Кіріспе

Йоркширдің шығыс аймағындағы өзен, Англия

Халл өзені – Солтүстік Англиядағы Йоркширдің шығыс аймағындағы кеме жүзе алатын өзен. Ол Дриффилд қаласының батысындағы бірнеше көздерден басталып, Кингстон-апон-Халл қаласында Хамбер сағасына құяды. Йорк архиепископтары оны пайдалану үшін төлем алуын тоқтатқаннан кейін, өзен еркін кеме жүзуге ашылды. 1770 жылдан бастап жоғарғы ағысы Дриффилд су жолының бөлігіне кірді, содан кейін оған қайтадан төлем енгізілді, ал Халл қаласының ішіндегі бөлігі Халл портының басқаруына көшті, нәтижесі де сол болды. Өзеннің көп бөлігі теңіз деңгейінде немесе одан сәл жоғары орналасқан алапты жерлер арқылы өтеді, сондықтан су тасқыны осы су жолы бойындағы үнемі туындайтын мәселе болып табылады. Оны жеңілдету үшін өзеннің екі жағына дренаждық жүйелер салынды. Холдернесс дренажы шығыс жағында 1772 жылы, екінші кезеңі 1805 жылы, ал Беверли және Бармстон дренажы батыс жағында 1810 жылы аяқталды. 1980 жылдан бері өзеннің сағасы сағасында орналасқан су тасқынына қарсы бөгетпен қорғалған, оны су тасқыны өзен жүйесіне еніп, жоғарыдағы аймақтарда су тасқынын тудырмауы үшін жабуға болады. Өзен арқылы өтетін көптеген көпірлер кемелердің өтуіне мүмкіндік беру үшін жылжымалы. Алты айналмалы көпір, төрт басқыш көпір бар, олардың екеуінде әрбір қақпаққа бірден екі жапырақтан тұрады, және үш Шерцер типтес көпірлер, бұл жылжымалы басқыш көпірдің бір түрі. Бұрынғы Скотт-стрит көпірі (1994 жылы пайдаланудан шығарылып, 2020 жылы демонтаждалды) бастапқыда әлемдегі алғашқы мемлекеттік электр энергиясын тарату компаниясы қамтамасыз еткен жоғары қысымды су магистралінен қуат алған.

Этимология

Халл атауы, әдетте, бриттік текті болуы мүмкін. Атау *hūl элементінен туындаған болуы мүмкін, ол *hū-ға байланысты, яғни «қайнату, сіңіру, көпіргену» мағынасын білдіреді (< Ежелгі кельт *seu; салыстырыңыз, Еуропадағы Силл өзені). Корпс Лэндингтен сағасына дейінгі өзен кеме жүруге қолайлы. Эммотлендте ол Фродингем Бекке қосылады, ол да кеме жүруге жарамды, және Дриффилдке арнаға алып келеді, ол Дриффилд су жолының басты бөлігін құрайды. Скурф Дайк батыстан қосылады, одан кейін Стрэнчон Хилл шлюзі орналасқан, ол су жолының аяқталуын және Халл өзенінің ресми басталуын көрсетеді. Бұл жерде өзен тасыды. Қыста тасының биіктігі 7 футқа (2 метрге) дейін, ал жазда 4 футқа (1 метрге) дейін жетеді. Шлюзден жоғарыда, Beverley және Barmston Drain, негізгі арнаның екі жағынан су жинағыш арналардан су жинап, су жолының астынан туннельмен өтеді және өзеннің батысына қарай, сағасына дейін ағып жатады. Шлюзден төмендегі жер теңіз деңгейіне жақын, ал өзен екі жағынан да су тасқынынан сақтайтын жағалаулармен шектелген. Оңтүстікке қарай ағып бара жатқан өзен, бұрын Локингтон Лэндингке дейін кеме жүруге болатын Айк Бекке қосылған, бірақ кейіннен Аррам Бекке қосылу үшін бағыты өзгертілген. Левен каналы шығыс жағалауында қосылған, бірақ кіреберіс шлюзі шлюзбен алмастырылған. Аррам Бек батыстан ағып келеді, содан кейін өзенді Халл көпірі кесіп өтеді, ол Дриффилд су жолының иелері мен Беверли қалалық әкімшілігі арасындағы келіспеушіліктерге себеп болды. Беверли Бекке жақын, батыстан қосылатын Гроувиль көпірі орналасқан, қазір көтергіш көпір, бірақ бұрын паромдық көпір болған. Өзен Халл қаласының шетіне жеткеннен кейін, оның бағытын бірнеше көпірлер көрсетеді, олардың көпшілігі кемелердің өтуіне мүмкіндік беру үшін ашылады. Мұнда айналмалы көпірлер, көтергіш көпірлер және иілімді көпірлер бар, ал өзен Халл портының бөлігіне айналады. Батыс және Шығыс Халл арасындағы шекара болып табылатын өзен қаланың өнеркәсіптік аймағын екіге бөледі. Көпірлердің болуы жоғары тасыған кезде көлік кептелісіне әкелуі мүмкін, бірақ өзен көлігі бұрынғыдан азайды. Beverley және Barmston Drain Скотт көшесіндегі көпірден жоғарыда өзенге қайта қосылады. Өзен Кингстон-апон-Халл орталығындағы Хамбер сағасына құяды.

