Кіріспе

Тироль тарихы, Орталық Еуропаның ортаңғы альпілік аймағындағы тарихи аймақ, соңғы мұз дәуірінің соңында, шамамен 12000 ж.б.с. адамдардың алғашқы қоныстануынан басталады. Егіншілер мен малшылардың тұрақты қоныстары б.з.д. 5000 жылға дейін жетеді. Басты және қосалқы аңғарлардың көпшілігі қола дәуірінде, б.з.д. 1800-1300 жылдар аралығында қоныстанды. Осы қоныстардан екі маңызды мәдениет пайда болды: қола дәуіріндегі Лауген-Мелаун мәдениеті және темір дәуіріндегі Фрицсен-Санзено мәдениеті. Темір дәуірінде Альпілік Рает халқы қоныстанған бұл аймақ б.з.д. 15 жылы римдіктер басып алды. Солтүстік және шығыс аймақтары Раэтия және Норик провинциялары ретінде Рим империясының құрамына енді, бұл рето-роман тілдері арқылы мәдениет пен тілге терең із қалдырды. Италияны готтар жаулап алғаннан кейін, Тироль V және VI ғасырларда Остгот патшалығының бір бөлігі болды. 553 жылы Оңтүстік Тироль Ломбардтардың Италия Корольдігіне қосылды, Солтүстік Тироль Баварияның ықпалына түсті, ал Батыс Тироль Аламаннияның құрамына кірді – қазіргі Болцано қаласының маңындағы үш аймақ. 774 жылы Шарль Ұлы Ломбардтарды жаулап алды, нәтижесінде Тироль Италияға маңызды стратегиялық бағыт болды. 11 ғасырда Киелі Рим империясының императорлары Тренто, Болцано және Виншгау округтерін Тренто епископтығына, ал Норитал және Пустер аңғары округтерін Бриксен епископтығына берді, бұл аймақты императорлардың бақылауына алды. Келесі ғасырларда Мерано маңындағы Тироль қамалында тұратын графтар өздерінің билігін аймаққа кеңейтті. Кейінгі графтар өздерінің көп бөлігін тікелей Киелі Рим императорынан иеленді. Горициядан шыққан Майнхардингер әулеті Тироль, Гориция және Каринтия герцогтығын басқарды. 1295 жылға қарай «Тироль округі мен билігі» «Адиге және Инн өзендері арасындағы жерде» бекем орнықты, сол кезде аймақ осылай аталды. 1369 жылы Майнхардингер әулетінің өкілдерінің жоқтығынан кейін Тироль Хабсбургтер әулетіне берілді, олар келесі бес жарым ғасыр бойы аймаққа билік етті, ал 19 ғасырдың басында Наполеон соғыстары кезінде бавариялықтар қысқа мерзімге бақылауға алды. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, 1919 жылғы Сен-Жермен-ан-Лай шарты Тирольдің оңтүстік бөлігін, қазіргі Оңтүстік Тирольді, неміс тілінде сөйлейтін көпшілікке Италия Корольдігіне берді. Тирольдің солтүстік бөлігі Бірінші Австрия Республикасында қалды. Тарихи аймақты қазіргі Австрияның Тироль штаты және Италияның Оңтүстік Тироль және Трентино провинциялары құрайды. Тироль-Оңтүстік Тироль-Трентино еуроаймағының шекарасы осы тарихи аймаққа атын берген бұрынғы Хабсбургтер Тироль округінің шекарасына сәйкес келеді.

