Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Монтенегроның биік тайпасы Пипери - албан тектес тарихи тайпа (плем) және Монтенегроның солтүстік-шығысындағы аймақ. Пипери Морача мен Зета өзендерінің арасында Черногорияның астанасы Подгорицаның солтүстік маңындағы қалашықта орналасқан.
Highlander tribe of Montenegro
Piperi is a historical tribe (pleme) of Albanian origin and a region in northeastern Montenegro. Piperi is located between the Morača and Zeta rivers up to the northern suburbs of the Montenegrin capital Podgorica.
Шығу тегі
Алғашында албан тайпасы болған пиперилер көршілес славян халқына біртіндеп мәдени интеграция процесін бастан кешірді. Францискандар 17 ғасырдағы есептерінде олардың мәдениетке бейімделуінің соңғы кезеңдерін көрсетеді. Оның авторы Братножичи, Пипери, Бжелопавличи және Кучи:" nulla di meno essegno quasi tutti del rito serviano, e di lingua Illrica ponno piu presto dirsi Schiavoni, ch' Albanesi " (олардың барлығы дерлік серб дәстүрін және иллирик (славян) тілін қолданатындай, олар көп ұзамай албандықтарға қарағанда славяндар деп аталуы керек). Тарихи зерттеулер Пиперидің жалпы аталық атадан тараған тайпа (племе) емес екенін көрсетті. Ол 15 ғасырдың ортасы мен 16 ғасырдың арасындағы кезеңде Пипериде әртүрлі кезеңдерде қоныстанған қауымдар арқылы қалыптасты, онда олар бұрыннан қоныстанған халықты да тапты.
Originally an Albanian tribe , the Piperi underwent a process of gradual cultural integration into the neighbouring Slavic population. A Franciscan report of the 17th century illustrates the final stages of their acculturation. Its author writes that the Bratonožići, Piperi, Bjelopavlići and Kuči:" nulla di meno essegno quasi tutti del rito serviano, e di lingua Illrica ponno piu presto dirsi Schiavoni, ch' Albanesi " (since almost all of them use the Serbian rite and the Illyric (Slavic) language, soon they should be called Slavs, rather than Albanians). Historical research has shown that Piperi is not a tribe (pleme) of common patrilineal ancestry. It formed in the period between the mid 15th century and the 16th century by communities that settled in different periods in Piperi, where they also found an already settled population.
Орта ғасырдың соңы және жаңа дәуірдің басында
Пипериге қатысты ең алғашқы сілтемелер Пайпер () тегі бар адамдардың атаулары болуы мүмкін, біріншісі 1285 жылдан бастап Рагусандық дереккөздерде Владо Пайпер, екіншісі Радослав Михаило Пайпер, Котор мұрағаттарында 1398 жылдан бастап, сондай-ақ 1416 жылы Венеция кадастрында Скутари мен оның айналасында тіркелген үш үй шаруашылығының басшылары: Андреа және Джон Пипери Труштан (Тромпси) және Калозорзи Пипери Труш маңындағы Дхозаннан. Пайпер тегімен басқа бірнеше адам 15-ғасырдағы Котор жазбаларында кездескен болса, Пайперлер туралы алғашқы тікелей айтылу 1444 жылы, Рагусан саудагерлері ұсынған Рагусан Сенатының есебінде. Онда олар Бжелопавличи мен Васоевичимен бірге Рагусан саудагерлеріне шабуыл жасап, Рьечица ауылының (қазіргі Лиева Риека) маңында оларға материалдық залал келтірген катундардың бірі ретінде көрінеді. 1455 жылы Пипери катуны Вранжина аралында венециандармен келісімге қол қойған Зетадан басқа катундар мен ауылдардың бір бөлігі ретінде аталады. 