Кіріспе

Ламброттон - Шотландиядағы Килмурс барондығының ескі ауылы. Бұл ауыл сүт пен ірімшік өндірісімен және Айршир немесе Данлоп тұқымындағы ірі қара малмен танымал. Килморс Шығыс Айрширдің кеңес ауданында болса да, Ламброутон қазір Солтүстік Айрширде, бұл кеңестің аймағына Дрегхорн еншілес жердің тар саусағының бөлігі.

Атаудың шығу тегі

Ламброттон жері Дрегорн еншісінде. 14 ғасырда Ламрохтонның лаирді тіркелген. Орта атауының көптеген нұсқалары бар, мысалы, Ламбрухттон, Ламброхтон, Ламрохтаун (1544), Ламбрахтон, Ламбрахтон, Ламбрахтон (1332), Ламброхтон (1794), Ламбригтон, Ламбруктон (1672), Ламбрукттон (1669), Ламмерахтонхед (17451755), Ламбурхтон (1776), Ламбройхттон (1561), Ламбригтон және Ламбристоун. Атаудың "Mc" бөлігі алынып тасталды және Ламрохттон бірнеше аралық кезеңдерден өткеннен кейін Ламбругтон болды. "Ламброугтон" компаниясы құрылған бірнеше заманауи фермалар бар, атап айтқанда "Ламброугтон қаласының бас қаласы", "Шығыс Ламброугтон", "Батыс Ламброугтон" және "Орталық Ламброугтон". Тимоти Понттың 17 ғасырдың басында (16041608) суреттелген 'Кунгихамия' картасы, бірақ Джоан Блеудің 1654 жылғы атласына дейін жарияланбаған, онда 'Ламброхмилл', 'Ламброхтонның бас телімдері' және 'Ламброхтон B. (көпір?) ' жер атаулары көрсетілген. 1821 жылы Эйнсли Ламбригтон-энд пен Ламбригтон-ді Mid Lambroughton деп атады. Көптеген атаулар "Lamberton" сияқты "gh" -ге жұмсақ айтылады, алайда бастапқы шотландтық айтылуы "loch" -дегі "och" сияқты болуы мүмкін, сондықтан "Lambrochton" түпнұсқаға жақынырақ болады.

