Кіріспе

Фридрих Хилшер (31 мамыр 19026 наурыз 1990) - Веймар Республикасы кезінде консервативті революциялық қозғалысқа және нацистік дәуірдегі неміс қарсыласына қатысқан неміс зиялысы. Ол эзотерикалық немесе неопагандық қозғалыстың негізін қалаушы болды, ол 1933 жылдан өлімге дейін басқарған Unabhängige Freikirche (UFK, "Тәуелсіз еркін шіркеу").

Ерте өмір

Хильшер Фриц Хильшер мен Гертруд Хильшердің үш баланың ең үлкені болып Плауэн қаласында, Вогтландта, сол кезде Саксония Корольдігінің бір бөлігі болып туған. Лютеран шіркеуінде Фриц Иоганн деп шомылдыру рәсімінен өткен соң, атын Ханс Фридрихке, ақырында Фридрихке өзгертті. 1919 жылы 10 маусымда Фрейкорптарға қосылды. 1920 жылы ол 1920 жылғы Капп төңкерісіне қатысудан бас тартқаны үшін өз бөлімшесінен кетті, оны ол "реакциялық" деп санады. Дінге сенетін анасы оны теологияны оқыуға талпындырса да, 1920 жылдан бастап Берлинде заңгерлік мамандықты оқыды. Ол докторлық дәрежесін заңгер Отто Кёльреуттердің қолында оқыды, 1928 жылы "Die Selbstherrlichkeit: Versuch einer Darsterstellung des deutschen Rechtsgrundbegriffs" (Өзін-өзі ұлғайту: неміс құқықтық тұжырымдамасын ұсынуға тырысу) диссертациясымен аяқталды. Бұл диссертация Фридрих Ницше, Макс Вебер және Освальд Шпенглер философиясы бойынша неміс оңшылдарының құқықтық негіздерін айқындау үшін жасалды. Ол қазіргі Еркін демократиялық партияның бастауышы және консервативті либералды партия - Неміс халық партиясында саяси белсенді болды. Ол ДВП-ның "Райхсклубына" қосылып, рейхстагтағы сессияларға үнемі қатысып отырды. Бұл тәжірибе оны парламенттік саясатқа қарсы және рейхстагқа неміс ұлтын емес, құпия қаржылық мүдделерді білдіретін "Фантомдық ассамблея" ретінде шабуыл жасады.

Консервативті революциялық қозғалыс

Хилшерге консервативті революция қозғалысы, әсіресе Артур Мюллер ван ден Брук ықпал етті. "Батыстың құлдырауы" кітабын оқығаннан кейін, ол Освальд Шпенглермен байланысып, Мюнхендегі пәтеріне барды, бірақ тарихшы оны қабылдамады. 1926 жылы ортақ досы Август Виннинг арқылы Хилшер Эрнст Юнгермен танысады. Юнгер Хилшерді жоғары бағалады және оған технологиямен (текник) өзінің қызығушылығын арттырды. Эрнст фон Соломонның "Богумил" деп атаған сөздеріне сәйкес, Юнгер Гилшердің гностицизмге деген қызығушылығына құрмет ретінде "Бодо" немесе "Бого" деген лақап ат қойды. Хильшердің алғашқы басылымы 1926 жылдың желтоқсан айында Юнгердің Standarte Arminius журналында "Интрига және суретшілік" атты очерк болды. Юнгер 1928 жылы сәуір айында Хильшерге өзінің Der Vormarsch (Аванс) журналының редакторлығын сеніп тапсырды. 1929 жылы жазда Хилшер Der Vormarsch журналын тастап, өзінің Das Reich журналын шығарады. 1933 жылы Гитлер режимі екі журналға да тыйым салды.

Дас рейх

1931 жылы Хильшер өзінің этностық неміс рейхінің көзқарасын өзінің "Райх" атты үлкен еңбегінде жариялады. Хилшер мұны "Империяның саяси теологиясы" деп ұсынды, оның рухани және саяси көзқарастарын Deutschheit (Германдық) жаңа көрінісіне үйлестірді. Ол неміс ұлтының нәсілдік немесе биологиялық анықтамасымен келіспей, "рухани нәсілдің қауымдастығын" "толықтай материалистік" деп айыптайтын биологиялық басымдыққа қарағанда мадақтады. "Рухани құндылықтардың" тереңдігі генетикалық тұрғыдан байланысты: "Тұқым қуалаушылық - бұл нәсілдік емес, ақыл-ойлық көзқарас". Ол Фридрих Шиллерден шабыт алды, ол француздық оккупация кезінде "Германдықтың" құндылықтары саяси сферадан тыс және осылайша жойылмас екенін еске түсіріп, өзін жұбатты. Хильшер "Миф" das Reich-ті "Қуат" пен "Ішкілік" бірігуінен табуға болады деп ұсынды, оны ол "құдайлық тұтастық" деп қарастырды. Ол "ішкі шынжырдан" философиялық әсерлерді біріктірді Мейстер Экхарт, Мартин Лютер, Гёте және Ницше ол сыртқы "Билік тізбектеріне" сәйкес келеді деп қарады: Теодорик, Генрих VI, Густав Адольф, Фредерик Ұлы және Бисмарк. Хильшердің Рейх туралы тұжырымдамасы Стефан Георгтың "Сырлы Германияға" (Geheimes Deutschland) деген сенімінен де шықты, бұл неміс халқының рухани және мәдени әлеуеті мен неміс ұлтының әлеуетінде болған, бірақ Киелі Рим империясының тарихында жүзеге асуына кедергі болған мистикалық және этникалық эсенциалистік аргумент. Бұл ішкі, оң күш, ол "рухтың" этикалық және моральдық талаптарымен байланысты, оны жоғарыдан әлеуметтік топтар немесе саясат таңулаған жоқ. Георгийдің көзқарасы нацизмге қарсы тұруға, әсіресе Клаус фон Штауфенбергке әсер етті.

