингер, 1963).

Құрып кету

Өте үйрек, 1890 жылдары Лейсанда көп болды, онда ол эндемик болды (Удварди, 1996). 1903 жылы отандық қоянның әкелінуімен аралдағы өсімдіктер қаңырап бос қалды. 1915 жылы сәуірде USCGC Тетис экспедициясы (Clapp және басқалар, 1996) хабарлағандай, 1500 адам әлі де тірі болған, бірақ Айова штатының мемлекеттік университетінің экспедициясы 1911 жылы жүргізілген толық санақ 1916 жылдың ақпан айында қысқа сапармен қатар "бірнеше" (Дилл және Брайан, 1912) ғана табылды. Лейсандағы құс популяциясы қатты өзгергендіктен және 1910 жылдары жапондық киім саудасы үшін айтарлықтай браконьерлік болғандықтан, 1915 жылғы болжамды санды жоққа шығаруға болмайды, бірақ бұл өте мүмкін емес сияқты. Қалай болғанда да, 1923 жылы Танагер экспедициясы тек бір ғана расталмаған көріністі хабарлады, ол қате болған көрінеді (Олсон, 1996). Осылайша, құс 1910 жылдардың соңында бір кездері жоғалып кеткен деп тұжырымдауға болады. Өсімдіктер жойылған кезде құс Лейсан финкінің (Telespiza cantans), қызыл бұрыш (Arenaria interpres) және қылшықты қалың бұйралар (Numenius tahitiensis) жұмыртқаларын көптеп жей бастады, сондай-ақ азық-түлік пен ұя жасау үшін бәсекелестіктің күшейуі; ағаш темекі (Nicotiana glauca) шағын жері - бұл ұя салу мүмкіндігі бар диірмен құсы, Лейсан рельсі (Porzana palmeri) және Лейсан бал балаусы (Himatione fraithii) қалған жалғыз жер. Сонымен қатар, оның негізгі азық-түлік көзі болған күбәләктер де жойылып кетті немесе өте сирек кездесті, өйткені олардың азық-түлік өсімдіктерін қоян жеді, сондықтан жалғыз маңызды азық-түлік тұздалған құстар болды, олар мол болса да, басқа құстар және Лейсан қаз (Anas laysanensis), олардың барлығы диірмен құсынан да агрессивті болды. Лейсанның ұшқыр құсы Лейсанда жойылып кеткен үш құс таксонының алғашқысы болған, 1923 жылы 24 сәуірде құм дауылда жоғалған апапанның соңғы адамдары және сол уақытта темір жол да жоғалған.

Very tame, it was abundant on Laysan, where it was endemic, in the 1890s (Udvardy, 1996). After the fateful introduction of domestic rabbits in 1903, which nearly denuded the island of vegetation in the next few years, the birds probably declined rapidly. Supposedly, there were 1500 still alive in April 1915 as reported by the USCGC Thetis expedition (Clapp et al., 1996), but a thorough 1911 census by the State University of Iowa expedition had found only "a few" (Dill & Bryan, 1912), as did a brief visit in February 1916. As land bird populations on Laysan fluctuate heavily and because there was considerable poaching for the Japanese millinery trade in the 1910s, the supposed 1915 figure cannot be discounted, but it seems highly improbable. At any rate, the 1923 expedition by the Tanager reported only one unconfirmed sighting which seems to have been erroneous (Olson, 1996). Thus, it can be concluded that the bird disappeared at some time in the late 1910s. As the vegetation disappeared, the bird suffered increased egg predation by Laysan finches (Telespiza cantans), ruddy turnstones (Arenaria interpres) and bristle thighed curlews (Numenius tahitiensis), as well as increased competition for food and nesting habitat; a small patch of tree tobacco (Nicotiana glauca) was the only locality left where the millerbird, the Laysan rail (Porzana palmeri) and the Laysan honeycreeper (Himatione fraithii) could nest with a reasonable chance of success. Additionally, the moths which formed its main food source became likewise extinct or exceedingly rare as their food plants were eaten by the rabbits, and thus the only significant food left were brine flies, which, though abundant, would also be utilized by the other land birds and the Laysan duck (Anas laysanensis), all of which were more aggressive than the millerbird. It is most likely that the Laysan millerbird was the first of the three avian taxa to have gone extinct on Laysan, the last individuals of the apapane disappearing in a sandstorm around April 24, 1923 and the rail also disappearing around that time.