Тарих

Халл өзені қатынас және дренаж арнасы ретінде қызмет етті, және осының салдарынан туындайтын қақтығыстарға тап болды, себебі қатынас үшін су деңгейін көтеру қажет, ал тиімді дренаж үшін – төмендету. 1213 жылы Йорк архиепископтары өзенге құқығын жариялады және 7 метрлік (24 фут) арнада қатынас құқығын бекітті. Көптеген балық ұстау тоғандары қатынасты қиындатты, сондықтан архиепископ 1296 жылы оларды жою туралы келіссөздер жүргізді, осылайша Гроухиллде Беверли қаласына қызмет ететін кемежай салынды. 1321 жылға қарай, өзен құқықтары жол ақысын алуға дейін кеңейтілді. Эммотланд пен Хамбер арасындағы өзен арқылы тасымалданатын әр бір бушель үшін шиллингтің үштен бірі (4d, шамамен 1.7 пенни) алынды, бірақ Халл саудагерлері осыған наразы болды; соңында өзенде еркін қатынас орнатылды, және тауарлар ақысыз тасымалданатын болды. Аррам Бек те барлық жол ақысынан босатылды. Ол Халл портының бөлігі болып табылатын және Халл корпорациясының бақылауындағы ауыздан 2 км (1 миль) басқа, толығымен еркін болды. Өзеннің Хамберге құятын жері ерте орта ғасырларда өзгерген деп саналады. Алғашқы құйылыс Лимекильн бұлағында анықталды. Екінші арна – Сайерс-Крик, қазылып немесе кеңейтілді, және бір уақытта екі құйылыс та бірге болды. Кейіннен Лаймекильн бұлағының ағыны дренаж деңгейіне дейін төмендетілді. Өзеннің төменгі бөлігі орта ғасырларда тұзды батпақтармен шектелген, сол кезде оларды құрғатуға алғашқы әрекеттер жасалды. Жоғарырақ ағыс бойында, 12-ші және 13-ші ғасырларда Мео аббаттығының монахтары қайықпен саяхаттауды жеңілдету үшін батпақтар арқылы каналдар қазды, бірақ олар біртіндеп дренаж жүйесінің бөлігіне айналды. Өздерінің құзыретінен тыс болғанына қарамастан, Навигация комиссарлары өздерінің өкілеттіктерін кеңейтуге тырысты, Айке Бекпен қосылған жерден төменгі өзенді жақсартуға ұмтылды. Олар әсіресе Беверли маңындағы тас Халл көпірін айналмалы көпірмен алмастыруды қалады, бұл кельдердің Фродингем көпіріне жетуін жеңілдетер еді. Беверли корпорациясы қарсылық көрсетті, себебі көпір Беверли мен Холдернес арасындағы маңызды байланыс жолы болды, ал комиссарлар өзеннің кейбір бөліктерін тереңдетіп, қолжетімділікті жақсартты. Халл арқылы өту ұзақ уақыт бойы қиын болды, себебі өзенді жүк тиеу және түсіру үшін пайдаланған көптеген кемелер болды. 1794 жылы Беверли саудагерлері Халлда жеке кіреберісі бар доктар салуды ұсынды, осылайша жоғарғы өзенге қатынас бұзылмастан қалды. Дриффилд Навигациясы 1840 жылы Халл Док Компаниясы алған Парламент Актісіне кемелерге еркін қатынас құқығын қамтамасыз ету және доктарды пайдаланбаған қайықтар үшін жол ақысын алып тастау туралы бап енгізуге сәтсіз тырысты. Навигация компаниясы Беверли және Бармстон дренаж комиссарларынан да шағымдар алды, олар су деңгейі дренаж үшін қажетті деңгейден жоғары ұсталып отыр деп санайды. Бөгет бастапқыда жылына он екі рет төмендетіліп, шамамен 17 000 үйді қорғайды. 2009 жылы құрылысты жаңартуға 10 миллион фунт стерлинг жұмсалды, осылайша оның тағы 30 жыл жұмыс істеуі қамтамасыз етілді. Жаңартуға жаңа жетектеу механизмі кірді, ол бөгетті көтереді және түсіреді, сондай-ақ құрылыстың жоғарғы жағында оны тік емес, көлденең орналастырады. Сондай-ақ, жаңа басқару жүйесі де орнатылды. 2017 жылдың шілдесінде бөгетке II дәрежелі мәдени ескерткіш статусы берілді.