Тарихқа дейінгі дәуір

Археологиялық зерттеулер көрсеткендей, соңғы мұз дәуірі шамамен 12000 ж.б. аяқталғаннан кейін, мұздықтар шегініп, флора мен фауна жандана бастаған кезде, адамдар ортаңғы Альпілік аймаққа қоныстанған, кейін Тироль деп аталған бұл өңірге. Сейзер Альмнен табылған заттар жоғарғы палеолит дәуіріне жатады. Болцано, Бриксен және Салорно маңындағы аңғарлардың түбінде мезолиттік мергендердің тоқтаған жерлері табылды. Мұнда табылған тас құралдар б.з.д. 8 мыңжылдыққа дараланады. 1991 жылы Симилаун мұздығында Эццинің табылуы 5000 жыл бұрын адамдардың Альпілік таулардың ең биік өткелдерін кесіп өткенін дәлелдеді. Шаруалар мен мал өсірушілердің тұрақты қоныстары б.з.д. 5000 жылға дейін жетеді. Ерте және орта қола дәуірінде (1800-1300 ж.б.) негізгі және қосалқы аңғарлардағы қоныстардың болуына мол дәлелдер бар. Ең қолайлы қоныс орындары – аңғарлардың күнге қарай бұрылған беткейлеріндегі жазықтар және орта биіктіктегі төбелер болды. Қола және темір дәуірлерінде аймақта кейіннен Тироль графтығының аумағын құраған бірнеше жергілікті мәдениеттер өмір сүрді. Ең танымалдары – соңғы қола дәуірінің Лауген-Мелаун және темір дәуірінің Фриццен-Санцено мәдениеттері. Лауген-Мелаун мәдениеті, қазіргі Оңтүстік Тирольдегі Бриксен қаласының жанындағы екі маңызды археологиялық орынның атымен аталады, б.з.д. 14 ғасырда қазіргі Оңтүстік Тироль және Трентино аймағында пайда болды. Ол тез арада Оңтүстік Альптің орталық бөлігіне таралып, Оңтүстік және Шығыс Тирольді, Роверетодан солтүстікке қарайғы Трентиноны және Төменгі Энгадинді қамтыды; Тирольдің солтүстік бөлігі Урнфилд мәдениетінің ықпалына түсті. Оның ерекшеліктері – әсем әшекейленген керамикалық ыдыстар, ал металл өңдеу көршілес мәдениеттердің күшті әсеріне тап болды. Лауген-Мелаун халқы қайтыс болғандарды өртеп, күлін урналарға салып, кейде шалғай аймақтарда, тау басында немесе су жағасында орналасқан қасиетті орындарда құдайларына табынған. Бай жерлеу заттары б.з.д. 13-11 ғасырларда Лауген-Мелаун мәдениетінің (Лауген-Мелаун А) мыс өндіру есебінен гүлденгенін көрсетеді, ол қола қорытпасының негізгі құрамы болып табылады. Шамамен б.з.д. 500 жылы Фриццен-Санцено мәдениеті, сонымен қатар Раэти мәдениеті деп те аталады, римдік авторлардың айтуынша, аймақта тұратын халықтың басты құдайы болған Раэтия құдайының атымен аталды. Ол Оңтүстік Тирольдің Лауген-Мелаун мәдениеті мен Тирольдің солтүстік бөлігінің Урнфилд мәдениетінің орнын басты. Алдыңғы мәдениеттегідей, әсем әшекейленген керамикалық ыдыстар өте тән, ал металл өңдеу, жерлеу салты және дін сияқты көптеген жайттар көршілес халықтарға, негізінен этрусктіктер мен келттерге күшті әсер етті. Дегенмен, Фриццен-Санцено халқы оларды көршілес топтардан ерекшелендіретін маңызды мәдени ерекшеліктерге ие болды, мысалы, Лауген-Мелаун мәдениеті кезінде қолданылып келген типтік тау қасиетті орындары, фибулалардың белгілі бір түрлері, қоладан жасалған қару-жарақ және олардың Солтүстік этрусктік жазуының бірінен алынған (бірақ этрусктік жазуынан емес) өз әліпбиі. Раэти тілі этрусктік тілімен туыс болған, бірақ олардың арасындағы өте ертедегі айырмашылықты көрсететіндей жеткілікті ерекшеліктерге ие болды.

