Кіріспе

Концентрациялық қозғалыстық терапия (КМТ) - психодинамикалық психотерапия мен тереңдік психологиядан шыққан ой үлгілеріне негізделген топтық және жеке терапияның психотерапиялық әдісі. КМТ қабылдау сезім мен тәжірибеден тұрады деген теорияны (Виктор фон Вайцзекер) өз бетінше ұстап, жеке өмір мен білім тарихының аясында "мұнда және қазір" дененің саналы қабылдауына қызығушылық танытады.

Теориялық негіздер мен қағидалар

CMT адам табиғатын тереңдетіп түсіну үшін Габриэль Марсельдің философиялық тұжырымдамасын былайша түсіндіреді: "Менің денем бар және мен өзімнің денемін". "Біз үшін дене - психикалық құбылыстардың кіреберіс жолы емес, керісінше, психикалық құбылыстардың барлығы орын алатын орын". КМТ теориялық тұрғыдан Габриэль Марсель мен Морис Мерло Понтидің болмыс философиясына, Пиажеттің генетикалық білім теориясына негізделген, ол мұны ой құрылымдарын дамытуда, Виктор фон Вайцзекердің медициналық антропологиясында (Гестальткер теориясы) және терең психологиядағы эго дамуы туралы теорияларда (А. Фрейд, Хартман, Бланк және Бланк) және объект қатынастары (Баллинт, Малер, Эрикссон, Винникотт, Кохут және Кернберг) және жаңа нәресте зерттеулерінде (Лихтенберг, Стерн, Сандерс). КМТ-ның негізгі философиялық принциптері батыс философиясында проблемалы дене мен ақыл-ойының әртүрлі эскиздерінен келеді. Декарттың дуализмі (дене мен ақыл-ойды бөлек тұлға ретінде) бүгінгі күнге дейін біздің ойлауымызды белгілейді. Философиядан психологияға ауысу Эренфелс, Кофка және Кёлер арқылы гештальт психологтары біріктіруші түсінікке өзгеріс әкелді. Философия саласында феноменолог және болмыс философы Габриэль Марсель өзінің "Бірі болу және болу" теориясымен дене мен ақыл-ойды бөлуді жеңуге елеулі үлес қосты. Ол "Менің денем бар және мен өзімнің денемін" ("corp que j` ai et corps que je suis") деген тұжырымға келеді, сондай-ақ Морис Мерло Понти өзінің "Теріспеншілік феноменологиясы" деген еңбегінде: "Өз денесі әлемде организмдегі жүрек сияқты: дене - бүкіл көрінетін көріністі тірі ұстайды; ол адамды ішкі жағынан қоректеп, өмірге толтырады және көрініспен бір жүйе жасайды ". Психосоматикалық аурулар туралы ілімінде В. В. Вейцзекер психофизикалық параллелизмдер мен өзара іс-қимыл теориясынан бастайды және өзінің Gestaltkreis ілімдеріне көшеді; бұл ілімдерде ол қабылдау процесінің субъективтілігінен және қабылдау мен қозғалыс байланысты деген түсініктен бастайды: "Бар болғаны үздіксіз және өзара, өзін-өзі жарықтандыру, өзіне жабылады, денелік ақыл-ойдың алға және артқа, бірлік сияқты цикл". Даму психологиясы деңгейінде Gestaltkreis ілімі Жан Пиажетің балалық шақтағы қабылдау, көзқарас және ойлау құрылымдарының дамуы туралы байқауларына сәйкес келеді. Тұрақты ассимиляция мен аккомодация процестерінде моторикалық танымдық және эмоционалдық даму бірге жұмыс істейді және бір-бірін анықтайды. Сезім мүшелерінің дамуы, үнемі әртүрлі ойлау және мінез-құлық құрылымдары, кеңістік пен уақыт тәжірибесінің дамуы Пиаже үшін символдық қабілетті дамытудың алғышарттары болып табылады. Мұнымен үйлесімді терең психологиядағы даму теориялары, онда басты назар балалық шақтағы қарым-қатынас жасайтын адамдармен қарым-қатынасқа қойылады және сау дамудың шарты - ең жақын қарым-қатынаста болған адаммен бақытты қарым-қатынас (Баллинт, Малер, Эриксон, Винникотт, Кохут және Кернберг). "Егер терапияда адамның өзін-өзі жақсырақ түсінуіне, өзін-өзі тануына көмектесетін болса, онда тіл мен ойлау қажет. Бірақ тіл мазмұнды сөзбен жеткізуі керек емес; дене тілі немесе жеке тілдің өзіндік көрінісі де көмектеседі. Дәл сол пациенттер, өз сезімдері мен сезімдерін сөзбен білдіре алмайтын, ыммен, тақырыптар немесе көріністер туралы бейнелі түрде, олардың ішкі өмірлеріне кірудің алғашқы нүктесін оңай табады ".

Тарих

Мюнхендік дәрігер және психотерапевт Хельмут Стольце бұл әдісті университет клиникалық саласында қолданды және оны 1958 жылы "Концентративтік қозғалыс терапиясы" деп атады. Осы сәттен бастап КМТ арнайы әдіс ретінде конгрестерде оқытылды және психотерапиялық тәжірибеде көбірек танылды.