Кіріспе

1986 жылғы Канада Жоғарғы Сотының R v Jones, [1986] 2 S. C. R. 284 ісі Канаданың Жоғарғы Сотының Канада Құқықтар және бостандықтар хартиясының 2 бөліміндегі (а) және 7-бөлімдегі жеке адамның қауіпсіздігі туралы шешімінің алғашқы шешімдері болып табылады.

Өмірбаян

Томас Джонс фундаменталистік шіркеудің пасторы еді, ол үш баласының мектепте білім алуын қаламады, керісінше, оларды шіркеудің жертөлесінде оқытты. Альбертаның мектеп туралы заңы барлық ата-аналардан балаларын мектепке жіберуді талап етеді, егер ата-ана олардың аккредиттелген жеке мектепке баратынын немесе үкімет үйдегі мектеп оқу бағдарламасын мақұлдағанын көрсете алмаса. Джонс мектептер туралы заңға сәйкес сабақтан қалумен айыпталды. Джонс өз балаларына білім беру үшін үкіметтен рұқсат алуды талап ететін ереже "өз балаларының білім алуына Құдай емес, үкіметтің соңғы билігі бар екенін мойындауын" қамтиды және осылайша 2-бапта көрсетілген дін бостандығына құқығына және 7-бапта қорғалған балаларының қалай білім алуына бақылау жасау құқығына қайшы келеді деп мәлімдеді.

Соттың дәлелдеуі

Көпшілікке қатысты судья Жерар Ла Форест бұл заң Жарғыға қайшы келмейтінін айтты. Ол Джонстың балаларына қатысты заңның бақылау дәрежесі абсолютті емес екенін анықтады. Бұл талап орынды болды және оны еркін және демократиялық қоғамда негіздеуге болатын зор мүдде қолдады. Куәландыру процедурасы ешқандай жағдайда әділетсіз немесе негізгі әділдік қағидаларына қайшы келмеді, сондықтан 7-бөлімді қолданған жоқ. Жоғарғы Сот Томас Джонсқа мектептің лицензиясын беру керек деген шешім шығарғанмен, провинциялық үкімет діни сенім үшін орынды жағдай жасау керек деген шешім шығарды. Соттың шешімі бойынша, провинция "арнайы жарғыда кепілдік берілген діни наным-сенімдерді барынша құрметтеу үшін, өзара бәсекелесетін мүдделерді мұқият және сезімтал түрде таразыға алуы керек", - деп шешті.