Ежелгі дәуір

15 ж.б. аймақ римдіктер тарапынан басып алынды, ал оның солтүстік және шығыс бөлігі сәйкесінше Раэтия және Норик провинциялары ретінде Рим империясының құрамына енді. Қазіргі Больцано және Мерано қалаларын қамтитын және оңтүстікке орналасқан аймақ Италияның X аймағының бір бөлігіне айналды. Еуропаның басқа бөліктеріндегідей, рим дәуірі мәдениет пен тілге терең із қалдырды, оның нәтижесінде рето-роман тілдері пайда болды.

Орта ғасырлар

Италияны готтар басып алғаннан кейін, Тироль 5-6 ғасырларда Остготтар патшалығының құрамына кірді. 553 жылы Остготтар патшалығы құлағаннан кейін, германдық Ломбардтар тайпасы Италияға шапқындап кіріп, Италияның Ломбардтар патшалығын құрды, оған Тирольдің барлығы емес, тек оңтүстік бөлігі ғана кірді. Тирольдің солтүстік бөлігі Баварияның ықпалына өтті, ал батысы, болжам бойынша, Аламаннияның құрамында болды. Осылайша, Тироль қазіргі Болцано аймағында шамамен қиылысатын үш ықпал аймағына бөлінді. 6 ғасырда Бавария мен Аламанния Франк корольдігінің герцогтықтарына айналды. 774 жылы Италияның Ломбард патшалығын бағындырған Шарль-Магний өзін Ломбардтардың королі деп жариялады. Нәтижесінде, Тироль Италияға қақпа ретінде маңызды рөл атқарды, бұл Отто I-нің Италия жорығы кезінде расталды. 1007 және 1027 жылдары Киелі Рим империясының императорлары Тренто, Болцано және Виншгау графтықтарын Тренто епископтығына табыс етті. 1027 жылы Норитал графтығы Бриксен епископтығына берілді, ал 1091 жылы Пустер аңғары графтығы да оларға қосылды. Епископтар император тарапынан тікелей тағайындалғандықтан және олардың лауазымы мұрагерлік емес болғандықтан, аймақты олардың басқаруына беру императорлардың билігін нығайту мақсатын көздеді.

Тироль графлығының пайда болуы

Ғасырлар бойы Мераноға жақын Тироль қамалында тұратын графтар өз аумағын аймаққа кеңейтті. Кейінгі графтардың аумағының көп бөлігі тікелей қасиетті Рим императорынан иелік етті. Горициядан шыққан Майнхардингер әулеті Тироль мен Горицияны ғана емес, біраз уақытқа дейін Каринтия герцогтығын да иеленді. Граф II Майнхардтың (1259–1295) билігінің соңында «Тироль графтығы және билігі» сол кездегі аймақтың атауы бойынша «Адиге және Инн жерінде» берік орнады. Бұл Тироль графтарының номиналды феодалдық иелері болған епископтардың билігінің есебінен болды. Майнхард II өз территорияларын басқару үшін тиімді жүйелер енгізді. Маргарет «Маулташ» Майнхардингер әулетінен Тирольді тиімді басқарған соңғы билеуші болды. 1330 жылы ол Джон Генриге (кейіннен Моравия маркграфы болған) үйленді, бірақ Тироль аристократиясының көмегімен оны тастап, қуатты Виттельсбах әулетінің мүшесі Бавария герцогы Людвиг V-ке үйленді. Бұл графшаның беделін әлсіретіп, жергілікті дворяндарды күшейтті. Маргарет пен Людвигтің жалғыз ұлы Майнхард 1363 жылы, әкесінен екі жыл кейін қайтыс болды, графшаны мұрагерсіз қалдырды. Маргарет Маулташ Тирольді Габсбург әулетінің герцогы Рудольф IV-ке мұра қалдыруға шешім қабылдады, бұл Майнхардтың туысы Стефан II мен Габсбург әулеті арасында қақтығыс тудырды. Стефан Тирольді басып алу үшін қуатты Милан лорды Бернабо Висконтимен одақтасты. 1369 жылы Маргарет Маулташ қайтыс болғаннан кейін Стефан Шердинг бейбіт шарты арқылы Габсбургтерге Тирольді үлкен қаржылық өтемақымен берді. Тироль гербіндегі қызыл бүркіт Людвиг V және Маргарет Маулташ Бранденбургті басқарған кезден бастау алатын қызыл Бранденбург бүркітінен шыққан.