Каннингэмдер отбасының Ламброттонмен байланысы

Баронияның иегері бастапқыда күшті Де Морвилл отбасы болды. Де Морвиллдің вассалдарына феодалдық тұрғын үйлерді бөлу өте мұқият жүргізілді, шекаралар жүріп және тіркелді. Бұл кезде "тон" термині тұрғын үйдің орнына қосылды, бұл міндетті түрде қабырғамен немесе қоршаумен шектелген үлкен тас құрылысты білдірмейді. Бұл жерлер әскери иелікте болды, ал жер иелері әскери көмекке ие болды. Кейінгі жылдары әскери көмек қаржылай төлемге ауыстырылды. Робертсон Ламбруктонды Де Морвиллдің көптеген жерлерінің бірі ретінде жазған. Ертеректе жазылған жазбаларда аталған Ламброттон қазір Ламброттонның Таунхед деп аталатын фермасына қатысты болуы мүмкін. Понт 1604 жылы Ламброхтунның басты қожалығын жазған, ал "оңай" деген термин "иесі" немесе "иесі" үшін өсірілген үй фермасына қатысты болғандықтан, негізгі тұрғын үй осы жерде немесе осы жерде болған деп болжауға болады. Ламброутунның "орны" 1544 жылы аталады. Жер иелері мен шаруалар өздерінің жерлерін өздеріне тиесілі деп атайтын. Варнебальд/Вернебальд немесе Фландриядан шыққан Вернебальд - Шотландияның мұрагерлік констеблі Хью де Морвиллдің (1202 жылы қайтыс болған) вассалы. Олар екеуі де Шотландияға Камбриядағы Бург арқылы келген. Хью 1140 жылы Вернбальдқа Килморс барониясын берді, ал Ламброхтон осы грантта берілген жерлердің ең маңыздысы болды. Ламброхтон есімінің кез келген жеке контекстте қолданылуына ең алғашқы сілтеме Уильям де Ламбристоуннің 1280 жылы сэр Гилхрист Мордан Рональд Мурге Покелли (Покелли) жерлерін жеткізу туралы жарғыға куә болған көрінеді. Біз бұл Уильямның Каннингхэм болғанын білмейміз, алайда бізге 17 ғасырдың басында картограф және топограф Тимоти Понт Ламбруктунның "Гленкерннің Каннингхэмдерінің алдыңғыларының ең көне мұрасы" болғанын айтты. Кеннедидің мәліметінше, Ламброутон бас констебльнің немересі берген қалыңдықтың бір бөлігі болған. Килмаурс бароны Бустон, сондай-ақ Бовистон және Байтстон (қазіргі Бустон), Флерис (қазіргі Флоурс), Ламброугтон, Уирриг (қазіргі Уитриг) және бұрын Кухитридж, Саутвик немесе Саутхак (қазіргі Оңтүстік Хок) жерлерінен құралған. Оңтүстік Құйрық (бұрынғы Southeuck немесе Seurnbenck) Ноккентиберге жақын және барондықтың ішінде Ламброттонның жерінің бөлігі болды, бұл Ламброттонның жерлері бір уақытта өте үлкен болғандығын көрсетеді. Александр II (11981249) Килморс баронын Генри де Конигамға берді, содан кейін Кюнингхамның барлық жерлері Роберт Стюартқа, Уолтер ұлына (1321 жылға дейін) берілді. 1306 жылдан 1329 жылға дейін билік жүргізген Роберт Брюс өзінің адал қолдаушылары Каннингхэмдерге Lambrachton және Polquharne (одан әрі Polcarn) жерлерін баласыз қайтыс болған Ламброгтонның Хьюго де Куннингхэмге беру арқылы сыйлады. 1321 жылы король Ламбрахтон мен Гругердің жерлерін Килмордың Роберт де Коннингхэмге берді. Ол Шотландияның "Құқықтауышы" болды, ол аралықта, Кумин, Балиол, Брюс және басқалар Шотландияның тажы туралы дауласқан кезде. Роберт Стюарт, Албанның бірінші герцогы (Патша Роберт III-нің ағасы) кейіннен бұл жерлерді Роберт Кунингхэмге берді. 1413 жылы сэр Уильям де Куннингхэм Куннингхэм басшыларының 1484 жылдан кейін, Финлейстоун отбасылық орынға айналғаннан кейін, Килморс баронымен аз ғана байланысы болды. Сэр Уильям Каннингэм Килморс 1405 жылы сэр Роберт Деннистонның жалғыз мұрагері Маргарет Деннистонға үйленді. Жемқорлыққа Ренфруширдегі Деннистон және Финлейстоун барондықтары, Думбартонширдегі Кильмаронок жерлері және Думфриширдегі Гленкерн барондықтары кірді. 1616 жылы Килморс баронына тиесілі көптеген жер учаскелері Килморс ордасы мен басқа да иеліктермен бірге сатылды. 1632 жылы Александр Конингем Ламброттон мен Крамшоу Миллге ие болды; 1640 жылы Джон Конингем Лангмур жерлерінің бір бөлігін, мүмкін Ламброттонды қоса алғанда, жылына 200 фунт стерлинг бағалап, қалған бөлігін Стюарт Фергушилл 66 фунт стерлинг, 12 шиллинг және 10 пенске ие болды. 1667 жылы Ламбруттоннан Джон Кьюнингхэм мырза (кейін сэр Джон) Айрширдің он үш жабдықтау комиссарының бірі болды. Комиссия мүшелерінің негізгі мақсаты салықтарды тиімді жинауды ұйымдастыру болды. Олардың маңызы олардың феодалдық құқық ретінде емес, тікелей патша өкілеттігінен билік иеленуінде болды. Кейіннен олар білім беруді ұйымдастыру және жолдарды, көпірлерді және паромдарды бақылау рөлін атқарды. Олар 1890 жылы округтік кеңестермен алмастырылды, бірақ 1929 жылға дейін бірнеше артта қалған функциялармен өмір сүрді. және парламенттің бос стипендияларды осы приходтардағы шіркеулер ме�...

