Кіріспе
Рузвельттің АҚШ президенті болуына қатысты сын оның президенттік мерзімінен бұрын, оның ішінде және одан кейін және бүгінгі күні жалғасып келеді. Оның сыншылары оның саясаты мен ұстанымын ғана емес, сонымен қатар оны үкімет пен Демократиялық партияны бақылау арқылы билікті өз қолына шоғырландыруға тырысып жатыр деп айыптады. Көптеген адамдар оның 1940 жылы үшінші мерзімге үміткер болып, ұзақ уақытқа созылған дәстүрді бұзғанын айыптады. Екінші мерзімінің ортасында Рузвельтті сынға алудың басым бөлігі оның 1937 жылғы сот оқиғасында Жоғарғы Сотты басқаруға тырысуымен, 1938 жылғы жартылай мерзімдік сайлау кезінде оңтүстіктегі Демократиялық партияның ішіндегі қарсылықтарды жоюға тырысуымен және Джордж Вашингтонның 1940 жылы қайта сайлануға қатысқан кезде үшінші мерзімге үміткер болмау дәстүрін бұзуымен диктатураға барады деген қорқынышқа негізделген. Екі тарихшы былай деп түсіндіреді: "1940 жылы екі мерзімдік мәселе қару ретінде қолданылып, Нью-Диллге қарсы адамдар "диктаторды" қарусыздану және машинаны бөлшектеу уақыты келді деп дәлелдеді". Рузвельт қайтыс болғаннан кейін көп уақыт өткен соң, оның Еуропадағы еврейлерге көмектесу, Батыс жағалаудағы жапондық америкалықтарды концлагерьге қамау және линчке қарсы заңнамаға қарсы тұру саясатын сынға алу үшін жаңа шабуылдар ашылды.
Before, during and after his presidential terms and continuing today, there has been criticism of Franklin D. Roosevelt (1882–1945). His critics have questioned not only his policies and positions, but also accused him of trying to centralize power in his own hands by controlling both the government and the Democratic Party. Many denounced his breaking of a long standing tradition by running for a third term in 1940. By the middle of his second term, much criticism of Roosevelt centered on fears that he was heading toward a dictatorship by attempting to seize control of the Supreme Court in the court packing incident of 1937, attempting to eliminate dissent within the Democratic Party in the South during the 1938 mid term elections and by breaking the tradition established by George Washington of not seeking a third term when he again ran for re election in 1940. As two historians explain: "In 1940, with the two term issue as a weapon, anti New Dealers [ ] argued that the time had come to disarm the 'dictator' and to dismantle the machinery". Long after Roosevelt's death, new lines of attack opened to criticize his policies regarding helping the Jews of Europe, incarcerating Japanese Americans on the West Coast in concentration camps, and opposing anti lynching legislation.
Қауымдастықтың қарсылығы
Оның кейбір одақтастары мен тағайындалғандары Рузвельтке қарсы шықты, мысалы вице-президент Джон Нэнс Гарнер, Брен трастер Раймонд Моли, почта шебері генерал Джеймс А. Фарли және елші Джозеф Кеннеди (JFK-нің әкесі). Әкімшіліктен тыс Рузвельтке қарсы шыққан көрнекті жақтастары журналистер Уолтер Липманн мен Франк Кент болды. Газет шығарушы Уильям Рэндольф Херст 1932 жылы Рузвельттің негізгі жақтауы болды, бірақ 1934 жылдан бастап өзінің бүкілхалықтық медиа желісін Рузвельтке қарсы айналдырды. Тарихшы Чарльз А . Беард 1932 жылы Рузвельтті қолдаған, бірақ 1937 жылдан кейін оның сыртқы саясатына қарсы шыққан оқшаулаушы зиялылардың көшбасшысы болды. 1920 жылдары Рузвельт Нью-Йорк губернаторы Ал Смитпен тығыз байланыста болды. Рузвельт Смитті 1932 жылғы номинация үшін жеңіп, Смит Жаңа келісімге қарсы шыққан көрнекті бизнесмендердің "Еркіндік лигасының" көшбасшысы болды. Перл-Харбордан кейін Рузвельт Льюис Дуглас пен Дин Эчесоннан басқа осы адамдардың кез келгеніне ірі соғыс жұмыстарының мүмкіндігін қабылдамады. Кейбір тағайындалғандар жеке түрде Жаңа келісімге қарсы шықты, бірақ олар үндемеді және жұмыс орнында қалды, мысалы, елші Клод Бауэрс.
