Кіріспе

1573-1632 жж. - Англиялық дипломат және өнер жинаушы. Дэдли Карлтон, 1-ші виконт Дорчестер (1573-10 наурыз - 1632-15 ақпан) - ағылшын өнер жинаушысы, дипломат және Мемлекеттік хатшы.

Ерте өмір

Ол Брайтуэлл Болдуиннің Энтони Карлтонның екінші ұлы, Оксфордшир, және Джон Гудвиннің қызы Джойс Гудвиннің қызы, Букингемшир. Ол 1573 жылы 10 наурызда дүниеге келді, Вестминстер мектебінде және Оксфордтың Крайст-Черчінде білім алды. 1595 жылы А. А. Мектепті бітіргеннен кейін ол Остенде сэр Эдвард Норрейстің хатшысы болып жұмыс істеді. 1598 жылы ол сэр Эдвардтың немере інісі Фрэнсис Норрейске, Чарльз Говард, Ноттингемнің 1-конты бастаған Парижге дипломатиялық миссияға қатысты. 1603 жылы ол Париждегі елші Томас Пэрридің хатшысы болды, бірақ көп ұзамай сол қызметтен Нортумберлендтің 9-шы графы Генри Персидің үйіне ауысты. Карлтон 1604 жылы Сент-Мэуес парламентіне депутат ретінде оралды. Парламент мүшесі ретінде Карлтон 1604 жылғы "Апология" туралы пікірталаста сияқты танымал емес істерде сот желісінің қорғаушысы болды. Нортумберленд графына байланысты оның есімі 1605 жылы оқ-дәрі туралы заговормен байланысты болды. Карлтон 1605 жылдың қарашасында елден тыс болды; Фрэнсис Норрейс (қазір Беркшир графы) сол жылдың басында Мадридтегі елші болған Ноттингем графына Испанияға барды; және Карлтон онымен бірге болды. Норрейс үйге оралғанда Парижде ауырып қалды, ал Карлтон Парижде болған кезде, парламенттің астында оқ-дәрі сақталған сейфке іргелес жатқан заговоршылардың үйі 1604 жылы мамыр айында Томас Перси Карлтон мен Нортумберленд үйінің басқа мүшесінің аттарын пайдаланып, жалға алды. Қайтып оралуға шақырылған Карлтон бір айға қамауға алынды, бірақ Солсберидің 1-ші графы Роберт Сесилдің ықпалымен босатылды. Сесил Карлтонның қыркүйек айынан бастап Парижде ұсталғанын жақсы білетін, ол саяси одақтас болған Норрейске қатысты әрекеттерді егжей-тегжейлі баяндаған хаттардан. 1611 жылы Джакомо Кастельветроға инквизиция түрмесінен шығуға көмектесті. 1613 жылы ол Паоло Сарпиден корольге Конрад Ворстиустың теологиясы туралы баяндама жасауын тапсырды. Оның штабында Исаак Уэйк және Натаниел Брент болды, олар кейіннен Сарпидің Трент кеңесі туралы тарихын Лондонға жариялау үшін әкетті. Карлтонның дипломат ретінде кең ауқымды жалпы хат алмасуы болды, сондай-ақ Джордж Абботтан, Кентерберияның архиепискобынан, ағылшын опасыздары мен католиктердің мүмкін болатын түрленуі туралы хаттар болды. Ол үлкен желісі бар Сарпи сияқты интеллигенциямен ақпарат алмасты, ал неаполитандық заңгер Джакомо Антонио Марта сияқты хабаршыларды жалдады. Уолтер Коуптың жігерленуімен ол Карл, Йорк герцогы және Солсбери графына арналған өнер туындыларын іздеуді де бастады; Карлтон, Венециядағы өзінің алдыңғы адамы сэр Генри Уоттон сияқты, итальяндық эстетиканы және Гранд Турды Стюарттың жоғарғы қабығына тиімді түрде насихаттады және Карл I (содан кейін Йорк герцогы) және Уайтхолл тобының басқа мүшелері сатып алатын Венеция өнер туындыларын іздеді.