Ламброутон қаласының басшысы

Армстронгтың 1775 жылғы картасында Ламбертон, Понттың 17 ғасырдағы картасында Ламброхтон, 1807 жылғы Ароузсмит картасында Ламбертон, 1821 жылғы Эйнсли картасында Ламбригтоненд және, ақырында, 1829 жылғы Эйткеннің картасында Ламбертонның Таунхед, мырза Орр Эск. Ламброттонға сілтеме жасау сол есімді ескі фермамен шатастыруға ұқсайды, ол Шығыс Ламброттон салынған кезде тасталды. 1866 жылы Александр Орр эск. Ламброутон қаласындағы Таунхедтің иесі. Ескі Стюарттоннан Ирвинге дейінгі жол Ламброттондағы ғимараттар тобы арқылы өткен сияқты, ал енді ол жоқ, содан кейін оның бағыты 1760 жылдары автокөлік жолы салынғанда өзгерген болар еді. Шапелтоннан Килморсқа дейінгі жолға кіретін ескі кіреберіс қазір қолданылмайды, бірақ ол 1775 жылғы жолдың бастапқы бағытының бір бөлігін білдіруі мүмкін, ал ферма арқылы өтіп, Лей Кастлтон фермасының артында жүретін жолдың кейбір дәлелдері жер жағдайынан айқын көрінеді. Сонымен қатар, бір жол тораптан (қазіргі "Т" түріндегі қиылыстан) төменгі қабатқа жақын орналасқан және фермаға дейін жүгіріп, 1821 жылғы Эйнсли картасында көрсетілгендей. Орталық Ламбтан бір жолақ жүгірді. тікелей Таунхед-оф-Ламбқа дейін автокөлік жолы салынға дейін. Макнотт 1532 жылы Александр Лангмуир, 1603 жылы Джон, 1609 жылы Александр және оның алғашқы әйелі Изабел (туған есімі Лангмюре) мен қызы Изабелмен бірге иелерін емес, иелерін береді. Оның екінші әйелі Джанет Тод болды. 1666 жылы бізде Александр Лангмюр, Джон Лангмюр 1710 жылы, Александр 1721 жылы, Джон Лангмюр 1730 жылы және Габриэль Лангмюр 1730 жылы, төмендегідей, меншік иесі болған. 1762 жылы Александр Лонгмуир сонда тұратын, ал 1794 жылы Александр Лонгмуир Шотландияның Ұлттық мұрағатында сақталған құжаттарда Ламброттонның "Поркшнері" деп аталды. Дрегхорн шіркеуінің жазбалары осы күндерді береді, өйткені отбасылық дәстүр бойынша шіркеу ақсақалдары болуға тиіс еді. Самюэлл Мурс Ламброутон 1709 жылы Джон Фолдс Кингсвелл Мьюрдан Чаплетуннан жер сатып алды, жалға алушы ретінде Томас Браун болды. Адам Мур есімді адам бұрын осы үйде тұрған. Ламброугтон (Ламброугтон) қалашығының өзі 1734 жылы Лонгмуирлерге өткен болуы керек, өйткені МакНотт бұл күні қазіргі Лангмуирдің Габриэль Лонгмуирдің фермасына ие болғанын жазған. 1811-1813 жылдары Александр Лонгмуирге меншік ие болды, оның әйелі Маргарет Ройд (Рид) болды. 1820 жылы Робертсон Ламбертонхедке жалға алу құны 118 фунт стерлинг береді, меншік иесі Уильям Орр, Эск. Lambroughton end Farm ескі Lambroughtonend фермасының "аяқ ізін" және кейбір іргетастық тастарды әлі күнге дейін талада (2010 жылы) көруге болады, қазір Lochrig Burn-ке дейін құбырмен жеткізілген кішкентай өрттің жанында.

