Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Wherrytown) - Ұлыбританияның Корнуоллдың батысындағы, Лареган өзенінің шығыс жағында, Ньюлин мен Пензанс арасында орналасқан шағын елді мекен. Бұрын ол Мадронның азаматтық приходта болды және 1934 жылы жергілікті үкімет қайта ұйымдастырылған кезде Пензанс ауданына қосылды. 1962 жылы 7 наурыздағы күл жексенбідегі дауылдан бұл аймақ қатты зардап шекті. Ғимараттардың көпшілігі жойылып, Батери Рокстан Толкарнға дейінгі жағалаудың бір милі қатты зардап шекті. Уэрритаундағы жалғыз аман қалған ғимарат Маунт-Бэй мейрамханасы болды. Оңтүстік-Батыс жағалау жолы жағалаудан өтеді.
Wherrytown is a small settlement in west Cornwall, United Kingdom, on the east side of the Laregan River, between Newlyn and Penzance. It was formerly in the civil parish of Madron and was incorporated into the Borough of Penzance in 1934 when local government was reorganised. The area bore the brunt of the Ash Wednesday storm on 7 March 1962, with most of the buildings destroyed along with nearly one mile of the seafront from the Battery Rocks to Tolcarne heavily damaged. The only Wherrytown building to survive was the Mount's Bay Inn. The South West Coast Path follows the shore.
Су астындағы орман
Маунт шығанағының жағалауын зерттеу барысында су астында қалған, эрозияға ұшыраған жазықтар мен құландарда торф, құм және қиыршық тас жинақталған. Бұл шөгінділер соңғы 12000 жыл бойы теңіз деңгейінің көтерілуімен ылғалды жерлерден жағалау ормандарына, құмдық жерлерге дейінгі циклдік өзгерістердің орын алғанын көрсетеді. Пензанс қаласының екі жағында, Понсандайн мен Уэрритаун жағажайларында, су астында қалған орманның дәлелін бірнеше жартылай окаменелі ағаш діңдері түрінде төменгі су кезінде көруге болады. Су астында жүрген балықтардың тұқымдастары мен траулерлер таудың шығанағында орналасқан, ал орман қазіргіден 2 - 5 шақырым оңтүстікке қарай жағалаулық жазықты алып жатқан болуы мүмкін. Пензанс маңындағы торф пен ағаш үлгілері радиокөміртекпен даталанған және орманның кем дегенде 6000 жылдан 4000 жыл бұрын өсіп келе жатқанын көрсетеді, ол кезде теңіз деңгейінің көтерілуі ағаштарды өлтірді. 1845 жылға дейін Пензанс порты бір ғана айлақты және шығыстан соққан желге ашық болған. Уэрритаун сол кезде Пензанс ауданынан тыс жерде болды. Жағдайдың тығырықтан және порттық алымдардан аулақ болу үшін кемелер өз жүктерін арбаларға түсіру үшін Лариган өзенінің сағасына тоқтады. 1722 жылы Пензанс қаласында болған Дэниел Дефо "Британияның бүкіл аралын аралап шығу" атты еңбегінде: "Құрағай қорғасын, қалайы және мыс кендері, тіпті, су деңгейі төмен жердің ең төменгі жеріне дейін, теңіздің өзінде де көрінеді" деп жазды. 1762 жылы Уэрри шекарасының (қағаз кенішінің шекарасы) оннан бір бөлігі Голланттағы Пенкиттен Рейчел Хокинске ипотека беру үшін кепілдіктің бір бөлігін құрады. 1809 жылы жарық көрген шахтаның жабылуы туралы жазбада дауыл, ал 1820 жылы жарық көрген кітапта жоғары су тасқыны, дауылдар және "табанның төмендеуі" 1798 жылы шахтадан бас тартуға шешім қабылдауының себептері ретінде айыптайды. Ешбір кітапта да американдық кеме шахтаның жабылуы үшін кінәланбаған, бірақ 1809 жылғы есеп 1796 жылы 2 қаңтарда болған дауылға сілтеме жасай алады, ол кемелерді Пензанс портынан шығарып, жақын маңдағы жартасқа тастады. 1823 жылы қайта ашу туралы ұсыныс түспей қалды және 1836 жылы жаңа компания құрылды, ол жаңа айлақ салып, 40 дюймдік қозғалтқышты құрлыққа орнатты. 1883 жылы 12 ақпанда болған дауыл Лариган ағысының ағысын рифтің шығысына қарай өзгертті және теңіз қабырғасының эрозиясына себеп болды, бұл "шаруашылық мақсаттары үшін құмды үнемі алып тастау" деп айыпталды. 1905 жылы құм мен қиыршық тастардың көп бөлігі ауыл шаруашылығы мен құрылыс үшін қазылып, жағажай төмендеді. Кенді ашудың соңғы әрекеті 1967 жылы болды, онда жақын маңдағы Лареган жыныстарының соңына уақытша кемежай салынды. 