Жаңа келісімді сынға алу және Рузвельттің салық саясатын сынға алу
Рузвельт консерваторлар тарапынан өзінің экономикалық саясаты үшін, әсіресе, әл-ауқат мемлекетінің кеңейтілуі мен экономиканы реттеу арқылы индивидуализмнен коллективизмге ауысуы үшін сынға ұшырады. Бұл сын оның өлімінен кейін де жалғасты. 1980 жылы Рональд Рейганның сайлануы осы мәселелерді қайта қарастырудың бір факторы болды. 1981 жылы Рейганның "Нью-Йорк таймс" газетінде фашизмге көптеген "жаңа дилерлер" құлшылық ететінін айтқан сөздері келтірілгенде, ол қатты сынға ұшырады, өйткені Рейган Рузвельтке қатты құлшылық етті және Голливудтағы жаңа дилердің жетекшісі болды. 1930 жылдары Жаңа келісімнің ең ашық сыншыларының бірі оңшыл белсенді Элизабет Диллинг болды. Бүгінде Рузвельтті консерваторлар мен либертариандар оның экономикалық интервенционизмі үшін сынға алады. Бұл сыншылар оның саясаты, олардың пікірінше, әлдеқайда қысқа рецессияны ұзартуда деп айыптайды. Олардың айтуынша, үкімет экономиканы жоспарлауды қажетсіз және кері нәтижеге әкелген және бейтараптық саясаты азапты тез аяқтаған болар еді. Австрияның экономика мектебінің ұстанымы Томас ДиЛоренцо Рузвельт "бізді депрессиядан шығарған жоқ" немесе "капитализмді өзінен құтқара алмады" деді, өйткені америкалықтардың ұрпақтары үйретті. Жақында либертариандық тарихшы Джим Пауэлл өзінің 2003 жылғы "ФРД-ның ақымақтығы" атты кітабында Нью-Диль кезінде жұмыссыздықтың орташа көрсеткіші 17,2 пайызды құрағанын және ешқашан 14 пайыздан төмен болмағанын айтты. Алайда Пауэлл жұмысшылардың жұмыс істеуін бақылауға алатын мемлекеттік қызметкерлерді, олар толық уақытты жалақымен жұмыс істесе де, жұмысшылар ретінде есептемейді, өйткені салықтық қаржыландырылатын лауазымдар жұмыс күшінің экономикалық денсаулығына ықпал етеді деп айтуға болмайды. Пауэлл Депрессияның "салықтарды екі есе көбейту, жұмыс берушілерге адамдарды жалдауға қымбаттату, кәсіпкерлерге капитал жинауды қиындату, жұмыс берушілерді жалғандастыру, азық-түлікті жою, ең мықты банктерді бұзу, өмір сүру құнын көтеру, ең кедейлерден әлеуметтік көмекті алу және кедей африкалық американдықтарды ерекше ауыр зардап шеккен еңбек заңдарын қабылдау арқылы" нашарлағанын және ұзаққа созылатынын айтады. Либералды тарихшылар Пауэллдің айыптауларын жоққа шығарып, салықты көтеруді Рузвельт емес, Гувер жасағанын және Нью-Дильдің қара нәсілділер үшін бұрынғы немесе кейінгі кез келген әкімдікке қарағанда көп нәрсе жасағанын айтады. Бертон Фолсом сияқты либертариан жазушылар орта таптағы жұмысшылар үшін әлеуметтік қамсыздандыру салығын арттыру олардың жалақысын арттырудан асып түседі деп санайды, осылайша олар болашақ зейнетақыға айырбастау үшін қазіргі қолжетімді табысты азайтады. Рузвельт байларға салынатын салық мөлшерлемесін 79% -ға дейін көтерді. Алайда бай азаматтар салықты азайту үшін салықтық паналар тапты. Либертариандықтар сондай-ақ Жаңа келісімнің салық заңнамасы жеке сектордың инвестицияларын және жұмыс орындарын құруды шектеді деп санайды. 