1474 жылы Жоғарғы Зетаны Османдықтар басып алғаннан кейін және 1479 жылы Скутаридің құлауынан кейін Пиперилер жаңадан құрылған Скутари санжағының 1485 жылғы жазбасында бөлек нахия ретінде аталады. Ол кезде бұл аймақта 21 ауыл бар еді, оның екеуі бос қалды, барлығы 226 отбасы болды. Бұл сан 1497 жылғы қосымша есепте екі есеге жуық өсті, онда Пипери нахиясы 427 үйден тұрды. Бұл жаңа келгендердің көбісі Черногория мен Солтүстік Албанияның жаулап алынған аймақтарынан қашқандар болғандығын көрсетеді. 1497 жылғы дефтерде Пипери аймағында бірнеше туыстық топтар бар, олар жергілікті христиан Осман спахиларының астында үш тимарға бөлінген ерекше нахия ретінде көрінеді. Пипери ауылдарының көптеген қауымдастықтары бұрыннан қоныстанған немесе басқа аймақтардан келген жаңа келушілер ретінде жіктелді. Ауылдарда қауымдар туыстық байланыстарына қарай үй-бүленің топтарын құрады. Бұл қоныстардың туыстық қатынас бойынша бөлінуі ХХ ғасырдың басында да жалғасты. 1497 жылы Пиперидің қоныстары Лушка Жупа (қазіргі Кранчи), Дрежга, Завала, Добрико, Мрке, Грасница, Белице, Дуга, Брестица (Спуж маңындағы өзен), Рьечица, Страхалич, Морачица, Радушев До және Дреновица болды. Кейбір ауылдар дефтерде катун деп аталатын бөлек қауымдардың бір бөлігі болды, олар Катун Букумир, Катун Бушат (Бушат) және Катун Дреновица болды. Үш катунның бәрі Братаножичи ауданында орналасқан. Сол кездегі Пиперидегі славяндық / серб антропонимиясы негізінен Лужандарға, ал албандық антропонимия Букумири, Бушати және кейбір кішігірім қауымдастықтарға қатысты. Пипериде Макуре мен Матаруге сияқты басқа да қауымдар қоныстанған. Олардың іздері негізінен Лужаниде анықталуы мүмкін, олар сол кезде тарихи жазбаларда қосылған. Қазіргі Пиперидегі топоним Макур джама (Макура шұңқыры) солармен байланысты. Пипери тұрғындарының бір бөлігі өз дәстүрлерінде православиеге айналғанға дейін католик болған. 1614 жылы Мариано Болиза Пиперидің жалпы саны 270 үйге ие болғанын жазды, олар Сербия православие дінін ұстады. 1613 жылы Осман империясы Черногорияның бүлікші тайпаларына қарсы жорық бастады. Бұған жауап ретінде Пипери Кучи, Бжелопавличи, Васоевичи, Кастрат, Кельменд, Шкрель және Хот тайпаларымен бірге "Таулар одағы" немесе "Албан таулары" деп аталатын саяси және әскери одақ құрды. Олардың ортақ жиналыстарында басшылар барлық күш-қуатымен кез-келген алдағы Осман экспедицияларына қарсы тұру үшін беза антын берді, осылайша өз билігін қорғады және солтүстік таулы аймақта Осман Спахис билігінің орнауына жол бермеді. Олардың көтерілісі азаттық сипаты бар еді. 700 қарулы адам Радослав Божидаровтың қолбасшылығында болды. Венеция догтары (1615-1618) Джованни Бембо, австриялықтар Венеция Республикасына қарсы қолданған серб қарақшыларын (Ускоктар) жеңіп алды; олар Никич пен Пипериге бас сауғалауға мәжбүр болды және 1694 жылдан кейін Сербия православие митрополиті (кейіннен Владика, Епископ князі) лауазымын атқарған Петрович Ньегош отбасының кейінгі басшылығымен ауылдар мен тайпаларда орналасты. Олар 1732 жылы Осман-пашаға, 1788 жылы Махмұт-пашаға қарсы соғысты. Пиперилер Мұстафа Найманың Осман тарихи баяндамасында 1637-8 жылдары Осман билігіне қарсы көтерілген албан қауымдастықтарының бірі ретінде жазылған. Баяндамаға сәйкес, Пипери мен Бжелопавличи алғаш рет Кельмендке қарсы науқанында Вучо Мехмед-пашаның Осман әскерлеріне бағынышты және азық-түлікпен қамтамасыз еткен болса, кейін Осман әскерінің Кельмендтен кері қайтқанын к...
