Кіріспе

Англо-канад миссионері Питер Джонс (1 қаңтар 1802 - 29 маусым 1856) - Ожибве методистік дін қызметкері, аудармашы, бас және жазушы. Оның оджибва аты Кахкевакуонаби (Фиеро жазуы бойынша Гакиивегванеби) болды, бұл "Құдайдың қасиетті [шапалақпен ұштасқан] қауырсын" дегенді білдіреді. Мохок тілінде ол Десагонденста деп аталады, яғни "адамдарды аяғына тұрғызады" дегенді білдіреді. Оның жас кезінде Миссиссаугалар тобы жойылудың алдында тұрды. Оның уағыздаушы және басшы, үлгі және үкіметтермен байланыс ретінде, оның басшылығы өз халқына еуропалықтармен қарым-қатынаста болуына көмектесті. Джонсты анасы Тухбенанекей 14 жасқа дейін Миссиссауга оджибвасының дәстүрлі мәдениеті мен діні бойынша тәрбиеледі. Келесі жылы отбасы Брантфордқа көшіп барды, онда Аугуст Питерді мектептен алып, оны ауыл шаруашылығына үйретті. Сара Текарихоганның ирокез тайпасы Брантфорд пен оның айналасындағы Гранд өзенінің аңғарында қоныстанған. Бұл жерде Джонс ирокез тайпасына қосылып, мохауктардың "десагонденста" деген атағын алды, яғни "ол адамдарды аяғына тұрғызады". Джонсты 1820 жылы әкесі сұрауы бойынша англикандық ретінде Ралф Лиминг баптист етті, бірақ ол ішкі тұрғыдан христиандықты қабылдамады. Кейін Джонс өзінің әкесі, өгей анасы және бұрынғы мектеп мұғалімі Джордж Хьюздан алған тәлім-тәрбие оны дінге тартса да, ақ тәнді мәсіхші қоныстанушылардың мінез-құлқы "арақ ішіп, қақтығысып, соғысып, кедей индейлерді алдап, Құдай жоқ сияқты әрекет етіп" оны дінінде шындықтың болмауы мүмкін екеніне сендірді. Ол шомылдыру рәсімінен бірінші кезекте Үсті Канаданың ақ нәсілді қоғамның толық мүшесі болу үшін өтті. Шомылдыру рәсімінен өткен басқалардың мінез-құлқын ескере отырып, Джонс бұл оған әсер етпейді деп күтті. Джонс 1822 жылдың жазына дейін әкесімен бірге жұмыс істеді, содан кейін ол мектепте оқып, ақша жинауға қайын інісі Арчибальд Расселдің үйінде кірпіш жасаушы болып жұмыс істеді. Ол 1822 жылдың қысында Фэрчайлдс-Крик қаласында арифметика мен жазуды оқыды, ол тері саудасында клерк ретінде жұмыс істеуге үміттенді. 1823 жылдың көктемінде Джонс мектепті тастап, сол жылдың мамыр айында әкесі фермасына оралды.

