Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1573-1632 жж. - Англиялық дипломат және өнер жинаушы. Дэдли Карлтон, 1-ші виконт Дорчестер (1573-10 наурыз - 1632-15 ақпан) - ағылшын өнер жинаушысы, дипломат және Мемлекеттік хатшы.
English diplomat and art collector (1573–1632)
Dudley Carleton, 1st Viscount Dorchester (10 March 1573 – 15 February 1632) was an English art collector, diplomat and Secretary of State.
Ерте өмір
Ол Брайтуэлл Болдуиннің Энтони Карлтонның екінші ұлы, Оксфордшир, және Джон Гудвиннің қызы Джойс Гудвиннің қызы, Букингемшир. Ол 1573 жылы 10 наурызда дүниеге келді, Вестминстер мектебінде және Оксфордтың Крайст-Черчінде білім алды. 1595 жылы А. А. Мектепті бітіргеннен кейін ол Остенде сэр Эдвард Норрейстің хатшысы болып жұмыс істеді. 1598 жылы ол сэр Эдвардтың немере інісі Фрэнсис Норрейске, Чарльз Говард, Ноттингемнің 1-конты бастаған Парижге дипломатиялық миссияға қатысты. 1603 жылы ол Париждегі елші Томас Пэрридің хатшысы болды, бірақ көп ұзамай сол қызметтен Нортумберлендтің 9-шы графы Генри Персидің үйіне ауысты. Карлтон 1604 жылы Сент-Мэуес парламентіне депутат ретінде оралды. Парламент мүшесі ретінде Карлтон 1604 жылғы "Апология" туралы пікірталаста сияқты танымал емес істерде сот желісінің қорғаушысы болды. Нортумберленд графына байланысты оның есімі 1605 жылы оқ-дәрі туралы заговормен байланысты болды. Карлтон 1605 жылдың қарашасында елден тыс болды; Фрэнсис Норрейс (қазір Беркшир графы) сол жылдың басында Мадридтегі елші болған Ноттингем графына Испанияға барды; және Карлтон онымен бірге болды. Норрейс үйге оралғанда Парижде ауырып қалды, ал Карлтон Парижде болған кезде, парламенттің астында оқ-дәрі сақталған сейфке іргелес жатқан заговоршылардың үйі 1604 жылы мамыр айында Томас Перси Карлтон мен Нортумберленд үйінің басқа мүшесінің аттарын пайдаланып, жалға алды. Қайтып оралуға шақырылған Карлтон бір айға қамауға алынды, бірақ Солсберидің 1-ші графы Роберт Сесилдің ықпалымен босатылды. Сесил Карлтонның қыркүйек айынан бастап Парижде ұсталғанын жақсы білетін, ол саяси одақтас болған Норрейске қатысты әрекеттерді егжей-тегжейлі баяндаған хаттардан. 1611 жылы Джакомо Кастельветроға инквизиция түрмесінен шығуға көмектесті. 1613 жылы ол Паоло Сарпиден корольге Конрад Ворстиустың теологиясы туралы баяндама жасауын тапсырды. Оның штабында Исаак Уэйк және Натаниел Брент болды, олар кейіннен Сарпидің Трент кеңесі туралы тарихын Лондонға жариялау үшін әкетті. Карлтонның дипломат ретінде кең ауқымды жалпы хат алмасуы болды, сондай-ақ Джордж Абботтан, Кентерберияның архиепискобынан, ағылшын опасыздары мен католиктердің мүмкін болатын түрленуі туралы хаттар болды. Ол үлкен желісі бар Сарпи сияқты интеллигенциямен ақпарат алмасты, ал неаполитандық заңгер Джакомо Антонио Марта сияқты хабаршыларды жалдады. Уолтер Коуптың жігерленуімен ол Карл, Йорк герцогы және Солсбери графына арналған өнер туындыларын іздеуді де бастады; Карлтон, Венециядағы өзінің алдыңғы адамы сэр Генри Уоттон сияқты, итальяндық эстетиканы және Гранд Турды Стюарттың жоғарғы қабығына тиімді түрде насихаттады және Карл I (содан кейін Йорк герцогы) және Уайтхолл тобының басқа мүшелері сатып алатын Венеция өнер туындыларын іздеді.
