Кіріспе
Неміс философы Мартин Хайдеггердің "Өнер туындысының шығу тегі" (Der Ursprung des Kunstwerkes) кітабы - неміс философы Мартин Хайдеггердің очергі. Хайдеггер мәтінді 1935-1937 жылдар аралығында дайындап, 1950 жылы және 1960 жылы жариялау үшін қайта өңдеді. Хайдеггер өз эссесін 1930 жылдары Цюрих пен Франкфуртта өткен лекциялардың сериясына негіздеді, алдымен өнер туындысының мәніне, содан кейін "нәрсе" мағынасына қатысты сұраққа, философтың өнер ұғымы туралы алғашқы лекцияларын белгіледі.
"The Origin of the Work of Art" (Der Ursprung des Kunstwerkes) is an essay by the German philosopher Martin Heidegger. Heidegger drafted the text between 1935 and 1937, reworking it for publication in 1950 and again in 1960. Heidegger based his essay on a series of lectures he had previously delivered in Zurich and Frankfurt during the 1930s, first on the essence of the work of art and then on the question of the meaning of a "thing", marking the philosopher's first lectures on the notion of art.
Мазмұны
"Өнер туындысының шығу тегі" атты еңбегінде Хайдеггер өнердің мәнін болмыс пен ақиқат ұғымдары тұрғысынан түсіндіреді. Ол өнер - бұл мәдениеттегі ақиқат элементін білдірудің жолы ғана емес, оны жасаудың құралы және "ол бар" деп айтуға болатын серпіндік тақтаны қамтамасыз ету. Өнер туындылары - бұл жай ғана жағдайдың көрінісі емес, олар қоғамның ортақ түсінігін туғызады. Кез келген мәдениетке жаңа өнер туындысы қосылған сайын, оның мәні өзгеріп отырады. Хайдеггер өз эссесін өнер туындысының қайнар көзі қандай деген сұрақтан бастайды. Оның айтуынша, сурет пен суретші бір-біріне қамқорлық жасайтын сияқты. "Екі нәрсе де бір-бірімен байланысты емес. Алайда, бірін-бірі толықтай қолдамайды". Өнер, жұмыс пен шығармашылдан бөлек ұғым, осылайша екеуінің де көзі ретінде бар. Өнердің өзі суретшіге тән емес, ол өзіндік мақсаттары үшін шығармашылды пайдаланатын күшке айналады. Сол сияқты, туындыны суретшінің емес, өзі өмір сүрген әлемнің контекстіне қарап қарастыру керек. Алайда, мәнін ашу кезінде герменевтикалық шеңбер мәселесі туындайды. Бір сөзбен айтқанда, әрменевтикалық шеңбер кез келген шығармада тұтастықты түсінбесеңіз, оның жеке бөліктерін толықтай түсіне алмайсыз, ал бөліктерді түсінбесеңіз, тұтастықты түсіне алмайсыз деген парадоксты тудырады. Өнер мен өнер туындыларына қатысты, біз өнердің мәнін білмесек, өнер туындысының мәнін ұға алмайтынымызды, ал өнер туындысын білмесек, өнер туындысының мәнін таба алмайтынымызды байқаймыз. Хайдеггер бұл шеңберді ұстап алу үшін сіз өнердің немесе өнер туындысының мәнін анықтауыңыз керек деп қорытындылайды, ал өнер туындысы қарапайым болғандықтан, біз осында бастауымыз керек. Хайдеггердің пікірінше, өнер туындылары - бұл заттар, бұл анықтама "заттың" мағынасы туралы сұрақ тудырады, сондықтан туындылар зат сипатына ие. Бұл кең ұғым, сондықтан Хайдеггер заттардың үш басым түсіндіріміне назар аударуды таңдайды: заттар қасиеттері бар заттар ретінде немесе белгілер тасымалдаушылар ретінде. сезімдік қабылдаулардың көп түрлілігі сияқты. Заттар қалыптасқан зат ретінде. Үшінші түсінік ең басым (барлық жаратылыстарға таралған), бірақ жабдықтан алынған: "Бұл ұзақ таныс ойлау тәсілі жаратылыстардың барлық тікелей тәжірибесін алдын ала қабылдайды. Алдын ала түсінік кез келген адамның болмысы туралы ойлануды шектейді". Хайдеггер Винсент ван Гогтың суреттеген шаруа аяқ киімін таңдауының себебі - өнер туындылары мен басқа "заттар" арасында, мысалы, жабдықтар арасында айырмашылық орнату, сондай-ақ феноменологиялық сипаттама арқылы тәжірибе ашу. Бұл Хайдеггерге тән, өйткені ол көбінесе мәдениетті талдау үшін үлгі ретінде аяқ киім мен аяқ киім жасаушы дүкендерді зерттеуді таңдады. Хайдеггер көрерменнің аяқ киім туралы сұрақтардың алуан түрін қарастыруға жауапкершілігін түсіндіреді, тек форма мен зат туралы ғана емес, аяқ киім қандай? деген сұрақтар қойып, аяқ киімнің мақсаты туралы сұрақ қою арқылы шығармаға өмір сыйлайды. Олар қандай әлемге кіреді? Осылайша, біз шындықты бейнелеудің (форманың) шындыққа (материяға) сәйкестігі ретінде көрсететін шындықтың сәйкестік теорияларынан асып түсеміз. Бұдан кейін Хайдеггер өнердің "Жер" пен "Әлем" арасындағы белсенді күрес орнату қабілеті туралы жазады. "Әлем" - бұл белгілі бір мәнді білдіреді, бұл бір зат үшін қолға дайын болғанның жиынтығы ғана емес, сонымен қатар Дасейін немесе адам ((() бар маңызды қатынастардың желісі (мысалы, кесте, мәннің желісінің бөлігі ретінде, әдетте ол жерде отырғандарды, бір кездері онымен болған әңгімелерді, оны жасаған ұстаны және тағы басқаларды көрсетеді). Отбасы бүкіл әлемге ұқсауы мүмкін, немесе мансап бүкіл әлемге ұқсауы мүмкін, немесе тіпті үлкен қауымға немесе