Габсбургтердің билігі

Тирольді сатып алу Габсбургтер әулеті үшін стратегиялық маңызды болды, себебі ол олардың Австрия территориясын бүгінгі Швейцария аймағындағы иеліктерімен байланыстыруға мүмкіндік берді. Осы кезден бастап Тирольді Габсбургтер әулетінің түрлі тармақтары басқарды және олар граф атағын алды. Тироль Габсбургтердің Милан, Венеция, Швейцария және Гориция графтығымен, сондай-ақ Бавария және Швабиямен болған саяси және әскери қақтығыстарына жиі тартылды. 1386 жылғы Семпах шайқасы, онда Австрия герцогы Леопольд III Ескі Швейцария Конфедерациясынан жеңілді, Тироль үшін маңызды салдарға ие болды және графтық пен оның көршілері арасындағы әскери қақтығыстардың біріншісі болды. 1405-1408 жылдардағы швейцариялық Аппенцеллерге қарсы соғыс, 1413 жылғы Венециямен қақтығыс және 1410 жылғы бавариялықтардың Төменгі Инн аңғарына шабуылы болды. 1423 жылы Фредерик IV «Қаржысы жоқ» билігі тұсында Тироль парламенті деп аталатын алғашқы жиын өтті. Оған аристократтар, буржуазия және тіпті шаруалардың өкілдері кірді. Фредерик IV билік еткен кезде, жергілікті күшті аристократия мен герцог арасында ішкі қайшылықтар туды, бұл нәтижесінде ақсүйектердің және олардың дәстүрлі құндылықтар жүйесінің құлдырауына және герцогтың елдегі билігінің нығаюына әкелді. Бұл Зигмундқа «Ақшаға бай» атасының билігін 15 ғасырдың соңына дейін жалғастыруға және аймақты жаңа дәуірге бастап әкелуге мүмкіндік берді. Зигмундтың салтанатты өмір салты мен Венециямен соғыстың салдары қазынаны құртып, оның Тирольдің күміс кендерін кепілге беру шешіміне әкелді. 1490 жылға қарай Зигмундтың беделі төмендеп, ол өзінің гөрініс тапқан туысы, Германия королі Максимилианның пайдасына тақтан басқаруға мәжбүр болды. Үш жылдан кейін Максимилиан Киелі Рим империясының императоры болды, оның сүйікті резиденциясы Инсбрук императорлық астанаға айналды. Максимилиан Тирольге Куфштейн, Раттенберг және Кицбюхельді қосты, ал Пустер аңғары мен Шығыс Тирольді мұраға алғанда Тирольдің шекарасы белгіленді, тек 1817 жылы Зиллер аңғары қосылды.

