Stollwerck

Кіріспе

Stollwerck GmbH - неміс шоколад өндірушісі, ол Нордерштедтте орналасқан. Ол 1839 жылы құрылған және Еуропа мен Америкада халықаралық деңгейде кеңейіп, 1900 жылға қарай АҚШ-та шоколад өндірушілердің екінші орында тұрды. Stollwerck 2002 жылдан 2011 жылға дейін Барри Каллебаутқа тиесілі болды. 2011 жылдың қазан айынан бастап ол Бельгияның Baronie Group компаниясына тиесілі.

Басталуынан Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін

1839 жылы Франц Столлверк есімді нан пісіруші Германияның Кёльн қаласында бизнес бастады. Ол шоколад пен басқа да тәттілерге айналды, әсіресе жөтелге қарсы дәрілермен сәттілік алды. 1860 жылы өндіріс шоколад, марципан және принтенді қамтиды. Жергілікті фармацевттер 1845 жылы оған мұндай дәрілік заттарды сатуға тыйым салуды өтінді, бірақ бұл қабылданбады. Ол Германияда бизнесі өркендеп, Кельн қаласында екі кофехана ашты. Олардың бірі 1860 жылдары шоколад және кондитер фабрикасына айналғанға дейін қысқа уақытқа музыка залына айналдырылды. 1871 жылы оның ұлдары жеке компанияны тіркеді Gebrüder Stollwerck (Stollwerck Brothers) ол 1876 жылы Франц Столлверк қайтыс болғаннан кейін бастапқы компанияға қосылды. Столлверктің бес ұлы бизнесті Еуропа мен Америкада зауыттары бар көпұлтты корпорацияға айналдырды. Бауырлардың екінші кішісі Людвиг Столлверк жаңа технологияны енгізуде, соның ішінде 1887 жылы алғашқы автоматты сату машиналарын енгізуде маңызды рөл атқарды. Бастапқыда олар шоколадтың кішкентай үлгілерін сату үшін пайдаланылды, бірақ олардың бірден танымал болуы олардың көп ұзамай бүкіл барларды сату үшін пайдаланылатынын білдірді. 1893 жылы Столлверк шоколадты 15000 автоматпен сата бастады. Ол түрлі аймақтарда шоколадты ғана емес, темекі, отты, жегу және сабын өнімдерін сату үшін автоматтар шығаратын жеке компаниялар құрды. 1896 жылы ашылған Будапешт метросы үшін Венада орналасқан австриялық-венгерлік Stollwerck еншілес компаниясы станциялар үшін тәтті машиналарын ғана емес, сонымен қатар билет автоматы да жасады. 1890 жылы оның Кельндегі зауытында 1500 адам жұмыс істеді. Stollwerck өз өнімдерін экспорттауға назар аударды. Англия, Бельгия және Австрия-Мажарстанда еншілес компаниялар құрылды. 1894 жылы Столлверк АҚШ-та Volkmann, Stollwerck & Company компаниясын құрды, ол неміс бизнесмені Джон Волкманмен серіктесіп, Нью-Йорктегі зауытында автоматтар өндірді. 1890 жылдардың басында Нью-Йорк теміржол вокзалдарында оның 4000-нан астам автоматтары болды. Сондай-ақ, ол кинематографиялық камералар шығаратын жетекші компанияға айналды. 1902 жылы компанияның акциялары қоғамға шығарылды, осы мақсатта ағайынды Столлверктер кейіннен 1905 жылдан бері Кёльн қаласында орналасқан Kolonial Wirtschaftliches Komitee (Колониялық экономикалық комитет) құрамына кірді. ХХ ғасырдың басында Берлин, Бреслау, Бремен, Франкфурт, Лейпциг, Мюнхен, Амстердам, Брюссель, Будапешт, Чикаго және Вена қалаларында филиалдар, сондай-ақ Берлин, Братислава, Лондон және Нью-Йоркте фабрикалар құрылды. Stollwerck сонымен қатар Dr. Michaelis' Acorn Cacao сияқты басқа брендтерді де иеленді және соттың жеткізушісі ретінде өзінің позициясын, сондай-ақ халықаралық марапаттарды ("27 соттың дипломы, 70 алтын медаль") жарнама ретінде пайдаланды. 1914 жылы басталған Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғана Столлверктің қарқынды өсуі тоқтады. 1927 жылы Карл Столлверк Фельдкирхенге жақын жерде Столлверк кесесін салдырды, бұл отбасылық қабірдің сирек кездесетін комбинациясы, ол протестанттық қызмет үшін де пайдаланылды. 1928 жылы Гамбургтегі зауытты 10 миллион рейхсмаркаға "Какао компаниясы Теодор Райхардт" (Theodor Reichhardt cocoa company) сатып алды және оның жұмысы Кельнге көшірілді. Кейінгі жылдары компания Nationalsozialistischer Musterbetrieb (Ұлттық социалистік үлгідегі компания) болып танылды. Қымбат сатып алулар мен Ұлы депрессияның әлемдік экономикалық құлдырауы Столлверктің қаржысын құртты. Ол 1930-шы жылдары Deutsche Bank-пен құтқарылуға мәжбүр болды және банк директорлары Георг Солмсен мен Карл Киммичтің басшылығымен компания қайта құрылды, бұл оның отбасылық меншігінің аяқталуын білдірді. Қайта жаңарту шаралары өте сәтті болмады және 1970 жылы Столлверк "Versager des Jahres" (Жылдың сәтсіздіктері) деп аталды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде азық-түлік рационы мен какаоның жетіспеушілігі фирманың нарығын күрт қысқартты.