ұлтқа ұқсауы мүмкін. "Жер" дегеніміз - әрбір мағыналы "дүниелеу" пайда болатын фон сияқты нәрсе. Ол - қолжетімді кітап. Екеуі де өнер туындысының жұмыс істеуі үшін қажетті компоненттер, әрқайсысы ерекше мақсаттарға қызмет етеді. Өнер туындысы - бұл "дүние" объектісі, өйткені ол өзіндік әлемді жасайды; ол бізге басқа әлемдер мен мәдениеттерді ашады, мысалы, ежелгі грек немесе ортағасырлық әлемдер сияқты өткен әлемдер немесе шаруалар немесе аристократтар сияқты әртүрлі әлеуметтік әлемдер. Алайда, өнердің өзі "Жерге" жүгінеді, өйткені өнердің функциясы оны жасау үшін пайдаланылған табиғи материалдарды, мысалы бояудың түстері, тілдің тығыздығы немесе тас текстурасы, сондай-ақ барлық жерде әрбір маңызды айқын бейнелеу үшін жасырын ф...
Things as substances with properties, or as bearers of traits. Things as the manifold of sense perceptions. Things as formed matter. The third interpretation is the most dominant (extended to all beings), but is derived from equipment: "This long familiar mode of thought preconceives all immediate experience of beings. The preconception shackles reflection on the Being of any given being." The reason Heidegger selects a pair of peasant shoes painted by Vincent van Gogh is to establish a distinction between artwork and other "things", such as pieces of equipment, as well as to open up experience through phenomenological description. This was actually typical of Heidegger as he often chose to study shoes and shoe maker shops as an example for the analysis of a culture. Heidegger explains the viewer's responsibility to consider the variety of questions about the shoes, asking not only about form and matter—what are the shoes made of?—but bestowing the piece with life by asking of purpose—what are the shoes for? What world do they open up and belong to? In this way we can get beyond correspondence theories of truth which posit truth as the correspondence of representations (form) to reality (matter). Next, Heidegger writes of art's ability to set up an active struggle between "Earth" and "World". "World" represents meaning which is disclosed, not merely the sum of all that is ready to hand for one being but rather the web of significant relations in which Dasein, or human being(s), exist (a table, for example, as part of the web of signification, points to those who customarily sit at it, the conversations once had around it, the carpenter who made it, and so on all of which point to further and further things). So a family unit could be a world, or a career path could be a world, or even a large community or nation. "Earth" means something like the background against which every meaningful "worlding" emerges. It is outside (unintelligible to) the ready to hand. Both are necessary components for an artwork to function, each serving unique purposes. The artwork is inherently an object of "world", as it creates a world of its own; it opens up for us other worlds and cultures, such as worlds from the past like the ancient Greek or medieval worlds, or different social worlds, like the world of the peasant, or of the aristocrat. However, the very nature of art itself appeals to "Earth", as a function of art is to highlight the natural materials used to create it, such as the colors of the paint, the density of the language, or the texture of the stone, as well as the fact that everywhere an implicit background is necessary for every significant explicit representation. In this way, "World" is revealing the unintelligibility of "Earth", and so admits its dependence on the natural "Earth". This reminds us that concealment (hiddenness) is the necessary precondition for unconcealment (aletheia), i. e. truth. The existence of truth is a product of this struggle—the process of art—taking place within the artwork. Heidegger uses the example of a Greek temple to illustrate his conception of world and earth. Such works as the temple help in capturing this essence of art as they go through a transition from artworks to art objects depending on the status of their world. Once the culture has changed, the temple no longer is able to actively engage with its surroundings and becomes passive—an art object. He holds that a working artwork is crucial to a community and so must be able to be understood. Yet, as soon as meaning is pinned down and the work no longer offers resistance to rationalization, the engagement is over and it is no longer active. While the notion appears contradictory, Heidegger is the first to admit that he was confronting a riddle—one that he did not intend to answer as much as to describe in regard to the meaning of art.