Қайта құру

Джонс методистер дініне қызығушылық танытты, өйткені олар тазалық пен ішімдікті тастауды және индейлерді ақ нәсілді қоныстанушылардың өмір салтына айналдыруды жақтады. 1823 жылы маусымда ол өзінің жарты қарындасы Мэримен бірге Анкастер қалашығындағы методист епископальдық шіркеуінің лагерьлік жиналысына қатысты. Лагерьдегі кездесу Джонсқа қатты әсер еткендіктен, ол сол жерде мәсіхшілікті қабылдады. Осы кезде преподобный Уильям Кейс Джонс арқылы Миссиссага үндістерін дінге айналдыру мүмкіндігін көрді. Кейс Джонстың миссионерлік бағытын ұстаздыққа айналдырды. Джонс екі тілді және екі мәдениетті болғандықтан, ол Миссиссаугалар мен Үстіңгі Канададағы ақ христиан қоныстанушылармен сөйлесе және қарым-қатынас жасай алды. Сол жылы преподобный Элвин Торри Джонс пен шеф Томас Дэвис (Tehowagherengaraghkwen) айналасында қауым құрды, ол толығымен үнді мүшелерінен құралған. Екеуі тәңірге айналған үндістерді Дэвистің үйіне қоныстануға шақырды, ол "Дэвисдің ауылына" немесе "Дэвисвилл" деген атауға ие болды. Джонс пен Сет Кроуфорд 1824 жылдың көктемінде шіркеу салуды бастаған өсіп келе жатқан қауым үшін жексенбілік мектепте сабақ берді. Джонстың көптеген туыстары тез арада Мәсіхке айналып, Дэвис ауылына көшірілді, оның ішінде оның анасы Тухбенэнекей, оның қызы Вейкикепавикуа және Wageezhegome (Wegiizhigomi, "Кім күнді иеленеді"), Вейкикепавикуаның күйеуі және Джонстың ағасы Джозеф Сойер (Nawahjegezhegwabe (Nawajii giizhigwabi, "Аспанда отырған адам")). Джонс өзінің алғашқы ресми қызметін шіркеуде - үгітші - 1825 жылы 1 наурызда алды. Осы қызметте ол жергілікті уағыздаушылардың ғибадатханасында сөйлеп, аудандық қызметте жүрген уағыздаушыларға көмек көрсетті. Шіркеудің лауазымды адамдары, соның ішінде Торри мен Кейс, әндер мен Киелі кітап тармақтарын аударатын және христиан дінін үндістерге олар түсіне алатын тілмен ұсына алатын, ожибве тілінде еркін сөйлейтін мүшеге қажеттілікті мойындады. Джонс Гранд Ривердегі миссионерлік үйде мұғалім болып жұмыс істеді. Осы уақыт аралығында ол методизм туралы топтарға сөйлей бастады. 1824 жылы оның бірнеше туысы оның сөйлегенін көруге келді және балалары Джонстың күндізгі мектебінде оқуы үшін Гранд Ривер миссиясында қалды. Жоғарғы Канададағы методистер Джонсқа ағасы Джонмен бірге методистердің мектептерінде қолданылу үшін діни және оқулық еңбектерді оджибве тіліне аударуды тапсырды. 1825 жылы оның топтарының жартысынан астамы мәсіхшілікті қабылдады.

