Уругвайда туған француз ақыны: Конт де Лотреамонның өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Уругвайда туған француз жазушысы (1846–1870)

Comte de Lautréamont (lotʁeamɔ̃) – Исидор Люсьен Дукасстың (4 сәуір 1846 – 24 қараша 1870) псевдонимі, Уругвайда туған француз ақыны. Оның жалғыз еңбектері – «Мальдорор әндері» мен «Өлеңдері» қазіргі заманғы өнер мен әдебиетке, әсіресе сюрреалистер мен ситуационистерге зор әсер етті. Дукасс 24 жасында дүние салды.

Жастық шақ

Дукасс Уругвайдың Монтевидео қаласында француз консулдық қызметкері Франсуа Дукасс пен оның әйелі Жакет Селестин Дейвзак отбасында дүниеге келген. Исидордың балалық шағы туралы көп мәлімет жоқ, бірақ ол 1847 жылдың 16 қарашасында Монтевидео қалалық соборында крещениеден өтті және анасы көп ұзамай, мүмкін, жұқпалы аурудан қайтыс болды. Жан Жак Лефрер оның өз-өзіне қол жұмсаған болуы мүмкін деп болжайды, бірақ оны нақты білудің жолы жоқ деп қорытындылайды. 1851 жылы, бес жасында, ол Уругвай азаматтық соғысында Монтевидео қаласының сегіз жылдық қоршауының аяқталуын бастан кешірді. Ол француз, испан және ағылшын тілдерінде сөйлеп өсті. 1859 жылдың қазанында, он үш жасқа келгенде, әкесі оны Франциядағы жоғары мектепке жіберді. Ол Тарбтағы Императорлық лицейде француз білімі мен технологиясын оқыды. 1863 жылы Паудағы Луи Бартоу лицейіне түсіп, риторика және философия сабақтарына қатысты. Ол арифметика мен сурет салуда жақсы нәтижелер көрсетті, сонымен қатар ойлау және стиль жағынан ерекшелік танытты. Исидор Эдгар Аллан Поның шығармаларын оқыды, әсіресе Перси Биши Шелли мен Байронды, сондай-ақ Адам Мицкевичті, Милтонды, Роберт Саутиді, Альфред де Мюсседі және Бодлерді ұнататын (төменде кеңінен сілтеме жасалған 1869 жылғы 23 қазандағы хатты қараңыз). Мектепте ол Расин мен Корнельдің шығармаларына, сондай-ақ Софоклдің «Эдип патша» трагедиясындағы соқырлау көрінісіне қызығушылық танытты. Оның сыныптасы Пол Леспестің айтуынша, ол бір эссесінде "өз қалауынша сөздерді қолдану арқылы және қорқынышты өлім суреттерін жинақтау арқылы" ақымақтық танытқан. Бітіргеннен кейін ол Тарбесте тұрып, өзінің қамқоршысының ұлы Жорж Дазетпен достық қарым-қатынас орнатып, жазушы болуды шешті.