Колонияға қарсылық

Консервативті революцияның басқа мүшелері сияқты, Хилшер колонияға қарсы қозғалыстарды Версаль артындағы күштерге қарсы күресте Германияның табиғи одақтастары ретінде қолдады. Ол коммунизмге қарсы тұрып, Ресеймен одақтасуды ұсынды. Өзінің Das Reich журналында Хильшер "Vormarsch der Volker" (Халықтардың көтерілісі) деген тақырыппен империалистікке қарсы азаттық қозғалыстарына аудитория берді. Бұл кездесулерді скандинавтық нәсіл теоретигі Альфред Розенберг жеке өзі айыптапты.

Теология

Хильшер 1924 жылға дейін Германиядағы евангелистік шіркеудің мүшесі болды. 1933 жылы ол өзінің теологиялық идеяларын іс жүзінде жүзеге асыру үшін құрылған христиан емес діни мекеме Unabhängige Freikirche ("Тәуелсіз еркін шіркеу", UFK) құрды. UFK панентеизмді пұтқа табынушылықпен және ұлтшылдықпен біріктірді. Хильшердің теологиясында Құдай ғаламнан тыс немесе ғалам Құдайға кіреді. Ғалам ішінде "Он екі құдайлық хабаршы" (zwölf göttliche Boten), алты еркек және алты әйел, пұтқа табынушы құдайлармен, атап айтқанда герман пұтқа табынушыларының құдайларымен сәйкестендіріледі. Хильшер осы он екі құдайдың үшеуі туралы "құдайлық жұп", сондай-ақ "патша мен патшайым" деп атаған Воде мен Фрига және Фро деп аталатын "Пасха құдайы" (Остергот) ретінде сипаттап, олардың тұлғаларын толықтай түсіндіреді. Қалған тоғыз хабаршы әлдеқайда қысқаша қарастырылады немесе мүлдем қарастырылмайды; оларға Фрея, Локи және Сигин кіреді. Оның діни жүйесінің қағидалары 1956 және 1957 жылдары жазылған және оның ізбасарларына таратылған он екі памфлетте (Leitbriefe) нақтыланған. Бұл "жұртшылық катехизис" Хилшердің Bahn (2009) редакциялады. Хильшердің UFK діни ілімі монотеистикалық христиандықтың синкретизмінен, Гёте ұсынған панентеизмнен және сол кездегі герман мистицизміне қатысты политеистикалық қайта құрудан тұрады (мысалы, Якоб Вильгельм Хауэр және Людвиг Фахренкрог бастаған топтар).

Қарсылық қозғалысы

1920-ші жылдардағы Германияның кейбір консерваторлары сияқты, Хильшер нацизмге және оның расизмге қарсы болды. Алғашқы еңбектері ашықтан-ашық ұлтшыл болғанымен, 1933 жылдан кейін ол неміс ұлтшылдығынан алыстап, жер асты неміс қарсыласына қатысты. 1933-1945 жылдардағы нацистік режим кезінде ол қарсылық көрсетудің жасырын әдісін қолдап, өзінің жақтастарын режимнің құлдырауына ықпал ететін негізгі лауазымдарға орналастыруға тырысты. Хилшердің UFK өзі неміс қарсыласының жасушасы емес еді, бірақ оның бірнеше мүшесі бір уақытта белсенді болды. Франц Мария Лиедиг пен Август Виннинг арқылы UFK қарсылық қозғалысымен жақсы байланыста болды. Хильшер өзінің бірнеше ізбасарларын режимдегі лауазымдарға, соның ішінде барлау қызметіне (Абвер), әскери командаға, Аненербеге және полицияға (SS Reichssicherheitshauptamt) орналасуға көндірді. Олар нацистік режим тарапынан қуғындалғандардың кейбіреулерін қорғауға қол жеткізді. 1944 жылы Хилшер Гитлерді өлтірудің 20 шілдедегі сәтсіз жоспарына қатысы бар деп тұтқындалды. Ол Ахненербе директоры Вольфрам Сиверс араласқаннан кейін босатылды. Нюрнбергтегі дәрігерлер сотында Сиверске соғыс қылмыстары үшін айып тағылғанда, Хильшер оның жасырын қарсыласының бөлігі екенін айтып, оның мүддесін қорғады. Алайда Зиверс өлім жазасына кесіліп, 1948 жылы өлім жазасына кесілді. Хильшерді өзінің ізбасарлары оның басшылығы, жасырын қарсылық туралы тұжырымдамасының сәтсіздігі және Сиверсті қорғауға тырысуы үшін сынға алды. Көңілі қалды және Зиверсті жазадан құтқара алмағанына көңілі қалды, Хилшер барлық саяси қызметтен зейнеткерлікке шыққандығын жариялады, өз күш-жігерін тек діни істермен шектеуге шешім қабылдады.

1945 жылдан кейінгі өмір

Соғыстан кейін Хилшер барлық мемлекеттік қызметтен зейнеткерлікке шықты. Ол әйелі Гертрудпен Марбургте және Мюннерштадтта, ал 1964 жылдан бастап Қара Ормандағы Шёнвальд маңындағы оқшау Римпрехтсхофта өмір сүрді. Ол 1960-шы жылдары "Deutsche Corpszeitung" газетінің редакторы болды, онда академиялық фехтование туралы бірқатар очерктер жариялады. Хилшер 1990 жылы Фуртвангенде қайтыс болғанға дейін UFK-ны басқара берді.