Біріккен провинциялардың елшісі

1615 жылы Карлтон елге оралып, келесі жылы Нидерланды елшісі болып тағайындалды. Англо-голландиялық қарым-қатынастар сыртқы саясаттың басты бөлігі болды және Карлтон оларды Амбойна қырғыны, екі ел арасындағы сауда даулары және Джеймс I Испаниямен одақтасуға ұмтылу арқылы жақсартты. Нидерландыдағы діни жағдай он екі жылдық бітім кезінде кальвинистік-арминийлік пікірталасқа ұшырап, ремонстранттар мен контрремонстранттардың арасындағы қақтығыстың түрін алған. Карлтон Контра-ремонстрант партизан болған Мэтью Слэйді хабаршы ретінде қолданды. Нассаулық Морис Контра-ремонстранттарды және кальвинистік ортодоксияны қолдады және барлық жеті провинцияда үстемдік үшін күресті, оған ремонстранттарды қолдаған Йохан ван Олденбарневельт қарсылық көрсетті. Карлтон өзі дәстүрлі Женева кальвинисі болған, ол да жік салатын қақтығысты одақтас әлсірету деп қараған. Ол Морис жағында болды және абат пен патшаның ойлауымен сәйкес, Дорт ұлттық Синодына үгіт берді. Оның Баланс ісіне (Карлтонды сынға алған ремонстранттық памфлет) қоғамдық араласуы діни қақтығыстың шешуші эскалациясын білдірді, бұл Контра-ремонстранттық істі күшейтті. Ол Абботтың таңдауына көмектескен британдық делегацияны оның туысы Джордж Карлтон басқарды. 1620 жылғы Пфальц науқанына дайындық басталғанда, Карлтон өзінің дипломатиялық бағытының үлкен шектеулерін және өзінің ықпалын түсінді: Морис пен Джеймстің Фредерик V, Пфальц курфюрстына қатысты мүлдем басқа ниеттері болды, ол екі адамның немересі (келесіде күйеу баласы) болды. Мауриц, қарапайым сөзбен айтқанда, Германияның шекарасында испандықтарды байлап, соғысқа қатысуға қуанышты болды, ал Джеймс бейбітшілікке ұмтылды. Фредерик Мористің Богемияның тажын алуға деген тілегін орындады, Ақ тау шайқасында қатты жеңілді және Отыз жылдық соғысты бастады және Палацтанды жоғалтты. 1621 жылы Фредерик пен оның патшайымы Богемияның Елизаветасы Карлтонның Гаагадағы үйіне бас сауғалады. 1625 жылы Карлтон Букингемнің 1-ші герцогы Джордж Вильерспен бірге Англияға оралды және үйдің вице-камерлар және жеке кеңесші болды.

Екі палатада да

Көп ұзамай ол Габсбургтер әулетіне қарсы лига құру үшін Гугеноттарға қолдау көрсету үшін Францияға барып, сәтсіз сәттілікке жеткен. 1626 жылы оралғанда ол Парламент назарын, ол Гастингс үшін сайланған, Бэкингемге шабуылға толығымен айналысқан. Карлтон өзінің қамқоршысын қорғауға тырысты және патшаның корольдік артықшылықтарын жүзеге асыруын қолдады. 12 мамырда ол патшаға ескерту жасады, егер ол "жаңа кеңестерге" құлақ асса. Оның бұдан әрі мансабындағы мансабы мамыр айында Имбер Корт барон Карлтон ретінде оның жұртына көтерілуімен қысқарды. Роджер Мейнваринг туралы пікірталаста ол патша ренжіген жағдайда шағымданған кітапты өртеп жіберуге болмайды деген пікір айтты. Көп ұзамай ол Гаагаға тағы бір миссияға жіберілді, қайтып оралғаннан кейін 1628 жылы шілдеде Дорчестер виконты болды. Ол Букингем мен Контарини арасындағы Франциямен бейбітшілік орнату жөніндегі конференцияларды Букингемнің Ла-Рошельге баруы жоспарланған, бірақ герцогті өлтірудің алдын алған кешінде белсенді болды.

