Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық ақын Антонио Беккадели (13941471), Иль Панормита (поэтикалық формасы "Палермитан" дегенді білдіреді) - итальяндық ақын, канондық заңгер, ғалым, дипломат және хроникашы. Ол әдетте латын тілінде жазған. Палермода туған ол Сицилия саясатында белсенді рөл атқарған саудагер Энрико ди Ваннино Бекаделлидің үлкен ұлы болды. Ол әкесіне бизнесімен көмектесіп, гуманистік зерттеулерге құлшыныспен толығады.
Italian poet
Antonio Beccadelli (1394–1471), called Il Panormita (poetic form meaning "The Palermitan"), was an Italian poet, canon lawyer, scholar, diplomat, and chronicler. He generally wrote in Latin. Born in Palermo, he was the eldest son of the merchant Enrico di Vannino Beccadelli, who had played an active role in Sicilian politics, serving as Praetor of Palermo in 1393. He helped his father with his business until he became consumed with enthusiasm for humanistic studies.
Саяхат
Бекаделли көптеген итальян қалаларына саяхаттап, Падуадағы Гаспарино да Барициццаның шәкірті болды. 1419 жылы ол Флоренцияда қысқа уақыт тұрды, содан кейін юриспруденция мамандығын алу үшін Сиенаға барды. Ол Болоньяға жалғастырып, 1427 жылдың тамызына дейін сонда қалды. Ол Флоренцияға оралып, содан кейін Римге кетті, ол 1428 жылға дейін сонда қалды. 1429 жылы Генуяға сапар шегеді. Ол Павиядағы Филиппо Мария Висконти отбасының қонағы болды (1430-1433), онда ол оқуын аяқтап, Висконтилердің сарайына кірді. Ол өзін филологиялық зерттеулерге, әсіресе Плауттың дәстүріне арнады.
Beccadelli traveled to numerous Italian cities, and became a student of Gasparino da Barizizza in Padua. In 1419 he had stayed for a short time in Florence, and then travelled to Siena in order to study jurisprudence. He continued to Bologna and remained there until August 1427. He returned to Florence, and then left for Rome, where he stayed until 1428. In 1429, he journeyed to Genoa. He became a guest of the Filippo Maria Visconti family at Pavia (1430–1433), where he completed his studies and entered the court of the Visconti. He would dedicate himself to philological studies, in particular to the tradition of Plautus.
Беккадели мен король Альфонсо
1434 жылы Неаполде Арагонның Альфонсо V-нің қызметінде болды. Альфонсо өнердің үлкен қамқоршысы болды, және осы қалада Беккаделли Porticus Antoniana академиясын құрды, кейіннен Джованни Понтаноның есімімен Accademia Pontaniana деп аталды. Неапольде Беккадели Понтаномен жақын достыққа кірісіп, жас ғалымды король Альфонсоның корольдік кеңсесіне таныстырды. Бекадели мен Альфонсо мәдениетті қатты жақсы көретін, ал Бекадели Альфонсоның патшалық мансабының өзгерісі кезінде бірге жүрді. 1435 жылы Альфонсо Милан герцогы Филиппо Мария Висконтидің тұтқынына түскенде, Альфонсо Миланның Неаполде арагондықтардың жеңісіне кедергі жасамауды қалайтынын түсіндіріп, оны тұтқынға алған адамды босатуға көндірді. Бекаделли Миландық соттың бұрынғы байланысымен бұл келіссөздерде рөл атқарды. Альфонсо 1408 жылы Вальядолиде Мария де Кастильяға (14011458; Кастилияның Хуан II-нің қарындасы) айттырылған; неке 1415 жылы Валенсияда өтті. Олар балалы болмады. Неапольде Альфонсо Лукреция д'Алагно есімді ақсүйек отбасынан шыққан әйелге ғашық болды, ол Неапольдің сарайының патшайымы ретінде қызмет етті және әсерлі муза болды. Бекаделли оған латын тіліндегі мына сөздермен құрмет көрсетті: Quantum rex proceres, quantum Sol sdera vincit, / tantum Campānas superat Lucrētia nymphas. Бекаделидің өзі екі рет үйленгені белгілі. Альфонсоның өлімінен кейін Бекадели Арагонның тажына жақын болып қалды және Неапольдің Фердинанд I-іне қызмет етті. Альфонсо Бекаделиге өз ұлы мен мұрагері туралы білім беруді сеніп тапсырған. Бекаделли 1471 жылы қаңтарда Неаполде қайтыс болды.