2004 жылы Гарольд Л. Коул мен Ли Э. Оганянның эконометриялық зерттеуі "Жаңа келісімнің еңбек және өнеркәсіп саясаты экономиканы депрессиядан алып шықпады, өйткені президент Рузвельт пен оның экономикалық жоспаршылары үміттенген", бірақ "Жаңа келісімнің саясаты Ұлы депрессияның сақталуына ықпал ететін маңызды фактор болып табылады". Олардың пікірінше, "осы саясаттың тоқтауы 1940-шы жылдардың экономикалық дамуының қарқынды қалпына келуіне сәйкес келді". Олар Рузвельттің 1940-шы жылдардағы елеулі өркендеуі үшін мақтаныш білдірмейді. Жаңа келісімнің қорғаушылары 1930 жылдары өнеркәсіптің жаңа жұмыс орындарын құруға сәтсіздікке ұшырауы, негізінен, жаңа технологиялар мен жаңа салалардың жетіспеушілігіне байланысты болды, өйткені радиодан басқа, 1930 жылдары 1920 жылдарға қарағанда, автомобильдер мен электр энергиясы жаңа өнімдерге сұраныс тудыратын, бұл өз кезегінде көптеген жаңа жұмыс орындарын жаратты. Ал 1930 жылдары компаниялар жұмысшыларды жалдамады, өйткені олар өскен өнімді сата алмады.
Рузвельтті "социалист" немесе "коммунист" деп сынға алу
Антикоммунизмнің либералды және консервативті нұсқаларын зерттеген және олардың шынайы кеңестік тыңшылықпен, сондай-ақ жалған немесе дәл емес қызыл жеммен және маккартизммен қалай қарым-қатынаста болғанын зерттеген тарихшы Ричард Г. Пауэрс FDR-ді үнемі оңшыл сыншылар шабуылдайтынын атап өтті. 1930 жылдары кейбір оңшыл сыншылар Рузвельт не мемлекеттік социалист, не коммунист болды деп мәлімдеді, соның ішінде Чарльз Кофлин, Элизабет Диллинг және Джеральд Л. К. Смит. Айыптаулар әдетте Жаңа келісімге негізделген, бірақ басқа да мәселелерді қамтиды, мысалы, Рузвельт "Құдайға қарсы" деп Куглин айтқан. Бұл қулық теориялары "қызыл желіні" немесе "Рузвельттің қызыл жазбасы" деп топтастырылды, бұл негізінен Диллингтің үгіт-насихат кітаптарына негізделген. Рузвельт пен Америка біріншілігі комитетінің арасында қызыл тұзақтау туралы айыптаулардың арасында айтарлықтай сәйкессіздіктер болды. Рузвельт айыптауларға қатты алаңдай бастады, сондықтан 1936 жылы 29 қыркүйекте Сиракузада сөйлеген сөзінде коммунизмді ресми түрде айыптап шықты: коммунизм туралы айыптаулар кеңінен таралған болатын, бұл Рузвельт әкімшілігінің түрлі тыңшы тораптарының кіріп-шығуын жіберіп алуына әкелді. Кеңес шпиондық желілерінің көпшілігі Рузвельт әкімшілігін құлдыратуға тырысты. Демократиялық партияның президенттікке үміткері, Нью-Йорк губернаторы Ал Смит Рузвельттің "Жаңа келісім" саясатын социалистік деп айыптады. Смиттің "Жаңа келісім" социалистік деп мәлімдегеніне жауап ретінде Социалистік партияның жетекшісі Норман Томас Рузвельтті мемлекеттік капиталист деп сипаттады. Ол сонымен қатар Рузвельттің "Жаңа келісім" саясаты Социалистік партияның платформасының нашар көшірмесі екенін атап өтті. Рузвельт Уолл-стритті реттеуге тырысқан кезде Томас және Социалистік партия Уолл-стриттің бір бөлігі болған жүйені жоюға тырысты. Баспасөз конференциясында өзінің саяси философиясы туралы сұрағанда, Рузвельт былай деді: "Философия? Мен христиан және демократпын. Бұл бәрі".
