Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын актрисасы және театр менеджері Мари Эффи Уилтон, Леди Банкрофт (1836-1921) - ағылшын актрисасы және театр менеджері. Ол 1867 жылдың желтоқсанында Сквайр Банкрофтпен үйленгеннен кейін, оның тегін қабылдағанға дейін сахнада Мари Уилтон ретінде пайда болды. Банкрофт пен оның күйеуі Виктория дәуіріндегі театрдың дамуында маңызды рөл атқарды. Олар Лондон театрларында инновациялық пьесаларды ұсынды, олар алдымен Уэльс принсі театрында, кейіннен Хеймаркет театрында.
English actress and theatre manager
Marie Effie Wilton, Lady Bancroft (1836–1921) was an English actress and theatre manager. She appeared onstage as Marie Wilton until after her marriage in December 1867 to Squire Bancroft, when she adopted his last name. Bancroft and her husband were important in the development of Victorian era theatre through their presentation of innovative plays at the London theatres that they managed, first the Prince of Wales's Theatre and later the Haymarket Theatre.
Өмір және мансап
Банкрофт Донкастерде дүниеге келді және бала кезінде актер болған ата-анасымен сахнада өнер көрсетті. Оның туған күні 1839 жылы деп айтылса да, ол 1836 жылы дүниеге келген; ол 1842 жылы 14 мамырда Норвич театрында 6 жасында 120 жолдық өлеңді жадынан айтып берді. (Өзінің өмірбаянында Банкрофт өзінің жасынан бір жыл алып тастап, "Бес жасымда мен Коллинстің "Ауызша күйзелістерге арналған әнін" оқыдым" деп мәлімдеді.) Оның алғашқы рөлдерінің бірі - Макбеттегі Флианс (1846). Ол Лондонға 15 қыркүйекте 1856 жылы Лицей театрында "Белфегор" спектакльіндегі Генри рөлінде дебют жасады.
Bancroft was born at Doncaster, and as a child appeared on the stage with her parents, who were both actors. Although her birth date is usually given as 1839, in fact she was born in 1836; she appeared as a 6 year old at the Norwich Theatre on 14 May 1842, reciting a 120 line poem from memory. (In her autobiography Bancroft characteristically took a year off her age, claiming "At the age of five I recited Collins's Ode to the Passions".) Among her early parts was that of Fleance in Macbeth (1846). She made her London début on 15 September 1856, at the Lyceum Theatre, as the boy Henri in Belphegor, playing the same night in Perdita; or, the Royal Milkmaid.
Уэльс принсі театры (186580)
1865 жылы сәуірде ол Генри Байронмен бірлесіп, Уэльс принсі театрының менеджментін бастады. Үйленер алдындағы екі маусым бойы театрды жалғыз өзі басқарыпты. Ол өзінің басты кейіпкері ретінде Сквайр Банкрофтті таңдады, оны ол Ливерпульде біраз бұрын кездестірді және 1867 жылдың желтоқсанында үйленді. Оның ұлы Чарльз Эдвард Уилтон (туған 1863) анасының Банкрофтпен некелесуінен кейін өзінің атын Банкрофтқа өзгертті. Олардың ұлдары Джордж Луиза Плейделл Банкрофт (1869 жылы туған) және Артур Гамильтон Банкрофт (1870 жылы туған және қайтыс болған) болды. Уэльс принсі Т. В. Робертсонның "Қоғам" (1865), "Біздің" (1866), "Каста" (1867), "Ойын" (1868), "Мектеп" (1869) және "М. П". (1870) сериялы табысты комедияларымен танымал болды. Банкрофт осы шығармаларда әйелдердің басты рөлдерін ойнайтын, оның күйеуі басты еркек рөлді ойнайтын. Робертсон мен Бэнкрофттер бірге "шоп-шоп комедиясы" немесе "шарап-салат драмасы" деп аталатын драманың жаңа түрін бастаған деп саналады, онда актерлер сахнада шай ішу немесе кітап оқу сияқты табиғи мінез-құлықтарды орындайды. Банкрофттер Робертсонға драмаларды режиссерлік бақылаудың бұрын-соңды болмаған мөлшерін берді, бұл бүгінгі күні театрдағы режиссерлердің билігін институционализациялаудың негізгі қадамы болды. Банкрофттар сонымен қатар Люция Элизабет Вестрис 1830 жылдары Олимпиада театрында алғаш рет қолданған "қораптар жиынтығын" сәнді ету үшін жауапты болды. Бұл сахнадағы бөлмелер сахнаның еденіндегі дивандармен, перделермен, орындықтармен және кілемдермен киінді. Олар актерлеріне жалақы мен киім-кешек те беріп отырды. Сондай-ақ, Банкрофттер театрдың дизайнын өзгертіп, көрермендердің көбейіп бара жатқан дәрежелерін арттырды: "Сәхнә маңындағы арзан орындықтар, көрермендердің ең шуақтылары отыратын орындықтар жайлы төсенішпен жабдықталған орындықтарға ауыстырылды, ал жолдарға кілемдер салынды, ал шұңқырлар дүкендері деп аталды". Банкрофттер Уэльс принсі театрында шығарған басқа да пьесалар: "Там-Кэтс" (1868), "Скандал мектебі" (1874), "Сүйіктілер" (1874), "Викариат" (1877) және "Дипломатия" (1878, Викториен Сардуның "Дора" драмасының бейімделуі). Банкрофт ерлі-зайыптылар өздерінің театрында бірқатар танымал актерлерді таныстырды, олардың ішінде Hare, Coghlan, Kendals және Ellen Terry. 1879 жылы ол өзінің сүйікті рөлін қайталады, Нэн Джон Болдуин Бакстоунның "Жақсы ештеңе үшін" фильмінде, В. С. Гилберттің "Сүйіктілері" фильмінде Дженни Норскотттың рөлін ойнады.
