Поль Пара: Француз дирижеры, органды және композиторы
Paul Paray
Поль Пара – французский дирижер, органист, композитор (1886-1979). Руководитель Детройтского симфонического оркестра. Биография, творчество и карьера музыканта.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз дирижері, органшы және композитор (1886–1979)
French conductor, organist and composer (1886–1979)
Пол Мари Адольф Шарль Парай (pɔl paʁɛ) (24 мамыр 1886 – 10 қазан 1979) – француз дирижері, органшы және композитор. Ол 1952 жылдан 1963 жылға дейін Детройт симфониялық оркестрінің тұрақты дирижері болды.
Paul Marie Adolphe Charles Paray (pɔl paʁɛ) (24 May 1886 – 10 October 1979) was a French conductor, organist and composer. He was the resident conductor of the Detroit Symphony Orchestra from 1952 until 1963.
Ерте өмір және білім
Пол Пэрай 1886 жылдың 10 қазанында Нормандиядағы Ле-Трепорт қаласында дүниеге келді. Оның әкесі, Аугуст, мүсінші, Сен-Жак шіркеуіндегі органшы және әуесқой музыкалық қоғамның жетекшісі, жас Парайды сол қоғамның оркестріне барабаншы ретінде қабылдады. Кейін Парай Руанға музыканы абат Буржуа мен Бурдоннан, ал органды Хаеллингтен оқуға барып, Париж консерваториясына түсуге дайындалды.
Paul Paray was born in Le Tréport, Normandy, on 10 October 1886. His father, Auguste, a sculptor, organist at St. Jacques church, and leader of an amateur musical society, put young Paray in the society's orchestra as a drummer. Later, Paray went to Rouen to study music with the abbots Bourgeois and Bourdon, and organ with Haelling, which prepared him to enter the Paris Conservatoire.
Мансап
1911 жылы Парай «Яница» кантатасы үшін Римнің Премьер Гран-приін жеңіп алды. Бірінші дүниежүзілік соғыста тұтқынға түскен кезде қағазға қол жеткізе алмаған Парай Ми минорындағы скрипка квартеті мен «Д’юн амо» фортепиано сюитасын тек соғыс аяқталғаннан кейін жадынан жазып шығарды. Соғыс аяқталған соң Парай Пиренейдегі Каутеретс казиноының оркестрін басқаруға шақырылды, оның құрамында Ламуро оркестрінің музыканттары болды. Каутеретс казиноы оған Париждегі оркестрлерді дирижерлеуге мүмкіндік берді. Кейін Парай Монте-Карло оркестрінің музыкалық директоры қызметін атқарды. 1922 жылы Парай Ида Рубинштейннің «Тырнылған Артемида» балетіне музыка жазды. Сол жылы ол испан скрипашысы Мануэль Кирогамен бірге скрипкалық сонатасын тұсаукесер етті. 1931 жылы Жанна д’Арктің қайтысының 500 жылдығына арналған месса жазды, ол Жанна д’Арктің шейіттік өлімінің бесінші ғасырына орай Руан соборында алғаш рет орындалды. Парай Консерт Колоннның президенті болды, ал 1935 жылы До мажордағы бірінші симфониясын жазды, оның тұсаукесері сол жерде өтті. Парай 1939 жылы Нью-Йорк филармониялық симфониялық оркестрімен американдық дебютін жасады. Ол 1941 жылы Ля мажордағы екінші симфониясын жазды. 1952 жылы Парай Детройт симфониялық оркестрінің музыкалық директоры болып тағайындалды және оларды Mercury Records-тың «Жанды оқиға» сериясы үшін көптеген жазбаларда дирижерлік етті. Парай 1963 жылы Детройттен кетіп қалды. Парай Францияға оралып, халықаралық дирижерлік мансабын жалғастырды. Ол АҚШ-тағы соңғы дирижерлік өнерін Филадельфиядағы Кертис музыка институтының оркестрін басқарып, тоқсан жасында жасады. «Музыкалық Америка» журналында былай делінген: «Қазір 92 жастағы Парай сахнаға тек біздің заманымыздың ең ұлы дирижерлерінің бірі ретінде ғана емес, сонымен қатар жылдар өте де әлсіремеген күш-қуат, энергия және берік техникамен келеді».
In 1911, Paray won the Premier Grand Prix de Rome for his cantata Yanitza. Deprived of paper while a prisoner of war during World War I, Paray composed his string quartet in E minor, and the piano suite D'une âme , both in his head, only writing them down from memory after the war. Once the war was over, Paray was invited to conduct the orchestra of the Casino de Cauterets in the Pyrenees, which included players from the Lamoureux Orchestra. Casino de Cauterets was a springboard for him to conduct orchestras in Paris. Paray would later serve as music director of the Monte Carlo Orchestra. In 1922, Paray composed music for the Ida Rubinstein ballet Artémis troublée. That year he and the Spanish violinist Manuel Quiroga premiered his Violin Sonata. In 1931, he wrote the Mass for the 500th Anniversary of the Death of Joan of Arc, which was premiered at the cathedral in Rouen to commemorate the quincentenary of Joan of Arc's martyr death. Paray became president of the Concerts Colonne, and in 1935, he wrote his Symphony No. 1 in C major, which premiered there. Paray made his American debut with the New York Philharmonic Symphony Orchestra in 1939. He composed his Symphony No. 2 in A major in 1941. In 1952, Paray was appointed music director of the Detroit Symphony Orchestra, going on to conduct them in numerous recordings for the Mercury Records' "Living Presence" series. Paray left Detroit in 1963. Paray returned to France and maintained a healthy international guest conducting career. He was in his tenth decade when he made his last conducting appearance in the United States, leading the Orchestra of the Curtis Institute of Music in Philadelphia. A report in Musical America noted: "Now ninety two, Paray brings to the podium not only a reputation as one of the great conductors of our time, but strength, energy, and a solid technique that have not diminished through the years."
Марапаттар мен мойындау
Ол халықаралық кәсіби музыкалық бауырластық "Delta Omicron" ұлттық демеушісі болды. 1975 жылы Франция үкіметі оған ең жоғарғы наградасы – "Құрмет легионының Ұлы кресті" орденін табыс етті.
He was a National Patron of Delta Omicron, an international professional music fraternity. The government of France awarded him its highest honor, the Grand Croix de la Légion d'honneur, in 1975.
Жеке өмір
Парай соғысқа шақырылғанда жауап беріп, Бірінші дүниежүзілік соғыста француз армиясына қосылды. 1914 жылы ол тұтқынға алынып, Дармштадт лагерінде ұсталды. Парай 1942 жылдың 25 тамызында Франциядағы Кассис қаласында Йоланде Фалькке үйленді. 1979 жылы Монте-Карлода 93 жасында қайтыс болды.
Paray heeded the call to arms and joined the French Army in World War I. In 1914, he was taken prisoner of war and held in Darmstadt camp. Paray married Yolande Falck in Cassis, France, on 25 August 1942. He died in Monte Carlo in 1979, aged 93.