The accusations of communism were widespread enough to misdirect from the real Soviet espionage that was occurring, leading the Roosevelt administration to miss the infiltration of various spy rings. Most of the Soviet spy rings actually sought to undermine the Roosevelt administration. Democratic presidential candidate Al Smith, whom Roosevelt succeeded as governor of New York, decried Roosevelt's New Deal policies as being socialist. In response to Smith's claims that the New Deal was socialist, Socialist Party leader Norman Thomas described Roosevelt as a state capitalist, and he also stated that Roosevelt's New Deal policies were a poor imitation of the platform of the Socialist party, noting that while Roosevelt sought to regulate Wall Street, Thomas and the Socialist Party sought to abolish the system that Wall Street was a part of. When he was asked about his political philosophy at a press conference, Roosevelt stated: "Philosophy? I am a Christian and a Democrat. That is all."
Рузвельтті "соғысшы" деп сынға алу
Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Рузвельт Осі державаларының күшейіп келе жатқан күш-қуатына алаңдаушылық білдіргендердің қатарында болды және Ұлыбританияға, Қытай ұлтшылдарына, кейіннен Кеңес Одағына оларға қарсы күресте көмектесудің жолдарын тапты. Оның "Ленд-Лизинг" бағдарламасы Америка үкіметі ресми бейтараптығына қарамастан, сол державаларға әскери жабдықтар жеткізді. Бұл бірнеше оқшаулаушы көшбасшыларды, соның ішінде әуе батыры Чарльз Линдбергті, Американы нацистік Германиямен, фашистік Италиямен және Императорлық Жапониямен соғысқа итермелеуге тырысқан соғыс ардагері деп сынға алды. Бұл сын жапондықтардың Перл-Харборға шабуыл жасағанынан кейін көпшілік арасында үнсіз қалды, бірақ кейбіреулер Рузвельт шабуыл туралы алдын ала білген деген сенімде болды.
Рузвельтті "фашист" деп сынға алу
1945 жылдан кейін "фашист" термині нацистік өлім лагерлерінің бейнелерін ойға салады, бірақ 1930 жылдары бұл термин өте басқа мағынаға ие болды, яғни Бенито Муссолинидің Италиясындағы сияқты саяси биліктің орталықтануы және коммунизм мен капитализм арасындағы "үшінші жол". Америкалық бизнесмендердің көпшілігі Рузвельт оларға жаулық танытса, сол жақтағы сыншылар оның тым достық екенін айтты. Американың ішкі бағдарламаларын фашистік экономикамен салыстыру міндетті түрде кемсітуші емес, өйткені мемлекетаралық автомобиль жолдары жүйесінің бір себебі - президент Эйзенхауэр Адольф Гитлердің автобан жүйесіне таң қалды. Рузвельттің бірінші өкілеттігінің басында оның жақтастары мен сыншылары Ұлттық қалпына келтіру басқармасы (NRA) мен итальяндық корпоратизмнің ұқсастығын тапты. 1935 және 1936 жылдары Италия Эфиопияға басып кіргеннен кейін және Жоғарғы Сот NRA-ны жойғаннан кейін, замандастары NRA-ны итальяндық корпоратизммен салыстыруды тоқтатты. 1973 жылы екі танымал тарихшылар Нью-Дил мен фашистік экономика арасындағы ұқсастықтар туралы мақалалар жазғанда, бұл тақырыпқа қызығушылық қайтадан пайда болды. Джеймс К. Уитманның айтуынша, 1980 жылдардың аяғында Нью-Диль тарихшылары үшін Нью-Диль мен фашистік экономикалық бағдарламалардың ұқсастығын анықтау "дәл әдеттегі" болды.