He was the second son of Anthony Carleton of Brightwell Baldwin, Oxfordshire, and of Joyce Goodwin, daughter of John Goodwin of Winchendon, Buckinghamshire. He was born on 10 March 1573, and educated at Westminster School and Christ Church, Oxford, where he graduated B. A, in 1595, M. A. in 1600. After graduating he took employment with Sir Edward Norreys at Ostend, as secretary. In 1598 he attended Francis Norreys, nephew of Sir Edward, on a diplomatic mission to Paris led by Charles Howard, 1st Earl of Nottingham. In 1603 he became secretary to Thomas Parry, ambassador in Paris, but left the position shortly, for one in the household of Henry Percy, 9th Earl of Northumberland. Carleton was returned to the parliament of 1604 as member for St Mawes. As a parliamentarian, Carleton was an apologist for the court line in unpopular causes, as in the debate over the "Apology" of 1604. Through his connection with the Earl of Northumberland, his name was associated with the Gunpowder Plot in 1605. Carleton was out of the country in November 1605; Francis Norreys (by now Earl of Berkshire) had gone to Spain earlier in the year with the Earl of Nottingham who was Ambassador in Madrid; and Carleton had accompanied him. Norreys fell ill in Paris on the journey home, and Carleton was in Paris when it was discovered that the plotters' house, adjacent to the vault that had contained the gunpowder under Parliament, had been sublet, by Thomas Percy in May 1604, by using the names of Carleton and another member of the Northumberland household. Summoned to return, Carleton was detained for a month, but was released through the influence of Robert Cecil, 1st Earl of Salisbury. Cecil in fact knew well enough that Carleton had been held up in Paris from September, from letters detailing the treatment of Norreys who was a political ally. he also helped Giacomo Castelvetro out the Inquisition's prison in 1611. For the king he commissioned in 1613 a report from Paolo Sarpi on the theology of Conrad Vorstius. On his staff were Isaac Wake, and Nathaniel Brent who would later smuggle Sarpi's history of the Council of Trent out for publication in London. Carleton as a diplomat had a wide general correspondence, as well as letters from George Abbot, the Archbishop of Canterbury, concerned with English apostates and possible conversions of Catholics. He exchanged information with intelligencers such as Sarpi who had a large network, and recruited informants, such as the Neapolitan jurist Giacomo Antonio Marta. Encouraged by Walter Cope, he began also to look for works of art for Charles, Duke of York and the Earl of Salisbury; Carleton, like his predecessor in Venice Sir Henry Wotton, effectively promoted Italian aesthetics and the Grand Tour to the Stuart upper crust and looked for Venetian works of art that might be acquired by Charles I (then Duke of York) and other members of the Whitehall Group.
Біріккен провинциялардың елшісі
1615 жылы Карлтон елге оралып, келесі жылы Нидерланды елшісі болып тағайындалды. Англо-голландиялық қарым-қатынастар сыртқы саясаттың басты бөлігі болды және Карлтон оларды Амбойна қырғыны, екі ел арасындағы сауда даулары және Джеймс I Испаниямен одақтасуға ұмтылу арқылы жақсартты. Нидерландыдағы діни жағдай он екі жылдық бітім кезінде кальвинистік-арминийлік пікірталасқа ұшырап, ремонстранттар мен контрремонстранттардың арасындағы қақтығыстың түрін алған. Карлтон Контра-ремонстрант партизан болған Мэтью Слэйді хабаршы ретінде қолданды. Нассаулық Морис Контра-ремонстранттарды және кальвинистік ортодоксияны қолдады және барлық жеті провинцияда үстемдік үшін күресті, оған ремонстранттарды қолдаған Йохан ван Олденбарневельт қарсылық көрсетті. Карлтон өзі дәстүрлі Женева кальвинисі болған, ол да жік салатын қақтығысты одақтас әлсірету деп қараған. Ол Морис жағында болды және абат пен патшаның ойлауымен сәйкес, Дорт ұлттық Синодына үгіт берді. Оның Баланс ісіне (Карлтонды сынға алған ремонстранттық памфлет) қоғамдық араласуы діни қақтығыстың шешуші эскалациясын білдірді, бұл Контра-ремонстранттық істі күшейтті. Ол Абботтың таңдауына көмектескен британдық делегацияны оның туысы Джордж Карлтон басқарды. 