Шығыс Ламброутон фермасы

1828 жылғы Томсонның картасында бұл ферма белгіленбеген, алайда 1829 жылғы Эйткеннің картасында ферманы "Ламбертон" деп атаған, алайда 1858 жылы атау Шығыс Ламброугтонға айналды, мүмкін, басқа фермалармен алауыздықты жою үшін, 6 дюймдік OS картасында көрсетілгендей. Шығыс Ламброттон 1895 жылғы ОС-да көрсетілген, бірақ аты аталмаған. Шығыс Ламброттон Понттың (1604) немесе Армстронгтың (1775) картасында белгіленбеген. Джеймс Найрн 1788 жылы 30 қазанда Стюартон қаласында шомылдыру рәсімінен өтті. Джеймс 1841 және 1851 жылғы санақтарда Шығыс Ламброттон қаласында өмір сүрді. Ол 1861 жылы 17 қазанда қайтыс болды. Некеге тұрып, балалы болғандығы туралы мәлімет жоқ. Жергілікті кейіпкердің ата-анасы, кәсіпкер, бу, трактор және ауыл шаруашылығы құралдарын сүйетін Фрэнк 'Роб Рой' Нилл үйленгеннен кейін қысқа уақыт бойы осы жерде тұрып, бір жылдан кейін Килморсқа көшіп барды. Фрэнктің әкесі трактор жүргізушісі болған, бұл туралы оның ұлының туу туралы куәлігі дәлелдейді. Мұнда Пикокбанк фермасының Дэви Смитінің әкесі дүниеге келген. Том мен Нэнси Форрест мырзалары алғаш салынған кезде Шығыс Ламброутон коттедждерінде тұрған. Форресттер Байр фермасына көшіп барды. Ферма үйі ақырында үш бөлек "пәтерлерге" бөлінді, олардың үш отбасысы МакНивен, Рей және Келли болды. Ғимарат қазіргі коттедждің кеңейтілуімен салынған сияқты, екінші қабатты құмтас емес, құмтаспен қосқан, мүмкін, қиратылған Ламброутон Энд фермасынан алынған. Көптеген өзгерістер бірнеше жабық есіктер мен терезелермен көрінеді.