Сол жақтағы сыншылар
АҚШ Коммунистік партиясы (CPUSA) Рузвельтті фашистік деп айыптап, ол билікке келгеннен кейін екі айдан аз уақыт өткен соң айыптап отырды. 1933 жылы 1 мамырда КПУСА газеттерде "Фашизм мен соғысқа дайындық Рузвельт бағдарламасын" айыптап, Рузвельтті "фашистік диктатор" деп атады. Жарнамаларда фашистік әрекеттерге қатысты "жұмыссыздарды мәжбүрлеп жұмысқа тарту" және Калифорниядағы ферма жұмыскерлеріне қарсы қатыгездік әрекеттері көрсетілген. Пауль Кенгор деген ғалым бұл айыптаудың күлкілі екенін жазды. Ричард Хофстадтер сол жақтан шыққан сыншылар "НРА Муссолинидің корпоративтік мемлекетінің айқын үлгісі" деп сенгенін атап өтті. The Nation және The New Republic сияқты солшыл либералды басылымдар Азаматтық қорғау корпусының (CCC) әскерилермен бірігуі фашистік қоғамға айналуды бастауы мүмкін деп алаңдаушылық білдірді. CCC әскерилер басқарып, кейбір әскери аспектілерге ие болғанымен, Рузвельт ақ үйі CCC-нің азаматтық сипатына баса назар аударғаннан кейін бұл қорқынышты басаңдатты. Германиядағыдан айырмашылығы, CCC ешқашан міндетті қызмет болған емес. Рузвельт фашист екеніне сенбесе де, Социалистік партияның жетекшісі Норман Томас Еуропаның фашистік басшылары, оның Рузвельтке деген сөзіне ұқсас, мемлекет капиталистері екенін атап өтті. Томас сонымен қатар Рузвельтті 1934 жылы Калифорния губернаторы сайлауы кезінде Аптон Синклердің көмегіне келмегені үшін сынға алды, онда Синклер Голливудтың кино магнаттары қаржыландыратын Республикашыл партиясының теріс науқандарына ұшырады. Рузвельт Гарвард колледжінде Уильям Джеймспен бірге оқыған прагматик адам еді. Прагматист ретінде Рузвельт әлеуметтік эксперименттер үшін идеялардың әртүрлі көздерін қарастыруға дайын болды. Рузвельттің фашизмге қатысты сыншыларының ең көрнектісі Герберт Гувер болды, ол Ұлттық өнеркәсіптік қалпына келтіру туралы заң (NIRA) мен "Суоп жоспары" арасындағы байланысты көрді, оның есімі Джерард Суоптың есімімен аталған. Гувер сауда бірлестіктерінің жалынды қолдаушысы болды, бірақ оның міндетті табиғаты үшін Суоп жоспарын фашистік деп қарады. Ескі оңшылдар президент Рузвельттің Жаңа келісімге қарсылық білдіріп пайда болды және Хофф "ортақ дәрежелі республикашылар мен Гувер сияқты республикалық прогрессивтер 1940 жылға қарай Ескі оңшылдардың басым бөлігін құраған, олардың ішінде Фермерлік еңбек партиясының, Партизандық емес лиганың және тіпті батыстың ортасындағы бірнеше далалық социалистердің бұрынғы мүшелері болды" дейді.