Табысы мен сын
Хайдеггердің өнер туралы түсінігіне ең басты ықпал еткен Фридрих Ницше болды. Ницшедің "Билік құмарлығы" атты еңбегінде Хайдеггер шындық пен өнердің динамикасы туралы түсініктерімен күресті. Ницше өнер шындықтан жоғары деп санайды, бұл Хайдеггердің ақырында келіспейтін нәрсе, өйткені Ницше алға қойған реттелген қарым-қатынас емес, философтың шындықтың өзін анықтауы, ол тым дәстүрлі деп мәлімдейді. Гейдегердің салтқа сай көркемдік әдістерге деген пікірі күмәнмен қаралған. Мысалы, оның музейлерді сынға алуы кеңінен белгілі. Хайдеггерді сынға алғандар оның айналмалы аргументтер қолданатынын және шындықты табу үшін бұлай ету жақсы деген айламен логикалық ойлаудан аулақ болатынын айтады. (Шын мәнінде, Хайдеггер феноменологиялық әдістің қайта қаралған нұсқасын қолданады; герменевтикалық шеңберді қараңыз). Мейер Шапиро Ван Гогтың айтылған аяқ киімі шынымен де шаруа аяқ киімі емес, Ван Гогтың өзі, бұл Хайдеггердің оқуын әлсірететін деталь деп дәлелдеді. 1930 жылдары топырақ туралы айтылған сөздер кейінгі оқырмандар үшін жоғалған коннотацияларды алып жүрді (Қан мен топырақты қараңыз). Хайдеггер мен Шапироның мәтіндеріндегі проблемалар Жак Дерриданың "Ақиқатты өлшеміне қайтару" және Бабетт Бабихтың жазбаларында талқыланады. Шапироның сын-пікірін жақында Иан Томсон (2011) жоққа шығарды. Хайдеггердің өнер туралы түсініктері көркемдік ақиқат туралы пікірталастарға маңызды үлес қосты. Бұл тұрғыда Хайдеггердің ой-пікірлері сәулетшілдік ойлауға да әсер етті, әсіресе тұрғын үй мәселесі туралы ой-пікірлер тұрғысынан. Архитектуралық феноменологиядағы ықпалды жұмысты қараңыз: Кристиан Норберг Шульц, Genius Loci, Архитектураның феноменологиясына қарай (Нью-Йорк: Риццоли, 1980); сонымен қатар, тұрғын үй мәселесін жақында қараңыз: Надер Эль Бизри, "Тұрғын үй туралы: архитектуралық феноменологияға Хайдеггерлік аллюзиялар", Studia UBB. Философия, том. 60 - жоқ. 1 (2015): 5 30 адам. Тарихшы және саясаттанушы Ричард Волин Хайдеггердің "табиғи жағынан өсіп келе жатқан құрмет пен сыншылдық қатынасы" туралы "абсолюттік идеализм" туралы, әсіресе, Сократқа дейінгі қарама-қарсылықтардың қайта жаңғыруы, суретшілердің "мемлекетті құруы", ақын заң шығарушылар, метафизикалық халықтар ретінде Херренвольк және "ақиқат өз табиғатында ақиқат емес" деген жасыру туралы айтты.
Басылымдар
Хайдеггер, Мартин. "Басқа жол" (Кембридж: Кембридж университетінің баспасы, 2002). Холцвегедің аудармасы (Франкфурт: Витторио Клостерман, 1950), Хайдеггердің "Gesamtausgabe" жинағының 5-томы.