Кіріспе
Қазіргі заманғы психоаналитика теориясы мен клиникалық қолдануы Өзін-өзі психология, қазіргі заманғы психоаналитика теориясы мен оның клиникалық қолдануы, 1960 жылдары, 70 және 80-жылдары Чикагода Хайнц Кохут ойлап тапты және әлі де психоаналитикалық емдеудің қазіргі заманғы түрі ретінде дамуда. Өзіндік психологияда, адамдардың субъективті тәжірибесінен, өз-өзіне қарап, адам психикасының орталық агенті ретінде өзін түсінуге негізделген түсіндіру арқылы жеке тұлғаларды түсінуге тырысады. Өзіндік психологияны түсіну үшін эмпатия, өзіндік объект, айналдыру, идеалдастыру, alter ego / егіздік және үш полярлық өзіндік ұғымдар маңызды. Өзіндік психология, сондай-ақ, Фрейдтің психодинамикалық теориясында бар белгілі бір қозғалтқыштар, қақтығыстар мен кешендерді таниды, бірақ олар басқа шеңберде түсініледі. Өзіндік психология дәстүрлі психоанализден үлкен үзіліс ретінде қарастырылды және психоанализге қатынастық тәсілдің бастамасы болып саналады.
Self psychology, a modern psychoanalytic theory and its clinical applications, was conceived by Heinz Kohut in Chicago in the 1960s, 70s, and 80s, and is still developing as a contemporary form of psychoanalytic treatment. In self psychology, the effort is made to understand individuals from within their subjective experience via vicarious introspection, basing interpretations on the understanding of the self as the central agency of the human psyche. Essential to understanding self psychology are the concepts of empathy, selfobject, mirroring, idealising, alter ego/twinship and the tripolar self. Though self psychology also recognizes certain drives, conflicts, and complexes present in Freudian psychodynamic theory, these are understood within a different framework. Self psychology was seen as a major break from traditional psychoanalysis and is considered the beginnings of the relational approach to psychoanalysis.
Шығу тегі
Коут психоанализге 1940 жылдары неврология мен психиатрия арқылы келді, бірақ содан кейін "анализді нағыз адам сезімінен қабылдады [және] "Психоанализ мырзасы" ретінде Фрейд пен оның теорияларын идеалдандыруды қабылдады. Кейіннен "60-шы жылдардың ортасында басталған шығармашылықтың жарылысында Кохут өз даусын тауып, нарциссизмді жаңа жолдармен зерттеді, бұл оның "өзін-өзі психологиясы" деп атауына әкелді ".
Өзіндік
Кохут 1977 жылы өзіндік психология туралы жазғандарының бәрінде өзіндік сипатын әдейі анықтамайтынын түсіндірді. Ол өзінің ойлауын былайша түсіндірді: "Өзіндік, барлық шындық сияқты, өзінің мәнімен танылмайды Біз өзі пайда болатын әртүрлі біріктірілген формаларды сипаттай аламыз, өзін құрайтын бірнеше құрамдас бөліктерді көрсете аламыз және олардың пайда болуын және функцияларын түсіндіре аламыз. Біз осының бәрін жасай аламыз, бірақ біз әлі де өзіміздің мәнін оның көріністерінен ерекшеленетінін білмейміз.
Эмпатия
Кохут ата-аналардың өз балаларына жанашырлық таныта алмауы және олардың осы сәтсіздіктерге балаларының реакциясы "барлық психопатологияның тамырында" екенін айтты. Кохут үшін, басқаның және басқаның өзіндік объекті ("өзіндік объекті") функциясының жоғалуы (төменде қараңыз) жеке адамды апатикалық, летаргиялық, өмір сезімінен бос және өмірлік күшсіз қалдырады. Қысқасы, күйзеліске ұшырады. Баланың ұлылықтан біріктірілген өзіне және одан да көпке көшуі ата-ананың делдалшылығымен барлық нәрсеге құдіреттілік туралы қиял-ойымен баяу үзілу процесінен өтуі керек: "Бұл біртіндеп және бірте-бірте үзілу процесі баланың күтіміне бала күтіміне емпатиялық көңіл бөлуді талап етеді". Сонымен қатар, емделушіге бұрынғы сәтсіздіктермен күресуге көмектесу үшін, терапевт Кохут "емпатияны пациенттің және аналитиктің арасындағы қарым-қатынасты құруға мүмкіндік беретін ең жақсы құрал ретінде атап көрсетеді, бұл ертедегі өзін-өзі патологияны жеңілдетуге үміт береді". Бұрынғы психоаналитикалық тәсілдермен салыстырғанда, Кохут "арнайы интроспекция" деп атаған эмпатияны қолдану терапевтке қорытындыға ертерек (келесі диалог пен түсіндірумен) жетуге және пациентке көбірек байланысты болуға мүмкіндік береді, бұл пациенттің өзін түбегейлі түсінгенін сезінуге мүмкіндік береді. Кохут үшін эмпатияның жасырын байланысының өзі емдік әсер етеді, бірақ ол сонымен қатар "психоаналитиктің интеллектуалдық тұтастықты сақтау үшін "эмпатиялық көзқарастан бас тартуға қабілетті болуы керектігін" және "емпатия, әсіресе оны тікелей емдегісі келетін көзқарас қоршап тұрған кезде, терапевттің шешілмеген құдіреттілік қиял-ойына негізделуі мүмкін" деп ескертті.) Эмпатияны тұжырымдамалық енгізу "асылу" болып қалмады. Психологиядағы эмпатиялық сәттер Кохуттан бұрын да бар еді. Керісінше, Кохут психологиядағы эмпатияны "көзқарастар" мен түсініксіз "ұйғарымдардан" асып түсетін және эмпатияны сипаттауға, үйретуге және белсендірек пайдалануға мүмкіндік беретін күшті терапиялық құрал ретінде тану керек деп ұйғарды.