In April 1865, she began, in partnership with Henry Byron, the management of the Prince of Wales's Theatre. For two seasons before her marriage she managed the theatre alone. She secured as a leading actor Squire Bancroft, whom she had met shortly before in Liverpool and married in December 1867. Her son Charles Edward Wilton (born 1863) changed his name to Bancroft upon the marriage of his mother to Squire Bancroft. Their sons together were George Louise Pleydell Bancroft (born 1869) and Arthur Hamilton Bancroft (born and died 1870). The Prince of Wales's soon became noted for its series of successful comedies by T. W. Robertson, namely: Society (1865), Ours (1866), Caste (1867), Play (1868), School (1869) and M. P. (1870). Bancroft regularly took the principal female parts in these pieces, her husband playing the leading man. Together, Robertson and the Bancrofts are considered to have instigated a new form of drama known as 'drawing room comedy' or 'cup and saucer drama', in which actors perform natural behaviors onstage, such as drinking tea or reading books. The Bancrofts gave Robertson an unprecedented amount of directorial control over the plays, which was a key step to institutionalizing the power that directors wield in the theatre today. The Bancrofts were also responsible for making fashionable the 'box set', which Lucia Elizabeth Vestris had first used at the Olympic Theatre in the 1830s – this consisted of rooms on stage which were dressed with sofas, curtains, chairs, and carpets on the stage floor. They also provided their actors with salaries and wardrobes. Also, the Bancrofts redesigned their theatre to suit the increasingly upscale audience: "The cheap benches near the stage, where the rowdiest elements of the audience used to sit were replaced by comfortable padded seats, carpets were laid in the aisles, and the pit was renamed the stalls." Other plays that the Bancrofts produced at the Prince of Wales's Theatre were Tame Cats (1868), The School for Scandal (1874), Sweethearts (1874), The Vicarage (1877), and Diplomacy (1878, an adaptation of Victorien Sardou's Dora). Mr. and Mrs. Bancroft likewise presented at their theatre a number of prominent actors, among them Hare, Coghlan, the Kendals, and Ellen Terry. In 1879, she reprised a favourite role of hers, Nan, in John Baldwin Buckstone's Good for Nothing, in a mixed bill alongside W. S. Gilbert's Sweethearts, in which she played Jenny Northcott.
Кейінгі жылдар
1879 жылы Банкрофттер үлкен үйге, Хеймаркет театрына көшіп барды, онда театрды жаңартты және 1880 жылы ағылшын сахнасында электр жарығын алғаш рет қолданды. Олар 1885 жылы 20 шілдеде театр өндірісімен байлыққа қол жеткізгеннен кейін, екеуі де менеджмент қызметінен зейнеткерлікке шыққанға дейін қазіргі заманғы комедияны табысты ұсынуды жалғастырды. Содан кейін леди Банкрофт сахнаға сирек шығады. 1895 жылы оның үлкен ұлы, капитан Чарльз Банкрофт, Мэдж Кендал және Уильям Хантер Кендалдың қызы Маргарет Гримстонға үйленді. Кейіннен неке бұзылды.
In 1879, the Bancrofts moved to the Haymarket Theatre, a larger house, where they renovated the theatre and reportedly introduced he first use of the electric light on the English stage in 1880. They continued the successful presentation of modern comedy until both retired from management on 20 July 1885, having made a considerable fortune producing theatre. After that, Lady Bancroft rarely appeared onstage. In 1895, her eldest son, Captain Charles Bancroft married Margaret Grimston, a daughter of Dame Madge Kendal and William Hunter Kendal. The marriage was later annulled.
Жазбалар
Банкрофт 1903 жылы маусым айында Gramophone компаниясы үшін үш 10" дискі жазды. 1236 Суды ішу. 1237 Нейчердің баласы. 1238 а) Ұлдың философиясы; б) Махаббат.
Bancroft recorded three 10" discs for the Gramophone Company in June 1903. 1236 Drinking the waters. 1237 The Deutscher's baby. 1238 (a) A boy's philosophy; (b) Love.