Жеке ереже

1628 жылдың желтоқсан айында Дорчестерді мемлекеттік хатшы етіп тағайындады, бұл оны Карл I-нің жеке билігінің жетекші тұлғасына айналдырды. Ол тиімді бюрократ сэр Джон Коукпен жұмыс істеді, ол қағаз жұмысының шебері болды, бірақ қасақана сыртқы келіссөздерден шеттетілді. Дорчестер сыртқы саясат мәселелеріне толық жауапкершілікке ие болды. Ол 1632 жылы 15 ақпанда қайтыс болды және Вестминстер абатлығында жерленді.

Хат-хабар

Оның сақталған хаттары 1610-1628 жылдардағы сыртқы істердің барлық тарихын қамтиды. Оның Гаагадағы елші ретіндегі хаттарын, 1616 жылдың қаңтарынан 1620 жылдың желтоқсанына дейін, алғаш рет Филип Йорк редакциялады, 1757 жылы; оның Гаагадағы 1627 жылғы хат-хабарларын сэр Томас Филлипс 1841 жылы; басқа хаттар 17 ғасырдағы хаттар жинағында басылған. Оның тұрақты тілшісі Джон Чемберлен 1597 жылдан бастап 1628 жылы өмірінің соңына дейін Карлтонмен бірге болды. Джон Хейлз Карлтонның Дорт Синодының іс-шаралары туралы баяндау үшін жұмысқа алынды, ал хат-хабар 1659 жылы жарияланды. Карлтон мен Чемберлен ақыл-ой шеңберіне жататын, оның ішінде Томас Аллен, дәрігер Уильям Джент, Уильям Гилберт және Марк Ридли. Карлтонның хаттары, атап айтқанда, сол кезеңдегі меценаттық желілер туралы ақпараттың негізгі көзі болып саналады. Карлтонның отбасылық байланысы Генри Савил 1622 жылы қайтыс болғаннан кейін, Итон колледжінің провасты лауазымы бос қалды, Карлтон өзінің атынан лауазымға үлкен қызығушылық танытты (ол 1614 жылы Чемберленге қызығушылығын білдірді). Ол дін қызметкеріне арналған еді, бірақ Савил - жай адам. Томас Мюррей проваст болды, бірақ ол 1623 жылы қайтыс болды. Бэкингем соңғы сөзді айтуға тиіс еді, ал испандық матч араласты; Карлтон Богемияның Елизаветасының игілігі бойынша ханшайымдық картаны ойнады, бірақ номинация бәріне тегін болды. Мюррейдің жесірі жеті баланы асырау үшін біраз уақыт провост болды; Роберт Айтун, деген аңыз бар, онымен үйленуі мүмкін. Карлтон Бэкингемге Йорк Хаусқа арналған мәрмәр түтіндік берді, ал оның әріптесі Уоттон суреттер берді. Ақырында, 1624 жылы бұл лауазым Букингемнен нақты уәдемен және шапанын рингке салып, тағы бір дипломат Уильям Бекхерді қанағаттандыру үшін манипуляцияланатын заң кеңселерінің қайталануына ие болған Воттонға өтті.

Отбасы

Карлтон 1607 жылы қарашада жесір қалған Анна, леди Тредуэй (туған есімі Геррард), Джордж Геррард пен Маргарет Дакрстың қызымен үйленді. Маргарет екінші күйеуі ретінде Генри Савилге үйленді. 1627 жылы Анна қайтыс болып, тірі бала қалдырмады. Содан кейін ол 1630 жылы Пол Бейнингтің жесірі Анне (Glemham) 1-ші виконт Бейнингке және сэр Генри Глемхем мен леди Энн Саквиллдің қызыға үйленді; ол 1639 жылы қайтыс болды, ал олардың жалғыз баласы жас қайтыс болды. Дорчестер виконтінің атағы онымен бірге қайтыс болды. Оның мұрагерлері ағасы Джорджтың ұлдары болды: сэр Джон Карлтон, 1-ші баронт және Джонның жарты ағасы сэр Дадли Карлтон.