Париждегі жылдар

1867 жылдың соңында әкесінің үйінде Монтевидеода қысқа уақыт тұрғаннан кейін Дукас Парижге қоныс аударды. Ол École Polytechnique-ге түсу үшін оқуды бастады, бірақ бір жылдан соң оны тастады. Әкесінің үздіксіз жәрдемақысы Дукасқа өзін толығымен жазуға мүмкіндік берді. Ол "Интеллектуалдық ауданда", Нотр-Дам-де-Виктуар көшесіндегі қонақ үйде тұрып, "Мальдорор әндері" атты алғашқы канто жөнінде қарқынды жұмыс істеді. Бұл жұмысты Монтевидеоға сапар жасағанға дейін бастаған болуы мүмкін, сондай-ақ теңіздегі саяхаты кезінде де жалғастырды. Дукас жақын жердегі кітапханаларға жиі баратын, онда романтикалық әдебиеттерді, ғылыми еңбектерді және энциклопедияларды оқыды. Басшы Леон Генонсо оны "ұзын, қара, жас, сақалсыз, құлшынысқан, шағын және еңбекқор" деп сипаттады және Дукас "түнде ғана, фортепианосының алдында отырып, пернелерді соғып, жаңа жолдарды құрап" жазғанын хабарлады. Алайда, бұл есептің растауы жоқ және ол сенімсіз деп есептеледі. 1868 жылдың соңында Дукас (анонимді түрде және жеке қаражаты есебінен) "Мальдорор әндері" (Chant premier, par ***) атты алғашқы кантодан отыз екі беттік кітапша жариялады. 1868 жылдың 10 қарашасында Дукас жазушы Виктор Гюгоға хат жолдады, онда бірінші кантоның екі данасын қосады және одан әрі жариялау үшін ұсыныс сұрады. Бірінші кантоның жаңа басылымы 1869 жылдың қаңтар айының соңында Бордодағы "Parfums de l'Âme" антологиясында пайда болды. Мұнда Дукас алғаш рет "Конте де Лотремон" псевдонимін қолданды. Оның таңдаған есімі Эжен Сюдің 1837 жылғы танымал готикалық романының басты кейіпкері Латреамонға негізделген болуы мүмкін, ол Исидордың Мальдорорына ұқсас, өркөкірек және құдайға қарсы антигерой. Псевдоним, мүмкін, "l'autre à Mont(evideo)" сөзін қайта жазған, бірақ оны "l'autre Amon" (басқа Амон) немесе "l'autre Amont" (өзеннің арғы жағы: 'En amont' = французша: 'Арғы ағыста') немесе, ақырында, "Монте-Кристо графынан" "L'autre Mond" (басқа әлемнің графы) деп түсіндіруге болады. Лефрер басқа мүмкіндікті де қарастырады: le Comte de Lautréamont = le compte de l'autre à Mont (Монтевидеодағы басқаның есебі); бұл әкесінің есебінен жасалған әзіл болуы мүмкін, ол Дукасты жомарт жәрдемақымен қолдады. Әкесінің ақшасы мен банкир Дарассенің жақсы ықпалының арқасында 1869 жылдың соңында Брюсселде Альберт Лакруа алты кантоны жариялады, ол сонымен қатар Эжен Сюдің шығармаларын да жариялаған. Кітап баспадан шыққаннан кейін Лакруа оны кітап сатушыларға таратудан бас тартты, өйткені ол Құдайға тіл тигізу немесе әдепсіздік үшін қудаланудан қорқыды. Дукас мұны "ондағы өмір тым қатал түстермен суреттелгендіктен" деп санайды (банкир Дарасске 1870 жылдың 12 наурызындағы хат). Дукас 1857 жылы Бодлердің "Жамандық гүлдері" атты шығармасын жариялаған Огюст Пуле Малассистен кітаптың көшірмелерін сыншыларға жіберуін сұрады. Олар ғана "кейін, мен өзімнің басылымдарымды көргеннен кейін ғана аяқталатын басылымның басталуын" бағалай алады. Ол өзінің ұстанымын түсіндіруге тырысты және тіпті болашақ басылымдар үшін кейбір "өте күшті" тұстарды өзгертуге ұсыныс жасады: Мен Мицкевич, Байрон, Мильтон, Саути, А. де Муссе, Бодлер және басқалар сияқты зұлымдық туралы жаздым. Әрине, мен жаңа бір нәрсе жасау үшін, жақсы әдебиеттің биік деңгейінде, тек оқырманды қысымға түсіру үшін, оны жақсылыққа ұмтылу үшін, үмітсіздік туралы ән салатындықтан, біршама асыра сілтедім. Осылайша, бұл әрқашан, ең соңында, жақсылық, тек әдісі бұрынғы мектептің әдісіне қарағанда философиялық және аз наив. Бұл зұлымдық па? Жоқ, мүлдем жоқ. Пуле Малассис сол айда өзінің әдеби журналында кітаптың жариялануын хабарлады. Әйтпесе, кітапты оқығандар аз болды. 1870 жылдың мамыр айында "Bulletin du Bibliophile et du Bibliothécaire" журналында: "Бұл кітап, мүмкін, әдебиеттер арасында орын табады", - деп жазылған.

