Ballade No. 3 (Chopin)

Кіріспе

Фредерик Шопендің фортепиано үшін композициясы No. А мажордағы 3 - топ, оп. 47, Шопеннің соло фортепиано үшін балладаларының үшіншісі. Ол 1841 жылы жазылған және сол жылы жарық көрген. Бұл Шопеннің минорлық күймен аяқталмайтын жалғыз баладасы.

Тарих

Бұл шығарманы Шопен 1841 жылы 18 қазанда Джулиан Фонтанаға жазған хатында алғаш рет атаған. Ол 1841 жылдың жазында Ноханда, Францияда, сонда да Ноктурн Оп. 48 және Ф минордағы Фантази. Алғашқы неміс басылымы 1842 жылы қаңтарда Breitkopf & Härtel баспасында жарық көрді. Баллада оның оқушысы Паулин де Ноальге (1823-1844) арналған. Оның илхам көзі ретінде Адам Мицкевичтің "Ундейн" поэмасы, сондай-ақ Świtezianka деп аталады. Баллада Dolce деп аталатын ұзақ кіріспемен басталады. Кіріспе шығарманың басым бөлігіне тематикалық жағынан байланысты емес, бірақ жұмыстың соңында және кульминациясында қайталанады. Кіріспеден кейін Шопен орындау бағыты mezza voce бөлімінде жаңа тақырыпты енгізеді; бұл тақырып оң қолмен екі үзілген октавада қайталанған C-ден тұрады. Бұл тақырып баладада үш рет қайталанады, екі рет C және бір рет A. Көп ұзамай мецца воке секциясы F минорлық хордалық секцияға айналып, тағы да А-ға қайта оралады. Mezza voce бөлімі қайталанады, содан кейін оң жақтағы он алтыншы нотадан тұратын жаңа тақырып Leggiero жүреді. С үзілген октаваның келесі қайталануы С-тен А-ға ауыстырылады (қайталанған Cs қазір As болып табылады). Кейіннен дыбыс рельс до минорға ауысады. Содан кейін бастапқы "Б" тақырыбы дамытылады, бұл жолы сол қолдың жылдам, хроматикалық сол қолы сол қолдың астында үлкен акордтар астында жүреді. Бұл тақырып "С" тақырыбының фрагменттерімен сол қолмен үзілген G октаваларын (mezza voce тақырыбына сілтеме жасау) жылдам қайталау арқылы кульминацияға жетеді. Динамиканың фортепианодан фортеке көтерілуі кезінде қайталануы орын алады. Сол жақ қолдағы фигурация хроматикалық және жиі октавадан үлкен аралықтардан тұрады. Содан кейін кілт белгісі қайтадан А мажорға ауысады. Қақпаның соңғы бөлігінде кіріспедегі "А" тақырыбы октаваларда қайталанады. Баллада A leggiero жүгіруінің қайталануымен және екінші оң қол арпеджиомен аяқталады. Төрт акорд - шығарманың аяқталуы. Әдеттегі қойылым 7-8 минутқа созылады.

The piece was first mentioned by Chopin in a letter to Julian Fontana on 18 October 1841. It was likely composed in the summer of 1841 in Nohant, France, where he had also finished the Nocturnes Op. 48 and the Fantaisie in F minor. The first German edition, published by Breitkopf & Härtel, appeared in January 1842. The ballade is dedicated to his pupil Pauline de Noailles (1823–1844). The inspiration for it is usually claimed to be Adam Mickiewicz's poem Undine, also known as Świtezianka. The ballade opens with a lengthy introduction marked dolce. The introduction is thematically unrelated to a majority of the piece but is repeated at the close and climax of the work. Following the introduction, Chopin introduces a new theme in a section with the performance direction mezza voce; this theme consists of repeated Cs in two broken octaves in the right hand. This theme reoccurs three times in the ballade, twice on C and once on A. The mezza voce section soon develops into a furious F minor chordal section and once again returns to A. The mezza voce section is repeated, following by a new theme consisting of right hand sixteenth note leggiero runs. The following return of the broken octave theme is transposed from C to A (the repeated Cs now being As). The key signature then shifts to C minor. The original "B" theme is then developed, this time using rapid, chromatic left hand runs in the left hand under large chords in the right. This theme builds to a climax through rapid repetition of broken G octaves (referencing the mezza voce theme) with fragments of the "C" theme in the left hand. A retransition occurs as the dynamic builds from piano to forte. The figuration in the left hand is chromatic and consists of spans frequently larger than an octave. The key signature then shifts back to A major. In the final section of the arch, the "A" theme from the introduction is repeated again in octaves. The ballade ends with a reprise of the A leggiero runs and a second right hand arpeggio. Four chords provide closure to the piece. A typical performance lasts seven to eight minutes.