Жол қозғалысы

Өзен еркін болғандықтан, төменгі ағыстағы трафик туралы деректер жоқ. Дегенмен, ол бірнеше су жолдарымен байланысты болды, онда төлемдер жиналды, сондықтан осы су жолдарының деректерінен трафик көлемін шамамен білуге болады. 1730 жылы Беверли Бектегі басты жүктер көмір, кірпіш, шөп және жүн болды, сондай-ақ бидай, арпа, сұлы және малтізден тұратын астық дақылдары да тасымалданды. 1732 мен 1748 жылдар аралығында төлемдерден түскен кіріс екі еседен асты, содан кейін төлемдерді тәуелсіз жинаушыға жалға берді. Бұл құқық үшін төленетін жылдық жалдау ақысы 1748 мен 1792 жылдар аралығында тағы да екі есеге өсті. Дриффилд навигациясында сауда осы кезеңде тұрақты түрде кеңейді, акционерлерге төленген дивидендтер 1,5%-дан 4%-ға дейін өсті. 1789 жылы Бейнтон, Бойс және Компани компаниясы Эйр және Калдер навигациясынан көмірді жаңа кілем фабрикасына жеткізу және кілемдерін төмен ағысқа экспорттау үшін біржолғы төлем туралы келісім жасады. Кейіннен фабрика астық ұнтақтайтын диірменге айналды. Беверли Бектегі төлемдерді жалға алу 1793 және 1835 жылдар аралығында £190-тан £435-ке дейін өсті. 1838 жылы 31 185 тонна жүк тасымалданды. 1817 жылы Дриффилд пен Халл арасында бу кемесі жүріп тұрды. Аптасына үш рет қарымта сапарлар жасалды, бірақ сапар уақыты тым ұзақ болды, сондықтан 1825 жылғы жарнамада қозғалтқыш өзгертілгені және жылдам бу кемесі іске қосылатыны хабарланды. 1823 жылы жарық көрген Йоркшир анықтамалығында Дриффилд пен Халл арасында күн сайын сауда жасайтын үш кеме тіркелген. 1832 жылғы трафикке 7 394 кальдер көмір, 18 173 кварта бидай, 7 745 кварта сұлы, 19 396 кварта арпа және 4 555 қап ұн кірді. Фродингхэм Бек арқылы Фостон диірменіне немесе одан 1 564 кварта бидай және 8 194 қап ұн жеткізілді. Сондай-ақ, Левен каналы мен Халл арасында аптасына бір рет тұрақты тасымалдаушы жұмыс істеді. 1848 мен 1905 жылдар аралығында Беверли Бектегі жүк көлемі 33 498 тоннадан 101 540 тоннаға дейін үш еседен асты. 1905 жылы көмір және басқа минералдар трафиктің шамамен төрттен бірін құрады, ал 1906 жылы тасымалға тыңайтқыштар, күйдірілген кен, ұн және металл қалдықтары кірді. Коммерциялық трафик 1970 жылдарға дейін жалғасты, онда 28 169 тонна жүк үшін £2 365 төлем жиналды. Дриффилд навигациясындағы трафик 1871 мен 1905 жылдар аралығында салыстырмалы түрде тұрақты болды, 35 654 тоннадан 32 666 тоннаға азайды. Тасымалданатын тауарларға көмір, зығыр тұқымы, мақта тұқымы, бидай, ұн және жасанды тыңайтқыштар кірді. 1922 жылы навигацияны пайдаланған демалыс кемелерінен £7 кіріс түсті. 1930 жылдары трафик азайды, коммерциялық трафик 1944 жылы тоқтады. Левен каналы 1888 жылы 4 242 тонна, ал 1905 жылы 4 546 тонна жүк тасымалдады, бірақ кейін жол бәсекелестігіне ұшырап, 1935 жылы жабылды.