After a brief stay with his father in Montevideo, Ducasse settled in Paris at the end of 1867. He began studies in view of entering the École Polytechnique, only to abandon them one year later. Continuous allowances from his father made it possible for Ducasse to dedicate himself completely to his writing. He lived in the "Intellectual Quarter", in a hotel in the Rue Notre Dame des Victoires, where he worked intensely on the first canto of Les Chants de Maldoror. It is possible that he started this work before his passage to Montevideo, and also continued the work during his ocean journey. Ducasse was a frequent visitor to nearby libraries, where he read Romantic literature, as well as scientific works and encyclopaedias. The publisher Léon Genonceaux described him as a "large, dark, young man, beardless, mercurial, neat and industrious", and reported that Ducasse wrote "only at night, sitting at his piano, declaiming wildly while striking the keys, and hammering out ever new verses to the sounds". However, this account has no corroborating evidence, and is considered unreliable. In late 1868, Ducasse published (anonymously and at his own expense) the first canto of Les Chants de Maldoror (Chant premier, par ***), a booklet of thirty two pages. On 10 November 1868, Ducasse sent a letter to the writer Victor Hugo, in which he included two copies of the first canto, and asked for a recommendation for further publication. A new edition of the first canto appeared at the end of January 1869, in the anthology Parfums de l'Âme in Bordeaux. Here Ducasse used his pseudonym "Comte de Lautréamont" for the first time. His chosen name may have been based on the title character of Eugène Sue's popular 1837 gothic novel Latréaumont, a haughty and blasphemous antihero similar in some ways to Isidore's Maldoror. The pseudonym was possibly paraphrasing l'autre à Mont(evideo), although it can also be interpreted as l'autre Amon (the other Amon) or "l'autre Amont" (the other side of the river: 'En amont' = French for: 'Upstream') or, finally, from The Count of Monte Cristo, "L'autre Mond" (the other world's count). Lefrère considers another possibility: le Comte de Lautréamont = le compte de l'autre à Mont (the account of the other at Montevideo); this could be interpreted as a joke at his father's expense, who supported Ducasse with a generous allowance. Thanks to his father's money and the banker Darasse's good offices, a total of six cantos were to be published during late 1869, by Albert Lacroix in Brussels, who had also published Eugène Sue. The book was already printed when Lacroix refused to distribute it to the booksellers as he feared prosecution for blasphemy or obscenity. Ducasse considered that this was because "life in it is painted in too harsh colors" (letter to the banker Darasse from 12 March 1870). Ducasse urgently asked Auguste Poulet Malassis, who had published Baudelaire's Les Fleurs du mal (The Flowers of Evil) in 1857, to send copies of his book to the critics. They alone could judge "the commencement of a publication which will see its end only later, and after I will have seen mine". He tried to explain his position, and even offered to change some "too strong" points for future editions:

text=I have written of evil as Mickiewicz, Byron, Milton, Southey, A. de Musset, Baudelaire and others have all done. Naturally I pulled the registers in a slightly exaggerated way, in order to create something new in the sense of a sublime literature that sings of despair only in order to oppress the reader, and make him desire the good as the remedy. Thus it is always, after all, the good which is the subject, only the method is more philosophical and less naive than that of the old school. ( ) Is that evil? No, certainly not.|sign=letter from 23 October 1869. Poulet Malassis announced the forthcoming publication of the book the same month in his literary magazine Quarterly Review of Publications Banned in France and Printed Abroad. Otherwise, few people took heed of the book. Only the Bulletin du Bibliophile et du Bibliothécaire noticed it in May 1870, saying: "The book will probably find a place under the bibliographic curiosities".

Мальдоор жырлары

"Мальдорор жырлары" ("Les Chants de Maldoror") – Құдайды және адамзатты тастап кеткен, тынымсыз зұлымдықтың символы Мальдорор туралы. Кітапта зорлық-зомбылыққа толы оқиғалармен қатар, жарқын және көбінесе сюрреалистік суреттер жинақталған. Сыншы Алекс Де Йонге былай деп жазады: "Лаутреамон оқырмандарын өз әлемін әдеттегідей қабылдамай, оны сын тұрғысынан қарауға мәжбүрлейді. Ол олардың мәдени дәстүрлері ұсынған шындыққа немқұрайлы қанағаттануды жояды және оларға шындықты нағыз қалпында – түс көріп ояну сияқты, қорқынышты жаман түс ретінде көрсетеді, себебі ұйықтаған адам өзін ояу сезінеді". Лаутреамон туралы француз тіліндегі сын-пікірлер, түсіндірулер мен талдаулар (соның ішінде Жан Жак Лефрердің құрметті өмірбаяны) көптеп сақталған, бірақ ағылшын тілінде олар аз. Лаутреамонның шығармаларында көптеген ерекше көріністер, көркем бейнелер және тон мен стильдің күрт өзгерулері бар. Онда "қара юмор" көп; Де Йонге Мальдорорды "созылған науқас әзіл" сияқты оқылады дейді.