In 1839 the baker Franz Stollwerck started business in Cologne, Germany. He diversified into chocolate and other candy, having particular success with cough drops. In 1860 production was expanded to include chocolate, marzipan and printen. Local pharmacists requested that he be prevented from selling such medicinal items in 1845, but this was rejected. His business flourished in Germany and also he opened two coffee houses in Cologne. One of these was briefly converted into a music hall before becoming a chocolate and candy factory in the 1860s. In 1871 his sons registered a separate company Gebrüder Stollwerck (Stollwerck Brothers) which merged back into the original company in 1876, after the death of Franz Stollwerck. Stollwerck's five sons expanded the business into a multinational corporation with plants in Europe and America. The second youngest of the brothers, Ludwig Stollwerck was instrumental in introducing new technology including the first vending machines in 1887. These were initially used to sell small samples of chocolate, but their immediate popularity meant they were soon used to sell entire bars. In 1893 Stollwerck was selling its chocolate in 15,000 vending machines. It set up separate companies in various territories to manufacture vending machines to sell not just chocolate, but cigarettes, matches, chewing gum and soap products. For the Budapest subway, which opened in 1896, a Vienna based Austrian Hungarian Stollwerck subsidiary manufactured not only candy machines for the stations, but also a ticket machine. By 1890 its Cologne works alone had 1500 staff. Stollwerck turned their focus to exporting their products. Subsidiaries were formed in England, Belgium and Austria Hungary. In 1894 Stollwerck founded Volkmann, Stollwerck & Company in the USA, in partnership with German businessman John Volkmann to produce vending machines in their factory in New York. By the early 1890s there were over 4,000 of its vending machines on New York train stations. It also became a leading manufacturer of cinematographs. In 1902 the company went public, for which purpose the Stollwerck brothers later also joined the Kolonial Wirtschaftliches Komitee (Colonial Economic Committee), which had been represented in Cologne since 1905. At the turn of the century, branches had been established in Berlin, Breslau, Bremen, Frankfurt, Leipzig, Munich, Amsterdam, Brussels, Budapest, Chicago and Vienna, as well as factories in Berlin, Bratislava, London and New York. Stollwerck also took over other brands such as Dr. Michaelis' Acorn Cacao and used its position as purveyor to the court as well as the international awards ("27 court diplomas, 70 gold medals") it had received as advertisement. It wasn't until the First World War, which began in 1914, that Stollwercks rapid growth ended. In 1927 Karl Stollwerck built the Stollwerck Mausoleum near Feldkirchen, Upper Bavaria, a rare combination of a family tomb also used for protestant service. In 1928, the Hamburg factory was taken over by the Kakao Compagnie Theodor Reichhardt (Theodor Reichhardt cocoa company) for 10 million Reichsmarks and its operations were relocated to Cologne. In the years that followed, the company was awarded as a Nationalsozialistischer Musterbetrieb (National Socialist model company). Costly acquisitions and the global economic downturn of the Great Depression devastated Stollwerck's finances. It had to be rescued by Deutsche Bank in the 1930s and under the leadership of bank directors Georg Solmssen and Karl Kimmich the company was restructured, which marked the end of its family ownership. The renovators measures were not very successful and in 1970, Stollwerck was named "Versager des Jahres" (Failure of the Year) by the business magazine Capital. During the Second World War, food rationing and the scarcity of cocoa drastically reduced the firm's market.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезеңнен қазіргі уақытқа дейін