Наполеон соғыстары

1805 жылы Наполеоннан жеңілгеннен кейін Австрия Прессбург бейбіт шарты бойынша Тирольді Бавария Корольдігіне беруге мәжбүр болды. Тироль, Баварияның бір бөлігі ретінде, 1806 жылы Рейн конфедерациясына қосылды. Осының нәтижесінде Бавария королі Максимилиан I ауқымды экономикалық, діни және әкімшілік реформалар жүргізді. 1808 жылы Бавария Корольдігі үшін жаңа конституция қабылдағанда Тироль Оңтүстік Бавария құрамына еніп, үш округке бөлінді және корольдіктегі арнайы мәртебесін жоғалтты. Сонымен қатар, Тирольдіктер енді Баварияның әскери шақыруына тартылып, Австрия әскерлерімен шайқасу қаупіне тап болды. Бұл, Бавария үкіметі кезіндегі экономикалық құлдыраумен және католик халқы қарсылық білдірген корольдіктің діни реформаларымен бірге, Тироль халқы мен Бавария билігі арасындағы шиеленісті күшейтті. 1806 жылы Тироль делегаттары Тироль халқының көтерілісін жоспарлау үшін Венаға сапар шекті. Олардың арасында кейіннен көтерілісшілердің жетекшісі болған Андреас Хофер де болды. Көтеріліс 1809 жылдың 9 сәуірінде Инсбрук қаласында басталды. 1809 жылдың 12 сәуірінде Инсбрукты капитан Мартин Теймер басқарған Тироль "Ландштурмы" азат етті, бұл шайқас кейіннен Бергизельдің бірінші шайқасы деп аталды. Бір күннен кейін бавариялық және француз әскерлерінен құралған 8000 саяхатшылық әскери бөлім Бреннер өткелінен Инсбрукке жақындады, бірақ капитан Теймер Австрия армиясының майоры болып киініп, бавариялық офицерлерге Австрия армиясы Инсбрукке жақындап келе жатыр деп сендірді, шындығында ол әлі 40 шақырымдай қашықтықта болды. Капитуляция келісімін бекіту үшін Теймер кейіннен Австрия армиясының майоры болып тағайындалды. Тироль аймағында бавариялық әскерлер өлтірілді немесе қуылды. Тирольдіктер негізінен таулы жердің ерекшеліктерін пайдаланып, шайқас жүргізетін мергендер ретінде соғысты. Олар жоғары жылдамдыққа ие болды және жауларымен күресу үшін жасалмаған қар көшкіндерін пайдаланды. Бұл бұйрық орындалды және Хофер 1810 жылдың 20 ақпанында Мантуя бекінісінде қайтыс болды. Бүгінгі күнге дейін Тирольдің батыры саналатын Хофердің өлімі 1948 жылдан бері Тирольдің ресми әнұраны болып табылатын «Zu Mantua in Banden» әнінің тақырыбы болып табылады.

Тирольдің корольдік жері

Тироль тағы төрт жыл бойы Бавария және Италия билігінде бөлініп тұрды, содан кейін 1814 жылғы Вена конгресінің шешімдерімен қайта біріктіріліп, Австрияға қайтарылды. Австрия империясының құрамына енгеннен бастап, 1867 жылдан бастап ол Австрия-Мажарстанның батыс бөлігі – Цислейтанияның Кронлендісі (Тәждік жері) болды.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