Поэзиялар

Поэзия (Poésies, Poetry) – Дукастың тағы бір, көбірек сақталмаған туындысы, ол екі бөлімге бөлінген. Малдорордан өзгешелігі, Поэзия Дукастың нақты атымен жарияланған. Екі бөлімнің де құрамында әдебиет және поэзияға қатысты эстетикалық ой-пікірлерді білдіретін, прозадағы мақал-афоризмдерден тұратын серия бар. Бұл тұжырымдар батыс әдебиетінің классиктеріне сілтеме жасайды және олардың туындылары мен дарынын риторикалық тілмен салыстырады; аталған авторлардың ішінде грек трагедия жазушылары, Эдгар Аллан По және әсіресе Дукастың замандас француз жазушылары – Шарль Бодлер, Александр Дюма және Виктор Гюго бар. Сондықтан, «Поэзия» аталымына қарамастан, бұл поэзия жинағы емес, әдеби сын немесе поэтикалық зерттеу еңбегі. Poésies Малдорордың негативтік тақырыптарынан айырмашылығы, көбірек оң, көтеріңкі және гуманистік тіл қолданады. Жақсылық пен дәстүрлі моральдық құндылықтар жиі мақталады, тіпті Дукастың таныс авторлары кейде сынға ұшырайды: мәтін = Жанның мәңгілігін, Құдайдың даналығын, өмірдің құндылығын, әлемнің ретін, дене бітімінің сұлулығын, отбасылық махаббатты, некені, қоғамдық институттарды жобаламаңыз. Келесі зиянды қаламгерлерді елемеңіз: Sand, Balzac, Alexander Dumas, Musset, Du Terrail, Féval, Flaubert, Baudelaire, Leconte және Grève des Forgerons! Екі туындыда да жануарлар теңеулер мен жарқын аналогиялар арқылы сипатталады, ал Құдай мақталып тұрса да, басқа бөлімдерде адамды Құдайдан жоғары қоятын гуманизмнің болғаны байқалады: «Елохим адамның бейнесімен жаратылды».

Сюрреализм

1917 жылы француз жазушысы Филипп Супо париждік шағын кітап дүкенінің математика бөлімінде, өзі жатқан әскери госпитальдің жанында «Мальдорор жырлары» кітабының бір данасын тапты. Супо өз естеліктерінде былай деп жазды:

«Маған рұқсат етілген шамның жарығымен мен оқуға кірістім. Бұл – аян сияқты болды. Таңертең мен «Жырларды» қайтадан оқыдым, арманнан айнығанымды күдіктендім. Кейін Андре Бретон маған келді. Мен оған кітапты беріп, оқып шығуын сұрадым. Ертесі күні ол кітапты әкеліп берді, мендей құштар болған. Осы табылғандықтан Лотремон сюрреалистерге таныстырылды. Көп ұзамай оны олар өздерінің пайғамбары деп атады. «Сұранышпен қарғыс атқан ақындар» қатарында ол Шарль Бодлер мен Артур Рембомен бірге сюрреалистік пантеонға көтерілді және сюрреализмнің тікелей алдастығы ретінде танылды. «Сюрреализм манифесі» (1924) кітабының бірінші басылымында Бретон былай деп жазды: «Сюрреализм «Мальдорор жырларымен» дүниеге келді. Ескі мысалдар тек пайғамбарлар мен жұмбақтар заманына дейін жете алады». Андре Жид оны Рембодан да маңызды тұлға деп санады, «болашақ әдебиетінің қақпа шебері» деп атады, сондай-ақ Бретон мен Супоға «тамаша Лотремонның әдеби және ультра әдеби маңыздылығын танып, жариялағаны үшін» алғыс айтты. Луи Арагон мен Бретон Франция Ұлттық кітапханасынан «Поэзиялар» жинағының жалғыз даналарын тапты және 1919 жылдың сәуір және мамыр айларында осы жинақтың мәтінін екі рет шығарылған «Әдебиет» журналында жариялады. 1925 жылы сюрреалистік журналдың арнайы саны Лотремонға арналды, оның атауы «Лотремон ісі» болды. 1927 жылы Супо мен Бретонның жариялағандары оған француз әдебиетінде берік орын берді және сюрреалистік қозғалыстың қасиетті қамқоршысы мәртебесін сыйлады. 1930 жылы Арагон Лотремонды «заманауи кереметтің нағыз бастамашысы» деп атады, ал «Керемет» Бретонның сюрреализмінің маңызды ерекшелігі болды. 1940 жылы Бретон оны өзінің «Қара юмор антологиясына» қосты. 1920 жылы америкалық суретші Ман Рэй жасаған «Исидор Дукасс жұмбағы» атты туындысының атауында «Canto VI» 3-тарауындағы белгілі бір жолға сілтеме бар. Лотремон жас баланың «дисекция үстелінде тігін машинасы мен қолшатырдың кездейсоқ кездесуінен туғандай әдемі» екенін сипаттаған. Сол сияқты, Бретон да осы жолды сюрреалистік ығысудың мысалы ретінде жиі пайдаланған. Лотремонның «дисекция үстеліндегі кездейсоқ кездесуіне» тікелей сілтеме жасай отырып, Макс Эрнст сюрреалистік суреттің құрылымын «бір-бірімен ешқандай байланысы жоқ екі шындықтың, оларға сәйкес келмейтін ортада байланыстыру» деп анықтады. Осы жолға сілтеме жасай отырып, эксперименталды/индустриалдық музыкалық тобы Nurse with Wound-тың тұңғыш альбомы «Тігін машинасы мен қолшатырды кесу үстелінде кездейсоқ кездесу» деп аталды. Мальдорор көптеген суретшілерге шабыт берді: Фрей Де Гетере, Сальвадор Дали, Ман Рэй, Жак Хуплен, Жиндрих Штирский, Рене Магритт, Георг Базелиц және Виктор Ман. Макс Эрнст, Виктор Брауннер, Оскар Домингес, Андре Массон, Жоан Миро, Аймэ Сезар, Роберто Матта, Вольфганг Паален, Курт Селигманн және Ив Тангуй жеке туындылар жасады. Суретші Амедео Модильяни кітаптың бір данасын әрдайым өзімен алып жүрді және Монпарнаста одан үзінділер оқып жүрді. Феликс Валлотон мен Дали Лотремонның «қияли» портреттерін жасады, себебі оның суреті болған жоқ.

By the light of a candle that was permitted to me, I began reading. It was like an enlightenment. In the morning I read the Chants again, convinced that I had dreamed The day after, André Breton came to visit me. I gave him the book and asked him to read it. The following day he brought it back, enthusiastic as I had been. Due to this find, Lautréamont was introduced to the Surrealists. Soon they called him their prophet. As one of the poètes maudits (accursed poets), he was elevated to the Surrealist pantheon beside Charles Baudelaire and Arthur Rimbaud, and acknowledged as a direct precursor to Surrealism. In the first edition of the Manifeste du Surréalisme (1924) Breton wrote: "With Les Chants de Maldoror the Surrealism was born. Older examples can only be traced all the way back to the time of prophets and oracles". André Gide regarded him — even more than Rimbaud — as the most significant figure, as the "gate master of tomorrow's literature", meriting Breton and Soupault "to have recognized and announced the literary and ultra literary importance of the amazing Lautréamont". Louis Aragon and Breton discovered the only copies of the Poésies in the National Library of France, and published the text in April and May 1919 in two sequential editions of their magazine Literature. In 1925, a special edition of the Surrealist magazine Le Disque Vert was dedicated to Lautréamont, under the title "Le cas Lautréamont" (The Lautréamont case). It was the 1927 publication by Soupault and Breton that assured him a permanent place in French literature and the status of patron saint in the Surrealist movement. In 1930, Aragon called Lautréamont the "veritable initiator of the modern marvelous", with "the marvelous" being a primary feature of Breton's Surrealism. In 1940, Breton incorporated him into his Anthology of Black Humour. The title of an object by American artist Man Ray, called L'énigme d'Isidore Ducasse (The Enigma of Isidore Ducasse), created in 1920, contains a reference to a famous line in Canto VI, Chapter 3. Lautréamont describes a young boy as "beautiful as the chance meeting on a dissecting table of a sewing machine and an umbrella". Similarly, Breton often used this line as an example of Surrealist dislocation. In direct reference to Lautréamont's "chance meeting on a dissection table", Max Ernst defined the structure of the surrealist painting as "a linking of two realities that by all appearances have nothing to link them, in a setting that by all appearances does not fit them". Referencing this line, the debut record by the experimental/industrial music group Nurse with Wound is titled Chance Meeting on a Dissecting Table of a Sewing Machine and an Umbrella. Maldoror inspired many artists: Fray De Geetere, Salvador Dalí, Man Ray, Jacques Houplain, Jindřich Štyrský, René Magritte, Georg Baselitz and Victor Man. Individual works have been produced by Max Ernst, Victor Brauner, Óscar Domínguez, André Masson, Joan Miró, Aimé Césaire, Roberto Matta, Wolfgang Paalen, Kurt Seligmann and Yves Tanguy. The artist Amedeo Modigliani always carried a copy of the book with him and used to walk around Montparnasse quoting from it. Félix Vallotton and Dalí made "imaginary" portraits of Lautréamont, since no photograph was available.