Фридрих фон Хайек
1944 жылы Фридрих фон Хайек "Құлдыққа апаратын жол" атты еңбегін жазды. Хайек негізінен Ұлыбританияға назар аударды, бірақ ол Нью-Дильді де атап өтті және британдық және американдық үкіметтер жеке еркіндікке деген негізгі міндеттемелерін барған сайын мемлекетті экономикалық бағдарламалар арқылы тастай бастады деп мәлімдеді. Тарихшы Алан Бринкли Хайектің еңбегі әсерлі болды, өйткені ол бұрыннан бар болатын мәселелерді білдірді. Жаңа келісімнің ең үлкен қиындығы - кеңеюде болған федералдық бюрократия жеке экономикалық еркіндік пен автономияны шектейді деген қорқыныш болды. Бринклидің айтуынша, либералдылар Хайекті сабаншыға шабуыл жасады деп айыптады, бірақ олардың сын-пікірлері өте қорғаныс тонына ие болды. Алвин Хансен "Құлдыққа апаратын жол" кітабын "жақсы дәрі, бірақ жаман тамақ" деп сынға алды. Стюарт Чейз Хайектің "әр жоспаршы өзінің үстелінің шыны төбесінің астына жабыстыруы керек пайдалы ескерту" ұсынғанын мойындады. Рейнхольд Нибур тоталитаризмнің өрлеуі демократиялық елдерді коллективистік шешімдерден қорқынуға итермелегенін атап өтті, "нағыз дана қоғам әр жаңа оқиғаның әсерін алдын ала тексеріп, одан әрі оқиғалар алдында сақтықпен жүреді" деп мәлімдеді.
Жапондық америкалықтарды интернациялау
9066 атқарушы бұйрық, ол 120 000 жапондық шетелдіктерді және жапондық тектес американдық азаматтарды интернациялау лагерьлеріне жіберді, бұл 1941 жылдың 7 желтоқсанында Перл-Харборға шабуылдан кейін жапондық американдықтардан қорқып, қатты қозғалды. Сол кезде Жоғарғы Сот Корематсу АҚШ-қа қарсы (1944) деген сотта оның конституциялықлығын бекітті. 1942 жылдың наурыз айында Американың қоғамдық пікір институтының жүргізген сауалнамасына сәйкес, американдықтардың 93%-ы Рузвельттің Тынық мұхит жағалауынан жапондық емес азаматтарды көшіру туралы шешімін қолдады, ал оған тек 1% қарсы болды. Сол сауалнамаға сәйкес, 59% жапондықтар елде туылған және АҚШ азаматтары болған жапондықтарды көшіруді қолдады, ал 25% қарсы болды.
Джесси Оуэнске жасалған ем
1936 жылы Берлинде өткен Олимпиададан кейін Рузвельтті көруге және танысуға тек ақ түсті спортшылар ғана шақырылды. Бірақ төрт алтын медаль жеңіп алған Джесси Оуэнс сияқты қара спортшыларға мұндай шақыру берілмеді. 1936 жылғы ойындар туралы кеңінен сенетін аңыз Гитлер Оуэнсті құрметтемеген, бұл оқиға ешқашан болған емес. Оуэнс "Гитлер мені жаратпады, мені [Рузвельт] жаратты. Президент маған тіпті телеграмма да жіберген жоқ". Алайда, Гитлер Оуэнс өзінің алғашқы алтын медалін жеңгеннен кейін кетіп қалды және онымен кездеспеді. Содан кейін Гитлер алтын медаль иегерлерінің ешқайсысымен кездеспеді. Оуэнс Рузвельтпен қарым-қатынасына өкініш білдіріп, "президентпен қол алысу үшін Ақ үйге шақырылмағанын" айтты.