Кредиттік тапсырма

1825 жылы Джонс Үнді агенті Джеймс Гивинске Миссисаугаларға сыйлықтарды (түрлі жер сатып алудан) жеткізу туралы хат жазды. Бұл хат Гивинске алғаш рет бір үнділік адамнан келіп түскен хат болды. Гивинс Жоунспен шілде айының екінші аптасында кездесуді ұйымдастырды. Джонс Хэмбер өзеніне белгіленген уақытта 50 христиандық үндістерді бастап келді, ал оның бұрынғы асырап алған әкесі капитан Джим шамамен 150 христиан емес үндістерді бастап келді. Бұл кездесуде Джонстың тобындағы 200-ге жуық үндістердің тағы 50-сі дінін қабылдады. Гивинске Жоғарғы Канаданың бірнеше аристократиялық мүшелері, соның ішінде епископ Джон Страхан еріп барды. Джонстың христиандық киімдері мен стилі, оның ішінде Джонс өздері аударған әндерін әндетуі, Страхан мен басқа да саяси көшбасшылармен топқа оң әсер қалдырды. Англиялық Штрахан методистерді қатты айыптаса да, Джонста Үсті Канаданың түпкүллі халқын мәсіхшілдікке айналдырудың мүмкіндігін көрді. Ол Джонсты (осылайша оның ізбасарларын) кейіннен англикандыққа айналдыруға үміттенді. Тақ бұрын 1820 жылы Миссиссаугалар үшін Кредит өзенінде ауыл салуға келіскен еді, бірақ ештеңе жасалмады. Стрекан Джонсқа келісімді орындайтынын айтты, қысқа кездесуден кейін барлық христиандық үндістер оны қабылдауға келісті. Кредиттік миссия деп аталатын қоныстың құрылысы көп ұзамай басталды және Джонс 1826 жылы сол жерге көшіп барды. 1826 жылдың жазында елді мекеннің құрылысы жақсы жүріп жатқан кезде, топтың қалған бөлігі методист шіркеуіне қосылып, Кредит Миссиясында қоныстанды. Соңғылардың арасында Джонстың асырап алған әкесі, капитан Джим және оның отбасы болды. Сол кезде Кредиттік Миссияға методист пасторлары Егертон Райерсон тағайындалды, Жонс онымен тез достық қарым-қатынас орнатты. Райерсонның лагерьдегі жұмысы Джонсқа Жоғарғы Канаданың басқа жерлеріне ұзақ миссионерлік экспедицияларды бастауға мүмкіндік берді. 1825-1827 жылдар аралығында Джонс Квинте, Мунситаун, Райс-Лейк және Симко-Лейк қалаларына миссионерлік сапарға аттанды. Ол жергілікті тілде уағыз айтып, үндістерге христиан дінін түсінуге және қабылдауға көмектесті. Джонстың ағылшын тілін білуі және көрнекті қоныстанушылармен байланысы оған топтың өкілі ретінде әрекет етуге мүмкіндік берді. 1825 жылы ол ағасы Джонмен бірге үкіметке өтінішхатпен жүгіну үшін Йоркке сапар шекті. 1826 жылы олар 1818 жылғы жер концессиясынан шыққан тобына тиісті аннуитетті толық төлемеген кезде, олар қайта оралды, өйткені топ келісім-шартта көрсетілген 522 фунттың 472 фунтын ғана алды. Ол қоныста тұратын тұрғындарға азғана ғана білетін шаруашылық тәсілдерін үйретумен де айналысты. Джонс өз халқының христиан дінін қабылдауы және олардың ауылшаруашылық өмір салтына көшуі олардың аман қалуы үшін маңызды деп сенді. 1827 жылы әр отбасының өз жері болды, ал жалпы жері егіндікпен айналысты. Қоныстанудың табыстылығы және оның үндістерді христиан дініне айналдыру табысы Жоңсқа Жоғарғы Канадада жақсы бедел берді. Оның уағыздары саяхат кезінде жақсы тыңдалды, әртүрлі топтар ақша мен заттарды, мысалы мектеп үйіне жылыту пешін және оркестрге арақ берді. 1827 жылы Джонс сапарлап жүрген уағыздаушы ретінде сынақ ретінде уағыздауға рұқсат алды. 1828 жылы методистердің тәбеттілік практикасы Миссиссаугамен елеулі жетістіктерге жетті; 1828 жылы корольдің сыйлықтарын жыл сайын тарату кезінде Джонс бір ғана үнділік мас болғандығын хабарлады, ал 1826 жылы жыл сайынғы үлестіруде мас болу кең таралған болатын. 1828 жылдың қаңтар айында епископ Стрекан Джонс пен оның інісі Джонға барып, методистердің төлейтін ақысынан артық ақша төлейтінін айтты. Сонымен қатар, Страхан және түрлі мемлекеттік қызметкерлер үнді қауымдарына методизмді ағылшындыққа тастауға қысым жасады, олар Райс-Лейк үндістеріне несиелік және Куинт шығанағы миссияларымен істегендей қоныстың құрылысына көмектесуден бас тартты, тіпті Райс-Лейк үндістері құрылыс жұмыстарын қаржыландыруды ұсынды. олардың жерін тапсыру аннуитеттері. Жоғарғы Канада үкіметі мен провинцияның индейлері, оның ішінде Джонс бауырлары, олардың діни бағыты бойынша 1828 жылдың соңында губернатор-лейтенант Перегрин сэр Джон Колборнмен ауыстырылғанға дейін шиеленістік сақталды. Колборн методистерге әлдеқайда оң көзбен қарады, бірақ американдық методистердің ықпалын британдық Веслиандарға ауыстыруға үміттенді.