Су бұру

Өзенге іргелес жатқан жерлерді су басу мәселесі өзеннің екі жағына су жинағыш арналар салу арқылы шешілді. Өзеннің шығыс жағы Холдернесс дренаждық схемасымен қорғалды. Джон Гранди Халл қаласының солтүстік-шығысында орналасқан төмендіктерді қорғайтын схеманың жобаларын жасады. Джон Смитон да қатысты, бірақ соңғы есеп негізінен Грандидің жұмысы болды, ал жұмысты мақұлдау үшін Парламент актісі 1764 жылдың 5 сәуірінде қабылданды. Схема бойынша сенімділер 1764 жылдың мамыр айында Гранди мен Смитонға жобада жұмыс істеуді сұрап хат жазды. Грандидің әйелі бұдан екі апта бұрын қайтыс болған еді, екеуі де хат алмасып тұрды, бірақ Грандидің шығыс шлюзінің жоспарларына құнды түсініктемелер бергеннен басқа, Смитон бұдан әрі қатыспады. Жобаны Гранди басқарды, ол өзеннің шығыс жағында 17 миль (27 км) ұзындығындағы қорғау бөгетін салуды қамтыды. Джон Хоггард схеманың бақылаушысы болды, ал Джозеф Пейдж дренаждар мен шығыс шлюзінің құрылысын қадағалау үшін инженер-тұрғын болып тағайындалды. Гранди 1767 жылдың қазанына дейін үнемі сапарлар жасады, ол кезде шлюз және негізгі дренаж арналары аяқталды. Содан кейін Гранди мен Пейдж басқа жерге кетіп, Хоггард дренаждар мен бөгеттердегі қосымша жұмыстарды бақылады, бұл жұмыс тағы бірнеше жылға созылды. 1772 жылы аяқталған кезде жобаға 24 000 фунт стерлинг жұмсалды. Холдернесс схемасына қарамастан, Левен мен Вейль маңында проблемалар сақталды, ал Уильям Джессоп 1786 жылдың шілдесінде есеп дайындау үшін бұл аймақты тексеруге бір ай жұмсады. Оның жоспарында солтүстіктегі биік жерлерден ағып түсетін және төмендіктер арқылы өтетін суды, сол төмендіктердің жергілікті дренажынан бөлу көзделді. Джордж Пламмер Джессоптың тапсырмасымен көптеген ізденіс жұмыстарын жүргізді, бірақ Джессоп 1787 жылы Халл өзенін зерттеді, шығысты қалай жақсартуға болатынын анықтау үшін. Джессоп 1789 мен 1792 жылдар аралығында жеті рет жұмыс орнына барды, ал күнделікті бақылауды Пламмер резидент инженер ретінде жүргізді. Пламмердің орнын 1792 жылдан 1795 жылға дейін инженер болған Энтони Бауэр басты, ал жоба 1805 жылы 16 000 фунт стерлингке аяқталды. 1796 жылы Роберт Чапман батыстағы су басудың ықтимал шешімдері туралы есеп беруі сұралды. Оның есебі 1798 жылдың маусымында Парламент қабылдаған Беверли және Бармстон дренажы туралы заңның негізі болды. Чапман жобаның инженері болып тағайындалды, оның құны 115 000 фунт стерлинг болатын, және өзеннің батысында су тасқынынан қорғау және дренаж қамтамасыз етілді. Жобаға 23 миль (37 км) су ағызу каналдарын салу және өзеннің 20 миліне (32 км) бөгеттер салу кірді. Халл қаласында шығыс шлюзі салынды, ал дренаж Беверли Бек қоса алғанда, он бір су жолының астынан тоннельдер арқылы өтті. Дренаж үстінен жолдарды өткізу үшін 27 көпір салынды, ал жоба 1810 жылы аяқталды.