Ламброх диірмені

Ламброх Миллдің болуы 1775 жылға дейін (Армстронг, масштабы 1 Майл) көрсетілген, алайда орналасуы өзенге жақын емес және егер Лохридж (бұрынғы Лохриг) күйдірісі диірмен тоғанын толтыру үшін пайдаланылмаса, онда сайт, мүмкін, Аник өзенінде болған. Бір кездері Лей Кастлтон Робертленд және жақында Лейншоу иелігінің бөлігі болды. Лаи Кастелтоннан Анник өзеніне дейін жақсы жол салынды. Бұл жолдың соңында орналасқан қоршаудың пішіні, тас үйінділерінің болуы және бәлкім, бөгет болған болуы мүмкін, бұл жерде диірмен болғандығын айқын көрсетеді. 1829 жылы Роберт Эйткеннің зерттеуі мен 1858 жылғы OS картасы осы жерде "қадам тастары" (ескі бөгет) мен жүз метрдей жоғарыда орналасқан ford көрсетеді. Өзеннің арғы жағында астықты сақтау орнын құрайтын ғимарат бар, ол жерге жеңіл кіруге болатын. Айткеннің карталарының бірінде осында, астық қоймасынан, Хай-Чэплтаунга дейінгі жол көрсетілген. Бұл жердегі егістікті аралау кезінде ешқандай тас табылмады, бұл ағаштан салынған ғимарат екенін көрсетеді. Қазіргі Ламброутон қалашығының кіреберісінің қасынан 1829 жылы тікелей ұнтаққа апаратын жол болған сияқты, Ламброутон қалашығынан екі жағынан да тікұшақпен. Бұл жолдың соңында астықты жеңіл түсіріп, ұнды жоғары көтере алатын. Бұл жол мен диірменге баратын жол 1897 жылы жарық көрген 1895 жылғы OS картасында анық көрсетілген. Лей Кастлтон диірменнің тұрағы мен фермасы болуы мүмкін, алайда 1828 жылға дейін картада атымен көрсетілмейді және ол 1829 жылы Эйткеннің картасынан жоғалып кеткен; 1775 жылғы картада ғимарат көрсетілген, бірақ ол өзеннен қашықта орналасқанға қарамастан, Милл деп аталады. "Милл" атауын Лей Кастлтонның диірменмен байланысы бар деп түсіндіруге болады, бірақ диірменнің тұрағы. 1779 жылғы Лэйншоудың егістік картасы көпірдің шығысындағы жер Лэмброутонға тиесілі екенін көрсетеді. Тирлаж дегеніміз - феодалдық заң, ол арқылы жер иелері өздерінің жерлерінде тұратын барлық шаруаларды астық тартуға мәжбүрлей алатын. Сондай-ақ, олар диірменнің жөндеу жұмыстарын, құдық пен бөгет-жағармайларды күтіп-ұстауды, сондай-ақ жаңа диірмен тастарын жерге жеткізуді де атқарды. 1779 жылы "Тирляж туралы заң" жойылып, көптеген диірмендер жұмыс істемейтін болды, өйткені бәсекелестік пен субсидияланбаған жұмыс шығындары өз зардабын тигізді. Бұл Томсонның 1828 жылғы картасында, Эйткеннің 1829 жылғы картасында немесе 1858 жылғы OS картасында диірменнің белгісі көрінбеуінің себебін түсіндіре алады. Килвингке жақын орналасқан Далгарвен терізауыты сияқты басқа терізауыттар, кездейсоқ, сенімді сумен қамтамасыз ету және инвестициялардың арқасында бүгінгі күнге дейін сақталып қалды. Далгарвен диірмені қазір мұражайға айналды. Аирширдегі соңғы қалпына келтірілмеген жұмыс істейтін диірмен - Бейт маңындағы Колдстрим, ол соңғы рет 1979 жылы жұмыс істеді; соңғы дәстүрлі Айршир диірменшісі Эндрю Смит болды.

Қабаттар фермасы

Айткеннің 1829 жылғы картасында немесе Армстронгтың 1775 жылғы картасында. Александр Орр мен оның әйелі Мэри Галт "Микл Полс" үйінде өмір сүрді, бұл туралы олардың Dreghorn шіркеуінің зиратындағы қабір тасында жазылған. 1784 жылы наурыз айында 73 жасында қайтыс болды. Отбасы Ламброутонның Таунхед оррларымен байланысты. Уильям Мейр және оның әйелі Джейн Ричмонд 19-шы ғасырдың аяғы мен 20-шы ғасырдың басында "Floors" фермасын жүргізді. Уильям 1908 жылы 24 наурызда 79 жасында, ал Джейн 1900 жылы 12 сәуірде 64 жасында қайтыс болды. Ұмытылған қайғылы оқиға - 18 айлық ұлы Уильям Уайли Мейрдің 1864 жылы 10 қыркүйекте Флорста кездейсоқ суға батып қалуы. Олардың барлығы Гленкерндегі Сент-Морс шіркеуінің бақшасында жерленген. 1897 жылғы ОС картасында Флорс қаласында екі тоған көрсетілген, бірі ферма жағындағы темір жол көпіріне апаратын беткейдің сол жағында орналасқан, ал екіншісі, кішірек, ферманың Титвуд жағындағы ғимараттардың жанында орналасқан. 1861 жылы Эглинтон қағаздарында жаңа қоралар және т.б. Еглинтон графының Флорс қаласында салған. Леди Констанс көмір кеніші фермадан темір жолдың арғы жағында орналасқан және жергілікті тұрғындар оны "Флоорс кеніші" деп атаған. Тағы бір Floors Farm 1941 жылы Рудольф Гесс өзінің Messerschmitt Bf 110 апатына ұшыраған Eaglesham-те табылды.