Басшы болып сайлану

1829 жылы Кредиттік миссияның Миссиссаугасы Джонсты өзінің үш басшыларының бірі етіп сайлады, ол жақында қайтыс болған Джон Кэмеронның орнын ауыстырды. Оның ағылшын тілін жетік меңгергені оның сайлануына әсер етті; ол миссионерлер мен провинциялық үкіметпен жұмыс істей алатын топтың аз мүшелерінің бірі болды. Джонс Үстіңгі Канаданың басқа да үнділік топтарына миссионерлік жұмысын жалғастырды, Райс-Лейктегі және Мунси Миссиясындағы көптеген Миссиссаугаларды, сондай-ақ Симко көлі мен Хьюрон көлінің шығыс жағалауындағы Одживаларды дінге айналдырды. Джонс бауыры Джонмен бірге Киелі кітапты оджибва тіліне аудару ісіне кірісті.

Бірінші британдық турне

Сондай-ақ 1829 жылы Джонс Жоғарғы Канададағы методисттік миссионерлік қызметке ақша жинау үшін Уильям Кейс және бірнеше үндістандықтармен бірге АҚШ-тың солтүстік бөлігін аралап шықты. Бұл тур Медофистік шіркеудің Британдық Солтүстік Америкадағы жылдық шығынының отыз пайызы болатын 600 фунт жинады. Жоғарғы Канадаға оралғаннан кейін, сол жылғы методисттік конференция Кейстің үндеуі бойынша Джонсты "Индиан тайпаларына миссионер" деп атады. 1830 жылғы конференция оған да осындай лауазым берді. Сол кезде де діни қызметкер болып тағайындалды. 1831 жылы Жоғарғы Канаданың методистері ақшаға қатты мұқтаж болды; сол көктемде шіркеу барлық жалақыны төлей алмады. Дінге ақша жинау үшін Джонс Джордж Райерсонмен бірге сол жылы көктемде Ұлыбританияға сапар шегеді, онда ол алпыстан астам уағыздар мен жүзден астам баяндамалар айтты, олар 1000 фунт стерлингтен астам жинады. Бұл уағыздар Джонспен бірге үнді киімімен өткізілді, бұл оның үнді атымен бірігіп, қызығушылық тудырды және залды толтырды, оның Лондон миссионерлік қоғамының мерейтойына арналған уағызына төрт-бес мың адам қатысты. Джонс бірқатар танымал ағылшындармен кездесті, соның ішінде Джеймс Коулс Причард, ол 1831 жылы маусымда ауырып қалғанда, оны емдеген, сондай-ақ Адам Кларк, Ханна Мор және Ричард Уотсон сияқты методист басшыларымен кездесті. Бұл тур халықтың қызығушылығын туғызды, Жонс Жоғарғы Канадаға оралар алдында 1832 жылы 5 сәуірде король Уильям IV-мен кездесті. Бұл тур кезінде ол Елиза Филдпен танысып, оған ұсыныс жасады. Ол келісіп, 1832 жылдың көктемінде Жоғарғы Канадаға қайта оралды. Филд Солтүстік Америкаға 1833 жылы Нью-Йоркке келіп, 1833 жылы 8 қыркүйекте үйленді. Филд жаңа өмірге дайындалу үшін үй ісімен айналысуды үйреніп, үй шаруасына үйренуді үйренді. Ол бай отбасынан шыққандықтан, оған қызметшілер қарастырып жүретін. Филд Жоғарғы Канадаға келіп, Джонспен бірге оның қызметінде және Кредит өзенінің қонысында мұғалім ретінде жұмыс істеді, үнді қыздарына тігін және басқа да үй шаруасындағы дағдыларды үйретті. Кредиттік миссияның Миссиссаугалары Елизаны "Кечеахамеква" (Гичи агамиике, "көк судан тыс әйел" / "үлкен жағалаудан келген әйел") деп атады.