Өзен өткелдері

Халл өзенін кесіп өтетін Халл аймағында бірнеше көпір бар. Олардың егжей-тегжейі төмендегі кестеде көрсетілген, солтүстіктен бастап оңтүстікке қарай өзен сағасына дейін.

Жаңа Халл көпірі, Беверли 1974 жыл А1035 Тиктон айналма жолын алып жүретін бекітілген, жалпақ палубалы бетон көпір.

Халл көпірі, Беверли 1976 жыл Тиктон айналма жолы ашылғаннан кейін 1913 жылы салынған болаттан жасалған жылжымалы көпірдің орнына орнатылған табан көпірі.

Гровхилл көпірі, Беверли 1953 жыл Ennerdale Link айналма жолын аяқтады, оның құрылысы 1992 жылы басталды, өзен арқылы өту бастапқыда туннель болуды көздеді. 1994 жылы жер жағдайына байланысты қиындықтар туындағандықтан, туннельдің жұмысы тоқтатылды. Оның орнына Рендел Палмер мен Тритонның Stoneferry-де орнатылған көпірлерге негізделген көпірлері пайдаланылды. Жұмыс Халл айналасындағы жолдардың кеңірек схемасының бөлігі болды, бұл Беверли Оңтүстік-Батыс айналма жолынан (A1079) кемежайларға (Хедон жолы арқылы) жақсырақ кіруді қамтамасыз етеді. Жаңа көпір екі баспалдақ көпір болды, олардың әрқайсысы 250 тонна көпір палубалары мен жалпы салмағы 800 тонна, соның ішінде 600 тонна теңгерім.

Саттон жолының көпірі 1939 жыл Шерцер типті жылжымалы көпір. Кливленд Бридж және Инженерлік Компаниясы салған, сәнді арт-деко / нео-грузин стиліне сай жұмыс үйлері бар.

Stoneferry көпірі 1988–91 жыл Жеке баспалдақ көпірлер, әр бағыт үшін бірден, 105 фут (32 м) жапырақтары бар. Жобалаушы - Рендел Палмер және Тритон, құрылысшы - Цементация. 1905 жылы салынған айналмалы көпірдің орнына және бұрынғы паром, бастапқыда осы жерде форд болған деп ойланады.

Хулл көпірі 1885 жыл Болаттан жасалған бұрандалы күпір. 1994 жылы ІІ дәрежелі тізімге енгізілген. 1885 жылы Халл және Барнсли темір жолы салған, әлі күнге дейін жүк пойыздарымен пайдаланылады.

Уилмингтон Свинг Бридж 1907 жыл Солтүстік Шығыс темір жолы салған ІІ дәрежелі теміржолдың Свинг Бриджі. Ол 1907 жылы 7 мамырда ашылып, 1853 жылғы көпірдің орнын ауыстырды. Темір жол 1968 жылы тоқтатылды, ал қазір ол жаяу жүргіншілер мен велосипед жолы ретінде қолданылады.

Скулькойтс көпірі 1874 жыл Скулькойтс көпірі, құйылған темірден жасалған шайқалатын көпір, 1875 жылы ашылды. Көпір шығыс жағалауда 8 метрлік тұрақты арақашықтықтан және 34 метрлік арқалықтан жасалған, 56 метрлік (17 метр) өзен арақашықтығынан тұратын тепе-теңдікті айналмалы арақашықтықтан тұрады. Жобалаушы: Дж. Фокс аудандық инженер, көпірді Дарластонның көпір және шатырлар компаниясы салды. Жалпы құны 18 000 фунт стерлинг болды. 1994 жылы ІІ дәрежелі тізімге енгізілген. Екі бұрышты көпір. Көпір, көпіршік шеберлерінің үйі, қоршаулар мен шамдар 1994 жылы ІІ дәрежелі болып саналды. Ол 1994 жылы тұрақты түрде көтерілді, өйткені құрылымы көлік тасымалдауға тым әлсіз болды, ал толық жөндеу құны 5 миллион фунт стерлинг деп бағаланды. 2018 жылы Банкси бұл көпірге барып, Халлдың Мәдениет қаласы ретінде өткен жылды құрметіне граффити қалдырды. Скотт көшесіндегі көпір 2020 жылы жойылған.