Алтон, Уайтриг және Хиллхед пен Краншоу фермалары

Кішкентай Алтон (Алтон 1788 жылы аяқталды 91 Коутхаус деген атау осы екі коттеджге Айткеннің 1829 жылғы картасында берілген. Котхаус - шаруа қожалығының жұмысшысына байланысты коттедж, кейіннен олар қарттар мен аурулар, әдетте жесірлер үшін үй ретінде пайдаланылды. Айтонның айтуынша, олардың "ішкі қабырғалары, терезелерінде түтін түтіктері немесе шынылары жоқ, және ылғалды қыш едендері шамамен 12 фут (4 м) шаршы. Тас құрғандар, қалаушылар, теміршілер, аяқ киім жасаушылар мен тоқымашылар кейде осы жалпы сипаттамадағы ғимараттарда тұратын. Олтон фермасы (1912 және 1923), сондай-ақ Олтон (1820), Олтон, Олтонтон, Ескі қала (1807) және Олдтон (1654 және 1775) сондықтан "ескі" деп аталған 17 ғасырдың басында және бұл аймақтағы алғашқы "қалалардың" бірі болуы мүмкін. Аллтан термині гаэль тілінде allt сөзінің кішіргізілуі, сондықтан кішкентай өзен, бұл жақсы сәйкес келеді. Алтонхед фермасы жақын жерде орналасқан. 1675 жылы сэр Джон Каннингхэм Барт. Эдинбургтегі дәріханашы Роберт Каннингхамға Олдтон, Лангмуир, Лангсид және Ламброхтун жерлерін берді. 1788-91 жылдардағы Эглинтон қонысының жоспарлары ферманың үстінде және шағын орманның астында Олтон заңының белгісі болып табылады. 1775 жылы Wheatrig, (бұрынғы Whatrig, Whiterig) -ден бір жол жүгірген, бұл 1775 жылы ауыл шаруашылығының жақсару кезеңінде көл сусыздалған деп болжайды. Бұл аймақтан үлкен көлемдегі суды алып кету үшін жер астынан өте үлкен канал салынды, бірақ оның бағыты жергілікті тұрғындарға белгісіз. Лохридж, Гарриер және Брэкенберн бұлақтары Алтон көпірінен бұрын қосылады. Мұндағы ескі көпір "Ескі қалаға" жақын орналасқандықтан, Понттың 1654 жылғы картасында белгіленген Ламброк көпірі болуы мүмкін.

Титвуд фермасы

Робби Бернстің ағасы Роберт Бернс Титвуд фермасында жұмыс істеді, кейін Стюарттонға көшіп барды және Лейк Киркке жерленді, онда Стюарттон әдеби қоғамы ұйымдастырған қоғамдық жазылым арқылы ескерткіш орнатылды. Ол Стюарттон-Лей шіркеуінің зиратын денені ұрлаушылардың әрекеттеріне қарсы қорғауға көмектескені белгілі. Титвуд (1828 жылы Тетвуд) сонымен қатар ауданның соңғы фермасы болды, ол ауыл шаруашылығы машиналарын жүргізу үшін жылқы диірменін қолданды.