Веслиандық саясат

Джонс Матай кітабының аудармасын 1832 жылы басып шығарды, әрі сол кезде оның інісі Жоханның Жохан кітабының редакторы болды. Джонсты 1833 жылы 6 қазанда Жоғарғы Канаданың Йорк қаласында преподобный Джордж Марсден діни қызметкер етіп тағайындады. Ол методисттік дін уағыздаушысы болып тағайындалған алғашқы оджибба болды. Сол жылы Канаданың методистері өз шіркеуін ағылшынның веслиандарымен біріктірді. Бірлескен шіркеуді енді британдықтар басқарады, ал Джонс шіркеудегі лауазымдарға төмен білікті адамдардың пайдасына берілді, ал оның ықпалы азайды. Канадалық үнді миссионерлерінің басшысы лауазымы ашылған кезде, оны үндістермен ешқандай тәжірибесі жоқ британдық Веслиан, преподобный Джозеф Стинсон атқарды. Уильям Кейске екінші орын берілді, ол арнайы көңіл аударған жазбаларды Ожибве тіліне аудару. Кейс ожибве тілінде сөйлеген жоқ. Кейс Джонстың ұстазы ретінде қараған, ол өзінің штаб-пәтерін Кредиттік Миссияға қосты. Джонс шіркеуде ренжій бастады, өйткені оған аз жауапкершілік берілді және шіркеу оның қабілеттеріне сенім білдірмеді. Кейс методист дін қызметкері Джеймс Эвансқа, Джонстың аударған кітаптарымен қоса, ән-жырлар мен Киелі кітап кітаптарын да ожибве тіліне аударуды тапсырды. 1836 жылы қарашада Огастус Джонс қайтыс болғаннан кейін Питер өзінің өгей анасы мен екі кіші ағасын Кредит миссиясында тұруға шақырды.

Екінші британдық турне

1830-жылдардың ортасында губернатор-лейтенант Фрэнсис Бонд Хед Кредит өзенінің оджибваларын оңтүстік Үстіңгі Канаданың басқа да үнділік топтарымен бірге Манитолин аралына көшіру жоспарын жасады. Бонд Хед индейлерді Үсті Канаданың ақ қоныстанушыларының ықпалынан толықтай алып тастау керек деп сенді. Джонс, сэр Август Фредерик Д'Эсте және Ұлыбританиядағы аборигендерді қорғау қоғамынан доктор Томас Ходжкинмен одақтасып, бұл қадамға қарсы шықты. Олар Манитулин аралының топырағы нашар екенін білгендіктен, индейлер тобының шаруашылығынан бас тартып, аңшы-жинақшы өмір салтына оралуын талап етті. 1763 жылғы Корольдік жарлықпен қорғалған Сауген жерін тапсырғаннан кейін Джонс Миссиссаугалардың тұрақты көшіру қаупін тоқтатудың жалғыз жолы олардың жерлеріне меншік құжаттарын алу екендігіне сенімді болды. Джонс 1837 жылы Англияға барып, колониялық кеңсеге тікелей осы мәселе бойынша өтініш жасады. Оған әйелі мен немересі Кэтрин Сунегу да еріп келді. Колониалдық хатшы лорд Гленелг Джонспен кездесуді 1838 жылдың көктеміне дейін кейінге қалдырды, өйткені ол 1837 жылғы көтерілістермен айналысты. Осы уақыт аралығында Гленелг Бонд Хедтің ұсынысын қабылдамақ болды. Джонс осы уақыт аралығында Англияда жүріп, уағыз айтты, баяндама айтты және Канада методистеріне қаражат жинады. Бонд Хед Джонстың беделін кеміту үшін Гленелгке хат жібергенмен, министр Джонспен 1838 жылдың көктемінде кездесті. Кездесу Джонс үшін өте жақсы өтті, өйткені Гленелг Миссиссаугалар үшін меншік құжаттарын алуға көмектесетінін уәде етті. Гленелг Джонс үшін Виктория патшайымның аудиенциясын да ұйымдастырды. Джонс сол жылдың қыркүйек айында онымен кездесіп, Миссиссауга Оджибва қауымының басшыларынан Миссиссауганың өз жерлеріне құқық беру туралы өтінішхатты Виктория патшайымға ұсынды. Үндеу латын қарпімен жазылған, оған басшылар пиктограммамен қол қойған және үндеудегі ақпаратты толықтырған вампуммен қоса берілген. Джонс өзінің Оджибба киімінде петицияны ұсынды және оны Виктория үшін түсіндірді, бұл оның дұрыс және қолайлы қабылдануын қамтамасыз етті. Виктория Миссиссауганың үйіне меншік құжаттарын беру туралы министрдің ұсынысын мақұлдады. Көп ұзамай ол Жоғарғы Канадаға оралды.