Өзіндік нысандар
Өзіндік нысандар - жас кезде сыртқы нысандар. Уақыт өте келе бала өзінің ішкі дүниесін ішкілендіру арқылы реттей бастайды. Боуэннің дифференциациясын ойлаңыз, адамның ішкі дүниесін реттеу үшін сыртқы объектіге қажеті жоқ. Біз Винникоттың заттарды пайдалануына дайынбыз. Ересекте сыртқы объектіге тәуелді болу тәуелділік пен фашизмнің қалыптасуы әлемінде зерттеледі. Ішкі өзіндік объектілер мен сыртқы объектілерді дұрыс пайдалану "өзіндік машинаның" бөлігі ретінде жұмыс істейді. Олар - адамның өзін "толықтайтын" және оның қалыпты жұмыс істеуі үшін қажетті адамдар, заттар немесе іс-әрекеттер. Кохут сәби мен оның қамқоршыларының арасындағы алғашқы қарым-қатынасты сәбидің "өзін" және сәбидің "өзін-өзі" қамтитын деп сипаттайды. ауыспалы нысандар ретінде. "Ересектердегі өзіндік байланыстарды қолдаушы өзіндік объектілердің үлкен алуандылығы арасында мәдени өзіндік объектілер (жазушылар, суретшілер және топтың саяси көшбасшылары) бар. Егер психопатология "толық емес" немесе "қате" өзіндік ретінде түсіндірілсе, онда өзіндік объектілер өзіндік "емдеу" ретінде сипатталуы мүмкін. Кохут сипаттағандай, өзіндік объектінің функциясы (яғни өзіндік объекттің өзі үшін не істейтіні) түсінікті болып табылады және "соқыр аймақта" орын алады. Функция, әдетте, өзіндік объектпен қарым-қатынасы қандай да бір жолмен бұзылғанша "көрінетін" болмайды. Жаңа өзіндік объектпен қарым-қатынас орнатылған кезде, қарым-қатынас байланысы өте күшті түрде "жабылып" қалуы мүмкін, ал байланыстың тартуы өзін де, өзін де әсер етуі мүмкін. Мысалы, күшті трансференс осы құбылыстың бір мысалы.
Ең жақсы күйзеліс
Егер өзіндік объект қажет болса, бірақ қол жетімді болмаса, бұл өзіндік үшін "жағымсыздық" деп аталатын әлеуетті проблеманы тудырады. "Тараптық қанағаттанбау" ата-ананың қабылдауының фазалық қажеттілігі немесе қалауы қарқынды нарциссикалық қанағаттанбаумен бірдей. Қарама-қарсылық - бұл Коут "оптималды ұнжырғалану" деп атаған; және ол "баланың аналогты кейінгі ортасы үшін де дәл солай, ең ерте ана мен нәресте арасындағы қарым-қатынастың ең маңызды аспектісі - бұл оңтайлы ұнжырғалану принципі. Қиындықтарға төтеп беру ішкі құрылымдарды құруға әкеледі, олар өзін-өзі тыныштық табуға негіз болады". Сонымен қатар, Коут "білікті сарапшы талдауды оптималды ұнжырғалану қағидаты бойынша жүргізеді" деп есептеді. Оптималдық емес ұнжырғасыздықтар мен солардан кейінгі бейімсіздіктерді Фрейдтің травма тұжырымдамасымен немесе эдипальдық фазадағы проблеманы шешумен салыстыруға болады. Алайда, оңтайлы (немесе басқа) ренжітудің ауқымы бірнеше драмалық қақтығыстардан гөрі, өзіндік "көрнекі және жарық" әрқайсысын қалыптастыруды сипаттайды.