Линчке қарсы заңнама
Рузвельт линчтеуді кісі өлтірудің бір түрі ретінде айыптап, бірақ әйелі Элеонорадан айырмашылығы, ол оны федералды қылмыс ретінде жіктеу жөніндегі республикалық ұсыныстарды қолдамады. Рузвельт линчке қарсы заң шығаруды қолдаған бір адаммен сөйлескенде былай деді: "Егер мен линчке қарсы заң жобасын қолдасам, олар [Оңтүстік демократиялық сенаторлар] мен Конгресстен Американы құлдырату үшін қабылдауы керек әрбір заң жобасын тоқтатады. Мен мұндай тәуекелге бармаймын".
Хьюго Блэктің ұсынылуы
Рузвельт Хьюго Блэкті Жоғарғы Сотқа ұсынды, оның 1920 жылдары Ку-Клукс-Кланның белсенді мүшесі болғанына қарамастан. Блэктің тағайындалуы даулы болды, өйткені ол сот тәжірибесі жоқ қызу жаңа дилер еді. Рузвельт пен Сенат мүшелері Блэктің бұрын ККК мүшесі болғанын білмеді. Ақыр соңында, өзінің бұрынғы ККК мүшесі болғанына қарамастан, Блэк көп жағдайда азаматтық құқықтарға көбірек қолайлы дауыс беруді қалыптастыратын, оның ішінде Шелли Креймерге қарсы (1948), Браун білім беру кеңесіне қарсы (1954), Лавинг Вирджинияға қарсы (1967) және Александр Холмс округі білім беру кеңесіне қарсы (1969).
Антисемитизм туралы мәлімдемелер
Рузвельттің кейбір жақын саяси серіктестері яһудилер болды. Дегенмен, тарихшылар Рузвельтті ашық және жеке түрде антисемиттік көзқарасын білдірді деп айыптады. Тарихшы Рафаэль Медоффтың айтуынша, "Рузвельттің яһудилер туралы жағымсыз мәлімдемелері бір-бірімен байланысты бірнеше түсініктердің біріне үнемі әсер етті: кез-келген кәсіпте, мекемеде немесе географиялық жерде яһудилердің көп болуы қолайсыз; табиғатынан Америка ақ тәнді, протестанттық ел болды және әрқашан солай болып қала береді; және жалпы алғанда, яһудилер белгілі бір туа біткен және ұнамсыз сипаттамаларға ие болды. " деген тақырыпта Рузвельт 1923 жылы Гарвардта әкімші болған кезінде еврей студенттеріне квота белгілеуі еврей студенттерінің оқуына рұқсат беруді шектеуге бағытталған, бірақ оны қамтамасыз етпеген. Медофф 1939 жылы Рузвельт Монтана сенаторы Бертон К. Уилерге екеуінің де тамырларында еврей қаны жоқ деп мақтан тұтты деп мәлімдеді. Медофф сонымен қатар Рузвельттің немересі Кертистің бала кезінде ақ үйде өзінің бабасының еврей кейіпкерлері туралы әңгіме айтып бергенін жиі еститінін мәлімдеді. Бұл еврей кейіпкерлері ауыр акцентпен төменгі шығыс жағындағы адамдар. Холокост құрбандарының санымен салыстырғанда "кіші және кеш" деп сипатталғанына қарамастан, Рузвельт 1944 жылдың қаңтар айында құрған Соғыс босқындары кеңесі Еуропадан он мыңдаған еврейлерді құтқаруда маңызды рөл атқарғаны мойындалды.