Бөлінген қауымдастық

Жоғарғы Канадада ол өзінің басшылығына күмән келтіре бастаған қауымға оралды. Уильям мен Лоуренс Херчмер қауымдастықтың ішінде Джонстың ықпалына қарсы шыққан топты басқарды, ол Кредиттік миссияның Миссиссаугасын "Қара ағылшындықтарға" айналдырды деп мәлімдеді. Бауырластар, христиан болғанмен, жастарға қатаң тәртіпті қолдануға, үндестікке емес, дауыс беруді басқаруға және үндістердің өмір салты мен мәдениетін жоғалтуға қарсы болды. 1840 жылы қоныс аудару өте қиын болды; ақ қоныс аударушылардың қысымы, ағаш жетіспеушілігі және топтың олар орналасқан жерге талап қоюы бар-жоғы белгісіздігі топ кеңесін көшіру туралы ойлана бастауға мәжбүр етті. 1840 жылы методистік шіркеу екі топқа бөлінді, олар - канадалық методистер мен британдық веселиандар. Әр түрлі үнділік тайпалар екі шіркеудің де бір-біріне қосылды, ал бәсекелестік миссионерлік жұмысты қиындатты. Джонстың шіркеудегі достарынан тек Эггертон Райерсон ғана Канада конференциясында қалды. Кредиттік келісімдегі осы қақтығыстардың фонында Джонсқа саяхаттау қиынға соқты.< Джонстың провинциялық үкіметке ықпалы кішкентай болды. Кредиттің Миссиссаугасына меншік құжаттары уәде етілгенімен, Джонстың вице-губернатор Джордж Артурмен кездесуі оларды шығара алмады. 1837 жылы тағайындалған үнді агенті Сэмюэл Джарвис Миссисугаларды елемеді, оларға сенімгерлік қорлары туралы жылдық есептерді бермей, хаттарға жауап бермеді. Бұл қоғамдастықтардың бөлінуінің қысымы, 1839 жылы сәуірде оның тұңғыш ұлы Чарльз Август (Вахвиаакуммигуо (Ваавиекамигуо, "Қоңыр әлем") туғаннан кейін Джонстың әке ретінде жауапкершілігімен біріктірілді. Елиза екі рет құрсақ көтеріп, екі рет өлі туғандықтан, олар Чарльзді тәрбиелеуде үлкен қамқорлық көрсетті. Джонс 1841 жылы Мунси миссиясына тағайындалды. Лондонның оңтүстік-батысында орналасқан бұл миссионерлік үй үш түрлі тайпаның индейлеріне: Оджибва, Мунси Делавер және Онидаға ізгі хабарды жеткізді. Джонс, егер олар Нью-Кредитке меншік құжаттарын ала алмаса, Миссиссаугтарды Кредитке көшіруді үміттенді, бірақ бұл жоспарға үнді агенті Сэмюэл Джарвис қарсы болды. Мунси миссиясында әр тайпа әртүрлі тілдерде сөйлейді, бұл Джонсқа, сондай-ақ христиан емес үндістердің үлкен контингентіне жұмыс істеуді қиын етті. Бұл жерде ерлі-зайыптылардың тағы екі баласы, Джон Фредерик (Вахбегвуна (Waabigwane, "Ақ лилия гүлін алыңыз")) және Питер Эдмунд (Кахкевакуонаби (Гакиивегванеби, "[Қасиетті] толқыған қауырсын") дүниеге келді). Джон Петірдің ағасы Джон мен Элизаның ағасы Фредериктің, Питердің өзі мен Элизаның ағасы Эдмундтың есімімен аталған. Мунси Миссиондағы жұмыс Джонсқа қатты қысым келтірді, оның денсаулығы нашарлай бастады. 1844 жылы методистер конференциясы оның денсаулығын нашар деп тапты, сондықтан оны артық сандық деп жариялады. Сол жылы Джарвис Үнді агенттерінің бас инспекторы лауазымынан босатылды. Джарвис қызметінен босатылғаннан кейін Джонс губернатор-лейтенанты Чарльз Меткалфпен кездесуге мүмкіндік алды. Меткалф Джонсқа оң әсер етті; ол Мунси миссиясында екі мектеп салуға қаражат бөлді (балалар мектебі мен қыздар мектебі) және Кредит Миссиссаугасының қаржысын басқаруды олардың басшыларына тапсырды, оларды Канададағы бірінші Үнді банды етіп, олардың сенімгерлік қорларын бақылауға алды.

