Кіріспе

Аничков көпірі (Russian) - Ресейдің Санкт-Петербург қаласында орналасқан Фонтанка өзенінің үстіндегі ең көне және ең танымал көпір. Қазіргі көпір 1841 жылы салынған және 1906 жылы қайта құрылған, қарапайым форманы кейбір тамаша безендірулермен біріктіреді. Оның төрт әйгілі жылқы мүсіндерімен (1849-50) қатар көпірде Санкт-Петербургтегі ең әйгілі безендірілген темір қоршаулар бар. Бұл ғимарат Пушкин, Гоголь және Достоевский еңбектерінде аталады. Бірінші көпір 1715 жылы Ұлы Петрдің бұйрығымен салынған және оның инженері Михаил Аничковтың есімімен аталған. Көпір ағаштан жасалған, бірнеше ұзындығы Фонтанка өзенінің үстінде орналасқан тіректер үйірлігінде салынған. Оны Доменико Трезини жасаған. Бұл көпірден ештеңе қалмады. Қаланың өсіп, өзендегі көлік қозғалысы көбейген сайын, 1721 жылы жаңа көпір салу жоспарлары ашылды. Аничков көпірі - XVIII ғасырдың аяғында Фонтанка өзенінен салынған, әлі күнге дейін сақталған, Ломоносов көпірі мен Ескі Калинин көпірі. Сол кезде Аничков көпірі Невский проспектідегі ерекше танымал жер болды, сонымен қатар суреттер мен суреттер үшін танымал тақырып болды. 1840 жылдары XVIII ғасырдың дизайны, әсіресе оның үлкен мұнаралары, Невский проспектісі бойындағы Аничков көпірінен өтетін көліктің өсуіне жарамсыз деп танылды. 1841 жылы 42-ші Невский проспекті кеңдігіне сәйкес келетін үлкен құрылым генерал-лейтенант А. Д. Готманның бақылауымен салынған. Жаңа көпір тастан жасалып, үш жағы біршама көлбеу аркалармен жабылған. Бұл қарапайым, қысқаша форма Аничков көпірі мен теңіз қыздарынан жасалған темір қоршаумен жақсы сәйкес келді, оны бастапқыда Карл Фридрих Шинкель Берлиндегі сарай көпірі үшін жобалаған. Алайда көпірдің тас аркалары проблемалардың үздіксіз көзі болды, ал 1906-08 жылы көпір қайтадан қайта құрылып, оның аркалары нығайтылды.

Жылқыны бауыртаулаушылар

Жылқыны бағындырушылар орыс мүсіншісі, барон Пётр Клодт фон Юргенсбургтің жобалауымен салынған және олар қаланың ең танымал ескерткіштерінің қатарына кіреді. Бұл тақырып Римдегі Квириналь төбесіндегі Диоскуримен жиі сәйкестендірілетін орасан зор римдік мәрмәрден алынған. Гвилом Кустоудың Марли ле Король үшін мармордан жасалған жылқыларын игерушілері, Chevaux de Marly, Революция кезінде Париждегі Елисей алаңына ашылғанда қайтадан жасалды. Санкт-Петербургтегі мүсіндердің қызықты тарихы бар. 1851 жылы көпірдің түпкі нұсқалары орнатылғанға дейін патша Николай І 1842 жылы олардың екеуін Пруссия королі Фредерик Вильгельм IV-ге берді, ал қалған екеуі 1846 жылы Неапольге оның сапары кезінде патшаға көрсетілген қонақжайлылық үшін алғыс ретінде жіберілді (онда және осында қараңыз). "Петербургтегі аңыздар бойынша, Пётр Клодт төрт мүсіннің екеуінде тіл жоқ екені туралы ұятты жаңалықтан кейін бірден қайтыс болды". Тағы бір аңыз бойынша, Клодт қола жылқының құйрығының астында өзінің күшті жауының бет-әлпетін бейнелеген. 1941 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде көпір неміс артиллериясының қатты атысына ұшыраған кезде мүсіндер платформалардан алынып, жақын маңдағы Аничков сарайының бағына көмілді. Көпір соғыс кезінде қатты зақымдалған, бірақ толық қалпына келтірілген. Естелік ретінде мүсіндердің бірінің тұғыры артиллерия отының әсерін сақтап қалды, бұл туралы өтіп бара жатқандарға түсіндіретін тақташа бар. Санкт-Петербургтің 300 жылдығына дейін мүсіндер көпірден алынып тасталды және толық қалпына келтірілді.