Холокост құрбандарына көмек жеткіліксіз деп айыпталады
1940-жылдардан бастап, Рузвельтті сыншылар Холокостты болдырмау үшін жеткілікті шешім қабылдамады деп айыптады. Сыншылар 1939 жылы MS St. Louis кемесімен 936 еврей босқынға баспана беруден бас тартқан және Конгресс қабылдаған қатаң заңдар бойынша АҚШ-қа кіруге рұқсат бермеген оқиғаларды келтіреді. Тарихшы Дэвид Уайман Рузвельт әкімшілігінің нацистер жүйкелі түрде еврейлер мен басқа да азшылықтарды өлтіріп жатқанын білетінін, бірақ оларды құтқаруға кедергі келтіретін саясатты ұстанғанын мәлімдеді. Вайманның айтуынша, Рузвельттің Холокост босқындары мен оларды құтқару туралы есебі өте нашар және оның президентлігінің ең үлкен сәтсіздіктерінің бірі. Уайманның мәлімдемесінен басқа, Холокост мемориалдық мұражайы 1944 жылдың қаңтар айында Генри Моргентаудың кеңесі бойынша Рузвельт құрған Соғыс босқындары кеңесі Холокосттан зардап шеккен ондаған мың еврейді құтқаруда тиімді екенін мойындады, бірақ тіпті кеңестің алғашқы директоры Джон Пель оны Холокосттың ауқымдылығына қарағанда "кіші және кеш" деп сипаттады. Розен елдің көңіл-күйі Еуропалық істерге қатысты бейтараптықты сақтау және интернационализмді иіскейтін нәрселерге сенімсіздік танытуды қолдады деп айтады.
Ғылыми зерттеулер
Монро Ли Биллингтон. "Нью-Мексикодағы дін қызметкерлерінің Франклин Д. Рузвельт пен "Жаңа келісім" туралы түсініктері". Нью-Мексиконың тарихи шолуы (2009 жылдың күзінде). 84-ші нөмір 4. pp. 521544; дін қызметкерлерінің көпшілігі оң пікір білдірді, ал сын көмек бағдарламалары мен ауыл шаруашылығы саясатына бағытталған. Кемпбелл Крейг. "Шарльз Бердтің таңғажайып емес мансабы". Дипломатиялық тарих (2001 жылдың көктемі). 25#2; тарихшы Чарльз А. Беард Рузвельтті Жапонияны қажетсіз қоздырып, американдықтарды алдауда деп айыптады. Джон А. Гаррати. "Жаңа келісім, ұлттық социализм және Ұлы депрессия". "Американдық тарихи шолу" (1973). 78-ші нөмір 4. 907-944 бет. Уильям Э. Лейхтенбург. Рузвельт жылдары: Рузвельт пен оның мұрасы туралы (1997). - Жарайды, жігіт. 1. Жасырын Колумбия университетінің баспасы. Линн Уайнер және Рональд Д. Таллман; Нэнси Бек Янг және басқалар. ЭДС. "Ф.Д.Р. -дің танымал иконасы". Франклин Д. Рузвельт және американдық саяси мәдениеттің қалыптасуы (2001). pp. 918; Рузвельттің өте жағымды танымал бейнелерін қарастырады. Джеймс К. Уитман. "Корпоративизм, фашизм және бірінші жаңа келісім туралы". Салыстырмалы заңның американдық журналы (1991 жылдың күзінде). 39-шы нөмір 4. 747-778 бет. Джордж Вольфскилл мен Джон Аллен Хадсон. "Барлығы, бірақ халық: Франклин Д. Рузвельт және оның сыншылары", 193339 (1969). Макмиллан.
Халықтық шабуылдар
Джон Т. Флинн. Рузвельт аңызы (1953). Брюс С. Янсон. 16 триллион долларлық қателік: АҚШ өзінің ұлттық басымдықтарын Жаңа келісімнен бастап қазіргі уақытқа дейін қалай бұзды (2001). Джим Пауэлл. FDR-дің ақымақтығы: Рузвельт пен оның жаңа мәмілесі Ұлы депрессияны қалай ұзартты (2007). Тақ. Джим Пауэлл. Ф.Д.Р-дың "Жаңа келісім" қалай миллиондаған кедейлерге зиян келтірді (2003). КАТО. Бёрт Соломон. ФДР Конституцияға қарсы: Соттың шайқасы және демократияның жеңісі (2009). Томас Вудс кіші Ф.Д.Р. туралы шындық. Феликс Витмер. Ялтадағы сатқындық: Франклин Делано Рузвельттің құлдырауы мен құлдырауы туралы деректер (1953). Кэкстон баспасы.