Солтүстік көпір 1928–32 жыл Бұл жерде 1541 жылдан бері көпір (қала қабырғаларының Солтүстік қақпасына жақын) болған, оған дейін паром болған. Бұл көпір бірнеше рет өзгертіліп, қайтадан салынып, кеңейтілді. 1925 жылы жаңа көпірдің жоспарлары ұсынылды; оның біреуі 275 000 фунт стерлингке бағаланды, 1870 жылғы көпірден шамамен солтүстікке қарай түзетілген жолмен. Көпір 1927 жылы 86 100 фунт стерлингке Widnes Foundry (1295) Ltd компаниясына тапсырылды, ол Scherzer дөңгелек көпір көпірі (немесе "Жүретін көпір көпірі") ретінде салынған. Көпір 1994 жылы ІІ дәрежелі болып саналды.

Драйпул көпірі 1961 жыл Шерцердің жылжымалы көпірінің түрі Баскуль көпірі. Бұрынғы айналмалы көпірдің орнына, сондай-ақ Драйпул көпірі немесе Солтхаус Лейн көпірі деп аталады, 1885 жылы санкцияланды, 1887 жылы құрылыс басталды және 1889 жылы ашылды, құны 18 550 фунт стерлинг болды, негізгі темірді Ж. Батлер және Ко, Лидстегі Стэннингли; өзен қабырғалары мен тәсілдері Халлдың Т. Б. Мэзер. Көпір гидравликалық қуатымен "Халл гидравликалық электр компаниясы" берген электрмен қамтамасыз етілді.

Scale Lane Footbridge 2011–13 жыл Scale Lane (батыс) және Tower Street (шығыс) арасындағы жаяу жүргіншілер айналмалы көпірі. Ренато Бенедеттидің сыйлық иеленген дизайны. 2010 жылдың соңында ашылуы жоспарланған, 2000 жылдардың соңындағы дағдарыстың салдарынан қаржыландыру агенттіктерінің таратылуына байланысты кешіктірілді, негізгі аралық орнату 2012 жылдың 25 ақпанында басталды. Көпір 2013 жылдың маусым айында ресми түрде ашылды.

Myton Sвинг Бридж 1981 жыл Асимметриялық кабельдік тіреулі қоробкалы болаттан жасалған айналмалы көпір, A63 Garrison Road жолында, Оңтүстік көпір жойылды 1865–1944 жыл Ақы төленетін көпір. Сондай-ақ "Ха'пенни көпірі" деп белгілі, ол жаңа салынған Виктория докқа жақсырақ қол жеткізу үшін салынған. 1934 жылы жабылды. Blackfriargate және Humber Street арасында орналасқан айналмалы көпір (қазіргі Myton көпірі мен Tidal Barrier арасында). Инженер - Джон Хоукшоу, мердігер - Генри Грисселл (Regent's Canal Ironworks Co.).

Millennium Bridge 2001 жыл The Deep-ке қол жеткізуді қамтамасыз ететін жаяу жүргіншілер айналмалы көпірі, 102 фут (31 м) аралықпен.

