Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Банат - 1941 жылы Югославияны Осі державалары басып алғаннан кейін тарихи Банат аймағында құрылған саяси ұйым. Ол ресми түрде Белградтағы Германияның Ұлттық құтқарудың қуыршақ үкіметінің бақылауында болды, теориялық тұрғыдан Сербиядағы әскери қолбасшының бүкіл аумағына шектеулі билік иеленді, бірақ Банат ішіндегі барлық билік жергілікті этникалық немістердің (Volksdeutsche) қолында болды. Облыстық азаматтық комиссар және этностық неміс азшылығының басшысы Йозеф Лапп болды. 1944 жылы Осі күштерінің қуғындалуынан кейін, бұл неміс билігімен басқарылатын аймақ таратылды және оның аумағының көп бөлігі Воеводинаға, Сербияның жаңа Югославияның екі автономды провинцияларының біріне қосылды.
The Banat was a political entity established in 1941 after the occupation and partition of Yugoslavia by the Axis Powers in the historical Banat region. It was formally under the control of the German puppet Government of National Salvation in Belgrade, which theoretically had limited jurisdiction over all of the Territory of the Military Commander in Serbia, but all power within the Banat was in the hands of the local minority of ethnic Germans (Volksdeutsche). The regional civilian commissioner and head of the ethnic German minority was Josef Lapp. Following the ousting of Axis forces in 1944, this German ruled region was dissolved and most of its territory was included into Vojvodina, one of the two autonomous provinces of Serbia within the new SFR Yugoslavia.
Германияның болашақ жоспарлары
Жергілікті неміс халқы Германия үкіметіне Дунай мен Тиса аңғарларында үлкен неміс мемлекетін құруды талап етті, батыстағы Бачка және Сырмия аймақтары Югославияның ыдырауынан кейін Венгрия мен Хорватияға берілгеніне ренжіді. Олар Адольф Гитлерге бірнеше рет жеке өтініш жасағанына қарамастан, бұл мақсатта олардың өтініштері қабылданбады. Венгрия мен Румыния режимдерімен тығыз саяси байланыстарды сақтау мақсатында Берлин Бантты осы елдермен келіссөз жүргізу үшін ықтимал құн ретінде ұстап тұруды жөн көрді, олардың екеуі де аймақты аннексиялауға ұмтылды (сонымен қатар Ұлы Венгрия мен Ұлы Румынияны қараңыз). Бұл мақсат соғыстың кезінде Германия үкіметі тарапынан ресми түрде қолдау таппаған. Бұл Германияның Дунай алабындағы экономикалық маңызы зор аймақты, оның Совет Одағындағы бағындыруды күткен шығыс аумақтары үшін Германияның соғыс мақсаттарын ескере отырып, Германияның үстемдігін қамтамасыз ету үшін қажет деп саналды. Неміс жоспарлары стратегиялық орналасқан Белград қаласын "Райхтың бекініс қаласы" (Reichsfestung Belgrad) етіп қайта құруды талап етті, бұл тек немістер мекендейтін темір қақпаларды бақылауға алуды қамтамасыз ету үшін.
The local German population agitated for the German government to establish a large German state in the Danube and Tisza valleys, expressing annoyance that the Bačka and Syrmia regions in the west were awarded to Hungary and Croatia respectively after the collapse of Yugoslavia. In spite of repeated personal appeals to Adolf Hitler, they were rebuffed in this objective. In the interest of maintaining close political ties with the Hungarian and Romanian regimes Berlin preferred to retain the Banat as a potential bargaining chip with these countries, both of which desired to annex the area (see also Greater Hungary and Greater Romania). a goal never officially supported by the war time German government. This was believed necessary to ensure German dominion over the Danubian basin of Southeast Europe, an economically vital area in consideration of Germany's wartime goals for the eastern territories that it expected to conquer in the Soviet Union. German plans did call for re making the strategically located city of Belgrade as a "fortress city of the Reich" (Reichsfestung Belgrad) to ensure control over the Iron Gates, populated only by Germans.
Еврейлер мен ромаларға қарсы соғыс қылмыстары
Бұл аймақты неміс әскері басқаратын. Неміс Югославияны басып алып, басып алғаннан кейін дереу еврейлерге қарсы шараларды қабылдады. Зреньянин қаласының еврей халқы жиналып, Белградтың маңындағы Саджмиште концлагеріне жіберілді, онда олар өлтірілді. 1941 жылдың қыркүйегінде фашистікке қарсы сербтер мен еврейлердің жаппай асылып өлтірілуі болды. Сондай-ақ, еврейлер жұмыс батальондарына қосылып, неміс оккупациялық билігі үшін мәжбүрлі жұмыс істеуге мәжбүр болды. 1942 жылдың тамызында неміс билігі бұл аймақты "юденрайн" деп жариялады, яғни "жұрттан тазаланды". 1941 және 1944 жылдар аралығында Банат ауданындағы Джабука ауылының маңындағы Стратиште ауылында 10 000-нан астам сербтер (негізінен НДХ-дан келгендер), еврейлер мен ромаларды неміс күштері өлтірді.