1620 жылғы Пфальц науқанына дайындық басталғанда, Карлтон өзінің дипломатиялық бағытының үлкен шектеулерін және өзінің ықпалын түсінді: Морис пен Джеймстің Фредерик V, Пфальц курфюрстына қатысты мүлдем басқа ниеттері болды, ол екі адамның немересі (келесіде күйеу баласы) болды. Мауриц, қарапайым сөзбен айтқанда, Германияның шекарасында испандықтарды байлап, соғысқа қатысуға қуанышты болды, ал Джеймс бейбітшілікке ұмтылды. Фредерик Мористің Богемияның тажын алуға деген тілегін орындады, Ақ тау шайқасында қатты жеңілді және Отыз жылдық соғысты бастады және Палацтанды жоғалтты. 1621 жылы Фредерик пен оның патшайымы Богемияның Елизаветасы Карлтонның Гаагадағы үйіне бас сауғалады. 1625 жылы Карлтон Букингемнің 1-ші герцогы Джордж Вильерспен бірге Англияға оралды және үйдің вице-камерлар және жеке кеңесші болды.
Carleton returned home in 1615, and next year was appointed ambassador to the Netherlands. Anglo Dutch relations were central to foreign policy and Carleton succeeded in improving these, through the Amboyna massacre, commercial disputes between the two countries, and the tendency of James I to seek alliance with Spain. The religious situation in the Netherlands had become fraught, during the Twelve Years' Truce, with the Calvinist–Arminian debate that had taken the form of a clash between Remonstrants and Counter Remonstrants. Carleton used Matthew Slade as informant, who was a Contra Remonstrant partisan. Maurice of Nassau supported the Contra Remonstrants and Calvinist orthodoxy, and was vying for dominance in all seven provinces, resisted by Johan van Oldenbarnevelt who backed the Remonstrants. Carleton was himself an orthodox Genevan Calvinist, who also saw the divisive quarrel as weakening an ally. He weighed in on Maurice's side, and in line with the thinking of Abbot and the king pressed for the national Synod of Dort. His public intervention in the affair of the Balance (a Remonstrant pamphlet criticizing Carleton) represented a crucial escalation of the religious conflict, which strengthened the Contra Remonstrant cause. A British delegation, which he helped to choose with Abbot, was led by George Carleton, a cousin. As the build up to the Palatinate campaign of 1620 began, Carleton realised the great limitations of the diplomatic line he had been pursuing and the influence he had: Maurice and James had quite different intentions concerning Frederick V, Elector Palatine, who was nephew (respectively son in law) to the two men. Maurice, in crude terms, was happy to have war over the border in Germany tying up the Spanish, while James wanted peace. Frederick did as Maurice wished in claiming the crown of Bohemia, was heavily defeated in the Battle of White Mountain and set off the Thirty Years' War, and lost the Palatinate. It was in Carleton's house at The Hague that Frederick and his queen Elizabeth of Bohemia took refuge in 1621. Carleton returned to England in 1625 with George Villiers, 1st Duke of Buckingham, and was made Vice Chamberlain of the Household and a privy councillor.
Екі палатада да
Көп ұзамай ол Габсбургтер әулетіне қарсы лига құру үшін Гугеноттарға қолдау көрсету үшін Францияға барып, сәтсіз сәттілікке жеткен. 1626 жылы оралғанда ол Парламент назарын, ол Гастингс үшін сайланған, Бэкингемге шабуылға толығымен айналысқан. Карлтон өзінің қамқоршысын қорғауға тырысты және патшаның корольдік артықшылықтарын жүзеге асыруын қолдады. 12 мамырда ол патшаға ескерту жасады, егер ол "жаңа кеңестерге" құлақ асса. Оның бұдан әрі мансабындағы мансабы мамыр айында Имбер Корт барон Карлтон ретінде оның жұртына көтерілуімен қысқарды. Роджер Мейнваринг туралы пікірталаста ол патша ренжіген жағдайда шағымданған кітапты өртеп жіберуге болмайды деген пікір айтты. Көп ұзамай ол Гаагаға тағы бір миссияға жіберілді, қайтып оралғаннан кейін 1628 жылы шілдеде Дорчестер виконты болды. Ол Букингем мен Контарини арасындағы Франциямен бейбітшілік орнату жөніндегі конференцияларды Букингемнің Ла-Рошельге баруы жоспарланған, бірақ герцогті өлтірудің алдын алған кешінде белсенді болды.