What might be the earliest references to the Piperi are the mentions of individuals bearing the surname Piper(i), the first being Vlado Piper, in Ragusan sources dating from 1285, the second being Radoslav Mihailo Piper, in the archives of Kotor from 1398, as well as three household heads recorded in the Venetian cadastre of 1416 7 for Scutari and its environs: Andrea and Jon Piperi from Trush (Trompsi), and Calozorzi Piperi from Dhozan located near Trush. While several other people with the surname Piper appear in the Kotor records from the 15th century, the first direct mention of the Piperi as a community dates to 1444, in a Ragusan Senate report filed by Ragusan merchants. There, they appear as one of the katuns who, together with the Bjelopavlići and Vasojevići, attacked Ragusan merchants and did some material damage to them near the village of Rječica (now Lijeva Rijeka). In 1455, the Piperi katun is mentioned as part of other katuns and villages from Zeta who signed an agreement with the Venetians on the island of Vranjina. Following the Ottoman conquest of Upper Zeta in 1474 and the subsequent fall of Scutari in 1479, the Piperi are mentioned as a distinct nahiya in the 1485 defter of the newly created Sanjak of Scutari. There area then consisted in 21 villages, two of which were deserted, with a total of 226 households. This number almost doubled in the supplementary defter of 1497, where the nahiya of Piperi consisted in 427 households. This indicates that many of the newcomers were refugees from areas conquered in Montenegro and northern Albania. In the defter of 1497, there are several kin groups in the region of Piperi, which appears as a distinct nahiya divided in three timars under local Christian Ottoman spahis. Many communities of the villages of Piperi were categorized as already settled or newcomers from other areas. In the villages, the communities formed clusters of households according to their kinship ties. This separation of settlements by kinship persisted even in the early 20th century. The settlements of Piperi in 1497 were Luška Župa (now Crnci), Drezga, Zavala, Dobriko, Mrke, Hrasnica, Bjelice, Duga, Brestica (river near Spuž), Rječica, Strahalić, Moračica, Radušev Do and Drenovica. Some villages were part of distinct communities, identified as katuns within the defter, those were Katun Bukumir, Katun Bušat (Bushat) and Katun Drenovica. All three katuns were located in the Bratonožići area. The Slavic/Serb anthroponymy at that time in Piperi is mainly attributed to the Lužani, while the Albanian anthroponymy to Bukumiri, Bushati and some smaller communities. Other communities like the Macure and the Mataruge had also settled in Piperi. Their traces can be identified mainly within the Lužani whom they had joined by that time in historical record. The toponym Macur jama (pit of Macura) in today's Piperi is linked to them. A part of the people of Piperi have retained in their traditions that before becoming Orthodox they were Catholics. In 1614, Mariano Bolizza recorded that the Piperi had a total of 270 houses, of Serbian Orthodox faith. In 1613, the Ottomans launched a campaign against the rebel tribes of Montenegro. In response, Piperi along with the tribes of Kuči, Bjelopavlići, Vasojevići, Kastrat, Kelmend, Shkrel and Hot formed a political and military union known as “The Union of the Mountains” or “The Albanian Mountains”. In their shared assemblies, the leaders swore an oath of besa to resist with all their might any upcoming Ottoman expeditions, thereby protecting their self government and disallowing the establishment of the authority of the Ottoman Spahis in the northern highlands. Their uprising had a liberating character. The 700 men in arms were commanded by Radoslav Božidarov. Giovanni Bembo, the Doge of Venice (1615–1618), had defeated the Serb pirates (Uskoks), whom the Austrians had employed against the Republic of Venice; they were forced to take refuge at Nikšić and Piperi, and established themselves in the villages and tribes, under the later leadership of the Petrović Njegoš family that held the office of Serbian Orthodox Metropolitan of Cetinje (later Vladika, Prince Bishop) after 1694. They fought Osman Pasha in 1732 and Mahmut Pasha in 1788. The Piperi are recorded in an Ottoman historical report of Mustafa Naima as among the Albanian communities which rose in rebellion against the Ottoman authorities between 1637 8. According to the report, while the Piperi and Bjelopavlići had first submitted and provided sustenance to the Ottoman forces under Vučo Mehmed Pasha on his campaign against the Kelmendi, the former later rose again in rebellion following the Ottoman retreat from Kelmend. In response to this, Vučo Mehmed Pasha led a raid into Piperi in which the women and children were taken as prisoners of war, the head of the tribe was beheaded, and another from the leadership of the tribe named Hotash (or Hutash) was taken as a prisoner to be executed for his crimes against the empire. The report describes the population of the nahiyah of Piperi as Albanian.