1851 жылы Ұлы көрмеге әлемнің барлық елдерінен өнімдер шығарылды және оған алты миллион адам келді. Джон Орган сыйлық иегерлерінің бірі болды; Клеопатраның инесінің көшірмесі болған 13 фут (4 м) серпентинді обелисктер және кейін Нью-Йоркте көрінген оюлы шрифт үшін. Сондай-ақ, Пензанс қаласының Артур Харви жасаған үлкен баканалдық ваза да көрнекіленді. Көрме ағылшын жұртшылығының назарына серпентинді әкелді және тапсырыстар көбейді. Өндіріске бағаналар, шатырлар, обелискилер, тұғырлар, пилястралар мен урналар кірді, ал клиенттерге Девоншир герцогы, Дарнли графы, Вестминстер маркизі және корольдік отбасы үшін қосымша заттар кірді. Чатсворт үйі. Хэмптон-корт пен Вестминстер аббатшылығының барлығы нысандар үшін, сондай-ақ көптеген жеке және қоғамдық ғимараттар үшін мақсат болды. Сұраныстың артуы және содан кейінгі әкімшілік және маркетингтік жұмыстардың артуы кеңселер ашуды қажет етті. 1851 жылы Лондон бизнесмендерінің тобымен серіктестік құрылды. Бұл компанияның кеңсесі 5 Waterloo Place, Pall Mall орналасқан. Келесі жылы Джон Орган Лондон серіктестері бақылау сатып алған кезде компанияның бас директоры болды. Жабудан кейін сайт әлі де серпентиндік жұмыстар деп аталды және 1880 жылы 7 қазанда және 1883 жылы ақпанда қару-жарақ қоймасын су басканда дауылдан зақымдалды. Ақыры 1916 жылы бұзылған. 1883 жылы Фримен және оның ұлдары Уэрритаун ауласында он тоғыз адамды жұмысқа алды, олар Ламорна, Нью-Милл және Шеффилдтегі үш гранит карьерлерінен тастарды кесті. Сол кезде кемежайда Пензанс қаласындағы жаңа порттың тастарын салу жұмыстары жүргізіліп жатты.
Offshore surveys of Mount's Bay have found submerged, erosional plains and valleys containing deposits of peat, sand and gravel. The deposits indicate cyclical changes from wetland, to coastal forest, to brackish conditions have been occurring over the past 12,000 years as sea levels rose. Either side of Penzance, on the beaches at Ponsandane and Wherrytown, evidence of a ′submerged forest′ can be seen at low tide in the form of several partially fossilised tree trunks. Divers and trawlers also find submerged tree trunks across Mount’s Bay and the forest may have covered a coastal plain 2 to 5 kilometres further south than today. The samples of peat and wood around Penzance have been radiocarbon dated and indicate that the forest was growing from at least 6,000 to around 4,000 years ago when rising sea levels finally killed the trees. Before 1845, the harbour at Penzance was tidal, had only one pier and was open to easterly winds. Wherrytown was then outside the Borough of Penzance, and to avoid congestion and harbour dues, vessels grounded at the mouth of the Lariggan river to discharge their cargos into carts at low water. Daniel Defoe, staying in Penzance in circa 1722 wrote in A tour thro' the whole island of Great Britain – " the veins of lead, tinn, and copper ore, are said to be seen, even to the utmost extent of land at low water mark, and in the very sea ". In 1762 one tenth of the Wherry bounds (the boundaries of a tin mine) formed part of the security for a mortgage to Rachel Hawkins of Penquite, Golant. An account, published in 1809 of the mine closure blames a storm, and a book published in 1820 blames high tides, storms and the ″declining state of the lode″ as the reasons why the adventurers decided to abandon the mine in 1798. Neither book blames an American ship for the closure of the mine, although the 1809 account may refer to a storm on 2 January 1796 which is said to have driven a ship out of the harbour at Penzance, and stranded her on a nearby rock. A proposal to reopen in 1823 came to nothing and in 1836 a new company was formed building a new pier and installing a 40 inch engine onshore. A storm on 12 February 1883 changed the course of the Lariggan stream to the east of the reef and caused erosion to the sea wall, which was blamed on ″the continual removal of sand for agricultural purposes″. By 1905 much of the sand and gravel had been quarried for farming and building, lowering the beach. The last attempt at opening the mine was in 1967, when a temporary quay was built to the end of the nearby Laregan rocks. The Great Exhibition of 1851 showcased products from all of the world and was visited by six million people. John Organ was one of the prize winners; for a pair of 13 feet (4 m) serpentine obelisks which were replicas of Cleopatra's Needle, and a carved font which