Қазіргі Драйпул көпірін W. Morris, Халл қалалық инженеры жобалаған, ол Халлда салынған. Бұрынғы құйылған темірден жасалған айналмалы көпір, 1888 жылы ашылған, 16 фут (5 м) ені бар тас жолымен тым тар болды. Ол 1959 жылдың мамыр айында жабылды, осылайша оны бұзып, Моррис жасаған жаңа көпірді 1961 жылдың наурыз айында ашуға болады. Скотт көшесіндегі көпір бірте-бірте нашарлап, оның болашағын анықтау үшін 1986 жылы халыққа кеңес берілді. Сол кезде көпірді пайдаланатын көліктерге 10 тонна салмақ шегі қойылды, өйткені оның құрылымдық жағдайы нашар болды. Оның болашағына қатысты үш ұсыныс жасалды. Бұл оны жабылып, бұзу, шамамен 1,6 миллион фунт стерлингке жөндеу және бұрылысты жою үшін басқа бағытта жаңа көпір салу, құны 2 миллион фунт стерлинг. Бұл әрекеттердің ешқайсысы жасалмады, өйткені көпірдің жапырақтары 1994 жылы көтерілді және содан бері көтеріліп тұр. 2007 жылы көпірді жұмыс істеткен гидравликалық соққылардың екеуін сақтау туралы мәселе қарастырылды, құрылымды бұзу жоспарлау кезінде. Халл гидравликалық электр компаниясы 1872 жылы құрылған, ал 1876 жылға қарай Машелл көшесіндегі сорғы станциясын пайдалануға берді. Бұл Веллингтон көшесінен Скулькойтс көпіріне дейін суды жоғары қысымды желіге жеткізді және көпір құрылысы кезінде, соның ішінде машиналарды қуаттау үшін жергілікті өнеркәсіптерде қолданылды. Электр компаниясы 1940 жылдары жабылып, Халл қаласын әлемдегі қоғамдық қуат тарату жүйесіне ие болған алғашқы қала етті. Ennerdale Link жолының жобасында өзеннің астынан туннель салу көзделген. Алғашқы зерттеулер өзен төселінің аллювийінің астында шағыл тасты саз қабаты бар екенін, ал саздың астында әктас сулы қабаты бар екенін көрсетті. Құрылыс жұмысы 1991 жылдың шілдесінде басталды. Шығыс жағалауда бөгет салынды, екі тесікті туннельге кіретін қазбалар қазылып біткен кезде өзен төселінде 6,6 фут (2 м) тесік пайда болды және бүкіл учаске суға батты. 3 айлық зерттеу нәтижесінде туннельді аяқтау және сулы қабаттың тұтастығын сақтау қиын екені анықталды. Жобаға шамамен 10 миллион фунт стерлинг жұмсалғанға қарамастан, ол тасталды және өзен екі көпірмен кесілді, ол 1997 жылдың сәуір айында ашылды. Жобаның құны бастапқы бюджеттен әлдеқайда артық, 30 миллион фунт стерлингке жетті, ал бастапқы бюджет 13 миллион фунт стерлинг болған. 1897 жылға дейін Гровхиллде паром болған, шығыс жағалауда Джозеф Скаррге тиесілі кеме жасаушылық болған. Оның жұмыскерлеріне кеме жасаушылыққа жетуге көмектесу үшін Скарр паромдық көпірді жобалап салды, ол оған 300 фунт стерлингке түсті. Ол үлкен тіктөртбұрышты понтоннан тұрды, үстіне қоршаулары бар көпір палубасы орнатылған. Екі бұрандалы бұрандалар палубаны понтонға қатысты көтеруге немесе түсіруге мүмкіндік берді, осылайша ол таядының күйіне қарамастан шамамен бірдей биіктікте қалды. Шығыс жағалауда Скарр өзгермелі биіктіктегі қондырғыны салса, батыс жағалаудағы қондырғыны Беверли кеңесі салды және ол бекітілген. Скарр мұнда да өзгермелі қондырғы салуды талап етті және...

Су сапасы

Қоршаған орта агенттігі Англиядағы өзен жүйелерінің су сапасын өлшейді. Әрқайсысына жалпы экологиялық жағдай беріледі, ол бес деңгейдің бірі болуы мүмкін: жоғары, жақсы, орташа, нашар және өте нашар. Бұл жағдайды анықтау үшін бірнеше компоненттер қолданылады, соның ішінде омыртқасыздардың, гүлді өсімдіктердің және балықтардың саны мен түрлеріне қарайтын биологиялық жағдай. Химиялық жағдай, әртүрлі химиялық заттардың концентрациясын белгілі қауіпсіз деңгейлермен салыстыратын, жақсы немесе қанағаттандырмайтын деп бағаланады. 2016 жылы Халл өзені жүйесінің су сапасы төмендегідей болды.

Бөлім | Экологиялық жағдай | Химиялық жағдай | Жалпы жағдай | Ұзындығы | Су жиналатын аймақ | Арна
------- | -------- | -------- | -------- | -------- | -------- | --------
жасанды | | | | 10,4 миль (17 км) | 35,90 шаршы миль (93 км²) |
| | | | | 4,2 миль (7 км) | 9,81 шаршы миль (25 км²) |
қатты өзгертілген | | | | 6,6 миль (11 км) | 1,72 шаршы миль (4 км²) |
қатты өзгертілген | | | | 4,2 миль (7 км) | 2,00 шаршы миль (5 км²) |
қатты өзгертілген | | | | 4,3 миль (7 км) | 5,87 шаршы миль (15 км²) |
жасанды | | | | 9,1 миль (15 км) | 9,34 шаршы миль (24 км²) |
қатты өзгертілген | | | | | |

Сапаның жақсы деңгейден төмен болу себептері канализациялық ағындылар мен арнаның физикалық өзгерістерін қамтиды.