Өзгелерге әсер ету

Кадур Найми 1984 жылы «Мальдорор әндері» романының театрлық қойылымын, ал 1997 жылы фильмді жасады. Жан-Люк Годардың 1967 жылғы «Апта соңы» фильмінің соңында Мальдорордан үзінді оқылады. Ситуационизмнің негізін қалаушы, режиссер және жазушы Гай Дебор «Көрермен қоғамы» еңбегінде «Poésies II» бөлімінен 207-тезисті дамытты. Тезисте плагиаттың қажеттілігі және прогреске оның қатысы қарастырылады. Онда автордың сөзін пайдалану, оның тілдік ерекшеліктерін қолдану, жалған идеяны жою және оны дұрыс идеямен алмастыру түсіндіріледі. Оның әріптесі, ситуационист Рауль Ванегем Лотреамонттың ойларына үлкен мән берді, «Күнделікті өмірдің революциясы» кітабының кіріспесінде: «Лотреамонтты оқыған адамдар бар болғанша, бәрі айтылды, бірақ одан пайда тапқандар аз» деді. Жазушылар Жан Полхан мен Анри Мишо Лотреамонтты өздерінің шығармаларына ықпал еткен тұлға деп санады. Кеннет Ангер «Малдорор» атты фильм жасауға тырысқанын, бірақ оны аяқтау үшін жеткілікті қаржы таба алмағанын мәлімдеді. Жақында, француз азаматтық кодексінің 171-бабындағы ережеге сүйеніп, заманауи суретші Шишальдин авторға өлімінен кейін үйленуге рұқсат беру үшін үкіметке өтініш жасады. Сюрреализмнің ықпалында болған американдық ақын Джон Эшбери 1992 жылғы өлеңдер жинағын «Отель Лаутреамонт» деп атады, ал ағылшын тіліндегі басылымда Лаутреамонт кітапта «ұмытылған, бірақ тірі» тұлғалардың бірі екені айтылған. Бразилиялық жазушы Жока Райнерс Террон өзінің алғашқы романында Исидоро Дукасс кейіпкерін Апокалипсистің жеті періштесінің бірі ретінде бейнелейді. Роман барысында Дукасс кейіпкері Еуропа арқылы пойызбен саяхат жасағанда «Les Fleurs du mal» жинағына қызығушылық танытады. Дукасс және оның «Chants de Maldoror» шығармасы Жо Соарестің 1995 жылғы «О Ксанго де Бейкер-стрит» романында да қысқаша айтылады, ал музыкант Роджерио Скайлаб 2021 жылғы «Caos e Cosmos, Vol. 1» альбомында «Chants de Maldoror» шығармасынан шабыттанған әнді жазды. Уильям Клейннің 1966 жылғы «Кімсің, Поли Маггу?» фильмінде Исидор Дукасс сән дизайнерінің есімі ретінде қолданылады. Лаутреамонт, «Оңтүстік Америкалық» ретінде Хулио Кортазардың «Басқа аспан» әңгімесінде кейіпкер болып көрінеді, онда «Малдорордан» цитаталар эпиграф ретінде пайдаланылады. Француз философы Жиль Делез және психиатр Феликс Гуатари «Капитализм және шизофрения» атты екі томдық еңбегінде Лотреамонтты екі рет тікелей сөзбен келтіреді. Роберт Виттингер 8 солист, қосымша хор, баяндаушы және үлкен оркестр үшін «Мальдорор реквиемін» (Op.42, 1984-86) жазды.