Бірінші дүниежүзілік соғыс қарсаңында Австрияның Тироль аймағының оңтүстік бөлігін негізінен итальян тілінде сөйлейтін халық (Welschtirol немесе Трентино деп аталатын) мекендеген. Оның шекарасы қазіргі Оңтүстік Тироль мен Трентино арасындағы шекарамен сәйкес келеді, Салорнодағы Адиже аңғарынан өтеді (Chiusa di Salorno / Salurner Klause). Австрия империясының билігінде итальян тілінде сөйлейтін халықтардың көптеп тұруы Австрия мен Италия арасындағы үнемі шиеленіске себеп болды. Германия мен Австриямен жасалған Үштік одақ Италия үшін "ұятты жағдай, тіпті қайшылыққа толы" еді. Осы аумақтық пайдалардан бөлек, одақтың өзгеруі Италияға өзінің ұзаққа соққан арманын іске асыруға мүмкіндік берді: Жерорта теңізіндегі Италияның әскери үстемдігі. Ұлттық біртүтастық идеялары соғыстың қажеттілігіне халықты көндіру үшін пайдаланылды, бірақ саяси жетекшілердің соғысқа қатысуының нақты себебі Италияның Еуропадағы ірі державаға айналуы керек деген ниеттері болды. 1915 жылдың 24 мамырында Австро-Венгрия империясына қарсы соғыс жарияланды. Бұл Тирольді Альп тауларының ең биік нүктелері арқылы өтетін майданға айналдырды. Соңынан туындаған майдан "мұз бен қардағы соғыс" деп аталды, өйткені әскерлер жыл бойы ең биік таулар мен мұздықтарды басып алды. 1915–1916 жылдардың қысында қар көшкіні жиі кездесетін, ондаған мың сарбаз қар көшкіндерінен жоғалып кетті. Олардың дене қалдықтары бүгінге дейін табылуда. Италиялық Альпини, олардың австриялық әріптестері (Kaiserjäger, Standschützen және Landesschützen) және неміс Альпенкорпсы әрбір төбе мен таудың басын басып алды. Олар кең ауқымды бекіністер мен әскери гарнизондарды қазып, тіпті таулардың ішінде және Мармолада сияқты мұздықтардың тереңіне туннельдер салды. Жүздеген сарбаздар қаруларын таулар арқылы сүйреп әкелді, көшелер, канат жолдары, тау теміржолдары және ең тік беткейлер арқылы өтетін жолдар салынды. Биік жерді бірінші болып басып алғандарды ығыстыру мүмкін емес болды, сондықтан екі тарап та тау шыңдарының астына туннельдер бұрғылап, оларды жарылғыш заттармен толтырып, содан кейін тауды, оның ішінде оны қорғағандарды да жарылысқа ұшыратты, мысалы, Col di Lana, Monte Pasubio, Lagazuoi және т.б. Альпинизм және шаңғы тебу екі тараптың әскерлері үшін маңызды дағдыға айналды, көп ұзамай шаңғы батальондары мен арнайы альпинистік бөлімшелер құрылды. 1916 жылдың 15 мамырында Австрия армиясы Трентинодан шабуыл жасады, бірақ неміс армиясының қолдауы болмады, олардың басшылығы мұндай қадамға қарсы кеңес берген еді. Қажетті әскер күшін жинау үшін бірнеше дивизия Ресей майданынан алынып шығарылды. Шабуылдың тактикалық табысы шектеулі болды. Австриялықтар итальян аумағына он екі шақырымға дейін еніп, итальяндықтарға ауыр шығын келтірді, бірақ олардың стратегиялық және саяси мақсаттарына жете алмады. Бұл нәтижесіз шабуыл шығыс майданды әлсіретті, бұл Ресей армиясына Галициядағы австриялық бекіністерін басып алып, Габсбургтер империясының орталықтарына қауіп төндіруге мүмкіндік берді.

