Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Godbout v Longueuil (City of), [1997] 3 S. C. R. 844 - Канада Жоғарғы Сотының басты шешімі, онда Сот Лонгюйль қаласының барлық тұрақты қызметкерлерінің муниципалитет ішінде тұруы керек деген талабын Квебектің адам құқықтары мен бостандықтары туралы жарғысына қайшы келеді деп тапты.
Godbout v Longueuil (City of), [1997] 3 S. C. R. 844 is a leading Supreme Court of Canada decision where the Court found that the city of Longueuil' requirement that all permanent employees of the city must reside within the municipality was in violation of the Quebec Charter of Human Rights and Freedoms
Өмірбаян
Мишель Годбут Лонгьюи полициясына диспетчер болып жұмысқа қабылданды. Жұмыс орнында ол қалада тұратынын және қаладан тыс жерге көшіп кетсе, жұмысынан хабарсыз босатылатынын мәлімдеген. Алғашында ол қалада тұрды, бірақ көп ұзамай жақын маңдағы Шамбли қаласынан үй сатып алды. Ол қайтадан қоныс аударудан бас тартқан соң, жұмыстан шығарылды. Квебектің Жоғарғы сотында тараптар негізінен бұл жағдайда Квебектің Адам құқықтары мен бостандықтары туралы хартиясы мен Канаданың Құқықтар мен бостандықтар туралы хартиясы қолданыла ма деген мәселе бойынша дау қозғады. Сот төрешісі Турмель еңбек шарты жұмыс беруші (осы жағдайда Лунгейль қаласы) мен жұмысшының арасындағы жеке құқық мәселесі болғандықтан, жарғылар қолданылмайды, өйткені жарғылар берген құқықтан азаматтық құқық бойынша келісім-шартпен бас тартуға болады.
Michèle Godbout was hired as a dispatcher for the Longueuil police force. As part of her employment she was required to sign a declaration that she would reside within the city and if she were to move outside of the city her employment would be terminated without notice. Initially she had lived within the city but soon bought a house in the nearby town of Chambly. When she refused to move back in she was fired. Before the Superior Court of Quebec, the parties argued primarily as to whether the Quebec Charter of Human Rights and Freedoms and the Canadian Charter of Rights and Freedoms applied in this case. Judge Turmel ruled that because the employment contract constituted a matter of private law between an employer (here the city of Longueuil) and an employee, neither charters applied, in so far as such rights as granted by the charters can, under civil law be willingly waived by contract.
Соттың дәлелдеуі
Сот судьясы Ла Форест көпшілік пікірде Сот үшін жазып, резиденттік шектеу конституцияға қайшы деп тапты. Ла Форест тұрғылықты жерді таңдау Квебек жарғысының 5-бабында қорғалған "жеке өмір" мағынасына сәйкес келетінін анықтады. Ол қаланың құқық бұзушылықты Хартияның 9.1-бабы бойынша негіздемесі жоқ деп тапты, бұл құқықтардың қолданылу аясын шектеуді қарастырады. Ла Форест сонымен қатар Канада жарғысының муниципалитеттерге қолданылуы туралы мәселені қарастырды. Ол олардың мемлекеттік мекемелер болғандай әрекет еткенін анықтады. Ол муниципалитеттер сайланған лауазымды адамдармен басқарылатындығын және халық алдында есеп беретінін, олардың салық жинау және провинциялық үкіметтен алынған заңдар шығару өкілеттігі бар екенін атап өтті. Қалалық округтің тұрғылықты жері туралы талапты мемлекеттік емес, тек жеке еңбек шарты деп қарастырған жағдайда, Ла Форест судьясы, мемлекеттік деп аталған орган, жарғыдағы жауапкершіліктен қашу үшін түрлі-түсті құрылғыларды пайдалана алмайды немесе іс-шараларды ұйымдастыра алмайды деп тапты. Сонымен қатар, Ла Форест Канада жарғысының 7-бабына сәйкес заңның жарамдылығын қарастырды. Ол 7-бөлімде жеке адамның өз үйін таңдау құқығын қамтитын жеке басының дербестігін қорғау туралы айтылған. Алайда, Godbout бұл құқығынан ешқашан бас тартқан жоқ, тіпті жұмыс келісімшартына қол қою кезінде де, онда резиденттік шектеу жазылған. Ол сондай-ақ бұл шектеудің негізгі әділеттілік қағидаларына сәйкес келмейтінін, өйткені мұндай шектеудің болуы үшін ешқандай дәлелді себеп жоқ екенін анықтады. Ла Форест судьясының Канада жарғысына қатысты шешімі (оған Льюр Дубе және Маклачлин судьялары қосылды) басқа алты судья Квебек жарғысының бұзылғанын анықтағаннан кейін, 7-тармақтағы талапты қараудан бас тартқандықтан, заңдық күші жоқ.
Justice La Forest, writing for the Court in a plurality opinion, held that the restriction on residency was unconstitutional. La Forest found that the selection of a place of residence was within the meaning of "private life" which is protected under section 5 of the Quebec Charter. He held that the city could not justify the infringement under section 9.1 of the Charter, which allows for limitations on the scope of rights. La Forest also considered the question of whether the Canadian Charter applied to municipalities. He found that it did as they were government entities. He noted that municipalities were run by elected officials and were accountable to the public, they had the power to collect taxes, and they had the power to make laws which they derived from the provincial government. In addressing the municipality's argument that the residency requirement was merely a private employment contract and not a governmental function, La Forest J. found that once a body is labelled governmental, that body cannot use colourable devices or organize activities to avoid Charter responsibility. La Forest further considered the validity of the law under section 7 of the Canadian Charter. He identified section 7 as protecting personal autonomy which includes the choice of selecting one's home. At no time did Godbout waive that right, even in signing the employment contract that contained the residency restriction. He further found that the restriction did not conform to the principles of fundamental justice as there was no compelling reason to have such a restriction. Justice La Forest's decision on the Canadian Charter (joined by L’Heureux Dubé and McLachlin JJ.) does not have legal force, as the six other justices declined to consider the s.7 claim, after likewise finding that the Quebec Charter was violated.