Shortly afterwards he took part in an abortive mission to France in favour of the Huguenots and to inspire a league against the House of Habsburg. On his return in 1626 he found the attention of Parliament, to which he had been elected for Hastings, completely occupied with the attack on Buckingham. Carleton endeavoured to defend his patron, and supported the king's exercise of royal prerogative. On 12 May he warned that the king if thwarted might follow "new counsels". His further career in the Commons was cut short by his elevation in May to the peerage as Baron Carleton of Imber Court. In the debate over Roger Maynwaring he put the argument that the book being complained of should not be burned, in case the king was offended. Shortly afterwards he was dispatched on another mission to The Hague, on return from which he was created Viscount Dorchester in July 1628. He was active in forwarding the conferences between Buckingham and Contarini for a peace with France on the eve of Buckingham's intended departure for La Rochelle, which was prevented by the Duke's assassination.
Жеке ереже
1628 жылдың желтоқсан айында Дорчестерді мемлекеттік хатшы етіп тағайындады, бұл оны Карл I-нің жеке билігінің жетекші тұлғасына айналдырды. Ол тиімді бюрократ сэр Джон Коукпен жұмыс істеді, ол қағаз жұмысының шебері болды, бірақ қасақана сыртқы келіссөздерден шеттетілді. Дорчестер сыртқы саясат мәселелеріне толық жауапкершілікке ие болды. Ол 1632 жылы 15 ақпанда қайтыс болды және Вестминстер абатлығында жерленді.
In December 1628 Dorchester was made principal Secretary of State, making him a leading figure of the Personal Rule of Charles I. He worked with the efficient bureaucrat Sir John Coke, a master of the paperwork but deliberately excluded from the more arcane foreign negotiations. Dorchester came to full responsibility for matters of foreign policy. He died on 15 February 1632, and was buried in Westminster Abbey.
Хат-хабар
Оның сақталған хаттары 1610-1628 жылдардағы сыртқы істердің барлық тарихын қамтиды. Оның Гаагадағы елші ретіндегі хаттарын, 1616 жылдың қаңтарынан 1620 жылдың желтоқсанына дейін, алғаш рет Филип Йорк редакциялады, 1757 жылы; оның Гаагадағы 1627 жылғы хат-хабарларын сэр Томас Филлипс 1841 жылы; басқа хаттар 17 ғасырдағы хаттар жинағында басылған. Оның тұрақты тілшісі Джон Чемберлен 1597 жылдан бастап 1628 жылы өмірінің соңына дейін Карлтонмен бірге болды. Джон Хейлз Карлтонның Дорт Синодының іс-шаралары туралы баяндау үшін жұмысқа алынды, ал хат-хабар 1659 жылы жарияланды. Карлтон мен Чемберлен ақыл-ой шеңберіне жататын, оның ішінде Томас Аллен, дәрігер Уильям Джент, Уильям Гилберт және Марк Ридли. Карлтонның хаттары, атап айтқанда, сол кезеңдегі меценаттық желілер туралы ақпараттың негізгі көзі болып саналады. Карлтонның отбасылық байланысы Генри Савил 1622 жылы қайтыс болғаннан кейін, Итон колледжінің провасты лауазымы бос қалды, Карлтон өзінің атынан лауазымға үлкен қызығушылық танытты (ол 1614 жылы Чемберленге қызығушылығын білдірді). Ол дін қызметкеріне арналған еді, бірақ Савил - жай адам. Томас Мюррей проваст болды, бірақ ол 1623 жылы қайтыс болды. Бэкингем соңғы сөзді айтуға тиіс еді, ал испандық матч араласты; Карлтон Богемияның Елизаветасының игілігі бойынша ханшайымдық картаны ойнады, бірақ номинация бәріне тегін болды. Мюррейдің жесірі жеті баланы асырау үшін біраз уақыт провост болды; Роберт Айтун, деген аңыз бар, онымен үйленуі мүмкін. Карлтон Бэкингемге Йорк Хаусқа арналған мәрмәр түтіндік берді, ал оның әріптесі Уоттон суреттер берді. Ақырында, 1624 жылы бұл лауазым Букингемнен нақты уәдемен және шапанын рингке салып, тағы бір дипломат Уильям Бекхерді қанағаттандыру үшін манипуляцияланатын заң кеңселерінің қайталануына ие болған Воттонға өтті.