The region was ruled by the German army. The Germans instituted anti Jewish measures immediately after the German invasion and occupation of Yugoslavia. The Jewish population of the city of Zrenjanin was rounded up and sent to the Sajmište concentration camp near Belgrade where they were executed. In September 1941, there was a mass hanging of anti fascist Serb and Jewish civilians. Jews were also forced into labor battalions to do forced work for the German occupation authorities. In August 1942, German officials announced that the area was judenrein, i. e. "clean of Jews". Between 1941 and 1944, at a Stratište locality near Jabuka village in Banat, more than 10,000 Serbs (who were mainly from NDH), Jews and Roma were killed by German forces.
СС дивизиясы Принц-Евген
Нацистер Югославияны басып алғаннан кейін Югославия немістерінен 7-ші СС еріктілер тау дивизиясы Принц Евгений құрылды. Дивизияның негізгі құрамын банаттан шыққан этникалық немістер құраған, олардың көпшілігі бұрынғы офицерлер мен корольдік югослав армиясының немесе тіпті Габсбург армиясының офицерлері болған. Дивизияның өзегі СС-тің бақылауындағы Қорғау күшінен немесе Сербиядағы әскери қолбасшының аумағынан Volksdeutsche құралған Selbstschutz-тен құрылды. "Фолькс-Германияның алғашқы шұғылданғаннан кейін ерікті жауынгерлер азайды, ал жаңа бөлім дивизия мөлшеріне жетпеді. Сондықтан 1941 жылдың тамызында СС ерікті түрде әрекет етуден бас тартып, Белградтағы СС сотының оң шешімінен кейін Сербия банатындағы барлық фольксгермандарға міндетті әскери міндеттілік жүктеді, бұл рейхтік емес немістер үшін бірінші рет болды ". Нәтижесінде Сербиядағы әскери командирдің аумағынан 21 500-ден астам этникалық немістер Вафен СС-ге шақырылды. Принц-Евгений дивизиясының штабы Банат аймағындағы Панчево қаласында орналасқан. Дивизия 1942 жылдың сәуір мен қазан айлары аралығында құрылды және оған румындық Volksdeutsche SS Gruppenfuehrer және Waffen SS генерал-лейтенанты Артур Флепс басшылық етті. 1941 жылдың 31 желтоқсанына қарай дивизия 21 102 адамнан құралған. Принц-Юген СС дивизиясы бұрынғы Югославияның барлық жеріне югослав партизандарын жою үшін жіберілді, бірақ көп жағдайда сәтсіз болды. Бұл жорықтар кезінде ол бейкүнә югославтық азаматтарға қарсы өкімдер мен зұлымдықтар үшін атақты болды. Бөлім Нюрнберг соғыс қылмыстары бойынша сот процесінде Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде тұтқындар мен азаматтарға қарсы зұлымдық жасады деп ресми түрде айыпталды.
After the Nazi occupation of Yugoslavia had been established, the 7th SS Volunteer Mountain Division Prinz Eugen was formed from Yugoslav Germans (Volksdeutsche). The backbone of the division was made up of ethnic Germans from Banat itself, many of whom had been former officers and NCOs in either the Royal Yugoslav Army or even the Habsburg army. The core of the Division was made up of the SS controlled Protection Force or Selbstschutz consisting of Volksdeutsche from the Territory of the Military Commander in Serbia. "After the initial rush of Volksdeutsche to join, voluntary enlistments tapered off, and the new unit did not reach division size. Therefore, in August 1941, the SS discarded the voluntary approach, and after a favourable judgement from the SS court in Belgrade, imposed a mandatory military obligation on all Volksdeutsche in Serbia Banat, the first of its kind for non Reich Germans." Consequently, over 21,500 ethnic Germans from the Territory of the Military Commander in Serbia were conscripted into the Waffen SS. The staff of the Prinz Eugen Division was based in the city of Pančevo in Banat. The division was formed between April and October, 1942 and was commanded by the Romanian Volksdeutsche SS Gruppenfuehrer and General lieutenant of the Waffen SS, Artur Phleps. By December 31, 1941, the division was made up of 21,102 men. The Prinz Eugen SS Division was deployed throughout the former Yugoslavia to put down the Yugoslav Partisans, but was largely unsuccessful. During the campaigns it became infamous for reprisals and atrocities against innocent Yugoslav civilians. The division was formally accused of committing atrocities against POWs and civilians during World War II at the Nuremberg War Crimes Trials.