Идеалдандыру
Коут идеализмді ертедегі нарциссизмнің негізгі аспектісі ретінде қарастырды. "Барлық күшті объектінің (идеалданған ата-ананың бейнесі) терапиялық белсенділігі идеалдандырушы көшіру деп аталады, бұл психоанализде өте ерте кезден бастап идеалдандыру объектісімен өзара өзіндік объект байланысын орнату қажеттілігінің қайта жаңғыруы". "Клейндік мектеп" тұрғысынан алғанда, идеалдандырушы көшіру проективті сәйкестендіру деп аталатын аумақтың бір бөлігін қамтуы мүмкін. Кішкентай бала үшін ' идеалданған өзіндік заттар "идеалданған адамдардың тыныштығы, күші, даналығы мен ізгілігімен бірігу тәжірибесін қамтамасыз етеді" '.
Мәдениеттік әсері
Өзіндік психологияның қызықты қолданылуы Фрейд пен Юнгтің достығын, оның ыдырауы мен оның салдарын түсіндіруде болды. Бұл қарым-қатынастың биіктігінде "Фрейд нарциссикалық көшіруде болды, ол Юнгте өзін идеалданған нұсқаны көрді" және керісінше Юнгте "Фрейдтің идеалдануы мен өзіндік өрлеудің" қос қоспасы болды. Юнгтің орта жастағы дағдарысы кезінде, Фрейдпен қарым-қатынасын үзгеннен кейін, "қатерлі жылдардың басты назары нарциссизммен күрес болуы керек еді: идеалданған басқаны жоғалту, өзіндік сферадағы ұлылық және нәтижесінде нарциссикалық ашу кезеңдері". Тек ол "Фрейдтен бөлек тұлға ретінде өзін жаңа сезімге" жеткізген кезде ғана мұндай қосымшаларды жасау мүмкіндігі алдағы уақытта азаймауы мүмкін.
Сын
Кохут "Чикагодағы қызу культтің орталығы" болған, кейде кем дегенде үш бағыттан шыққан, бірдей қызу сын мен қарсылықты туғызды: диск теориясы, Лаканиялық психоанализ және объект қатынастары теориясы. Драйв теориясы тұрғысынан алғанда, Кохут "аналитика техникасына маңызды үлес қосқан және дұрыс емес теоретик ретінде негізгі теорияны жай ғана бұзатын болжамдарды енгізеді. Егер сіз қаншалықты көп постулат жасасаңыз, олардың түсіндірме күші де соғұрлым аз болады". Стандартты талдау әдістеріне техникалық жетістіктер ұсынбай, "өзінің тынысы кететін, оқылмайтын "Өзін-өзі талдау" Кохут барлық балалық қиындықтар үшін ата-ананың жетіспеушілігін кінәлайды, бұл қозғаулардың табиғи қайшылықтарын ескермейді: "Ол жерде ортодоксалды фрейдист жынысты барлық жерде көреді, ал Кохутиан барлық жерде, тіпті жыныста да емпатиясыз аналарды көреді". Лаканиялық үшін Кохуттың "Символды" қоспағанда, "ақылға қонымды" дегені "мұнда тек науқастың ғана емес, сонымен қатар талдаушының да нарциссизмі" дегенді білдірді. "Адалдық идеалына жанасып, садистік негізін елемейтін, көмекке мұқтаж самариялыққа айналған жанашыр немесе эмпатиялық талдаушы тұжырымдамасының" қауіптілігі өте айқын көрінді. Нысан қатынастары тұрғысынан алғанда, Кохут "ішкі анықтауыштарға орын бермейді. Психопатологияның негізі - адамның психопатологиясы - оның өз-өзіне қатысты емес нәрселеріне байланысты, сондықтан барлық жаман нәрселер сол жерде және бізде параноикалық негізге негізделген теория бар ". Сонымен қатар, "жақсы ата-ана болу" деген кез келген әрекеттің салдарынан емделушіге аналитик немесе терапевтті жағымсыз түрде пайдаланудан ауытқу, тіпті азғыру әсер етеді. Уақыт өткен сайын, үлкен сюжеттің жойылуымен психоаналитикалық теорияның бірнеше бағыттарын жауласқан бәсекелестер ретінде емес, бір-бірін толықтыратын серіктестер ретінде көру мүмкін болады. Драйв психологиясы, эго психологиясы, объект қатынастары психологиясы және өзіндік психологияның әрқайсысы жиырма бірінші ғасырдың клиницистеріне ұсынатын маңызды түсініктері бар".