Соңғы заманауи кезең
1796 жылы олар Мартиничи шайқасында (қазіргі Даниловградта) Махмут-пашамен тағы да шайқасты. Олар 1810 жылы Тахир пашамен соғысты. Принц епископ Петр I (1782 - 1830) 1819 жылы Босния биіне қарсы сәтті науқан жүргізді; Рус-түрік соғысы кезінде Албаниядан Османдық басқыншылығын қайтару Черногорияның Пипериге билігін тануға әкелді. Петр I Пипери мен Бжелопавличиді Ескі Черногориямен біріктіруге қол жеткізді. 1847 жылы азаматтық соғыс басталды, онда Пипери, Кучи, Бжелопавличи және Кремница Черногорияның жаңа князіне қарсы күресті; сепаратистер бағындырылды және олардың басшылары атып өлтірілді. Қырым соғысы кезінде Черногорияда саяси проблема туындады; Данило І-нің ағасы Георгий Осман империясына қарсы тағы бір соғысқа шақырды, бірақ австриялықтар Данилоға қару алмауға кеңес берді. Данилоға қарсы оның ағалары Георгий мен Перо бастаған қастандық жасалды, жағдай төбелесінде Осман әскерлері Герцеговина шекарасында орналасқан кезде, альпинистерді ашуландырды. Кейбіреулер Барға шабуыл жасады, басқалары Герцеговинаға шабуыл жасады, ал Данилоның азаматтарының наразылығы соншалықты өсті, сондықтан Пипери, Кучи және Бжелопавличи, жақында және әлі де біріктірілмеген сатып алулар, 1854 жылдың шілдесінде өздерін тәуелсіз мемлекет деп жариялады. Данило Брдадағы көтерілісшілерге қарсы іс-қимыл жасауға мәжбүр болды, кейбіреулері түрік аумағына кірді, ал кейбіреулері мойынсұнды және олар тудырған азаматтық соғыс үшін ақы төлеуге мәжбүр болды. Петр II Петрович Ньегош өзінің тайпалық федерациядан тиісті мемлекетке айналуының бір бөлігі ретінде Черногорияның князьдік епископтығында полиция күшін (гвардия) құрды; Пипериде 26 болды.
In 1796 they fought Mahmut Pasha again, in the Battle of Martinići (in modern Danilovgrad). They fought Tahir Pasha around 1810. Prince Bishop Petar I (r. 1782 1830) waged a successful campaign against the bey of Bosnia in 1819; the repulse of an Ottoman invasion from Albania during the Russo Turkish War led to the recognition of Montenegrin sovereignty over Piperi. Petar I had managed to unite the Piperi and Bjelopavlići with Old Montenegro. A civil war broke out in 1847, in which the Piperi, Kuči, Bjelopavlići and Crmnica sought to confront the growing centralized power of new prince of Montenegro; the secessionists were subdued and their ringleaders shot. Amid the Crimean War, there was a political problem in Montenegro; Danilo I's uncle, George, urged for yet another war against the Ottomans, but the Austrians advised Danilo not to take arms. A conspiracy was formed against Danilo, led by his uncles George and Pero, the situation came to its height when the Ottomans stationed troops along the Herzegovinian frontier, provoking the mountaineers. Some urged an attack on Bar, others raided into Herzegovina, and the discontent of Danilo's subjects grew so much that the Piperi, Kuči and Bjelopavlići, the recent and still unamalgamated acquisitions, proclaimed themselves an independent state in July, 1854. Danilo was forced to take measurement against the rebels in Brda, some crossed into Turkish territory and some submitted and were to pay for the civil war they had caused. Petar II Petrović Njegoš founded the police force (gvardija) throughout the Prince Bishopric of Montenegro, as part of his transformation from a tribal federation to a proper state; 26 existed in Piperi.
20 ғасыр
Пиперилер "Жасылдар" (Зеленаши) құрамына кірген тайпалардың бірі болды, бұл саяси топ Черногорияның Сербияға бірігуін 1918 жылы Черногорияны аннексия ретінде қарастырды және оның орнына тәуелсіз Черногорияны қолдады. 1919 жылы 7 қаңтарда жасылдар Рождестволық көтерілісті бастады, оны серб әскерлері басып тастады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде тайпаның көпшілігі Югославия партизандарын қолдады. Югослав Коммунистік партиясының Черногория комитеті соғысқа дейін Пипери тайпасының мүшелері басым болды және олар 1941 жылғы шілдедегі көтерілістің бастамашылары болды. Пиперидің ең танымал коммунистерінің бірі - Лениннің жеке серіктесі доктор Вукасин Маркович, Октябрь төңкерісінен кейін Ресейден Черногорияға келіп, Кеңес төңкерісін жоспарлап отырды. Оның сәтсіз аяқталуынан кейін ол КСРО-ға қашып барып, партиялық міндеттерді атқарды.