Үшінші британдық тур

Джонс 1845 жылы үшінші рет ақша жинау үшін Ұлыбританияға сапар шегіп, баяндамалар мен уағыздар айтты. Қайда барса да, үлкен топ адам оған жиналады, бірақ ішкі дүниесінде ол күйзеліске ұшырады. Ол халықты тек экзотикалық үнді Kahkewāquonāby мен оның жергілікті киімін көру үшін ғана көретінін сезінді және жақсы христиан болу үшін жасаған барлық жұмысты бағаламады. Сапарға қатысты күмәндануына қарамастан, ол 1000 фунт жинады, оның үштен екісі Шотландияда, ал үштен бірі Англияда. 1845 жылы 4 тамызда Эдинбургте Джонсты Роберт Адамсон мен Дэвид Октавиус Хилл суретке түсірді. Бұл Солтүстік Американың түпкүлдісінен алынған алғашқы суреттер. Джонстың денсаулығы нашарлай берді, ол доктор Ахилл Луис Фовиллмен кездесу үшін Парижге барды. Фовилл Джонсты тексерді, бірақ ешқандай дәрі-дәрмек тағайындамады, оның орнына салқын сумен шұңқырлы ванналарды ұсынды. Осы кеңеспен, бірақ тиімді емделмеген соң, Джонс Англияға барып, қаржы жинау турнирімен аяқтады. Джонс 1846 жылдың сәуірінде Канаданың батысына оралды.