Ақылы автомобиль жолдары мен кезеңдер

Дөңгелекті көліктер 17 ғасырдың соңына дейін аймақтағы шаруаларға таныс емес еді, ал бұған дейін жүктерді сүйрету үшін шлейхтер пайдаланылды. Дәнекерлеу таяғы - бұл дөңгелекті ағаш, ол біртүрлі адамдармен диірменнен диірменге дейін диірмен тасын айналдыратын ось ретінде қызмет етті. Генерал Ройдің Шотландияның әскери картасы (17451755) Ламброутон-Брей жолын Ирвиннен Глазгоға дейінгі "Пошта" жолының бөлігі ретінде белгілейді, сондықтан пошта онымен бірге жүргізілгендіктен оған белгілі бір маңыздылық береді. Осы Cunninghamhead-тен өтетін жол "1767 жылғы Ayr Roads Act" арқылы автокөлік жолы болып жасалды және мүмкіндікті пайдаланып, жолды бұрын өтетін Lambroughton Townhead-тен алыстатты. Құрылыс уақыты белгісіз, өйткені 1775 жылғы картада жаңа жол көрсетілмеген. Ең жақын жол ақысы оң жақта, өйткені жол Стьюарттоннан Килморсқа дейінгі жолмен қосылады. Бұл жерде ескі Лэйншоу Милл және Пикокбанк жол ақысы орналасқан. Бұл бүкіл Шотландияда болған сияқты, алайда Файф Айрширге қарағанда бақытты болды, өйткені тастар сақталып, соғыс аяқталғаннан кейін қайтадан орнына қойылды. Стуартонға қарай Кастлтоннан тыс оң жақтағы орманды қысқа бөлігі 1779 жылғы иемдену картасында және 1858 жылғы ОС-да Питер Брей немесе Питер отырғызу деп аталады. Петірдің кім екені белгісіз. Осы нүктеден кейін құмтастан қақпа бағаналары мен екі жағында қысқа қабырғасы бар кіру қақпасы бар, ол Лохридж үйінен төменгі бастапқы жолдың соңы болды. Кейін ол Peacockbank (бұрын Pearcebank) фермасынан кейін қазіргі негізгі жолдан тармақталды, бірақ ол жоқ. Бір филиал Стюартонға, екіншісі Ирвинге бағытталды. 1911 жылғы OS картасында алынған маршруттар анық көрсетілген, ал 1779 жылғы картада Ирвин жолының ескі кіреберісі ғана көрсетілген. Томас Оливер. "Стюартондағы жол салушы" 1769 жылы Килмарноктан Ирвинге дейінгі жолдың Аник көпірінен Гарер Бернге дейін бір құлау үшін жеті шиллинг, бірақ Гарер Берннен Корсхаус көпіріне (Кроссхаус) бір құлау үшін он шиллинг шығындарын болжады. жергілікті жерде қолайлы материалдар жетіспеудіктен.

Ағаштан жасалған пештер

Аймақтағы фермаларда әктас қазандықтар кең таралған, ал жергілікті жерде әктас тас қазылып алынды. Қаптамалар 18 ғасырда тұрақты түрде қолданыла бастаған сияқты, олар Уитриг, Хейсмуир, Боншоу, Хай Чапелтон, Сэндилендс (қазіргі Банк Энд) және Алтон қалаларында орналасқан. Құрылыс үшін ірі әктас блоктары пайдаланылды, бірақ кішігірім бөлшектер күйді, шіркеуде қазылған көмірді пайдаланып, әр түрлі жолдармен пайдалы тауар болған әктасты өндірді: оны қышқылдықты азайту үшін далаға жайып, ғимараттардағы әктас раствор үшін немесе шаруашылық ғимараттарда әктасты жуу үшін қолдануға болады. Ол тазалау құралы ретінде қарастырылды.