The Piperi were one of the tribes that constituted the "Greens" (Zelenaši), a political faction that saw the unification of Montenegro to Serbia in 1918, as the annexation of Montenegro, and instead supported an independent Montenegro. The Greens instigated the Christmas Uprising on January 7, 1919, which was crushed by Serbian troops. During World War II the majority of the tribe supported the Yugoslav Partisans. The Montenegrin committee of the Yugoslav Communist Party was dominated by Piperi clansmen prior to the war, and they were instigators of the July 1941 uprising. One of the most famous Piperi communists was Dr. Vukasin Markovic, a personal associate to Lenin, who came back after the October revolution from Russia to Montenegro, planning to stage a Soviet revolution. After its failure and his arrest, he fled to the USSR, where he assumed party duties.
Ауызша дәстүр
19 ғасырдан бастап Пиперидің ерте тарихы туралы ауызша дәстүрлер мен фрагментті әңгімелер аймаққа саяхат жасаған жазушылар мен ғалымдар жинады. Жазбаланған тарихи материалдармен бірге осы оқиғалардың салааралық және салыстырмалы әдісі 20 және 21 ғасырларда тарихи негізделген есептерді берді. Иоганн Георг фон Хан Пиперидің шығу тегі туралы ауызша дәстүрді 19 ғасырдың ортасында жазды. Бұл тілді дәстүр аймақтың басқа да қауымдастықтарында аздап өзгеріске ұшыраған. Оның айтуынша, алғашқы тікелей ата-бабасы - Кек, католик албан, Османдықтардың басып алуынан қашып, славян тілінде сөйлейтін аймаққа қоныстанған, кейін тарихи Пипери аймағы болып табылады. Оның ұлдары Лазер Кеки (Хоти ата-бабасы), Бан Кеки (Триепши ата-бабасы), Меркота Кеки, Кастер Кеки (Красники ата-бабасы) және Вас Кеки (Васоевич ата-бабасы) жергілікті тұрғындарға қарсы кісі өлтіргеннен кейін ауылды тастап кетуі керек болды, бірақ Кек және оның кіші ұлы Пайпер Кеки сол жерде қалды және Пайпер Кеки Пайпери руының тікелей ата-бабасы болды. Алғашқы ата-бабасының аты, Keq, бұл албан тілінде жаман дегенді білдіреді, Малесияда жалғыз балаға немесе өте аз балалы отбасылардан шыққан балаларға беріледі (бала өлім-жітіміне байланысты). Сол отбасыларда баланы "жаман көзден" қорғау үшін "жаман" (i çudun) есімді сөйлеу аманат ретінде берілді. Шамамен жарты ғасырдан кейін этнолог Йован Эрдельянович бұл аймаққа барып, тайпаның көптеген әдет-ғұрыптарын және салт-дәстүрлерін жазған. Сонымен қатар, ол тайпа мүшелерінің өздерінің шығу тегі мен бауырластығына қатысты әңгімелерін жинады. Ауызша айтылғандай, XV ғасырда Сербия деспоты құлағаннан кейін, бір дворян Гойко өзінің отбасымен бірге оңтүстік Сербиядан Морачаға келді. Пиперидің төрт негізгі бауырластығы одан тараған: Đurkovići, Lazarevići, Petrovići және Vukotići. Ердельянович ауызша дәстүрдің рудың ең маңызды бөлігі болған Лутовциден басталғанын анықтады және олар деспотат құлағаннан кейін аймаққа келген жаңа келушілер болды деген қорытындыға келді. Ердельянович сонымен қатар Рогами аймағындағы төрт негізгі братьства (қауымдастықтар) - Раджковичи, Стаматовичи, Вучиничи және Вукановичи pobratim (қан бауырлары) болып кетті және олардың барлығы Архангел Михаилдың славасын атап өтеді деп мәлімдеді.