was later exhibited in New York. A large Bacchanalian vase hand carved by Arthur Harvey of Penzance was also exhibited. The exhibition brought serpentine to the attention of the British public and orders increased. Products included columns, fireplaces, obelisks, pedestals, pilasters and urns and customers included the Duke of Devonshire, the Earl of Darnley, the Marquis of Westminster and further items for the Royal Family. Chatsworth House. Hampton Court and Westminster Abbey were all destinations for objects, as well as numerous private and public buildings. The increase in demand and subsequent increases in administration and marketing necessitated the opening of offices. A partnership was formed in 1851 with a group of London businessmen to form the London and Penzance Serpentine Company, with offices at 5 Waterloo Place, Pall Mall. The following year John Organ was the general manager of the company when the London partners bought control. After the closure the site was still referred to as the serpentine works and was damaged by a storm on 7 October 1880 and again in February 1883, when the armoury was flooded. It was finally demolished in 1916. In 1883 Messrs Freeman and Sons employed nineteen men at the Wherrytown yard, who cut stones from their three granite quarries at Lamorna, New Mill and Sheffield. At that time the yard was shaping stones for the new harbour at Penzance.
Құтқару қайықтары станциясы
Корнуоллдағы алғашқы құтқару қайығы 1803 жылы Пензанс портында орналасты, ал 1862 жылы қайықтың бірнеше рет суға түспегені жергілікті дау тудырды. Құтқару қайығын Ньюлинге көшіру ұсыныстары Пензанс тұрғындарымен танымал болмады және компромисс ретінде құтқару қайығы станциясы Уэрритаунға (ол кезде Мадрон еншісінде) көшірілді. 1867 жылы жағалау күзет станциясының жанында Александра жолының түбінде жаңа ағаш құтқару қайығы ашылды және құтқару қайығы 1885 жылға дейін сол жерде тұрды, содан кейін құтқару қайығы Пензанске қайтып келді.
The first lifeboat in Cornwall was stationed at Penzance harbour in 1803, and in 1862 there was local controversy when, on several occasions, the boat did not launch. Proposals to move the lifeboat to Newlyn would have been unpopular with the residents of Penzance and as a compromise the lifeboat station moved to Wherrytown (which was at that time in the Parish of Madron). A new timber lifeboat house was opened in 1867 at the bottom of Alexandra Road, near the Coastguard Station and the lifeboat was stationed there until 1885, when the lifeboat returned to Penzance.
Басқа ғимараттар
1871 жылы немесе сол кездері Коулсон мырзалар ағаш салатын зауыт құрып, 1883 жылы тоғыз адамды жұмысқа орналастырды. Бұл диірменде 13 ат күші бар бу машинасы, тік пісіру фреймін және дөңгелек орындықты іске қосқан. Бір уақытта 27 араға дейін жұмыс істеді. Бодилли & Co компаниясы 1874 жылы Уилл Уэрри кенішінің машина үйінің маңында үлкен ұн диірменін салды. 1880 жылы 7 қазанда бұрғылау залын, астық қоймасын және теміршілерді қорғайтын теңіз қабырғасы теңізге теңестіріліп, үш ғимаратты да су басып кетті. Ньюлинге баратын жолды жойып жіберді. 1906 жылы зауыт пайдаланылмай қалды, 1920 жылы қиратылды. Бұл жерді Western National автобус депосы ретінде және 21 ғасырда Lidl супермаркеті ретінде пайдаланды.
In or about 1871 Messrs Coulsons set up a timber yard and by 1883 was employing nine people. The mill contained a thirteen horse power steam engine which ran a vertical saw frame and a circular bench. The saw frame could run up to 27 saws at a time. Bodilly & Co built a large flour mill near to the site of the Wheal Wherry Mine engine house in 1874. On 7 October 1880 the seawall protecting the drill hall, granary and a smith was levelled by the sea for more than and all three buildings and dwellings flooded. The road to Newlyn was swept away. The mill was disused by 1906 and in 1920 demolished. The site was taken over and used as a bus depot by Western National and in the 21st century a Lidl supermarket.
Танымал мәдениет
Уэрри кеніші Р. М. Баллантайнның "Құқық астында" кітабында сипатталған.
The Wherry Mine is described in R. M. Ballantyne's Deep Down.