Кіріспе
12-хромосоманың қысқа бұрышының төрт көшірмесі салдарынан болатын жағдай Паллистер-Киллиан синдромы (PKS), сондай-ақ тетрасомиялық 12p мозаикалық немесе Паллистер мозаикалық анеуплоидия синдромы деп аталады, бұл өте сирек кездесетін және ауыр генетикалық ауру. PKS - бұл кішігірім артық сандық маркерлік хромосома (sSMC) деп аталатын қосымша және аномальды хромосоманың болуынан пайда болады. sSMC-терде басқа кез келген хромосоманың бөліктерінің генетикалық материалдарының көшірмелері болады және олар таситын генетикалық материалға байланысты әр түрлі генетикалық аурулар мен неоплазмаларды тудыруы мүмкін. PKS- дегі sSMC 12- хромосоманың қысқа (яғни "p") қолының бірнеше көшірмесінен тұрады. Нәтижесінде, sSMC-дегі генетикалық материалдың бірнеше көшірмелері және осы генетикалық материалдың екі көшірмесі 12 хромосоманың екі қалыпты бөлігінде аса экспрессияланады және осылайша синдромды тудырады. Алайда генетикалық мозаиканың бір түрі болғандықтан, ПКШ-мен ауыратын адамдар өздерінің sSMC тіндерінде әртүрлі болады, сондықтан да синдроммен байланысты тумыстағы ақаулар мен аурудың ауырлығы әртүрлі болады. Мысалы, жүрек тінінде sSMC бар адамдарда жүректің құрылымдық аномалиясы болуы мүмкін, ал бұл sSMC локализациясы жоқ адамдарда құрылымдық жағынан қалыпты жүрек болады. ПКШ-ны алғаш рет Филип Паллистер 1977 жылы сипаттады, ал Мария Тесхлер Никола мен Вольфганг Киллиан 1981 жылы одан әрі зерттеу жүргізді.
The Pallister–Killian syndrome (PKS), also termed tetrasomy 12p mosaicism or the Pallister mosaic aneuploidy syndrome, is an extremely rare and severe genetic disorder. PKS is due to the presence of an extra and abnormal chromosome termed a small supernumerary marker chromosome (sSMC). sSMCs contain copies of genetic material from parts of virtually any other chromosome and, depending on the genetic material they carry, can cause various genetic disorders and neoplasms. The sSMC in PKS consists of multiple copies of the short (i. e. "p") arm of chromosome 12. Consequently, the multiple copies of the genetic material in the sSMC plus the two copies of this genetic material in the two normal chromosome 12's are overexpressed and thereby cause the syndrome. Due to a form of genetic mosaicism, however, individuals with PKS differ in the tissue distributions of their sSMC and therefore show different syndrome related birth defects and disease severities. For example, individuals with the sSMC in their heart tissue are likely to have cardiac structural abnormalities while those without this sSMC localization have a structurally normal heart. PKS was first described by Philip Pallister in 1977 and further researched by Maria Teschler Nicola and Wolfgang Killian in 1981.
Презентация
ПКШ- мен ауырған адамдарда туа біткен кезде немесе босанған кезде бірнеше туа біткен ақаулар бар. Бұл ақаулар: ми атрофиясы, корпус кальозумының агенезі, мидың полимикрогириясы және/ немесе мидың бүйірлік шұңқырларындағы нүктелік кальцификациялар; саңыраулық және/ немесе соқырлық; autonomic жүйке жүйесінің дисфункциялары, мысалы, ангидроз, гипогидроз және/ немесе гипервентиляцияның эпизодикалық кезеңдері, тыныс алуды ұстаумен араласқан; арқа сүйегінің ақаулық белгілері; терең немесе сирек кездесетін жеңілден ауырға дейінгі интеллектуалдық қабілетсіздік; эпилепсиялық ұстамалар; жүрек және/ немесе анальдық ақаулар; диафрагмалық кілегейлер; айқын бұлшықет әлсіздігі; артық санды кеуделер; және ұрықтың көпіршік қаннан алынған жасушалар. ПКШ-ны ұрықтың ультрадыбыстық бейнелеу әдістерін қолдану арқылы диагностикалау мүмкін. PKS-те УЗИ-мен суретке түсіру кезінде көбінесе жүктілік жасына қарағанда тым үлкен ұрықтар кездеседі, олардың құрамында полигидрамиондар (ұрық қуысында артық ұрық сулары) және ризомельді аяқ-қолдары (аяқ-қолдардың проксимальді бөлігінің қысқаруы) болады. Аз жиі кездесетін диафрагмалық ойықшалар және/немесе басқа да ірі ПКЖ құрылымдық ақаулары бар. Алайда, көбінесе, ультрадыбыстық зерттеулер ПКШ диагнозын анықтай алмайды. Сонымен қатар, ультрадыбыстық диагнозды жүктіліктің екінші немесе үшінші триместрінде, құрылымдық аномалиялар анық анықталып, анықталатын кезде қолдану керек. ПКШ-ны аналық диагноз қоюдың жоғарыда аталған әдістерді қолдану қиын, көбінесе шешімсіз және/немесе әйелдің жүктілігі кезінде ең жақсы қолданылады, сондықтан ПКШ-ны диагностикалау үшін аналық клеткасыз ДНК скринингін (CFDNA скрининг), сондай-ақ инвазивті емес аналық скрининг деп аталады. Бұл әдіс 10 апталық және одан үлкен ұрықтарда ПКШ диагнозын қоюға мүмкіндік береді. КФДНҚ скринингінде ананың қанынан ДНК алынады және Даун синдромымен, Патау синдромымен (трисомия 13 деп те аталады) және Эдвардс синдромымен (трисомия 18 деп те аталады) байланысты хромосомалық аномалиялардың бар-жоғын тексереді. (Жұмыртқаның ДНК-ның аз мөлшері плацента арқылы ананың қанына айналып өтеді.) Қытайда жүргізілген геномдық кең ассоциация зерттеуінде геномдық кең cfDNA талдаулары әр түрлі хромосомалық байланысты бұзылуларды диагностикалау үшін пайдаланылды, соның ішінде ПКШ. Зерттеу барысында 29 007 жүкті әйелдің қандағы ДНК сканерленген. Үш жағдайда да ПКШ ауруы бар ұрық табылған. Екі жағдай плацента мен хориондық виллилердің хромосомалық микроаррельдік талдауында анықталмаған. Алайда зерттеуде жалған теріс нәтижелер, яғни ПКШ- мен жүктілік кезінде жаралмандарды ұрықтандырған әйелдер арасында теріс нәтижелер анықталмаған. Қосымша зерттеулер қажет болса да, бұл әдіс, әсіресе, жүктіліктің ерте кезеңінде, жүктілік нұсқаларын кеңес беру мақсатында, ПКШ-ны пренаталды анықтау үшін өте пайдалы қосымша болып табылады.
Туғаннан кейінгі диагноз
ПКШ-ны туғаннан кейінгі диагноз қою көп жағдайда физикалық тексеру және әр түрлі рентгенографиялық, ультрадыбыстық және осыған ұқсас әдістер арқылы ПКШ-ның негізгі ақауларын табуға негізделген. және Sifrim Hitz Weiss синдромы (сонымен қатар CHD4 нейрологиялық даму бұзылуы деп аталады).