Этникалық немістердің соғыстан кейінгі тағдыры
Соғыс аяқталғаннан кейін партизандар әсіресе қазіргі Воеводина аймағында этникалық немістерді өлтірді. Ауылдар жермен-жексен етіліп, тұрғындары өлтірілді немесе концлагерлерге айдалды, онда көп адам аштықтан немесе аурудан қайтыс болды. Титоның партизандық қозғалысының уақытша үкіметі AVNOJ (Югославияның Ұлттық азаттық үшін антифашистік кеңес) болды. 1944 жылы 21 қарашада Белградта өткен отырысында Югославияда тұратын этностық немістердің барлық мүлкі тәркіленсін деп қаулы етті. Олардың Югославия азаматтығы алып тасталды, олар енді азаматтық құқықтардан айырылды және халық жауы деп жарияланды. Бұл ережеден ұлттық азаттық қозғалысына қатысқан этнос немістері және "Швабиш" "Германия мәдениет одағы" сияқты неміс этнос қоғамының мүшелері еместер де босатылды. Соғысқа дейінгі Югославияда тұратын шамамен 524 000 немістердің 370 000-ға жуығы соғыс соңғы күндері Германияға қашып кетті немесе кейін Югославия үкіметі оларды қуып жіберді (бір кезде, 1946 жылдың қаңтарында Югославия үкіметі АҚШ әскери билігінен осы этностық немістерді Германияның американдық оккупациялық аймағына ауыстыруға рұқсат сұрады, бірақ ол берілмеді). Олардың 30 - 40 мыңы Югославияның концлагерьінен және еңбек лагерінен қашып шықты, көбінесе биліктің қолдауымен, көбісі Венгрияға немесе Румынияға кетті. Венгрияға кеткендер кейін Австрияға немесе Германияға қашып кетті немесе шығарылды, ал Румынияға қашып кеткендер, кем дегенде уақытша, Румынияның Банатындағы Швабия қауымдастықтарында қалды. Шамамен 55000 адам концлагерлерде қайтыс болды, тағы 31000 адам неміс қарулы күштерінде қызмет етіп қайтыс болды, 31000 адам жоғалып кетті, көбісі өліп қалған, тағы 37000 адам әлі де хабарсыз. Осылайша соғыс құрбандары мен содан кейінгі этникалық тазалау мен өлтірулер соғыс алдындағы неміс халқының шамамен 30% құраған. Сербияның 2002 жылғы санағында Сербияда 3901 неміс, оның ішінде Воеводина провинциясында 3154 адам тіркелген. 2007 жылдың желтоқсанында олар Нови-Садта өздерінің азшылық кеңесін құрды, оған олар 3000 сайлаушының қолтаңбасымен құқылы болды. Президент Андреас Бигермайер кеңес мүлкін қайтаруға, жаппай қабірлер мен лагерьлерді белгілеуге баса назар аударатынын мәлімдеді. Ол Сербияда қалған Дунай швабтарының жалпы санын және олардың ұрпақтарын 5000-8000 деп бағалады. 2007 жылы Банат Швабиясы ұлттық кеңес құрды.
At the end of the war, in retribution, Partisan bands engaged in massacres of ethnic Germans, primarily in the area of present day Vojvodina. Villages were wiped out, with the inhabitants either killed or forced into concentration camps, where many died of hunger or disease. The provisional government of Tito’s Partisan movement was the AVNOJ (Anti Fascist Council for the National Liberation of Yugoslavia). In its meeting in Belgrade on November 21, 1944, it decreed that all property of ethnic Germans residing in Yugoslavia be confiscated. Their Yugoslav citizenship was revoked, they no longer had any civil rights, and they were declared enemies of the people. Exempted were those ethnic Germans who participated in the partisan national liberation movement, and those who were not members of German ethnic societies such as the “Schwäbisch–Deutsche Kulturbund", nor declared themselves to be members of the ethnic German community. Of the approximately 524,000 Germans living in pre war Yugoslavia, about 370,000 escaped to Germany in the last days of the War or were subsequently expelled by the Yugoslav Government (at one point, in January 1946, the Yugoslav Government requested the U. S. military authorities’ permission to transfer these ethnic Germans to the American occupied zone of Germany, but it was not granted). Of this number, 30,000 to 40,000 escaped from Yugoslav concentration and work camps, often with the connivance of the authorities, most going either to Hungary or Romania. Those who went to Hungary, later subsequently fled or were expelled to Austria or Germany, whereas those who fled to Romania generally remained, at least provisionally, in the Swabian communities in the Romanian Banat. About 55,000 people died in the concentration camps, another 31,000 died serving in the German armed forces, and about 31,000 disappeared, mostly likely dead, with another 37,000 still unaccounted for. Thus the total victims of the war and subsequent ethnic cleansing and killings comprised about 30% of the pre war German population. The Serbian census from 2002 records 3,901 Germans in Serbia, of which 3,154 in the province of Vojvodina. In December 2007 they formed their own minority council in Novi Sad, which they were entitled to with 3,000 voter signatures. The president, Andreas Biegermeier, stated that the council will focus on property restitution, and marking of mass graves and camp sites. He estimated the total number of remaining Danube Swabians in Serbia and their descents at 5,000–8,000. In 2007 Banat Schwabians formed a national council.