His surviving letters cover practically the whole history of foreign affairs in the period 1610–1628. His letters as ambassador at The Hague, January 1616 to December 1620, were first edited by Philip Yorke, in 1757; his correspondence from The Hague in 1627 by Sir Thomas Phillipps in 1841; other letters are printed in the letter collection Cabala from the 17th century, and in Thomas Birch's Court and Times of James I and Charles I, but most remained in manuscript among the state papers. His regular correspondent John Chamberlain kept up with Carleton from 1597 to the end of his life in 1628, and 452 of Chamberlain's letters survive. John Hales was employed by Carleton to report on the proceedings of the Synod of Dort, and the correspondence was published in 1659. Carleton and Chamberlain belonged to an intellectual circle including also Thomas Allen, the physician William Gent, William Gilbert and Mark Ridley. Carleton's letters are considered, in particular, a major source for information on the patronage networks of the period, in terms of their actual functioning. When Carleton's family connection Henry Savile died in 1622, leaving the position of Provost of Eton College vacant, Carleton took great interest in the post on his own behalf (he had expressed an interest to Chamberlain already in 1614). It was supposed to be for a cleric, but Savile was a layman. Thomas Murray became Provost; but he died in 1623. Buckingham would have the last word, and the Spanish match interfered; Carleton played the princess card of the favour of Elizabeth of Bohemia, but the nomination had become a free for all. Murray's widow had the provostship for while to help support seven children; Robert Aytoun, rumour had it, might marry her. Carleton gave Buckingham a marble chimney for York House, while his colleague Wotton gave pictures. In the end the post went to Wotton in 1624 who had reversions of legal offices that could be manipulated to satisfy William Becher, another diplomat with his hat in the ring, and with a definite promise from Buckingham.
Отбасы
Карлтон 1607 жылы қарашада жесір қалған Анна, леди Тредуэй (туған есімі Геррард), Джордж Геррард пен Маргарет Дакрстың қызымен үйленді. Маргарет екінші күйеуі ретінде Генри Савилге үйленді. 1627 жылы Анна қайтыс болып, тірі бала қалдырмады. Содан кейін ол 1630 жылы Пол Бейнингтің жесірі Анне (Glemham) 1-ші виконт Бейнингке және сэр Генри Глемхем мен леди Энн Саквиллдің қызыға үйленді; ол 1639 жылы қайтыс болды, ал олардың жалғыз баласы жас қайтыс болды. Дорчестер виконтінің атағы онымен бірге қайтыс болды. Оның мұрагерлері ағасы Джорджтың ұлдары болды: сэр Джон Карлтон, 1-ші баронт және Джонның жарты ағасы сэр Дадли Карлтон.
Carleton married in November 1607 the widowed Anne, Lady Tredway (née Gerrard), daughter of George Gerrard and Margaret Dacres, Margaret married Henry Savile as her second husband. Anne died in 1627, leaving no living children. He then married in 1630 Anne (née Glemham), widow of Paul Bayning, 1st Viscount Bayning, and daughter of Sir Henry Glemham and Lady Anne Sackville; she died in 1639, and their one child died young. The title Viscount Dorchester died with him. His heirs were the sons of his elder brother, George: Sir John Carleton, 1st Baronet and John's half brother Sir Dudley Carleton.