Миссиссаугалар меншік құжаттарын алады

Кредиттік миссияға қайта орала отырып, Джонс Миссиссаугалар үшін ең өзекті мәселе - олардың жерлеріне нақты құқықтың жоқтығы деп сенді. Елді мекенде табысты шаруашылықтар құрылып, өзін-өзі қамтамасыз етуде. Сонымен қатар, екі ағаш ұстасы мен аяқ киім жасаушымен өнеркәсіп дамыды. Кредиттік миссия Миссиссаугас сонымен қатар Порт Кредиттің басталуы - Кредит өзенінің сағасында екі айлақтың құрылысын қаржыландырды. Елді мекен өркендеп келе жатқанмен, Үндістанның суперинтенданты Томас Г. Андерсон үндістерді мектептер негізді түрде құрылатын және қаржыландырылатын үлкен елді мекендерге топтастыруды үміттеніп, Кредиттік миссиядан басқа жерге көшіру үшін топқа қысым жасады. Миссиссаугаларды көшіруге ынталандыру үшін ол оларға Джонстың топ үшін басты мақсаты болған титулдық актілерді уәде етті. Сауген Оджибба Кредит Миссиссаугаларын Брюс түбегіне көшіруге шақырды, бұл оңтүстік Онтариодағы соңғы үлкен жер телімі болды. Кредит Миссиссаугасы бұл жерді сатып алуға арналған ең жақсы мүмкіндік деп санайды, сондықтан топ көшіп кетуге дайындалды. Олар Кредит жерлерін провинцияға сенімгерлікпен тапсырды, бірақ Брюстің алғашқы зерттеуі қорқынышты хабармен оралды: Брюс түбегінің топырағы егіншілікке мүлдем жарамсыз болды. Кредиттік миссияда өздерінің жерлерін тапсырғаннан кейін, Миссиссаугалар белгісіз жағдайға тап болды. Алты ұлттың Миссиссауганың қиын жағдайларын естіген алты ұлттың жоғарғы Канадаға қашқан кезде алты ұлттың Миссиссауга жерін сыйға тартқанын еске алып, олардың трактатының бір бөлігін кредиттік Миссиссаугаға ұсынды. Миссиссаугалар осы жерге Гранд өзенінің бойындағы алты ұлт сыйлаған жерге көшіп келді. 1847 жылы құрылған қоныстың аты Жаңа Кредит болды. Джонс осы жердегі қоғамдастық жетекшісі ретінде өз рөлін жалғастырып, елді мекенді салу үшін қаржыны алу үшін үкіметтің әртүрлі тармақтарына өтініш жасады. 1848 жылы Веслиандар мен методистер татуласып, Уильям Райерсон Нью-Кредитте миссионерлік қызмет орнатқан. 1840 жылдары Джонстың денсаулығы нашарлай бастады. Миссиссаугалар Нью-Кредитке көшіп келген кезде Джонс әлі де салынып бітпеген қонысқа көшуге шамасы келмейтін аурумен ауырады. Кредиттік миссиядан бас тартқан соң, ол отбасымен Мунситаунга оралды. Джонс методист шіркеуіндегі лауазымынан кетті, бірақ денсаулығы жол бергенде, ол жерде-жайда жұмыс істеуді жалғастырды. 1850 жылы дәрігер оған саяхаттауды және кеңселік міндеттерін орындауды толығымен тоқтатуды бұйырды, бірақ Джонс оның кеңесін елемеді. 1851 жылы Джонс Эхо Плейс маңындағы жаңа қонысқа көшіп, оны Эхо Вилла деп атады. Елі Брантфорд қаласына жақын болды, бірақ оған Нью-Кредитке жақын болуға мүмкіндік берді. Ол жұмыс істегенмен, денсаулығы нашарлап, үйде көп отыратын. Ағаш кесумен айналысқан ол жыл сайынғы провинциялық көрмеде табаны мен қасық үшін 15 фунт стерлинг ұтып алды. Ол аборигендерді қорғау қоғамы үшін жазуды бастады, олардың "Колониалдық интеллигенс" немесе "Аборигендер досы" басылымының канадалық тілшісі болды. 1850 жылдары Питер өзінің уақытын және күш-жігерін көбірек әйелі мен балаларына арнады. Оның ұлы Чарльз Нью-Йорктің Лима қаласындағы Генсеси колледжінде оқыды, содан кейін заңгерлік мамандықты оқыды. Джонс денсаулығы жақсы болған кезде де саяхаттап жүрді. 1851 жылы Канаданың шығысындағы Екі тау көліне, 1852 жылы Солтүстік Онтарио арқылы, 1853 жылы Нью-Йоркке миссионерлік кездесуге, ал 1854 жылы Нью-Йорк штатының Сиракуза қаласына методистердің съезіне барды. Жаңа несиелік қонысы бастапқы қиындықтарға тап болды, бірақ көп ұзамай өркендей бастады. Алғашқы арақ зауыты 1851 жылы өртке өрттелсе, көп ұзамай жаңа зауыт іске қосылды. Ақ қожалар 1855 жылы жерлерден қуып шығарылды, бірақ бұталардың ұрлығы бірнеше жыл бойы проблема болып қала берді. Джонс 1855 жылы желтоқсанда Нью-Кредиттен Эхо-Виллаға арабамен үйге оралған кезде ауырып қалды. Аурудан құтыла алмай, 1856 жылы 29 маусымда Джонс үйінде қайтыс болды. Ол Брантфордтағы Гринвуд қорымында жерленген. Оның қайтыс болғаннан кейін әйелі Элиза кітаптарының басылымын қадағалады. 1860 жылы "Өмір және күнделіктер", ал 1861 жылы "Оджебвей үндістерінің тарихы" басылып шықты.