Қарулы күштердің тоқтауы

1916 жылы Азияго шайқасынан кейін, оның нәтижесі шешілмей, Австрияға ұсақ аумақтық пайда әкелді, Тироль майданы көбінесе өзгеріссіз қалды. Басты шайқастар басқа жерлерде болды. Бұл 1918 жылғы қазан айында Витторио-Венето шайқасында Австро-Мажарстанның жеңілісімен өзгерді, Императорлық армия күйреп, шегіне бастады, ал 29 қазанда австро-мажарлар қаруды тоқтату туралы келісімді сұрады. 1918 жылғы 30 қазанда Австро-Мажарстан армиясы екіге бөлінді. Қаруды тоқтату туралы келісімге 3 қарашада сағат 15:20-да қол қойылды, ол 24 сағаттан кейін, яғни 4 қарашада сағат 15:00-де күшіне енді. Келісімге қол қойылғаннан кейін австриялық генерал Вебер итальяндық әріптестеріне Императорлық армияның бұрынғы бұйрық бойынша қаруын тастағанын және жауынгерлік әрекеттерді тоқтатуды, итальяндық әскердің ілгерілеуін тоқтатуды сұрады. Италиялық генерал Пьетро Бадольо бұл ұсынысты қабылдамады, келіссөздерді тоқтатып, соғысты жалғастырумен қорқытты. Генерал Вебер өтінішін қайталады, бірақ нәтиже болмады. Жауынгерлік әрекеттерді тоқтату туралы бұйрыққа дейін Императорлық армия күйреуді бастады, жауынгерлік күш ретінде тоқтады. Италиялық әскерлер 4 қарашада сағат 15:00-ге дейін ілгерілеуді жалғастырды. Одан кейін Тирольдің барлық аймағы, соның ішінде Инсбрук та басылып алынды. Вилла-Джиустидегі австриялық-итальяндық қаруды тоқтату келісімінің шарттарына сәйкес, Австро-Мажарстан күштері тамыздан бастап барлық басып алынған аумақтардан шығуы керек болды, сондай-ақ Оңтүстік Тироль, Тарвизио, Изонцо аңғары, Гориция, Триест, Истрия, Батыс Карниола және Далмациядан шығуы тиіс болды. Келісімде неміс әскерлерінің 15 күн ішінде Австро-Мажарстаннан шығарылуы немесе тұтқынға алынуы, ал одақтастар Австро-Мажарстанның ішкі байланыстарын еркін пайдалануға құқылы болды. Сондай-ақ, олар Антанта әскерлерінің Оңтүстіктен Германияға өтуіне рұқсат беруге міндетті болды. Италиялық генерал Родольфо Грацианидің 11-ші итальяндық армиясы оң жағынан 9-шы армияның қолдауымен ілгерілеуді жалғастырды. Нәтижесінде Австро-Мажарстан шамамен 30 000 адам және 300 000 мен 500 000 аралығында тұтқынға алынды (31 қазанға дейін 50 000, 1 қарашаға дейін 100 000 және 4 қарашаға дейін 428 000). Италиялық әскерлердің жоғалғандары шамамен 38 000 адамды құрады, оның ішінде 145 француз және 374 британдық сарбаз болды. Қаруды тоқтатудан кейін жүздеген мың қарусыз, азық-түліксіз және тәртіпсіз австриялық сарбаздар Альпі таулары арқылы үйлеріне қайтты. Альпілік ауылдар тіршілік үшін ұрылық пен қарақшылыққа жүгінетін, аштықтан зардап шеккен, шегініп келе жатқан сарбаздар мен алға жылжып келе жатқан итальяндық армияның арасында қалды. Сонымен қатар, көптеген итальяндық тұтқындар Оңтүстікке, өз отандарына қарай жол тартты. Австрия өз армиясының реттелген шегінуін немесе итальяндық әскери тұтқындардың ұйымдастырылған қайта оралуын қамтамасыз ете алмады. Осы уақыт аралығында Италияның Тирольді басып алуы жоспарланғандай жүріп жатты. 11 қарашада итальяндық әскерлер Бреннер және Тоблах өткелдерін басып алды. Оңтүстік Германияға ілгерілеу үшін маңызды Инн аңғарына кіруді қамтамасыз ету үшін Тироль астанасы Инсбрук және Ландек ауылы да басылып алынды. 1919 жылғы 10 қаңтарда 3-ші армия корпусының қолбасшысы генерал Уго Сани Инсбрукте орналасқан Солтүстік Тирольдің әскери губернаторы болып тағайындалды. Тирольдің солтүстік бөлігі Бірінші Австрия Республикасында қалды. 1923 жылы Букенштейн, Хейден және Версель қалалары Болцано провинциясынан Беллуно провинциясына көшірілді. Сондай-ақ, 1929 жылы Хастахталь (бұрынғы Казотто муниципалитетін қоса) Тренто провинциясынан Виченца провинциясына, ал 1934 жылы Магаса және Вальвестино қалалары Тренто провинциясынан Бреша провинциясына берілді.