Kadour Naimi realized an adaptation of Les Chants de Maldoror, in theater in 1984, and as a film in 1997. A portion of Maldoror is recited toward the end of Jean Luc Godard's 1967 film Week End. Situationist founder, filmmaker and author Guy Debord developed a section from Poésies II as thesis 207 in The Society of the Spectacle. The thesis covers plagiarism as a necessity and how it is implied by progress. It explains that plagiarism embraces an author's phrase, makes use of his expressions, erases a false idea, and replaces it with the right idea. His fellow Situationist Raoul Vaneigem placed considerable importance on the insights of Lautréamont, stating in the Introduction to The Revolution of Everyday Life that: "For as long as there have been men — and men who read Lautréamont — everything has been said and few people have gained anything from it." The writers Jean Paulhan and Henri Michaux have both counted Lautréamont as an influence on their work. Kenneth Anger claimed to have tried to make a film based on Maldoror, under the same title, but could not raise enough money to complete it. In recent years, invoking an obscure clause in the French civil code, Article 171, modern performance artist Shishaldin petitioned the government for permission to marry the author posthumously. John Ashbery, an American poet influenced by surrealism, entitled his 1992 collection Hotel Lautréamont, and the English edition notes that Lautréamont is "one of the forgotten presences alive" in the book. Brazilian author Joca Reiners Terron depicts the character of Isidoro Ducasse as one of the seven angels of the Apocalypse in his first novel, Não Há Nada Lá. Ducasse's character becomes obsessed with an edition of Les Fleurs du mal in the novel, while taking a trip by train through Europe. Both Ducasse and his Chants de Maldoror are also briefly mentioned in Jô Soares' 1995 novel O Xangô de Baker Street, and musician Rogério Skylab has a song inspired by, and named after, the Chants of Maldoror in his 2021 album Caos e Cosmos, Vol. 1. Isidore Ducasse is the given name of the fashion creator in William Klein's 1966 movie Who Are You, Polly Maggoo?. Lautréamont, as an unnamed "South American", appears as a character in Julio Cortázar's short story "The Other Heaven", which also uses quotations from Maldoror as epigraphs. French philosopher Gilles Deleuze and psychiatrist Félix Guattari cited Lautréamont twice over the course of their joint two volume work, Capitalism and Schizophrenia, once in each volume. Róbert Wittinger composed a Maldoror Requiem, for 8 soloists, mixed choir, narrator and large orchestra, Op.42 (1984 86).

Аудармалар

Малдоордың жырлары. Лондон: Касанова қоғамы, 1924 жыл. Джон Родкердің ағылшын тіліне алғашқы аудармасы. Одилон Редонның 3 суретімен безендірілген.
Малдорор. Аударған: Гай Вернхам; New Directions Publishing, 1943; 0 8112 0082 5
Лаутреамонттың Малдороры. Аударған: Алексис Ликиард; Лондон: Allison & Busby, 1970; vi+218 б. Жұқа қағазды басылым 1972 жыл,
Малдорор (Мальдорор жырлары). Нью-Йорк: Томас И. Кроуэлл компаниясы, 1970; Алексис Ликиардтың ағылшын тіліне аудармасы.
Малдорор. Ұлыбритания: Penguin Books, "Penguin Classics" сериясы, 1977 жыл. Пауль Найттың ағылшын тіліндегі төртінші аудармасы (Родкер, Вернхам және Ликиардтан кейін). Сондай-ақ "Өлеңдер" және бірнеше "хаттар" кірген. Аудармашының кеңейтілген кіріспесі. Өлеңдер және толық әртүрлі туындылар, Алексис Ликиард аударған. Лондон: Allison & Busby, 1977.
Малдорор (және граф де Лотремонттың толық шығармалары). Кембридж, М.А.: Exact Change, 1994; Алексис Ликиард ағылшын тіліне аударған, жаңартылған түсіндірмелермен және библиографиясымен;
Малдорор және өлеңдер. Аудармашы: Пол Найт. Нью-Йорк: Penguin Books, 1988. Мұқабадағы сурет – Антуан Виертстің "Тірідей көмілген" (деталь); 288 б. ;