Кіріспе

Босо (; 940 жылдан кейін қайтыс болды?) 932 жылы Тоскананың маркграфы болған. Ол жартылай дербес билік жүргізді және өз аймағындағы шіркеулердің игілігі үшін қызмет етті. 936 жылы ол биліктен айырылып, Бургундияға қайтып оралған.

Прованс қаласында өткен жылдар

Босо - Арль графы Теобальд пен король Лотар II-нің заңсыз қызы Бертаның екінші ұлы. Оның ағасы Хью 880/1 жылы дүниеге келген. Оның отбасы Каролинг империясының аристократиясының ең жоғары сатысына жататын және Каролинг әулеті мен Прованстың билеуші отбасы Босонидтермен некелесу арқылы байланысты. Теобальд қайтыс болғаннан кейін (895 ж.), Босоның анасы Тоскананың маркграфы болған Адалберт Байға қайтадан үйленді. Босо мен Хью аталарының өлкелерін мұра етті. 905 жылы император Людовик III-ді жаулары соқырлатып тастағаннан кейін, Хью Прованс пен Арль графтығының регенттігін қабылдады, ал Бозо Авиньон графтығын алды. 907 жылы Хью мен Босо өз аналарына қолдау көрсету үшін әскерімен Италияға кірді. 926 жылы Гю Италияның патшасы болғаннан кейін Босоны Прованс регенті етіп тағайындады. 931 жылы ол Тоскананың күшті маркграфы Ламбертке қарсы өз позициясын нығайту үшін Босоны Италияға әкелді, сонымен бірге ол өзінің ұлы Лотарды тең билеуші етіп тағайындады. Ламберт Адалберт пен Бертаның ұлы және Хью мен Босоның жартылай ағасы болды.

Италиядағы алғашқы жылдары

Италиядағы алғашқы құжаттамалық қатысуында Босо 931 жылы 17 қазанда Аквилея патриархаты атынан араласып отыр. Оның "маркграф" (маркио) дәрежесін жазған алғашқы құжат 932 жылдың 1 шілдесіне, ол патшаны Лукадағы Сент-Мартин шіркеуіне садақа жасауға көндірген кезден басталады. Кремоналық Лиутпрандтың айтуынша, Хью Тосканалық Ламбертке өзін патшаның туған ағасы деп атауға тыйым салғанда, маркграф Хьюға сот дуэліне шақырды, ол жеңіп шықты. Тоскананың маршын өзі үшін алу үшін Бозо Хьюны Ламбертті тұтқындауға көндірді; кейіннен ол түрмеде соқырланды. Лиутпрандтен гөрі ықтимал түсіндірме - Ламберт өзінің тәуелсіздігінен бас тартудан бас тартты, нәтижесінде Тоскана одан алынды.

Тоскананың маркграфы

Босоның Тосканадағы билігі туралы біраз жазбалар сақталған. Олардың көбісі Лукка мен Ареццо шіркеулерінің атынан патшаға жасаған араласуларымен байланысты. Босоның Тоскана маркграфы ретінде соңғы рет аталуы 936 жылы 17 қыркүйекте, ол Лука епархиясының меншігін алмастыруды қадағалау үшін өкілдерін жіберген кезде болды. Сол жылы Хью ағасын марштан алып тастап, оның орнына өзінің заңсыз ұлы Хубертті орналастырды. Лиутпранд Босоның әйелі Вилла Бургундияның бастамасымен патшаға қарсы сөз байласуда күдікті ретінде тұтқындалғанын айтады. Тағы бір мүмкін түсінік - ол Ламберт сияқты дербес әрекет етуді жалғастырды және Хью оны елеулі маркграфтың пайдасына кетірді. Босо өзінің қызы Вилланы, анасының атымен аталып кеткен, Ивреялық Беренгарға, патшалықтың ең күшті маркграфтарының біріне үйлендірді. Бұл аристократиялық ось Хьюға қауіп төндіріп, Босоның құлдырауына себепші болды.

Кейінгі жылдар

940 жылы белгілі бір "танымдық граф Бозо" (инклют Бозодан келеді) Сент-Барнард де Роман монастырына садақа берді. Бұл, бәлкім, Тоскана маркграфымен бірдей адам, өйткені монастырды Хью қамқорлағандығы белгілі және аймақта отбасылық иеліктер болған. Босо өзінің әйелі Вилладан, мүмкін, Жоғарғы Бургундия Рудольф I-нің қызынан төрт қыз қалдырды: Рихильда, Гисла, Вилла және Берта. Соңғысы Бургундия герцогы Ричардтың ұлы Босоға, ал екіншісі Аквитания герцогы Реймондқа үйленді. Бұл әйелге Хью өзінің үлкен жеке байлығы мен Провансальдық иелігін қалдырды.