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін фирманың зауыттары зақымдалып, өндіріс жабдықтарының көп бөлігі өтемақы ретінде тәркіленді. Ол 1949 жылы өндірісті қайта бастады және 1950 және 1960 жылдары қатаң бәсекеге тап болған кезде орташа деңгейде болды. Оның қаржысы 1972 жылға дейін нашарлады, содан кейін Ханс Имхофф компанияны сатып алды және оны Батыс Германияда және шетелде зауыттары бар шоколад өндіруші ретінде үлкен табысқа жеткізді, бұл тікелей Саротти сияқты ұзақ уақыт бойы қалыптасқан брендтермен бәсекелесті. Келесі 30 жылда Stollwerck Германия мен шетелде зауыттары бар ең ірі шоколад өндірушілерінің біріне айналды, сонымен қатар Еупендегі Sprengel, Sarotti және Chocolaterie Jacques сияқты дәстүрлі брендтерді сатып алды. 1969 жылы Имхофф Hildebrand шоколад фабрикасын, ал 1976 жылы Waldbaur фабрикасын иеленді, олар кейіннен Stollwerck-ке қосылды. Өндірістің шоғырлануы 70-жылдардың ортасында Северинсвиерттегі дәстүрлі Кёльн зауытының тасталуына әкелді. Бұл іске Кельн қаласының 10 млн. DM субсидиясы және 1980 жылы 47 күн бойы демонстрация жасағандардың иеленген жері үшін 25 млн. DM сатып алу бағасы ықпал етті. Германияның қайта бірігуінен кейін, Столлверк бұрынғы Шығыс Германияға тез инвестиция салды, Саальфельдтегі Тюрингия шоколад фабрикасы GmbH, Rotstern брендті шоколад өндірушілері және Германия Демократиялық Республикасының ең ірі шоколад өндірушісі. Stollwerck 1995 жылы Венгрияның Секешфехервар қаласында шоколад фабрикасын ашып, нарықта көшбасшы болды. Польша мен Ресейде де осындай жетістікке қол жеткізілді. 1993 жылы Imhoff Stollwerck шоколад мұражайы 53 миллион DM құн төлеп, Rheinauhafen, Кёльн қаласында ашылды. Онда Stollwerck тарихынан және шоколад жасау тарихы мен ғылымынан алынған заттар қойылды. 2001 жылы Ханс Имхофф зейнеткерлікке шықты, ал Столлверк өзінің Шығыс Еуропадағы еншілес компанияларын Kraft Foods компаниясына сатып жіберді. 2002 жылы Stollwerck әлемдегі ең ірі шоколад компаниясы Barry Callebaut AG-ға сатылды, оның көпшілігі Джейкобс отбасы иелігінде. Кейін Барри Каллебаут өз акцияларын сатып алып, Кельндегі бас зауытта өндірісті тоқтатты, тек әкімшілік функцияларды қалдырды. 2006 жылы Барри Каллебауттың менеджменті Имхофф Столлверк шоколад музейімен ынтымақтастығын тоқтатты және Lindt & Sprüngli музейдің жаңа серіктесі болды. Мұражайдың атауы Имхофф шоколад мұражайына өзгертілді және көптеген Столлверк экспонаттары алынып тасталды. 2011 жылдың қазан айында Барри Каллебут Stollwerck компаниясын Бельгияның Веурн қаласындағы Baronie Group компаниясына сатып жіберді. Ол кезде Stollwerck компаниясының Бельгия, Германия және Швейцарияда бес зауыты болды, онда 1700 адам жұмыс істеді және оның жылдық өндірісі шамамен 100 000 тонна шоколад болды. 2016 жылы 177 жылдан кейін компанияның қалған бөліктері Кёльннен Нордерштедтке көшірілді.

After the Second World War the firm was left with damaged factories and much of its manufacturing equipment expropriated as reparations. It restarted production in 1949 and fared moderately in the face of intense competition in the 1950s and 1960s. Its finances worsened until 1972, when Hans Imhoff bought the company and guided it to great success as a chocolate manufacturer with plants in West Germany and abroad, directly competing with long established brands such as Sarotti. Over the next 30 years, Stollwerck became one of the largest chocolate manufacturers with factories in Germany and abroad as well as taking over traditional brands such as Sprengel, Sarotti and Chocolaterie Jacques in Eupen. In 1969 Imhoff took over the Hildebrand chocolate factory, with the Waldbaur factory following in 1976, which both were later incorporated into Stollwerck. The concentration of production led to the traditional Cologne factory in the Severinsviertel being abandoned in the mid 1970s. This was helped by a 10 million DM subsidy from the city of Cologne and a 25 million DM purchase price for the site, which was occupied by demonstrators for 47 days in 1980. After the reunification of Germany, Stollwerck quickly invested in the former East Germany, buying the Thuringian Chocolate Factory GmbH in Saalfeld, makers of Rotstern brand chocolate and the German Democratic Republic's largest chocolate producer. Stollwerck opened a chocolate factory in Székesfehérvár, Hungary in 1995 and became the market leader. It achieved similar success in Poland and Russia. In 1993 the Imhoff Stollwerck chocolate museum was built for 53 million DM and opened in Rheinauhafen, Cologne to exhibit items from Stollwerck's history and the history and science of chocolate making. In 2001 Hans Imhoff retired and Stollwerck sold its Eastern European subsidiaries to Kraft Foods. In 2002 Stollwerck was sold to Barry Callebaut AG, the world's largest chocolate company, which is majority owned by the Jacobs family. Barry Callebaut then bought back its public shares and ceased production at the parent factory in Cologne, just leaving administrative functions there. In 2006, Barry Callebaut's management ended its collaboration with the Imhoff Stollwerck chocolate museum and Lindt & Sprüngli became the museum's new partner. The museum's name was changed to Imhoff chocolate museum and many Stollwerck exhibits were removed. In October 2011 Barry Callebaut sold Stollwerck to the Baronie Group of Veurne, Belgium. At that time, Stollwerck had five factories in Belgium, Germany and Switzerland; it employed 1700 staff and its annual production was around 100,000 tonnes of chocolate. In 2016, after 177 years, the remaining parts of the company were moved from Cologne to Norderstedt.