In 1434, he entered the service of Alfonso V of Aragon at Naples. Alfonso was a great patron of the arts, and in this city Beccadelli founded the academy Porticus Antoniana, later known as the Accademia Pontaniana, after Giovanni Pontano. In Naples, Beccadelli began a close friendship with Pontano, and introduced the young scholar to the royal chancery of King Alfonso. Beccadelli and Alfonso shared a great love of culture, and Beccadelli accompanied Alfonso during the vicissitudes of the king's career. When Alfonso became a prisoner in the hands of Filippo Maria Visconti, Duke of Milan, in 1435, Alfonso persuaded his captor to let him go by making it plain that it was the interest of Milan not to prevent the victory of the Aragonese party in Naples. Beccadelli, with his former connection to the Milanese court, played a role in these negotiations. Alfonso had been betrothed to María de Castilla (1401–1458; sister of Juan II of Castile) in Valladolid in 1408; the marriage was celebrated in Valencia during 1415. They failed to produce children. At Naples, Alfonso fell in love with a woman of noble family named Lucrezia d'Alagno, who served as a de facto queen at the Neapolitan court as well as an inspiring muse. Beccadelli paid tribute to her with these Latin words: Quantum rex proceres, quantum Sol sȳdera vincit, / tantum Campānas superat Lucrētia nymphas. It is known that Beccadelli himself was married twice. After Alfonso's death, Beccadelli remained close to the Crown of Aragon, and served Ferdinand I of Naples. Alfonso had entrusted Beccadelli with the instruction of his son and successor. Beccadelli died in January 1471 at Naples.
Гермафродитус
Беккаделли өзінің әдепсіз шедеврі Гермафродитус (1425), сегіздеген латын эпиграммаларының жинағы, Катулл мен Марциалдың, сондай-ақ Приапеяның шығармаларының шексіз эротикасын еске салады. Бұл еңбек ғалымдардың мақтауына ие болды, бірақ кейіннен христиан апологеттері оны әдепсіз деп айыптап, айыптап кетті. Бұл шығарманы мадақтағандардың арасында Гуарино да Верона да бар, ол Беккаделлиді ежелгі сицилиялық жазушы Теокриттің поэтикалық ұрпағы деп атады. Бекаделлидің сыншыларына теолог Антонио да Ро (13951447) кірді, ол Миландағы францискан, Антонио Панорматаға қарсы Филиппий (1431/32) жазды. Панормата Роны әдепсіз қорлаумен мазақтайтын өлеңдер жазған, бірақ ол тек өз жұмысын ғана емес, өмірін және моральдық ұстанымын да қорғауға мәжбүр болды. Ро Бекаделлидің сицилиялық тегі, ортодоксальдық және жыныстық табуларды қолдану туралы айыптау арқылы беделін түсірді және қорлады.
Beccadelli is most famous for his bawdy masterpiece Hermaphroditus (1425), a collection of eighty one Latin epigrams, which evoke the unfettered eroticism of the works of Catullus and Martial, as well as of the Priapea. This work was greeted with acclaim by scholars but subsequently condemned and censured as obscene by Christian apologists. Amongst those who praised this work was Guarino da Verona, who called Beccadelli a poetic scion of the Sicilian writer of antiquity, Theocritus. Beccadelli's critics included the theologian Antonio da Rho (1395–1447), a Franciscan from Milan, who would write a Philippic against Antonio Panormita (1431/32). Panormita had written invective poetry ridiculing Rho with obscene insults, but he would have to defend not only his work but also his life and morals. Rho discredited and vilified Beccadelli by making allegations about the poet's Sicilian background, orthodoxy, and practice of sexual taboos.
Панормата сарайы
Неаполдегі Панормата сарайы оған тиесілі. Ол XV ғасырдың екінші жартысында сәулетші Джован Филиппо де Адинольфоның басшылығымен салынған және XVII ғасырдың соңында Джакомо Капече Галеотаға сатылды.
The Palazzo del Panormita, in Naples, belonged to him. It was built in the second half of the fifteenth century under the direction of the architect Giovan Filippo de Adinolfo, and sold at the end of the seventeenth century to Giacomo Capece Galeota.