Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Утагаки (歌垣), сондай-ақ кагай (歌) деп оқылады, ежелгі жапондық синтоизм діни жиыны. Ауыл тұрғындары тау басына жиналып, ән шырқап, би билеп, тамақтанып, еркін жыныстық қатынасқа түсіп, өлең айтып, көктемнің немесе күздің басталуын тойлайды. Бұл оқиғалар егін жинау рәсімдерімен және де сол себепті құнарлылықпен тығыз байланысты болды.
Utagaki (歌垣), also read kagai (嬥歌), was an ancient Japanese Shinto ritual gathering. Villagers would meet on a mountaintop, where singing, dancing, eating, having free sexual intercourse and the reciting of poetry would occur, in celebration of the beginning of spring or autumn. These events were closely associated with harvest rites, and therefore fertility.
Этимология
Утагаки сөзі әр түрлі канджиден, 歌掛き, uta o kakeru ("күй жинақтау" немесе "күй ұсыну") сөзінің қысқартылуынан пайда болуы мүмкін. Кагай - Тохоку диалектісінде қолданылатын синоним, мүмкін, kakeai ("лирикалық байқау") дегенге байланысты.
The word utagaki might come from different kanji, 歌掛き, a shortening of uta o kakeru ("song gathering" or "song presentation"). Kagai is a synonym used in the Tohoku dialect, possibly related to kakeai ("lyric contest").
Тарих
Утагаки, көрінеді, Кофун кезеңінде, император Кендзоның тұсында пайда болды, бірақ ол Нара кезеңінде (710 794) өзінің биіктігіне жетті. Бұл мереке мен оның ерекшеліктері Манёшу, Фудоки және басқа да ежелгі жапон әдебиетіндегі хроникаларда егжей-тегжейлі баяндалған. Оның шығу тегі куними мен ханами мерекелерімен байланысты болуы мүмкін. Бұл қала бүкіл Канто аймағынан келген адамдарды өзіне тартады. Кейбір синтоист ғибадатханалары жыныстық қатынас жасау орындары ретінде қызмет етті, олар Оита префектурасына айналды. Басқа аймақтарда, мысалы Ибараки мен Айчиде, тойлар парадты немесе ырымдық биді (кагура) қамтиды, содан кейін жыныстық қатынастарды сақтауға рұқсат беріледі. Отагаки әлеуметтік әдепті бұзғанмен, оның өз ережелері болды. Әйелдерге кез келген талапкерді қабылдауға немесе қабылдамауға рұқсат етілді, бірақ кейде олардың кем дегенде үшеуін қабылдаудың жалғыз шарты болды. Бұл мереке тұрмысқа шықпаған адамдарға өз ауылдарынан тыс жерде серіктес табуға мүмкіндік берді, ал ғашық жұптар кездесуге себеп болды. Утагаки кезінде заңсыз ұрпақ алу, ол бірдей міндеттерді атқарса да, құрметсіз деп есептелмеген. 798 жылы император Канму билік құрған кезде түнгі фестивальдерге (йо мацури) тыйым салынды, бірақ утагаки ғасырлар бойы сақталып, ақырында Амитабха буддизмінен келген уламбана фестивалімен синкретизацияланды. Оның шынайы жойылғаны Мэйдзи қалпына келтіруімен бірге болды. Осыған қарамастан, оның жыныстық белгілерінен арылғанмен, дәстүрдің қалдықтары Идзу және Рюкю аралдарында сақталған.
Utagaki seems to have its originated in the Kofun period, around the reign of Emperor Kenzo, but it reached its height during the Nara period (710 794). The festival and its traits are detailed in the Man'yōshū, the Fudoki and other chronicles from ancient Japanese literature. Its origin might be tied to those of the festivals of kunimi and hanami. attracting people from all the Kanto region. Some Shinto shrines served as places for sexual encounters, which became a Oita prefecture. In other regions, like Ibaraki and Aichi, the feasts included a parade or ritual dance (kagura) after which it was given license to maintain sexual relationships. Despite its breaking of social etiquette, utagaki contained its own rules. Women were allowed to reject or accept any suitor, though there was sometimes the only condition of accepting at least three of them. The festival granted unmarried people a chance to find partners outside their villages, and couples in love an excuse to have encounters. Conceiving illegitimate offspring during utagaki was not considered dishonorable, though it carried the same obligations. In 798, during the reign of Emperor Kanmu, night festivals (yo matsuri) were banned due to their excessive unruliness, but utagaki itself survived through the centuries, eventually being syncretized with the ullambana festival from Amitabha Buddhism. Its true suppression would come with the Meiji restoration. In spite of this, remnans of the tradition remain in the Izu and Ryukyu islands, although divested from its sexual overtones.