From the 19th century onwards, oral traditions and fragmentary stories were collected by writers and scholars who travelled in the region, about the early history of Piperi. An interdisciplinary and comparative approach of those stories with recorded historical material has yielded more historically grounded accounts in 20th and 21st centuries. Johann Georg von Hahn recorded the oral tradition about Piperi's origins in the mid 19th century. The same oral tradition with minor variations is preserved in other communities of the region. According to it the first direct male ancestor was a certain Keq, a Catholic Albanian who fled from Ottoman conquest and settled in a Slavic speaking area that would become the historical Piperi region. His sons, Lazër Keqi (ancestor of Hoti), Ban Keqi (ancestor of Triepshi), Merkota Keqi, Kaster Keqi (ancestor of Krasniqi) and Vas Keqi (ancestor of Vasojevići) had to abandon the village after committing murder against the locals, but Keq and his younger son Piper Keqi remained there and Piper Keqi became the direct ancestor of the Piperi tribe. The name of the first ancestor, Keq, which means bad in Albanian, is given in Malësia to only children or to children from families with very few children (due to infant mortality). In those families, an "ugly" name (i çudun) was given as a spoken talisman to protect the child from the "evil eye. About half a century later, the ethnologist Jovan Erdeljanović travelled to the region and made multiple surveys of the tribe in which he recorded many of its customs and traditions. He also collected stories from the members of the tribe, regarding its origins and brotherhoods. According to the oral tradition, after the fall of the Serbian Despotate in the 15th century, one nobleman called Gojko, with his family, left southern Serbia and came to Morača. Four major brotherhoods of the Piperi are said to stem from him: the Đurkovići, Lazarevići, Petrovići and Vukotići. Erdeljanović identified that the oral tradition originated from the Lutovci, the most important part of the tribe, and concluded that they were newcomers who stelled in the area after the fall of the Despotate. Erdeljanović also stated that the four main bratstva (brotherhoods) from the Rogami region, the Rajkovići, Stamatovići, Vučinići and Vukanovići, had become pobratim (blood brothers) and that they all celebrate the slava of Archangel Michael.
Мәдениет
Дәстүрлі әдет-ғұрыптар тұрғысынан алғанда, 19 ғасырдың аяғына дейін Пипериде солтүстік албан канондарының бір нұсқасының іздері қолданыста болды. XX ғасырдың бірінші жартысында Мари Амели фон Годин Черногорияда саяхаттап жүргенде Пипери ауданында екі тілділіктің іздерін байқаған. Оның айтуынша, албан тілінде сөйлемесе де, кейбір жырлар мен анттар әлі де албан тілінде айтылып, әнделіп жүрді.
In terms of traditional customs, up to the end of the 19th century, traces of a variant of the northern Albanian kanuns remained in use in Piperi. In the first half of 20th century, Marie Amelie von Godin, while travelling in Montenegro, reported traces of bilingualism in the area of Piperi. According to her reports, although Albanian was no longer spoken in the area, some laments and oaths were still being sung and recited in Albanian.
Жеке тұлға
18 ғасырда олар 1757 жылғы тарихи-географиялық зерттеуде және 1789 жылы Клан федерациясының Ресейге жіберген хатында "Серб православие кланы" ретінде аталды. Құжаттар, әсіресе Иван Радонжичтің 1789 жылғы хаты, Черногориялықтар сербтер ретінде танылған, ал Банжани, Кучи, Пипери, Бжелопавличи, Зечани, Васоевичи, Братоножичи "черногориялықтар" ретінде емес, тек серб тайпалары ретінде танылған. Олардың барлығы тек аймақтық, географиялық және тайпалық тұрғыда айтылды, ешқашан этникалық категория ретінде айтылмаған. Алайда Югославияның ыдырауынан кейін Пипери аймағында тұратын адамдардың басым бөлігі өздерін қара түстес деп санайды, олардың көпшілігі қара түстегі тәуелсіздікті қолдайды.
In the 18th century, they were mentioned as a "Serbian Orthodox clan" in a historical and geographical survey from 1757 and a letter sent by the Clan federation to Russia from 1789. Documents, especially the letter of Ivan Radonjić from 1789, show that Montenegrins were then identified as Serbs, while the Banjani, Kuči, Piperi, Bjelopavlići, Zećani, Vasojevići, Bratonožići were not identified as "Montenegrins" but only as Serb tribes. They were all mentioned only in a regional, geographical, and tribal manner, and never as an ethnic category. However, since the breakup of Yugoslavia, the main part of people living in the Piperi area identify themselves as Montenegrins, with a small majority of them supporting the independence of Montenegro.