Табиғат тарихы

Қоян Килморс жолындағы Ламброутон қалашығының ескі кіреберісінің жанында кең таралған, бірақ қояндар бұл жерде сирек кездеседі. Аңдықтар орманнан қызыл түлкілерді көріп, естиді, ал қоныс аударатын қаздар далаларды қоныс аудару аялдамасы ретінде пайдаланады. Сирек кездесетін құс-құс көбелекті 1985 жылы Лэмброутон қиылысы мен Дункан МакНотт маңындағы жерлер бір кезде Ардроссанның жерлері мен барониясының бөлігі болды; келесі мүлік баронияның бөлігі болды: Килморс, Нокентибер, Крейг, Гейтхед, Вудхиллз, Гринхилл, Алтонхилл, План, Хейсайд, Торнтун, Раш-Хилл Парк, Милтон, Виндиедж, Фарделхилл, Мюрфилдс, Корсхаус. Смит Роберттон қамалының Каннингемдерге тиесілі екенін, бірақ 1890-шы жылдары толығымен жойылғандығын айтады.

Торнтун кеңесі

Торнтон үйі мен қонысы ежелгі Робертон бароны құрамына кірді және алғаш рет Монтгомеридің бір тармағына тиесілі деп жазылған, ол 1296 жылғы Рагманның роллінде аталған Муртхоу Монтгомериден тараған. Джон Монтгомери Торнтауны 1482 жылғы заңдық құжатта аталады. Ол жолдан жарық жағдайында анық көрінетін болжамдық бейлі табиғи географиялық ерекшелік деп санайды. Мұраның диаметрі 19 м, биіктігі 3,5 м. Жоғарғы жағында оның диаметрі 12 м және спутниктік суреттерден көрінгендей, бұл мотта болуы үшін тым кішкентай, алайда ол бастапқыда тек бақылау бекеті болған болуы мүмкін. Жергілікті тұрғындар оны "Пинки Хилл" немесе "Джерридің қалқаны" деп атайды. Кармел Банкі үйі бұрын "Мот" немесе "Мот" үйі деп аталатын және Мотт төбелі болған. Көбінесе үйінділер орманды болған, ал дуль ағашы асылма ретінде қолданылған болуы мүмкін. Брейондар немесе судьялар осы "Сот төбелері" арқылы, әсіресе таулы жерлерде, сот жүргізді. Айкет қасабасының жанында "сот төбесі" бар, сонымен қатар Риккартон да болды, ол қазір шіркеудің орны болып табылады және Тинвальд ауылы Думфриске жақын жерде орналасқан. Оның атауы атақты Тинвальд парламентімен бірдей шыққан. Хай Кастлтон Робертленд иелігінің бір бөлігі болған және оны 18 ғасырдың аяғында Уильям Смит пен оның жұбайы Джесси Гибсон өсірген. Уильям 1913 жылы 14 желтоқсанда 83 жасында, ал Джесси 1895 жылы 7 сәуірде 64 жасында қайтыс болды. Екеуі де Стюарттондағы Лейк-Киркте жерленген. Лоу-Маунт пен Лей Кастлтон арасындағы алқаптар Шығыс және Батыс Тинкердайк парктері деп аталды. Ол өлгеннен кейін Пейслидің жіп өндіру кәсіпорнының негізін қалады.

Баронияның Килморс бургы

1577 жылы (Страухорн 1527-ді береді) король Джеймс V Килморсты Баронияның Бург ретінде 3 -ші Кэтберт жарғысы бойынша тұрғызды. Гленкерн графы. Килмаурс қаласында жұмыс істейтін механизаторларды, мысалы, аяқ киім жасаушылар, кесушілер, терішілер, ағаш ұсталары, ваукерлер және вольстерлер сияқты механизаторларды тарту үшін әрқайсысы 40 адамға үлестірілді. Бір кездері 30 кесуші мен көптеген майдалаушылар Килморс қаласында тұратын және қалаға қолөнер шеберлігі үшін беделді болған, ол бүгінгі күнге дейін сақталған (2006). Джеймс, Гленкерннің он төртінші графы, 1786 жылы Тичфилд маркизасына Килморс иесін сату арқылы Куннигейм отбасының осы аймақпен ғасырлар бойығы байланысын бұзды.