Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Грек классикалық археологы (18571934) Christos Tsountas (Χρήστος Τσούντας; 1857 9 маусым 1934) - грек классикалық археологы. Ол грек археологиясының ізашарсы болып саналады және "алғашқы әрі ең көрнекті грек тарихшы" деп аталады. 1857 жылы Тракиядағы Стенймахоста дүниеге келген Цундас Германияда, Ганновер, Мюнхен және Йена университеттерінде жоғары білім алды. Қысқа уақыт ұстаз болып жұмыс істегеннен кейін, 1882 жылы Афинаның археологиялық қоғамына археологиялық қызметкер ретінде жалданып, келесі жылы Грекияның археологиялық қызметіне қосылды. Ол өмірінің алғашқы онжылдықтарында далалық археолог ретінде белсенді жұмыс істеді, Тесалияның алғашқы археологиялық зерттеуін жүргізді, Лакониядағы бірнеше микендік қабірлерді қазып, Микен цитаделіне алғашқы ресми қазба жұмыстарын жүргізді. 1890 жылдардың аяғында оның Цикладтардағы ашылуы Циклад мәдениетінің алғашқы дәлелін тудырды, оған Цунтас өз атын берді. Цунтас 1904 жылы Афины университетінің профессоры болды, содан кейін ол практикалық археологиялық жұмыстан зейнеткерлікке шықты. Ол тарихқа дейінгі археология бойынша бірнеше монографиялар мен оқулықтарды жариялады, оның ішінде осы саладағы стандартты еңбектерге айналған жұмыстар да бар. 1925-1926 жылдары Салоники университетінің студенті болды, 1934 жылы қайтыс болды.
Greek classical archaeologist (1857–1934)
Christos Tsountas (Χρήστος Τσούντας; 1857 – 9 June 1934) was a Greek classical archaeologist. He is considered a pioneer of Greek archaeology and has been called "the first and most eminent Greek prehistorian". Born in Stenimachos in Thrace in 1857, Tsountas received his university education in Germany, at the universities of Hannover, Munich and Jena. After a brief period working as a teacher, he was hired by the Archaeological Society of Athens as an archaeological official in 1882, and joined the Greek Archaeological Service the following year. He was most active as a field archaeologist in the early decades of his life, carrying out the first archaeological survey of Thessaly, excavating several Mycenaean tombs in Laconia, and carrying out the first formal excavations of the citadel of Mycenae. In the late 1890s, his discoveries in the Cyclades generated the first evidence of Cycladic culture, to which Tsountas gave its name. Tsountas became a professor of the University of Athens in 1904, from which point he largely retired from practical archaeological work. He published several monographs and textbooks on prehistoric archaeology, including works which became standard works in the field. He moved to the University of Thessaloniki between 1925 and 1926, and died in 1934.
Ерте өмір, білім және алғашқы мансап
Кристос Цунтас 1857 жылы Шығыс Румелияда, ол кезде Осман империясының бір бөлігі болған грек отбасында дүниеге келген. Шомылдыру рәсімінен өткен кездегі аты Христодулос немесе Кристопулос болған шығар. Ол Стенымахоста (қазіргі Асеновград) өскен; ол мектепті сол жерде, жақын маңдағы Филиппополисте (қазіргі Пловдив) және Афинада аяқтаған. Он тоғызыншы ғасырдағы грек археологтарына ұқсағандықтан, Цунтас кейін Германияда оқыды; бастапқыда ол Ханновердегі Корольдік технология колледжінде инженерлік мамандықты оқыды, кейін Мюнхен университетінде классикалық археолог Генрих Брунннің филологиясын оқыды. 1880 жылы Йена университетінде докторантурасын бітірді. Женадан қайтып келген соң, Цунтас бір жыл бойы Филиппополдегі грек мектебі Зариффиостың мектебінде сабақ берді. 1882 жылы Цунтас Афинаның археологиялық қоғамына жұмысқа орналасты. Оның алғашқы тапсырмаларының бірі 1882 жылы британдық сәулетші Фрэнсис Пенроуздың Олимпиададағы Зевс ғибадатханасындағы қазба жұмыстарына қатысты. Сол жылы Грекияның археологиялық қызметіне жауапты генерал Панагиотис Стаматакис Цунтаны Беотияға саяхатқа шақырды, ол антикварлардың заңсыз саудасына қарсы күресті. Бұл оқиғаны археологиялық тарихшы Елени Константиниди Сивриди Стаматакиске Цунтас шәкірт болуының бастамасы ретінде сипаттады. 1883 жылы Цунтас Грекияның археологиялық қызметіне қосылды. 1879 жылға дейін қызмет тек генерал-ефордан, кейде көмекшіден тұратын. 1879 жылы Панагиотис Каввадиас пен 1881 жылы Константинос Димитриадис жұмысқа алынғаннан кейін, Цунтасты Стаматакис Деметриос Филиоспен бірге ефор ретінде жалдады; оларға 1885 жылы Валериос Стаис, Василий Леонардос және Георгиос Лампакис қосылды. 1883 жылы 17 тамызда Артея мен Акарнанияның ефори қызметіне тағайындалды, бірақ Афинада қалды. Ол негізінен Афинаның Ұлттық археологиялық мұражайында жұмыс істеді.
Christos Tsountas was born to a Greek family in 1857 in Eastern Rumelia, then part of the Ottoman Empire. His baptismal name may have been Christodoulos or Christopoulos. He grew up in Stenimachos (present day Asenovgrad); he completed his schooling there, in nearby Philippopolis (present day Plovdiv) and in Athens. As was common for aspiring Greek archaeologists in the nineteenth century, Tsountas subsequently studied in Germany; initially, he read engineering at the Royal College of Technology in Hannover, before moving to the University of Munich to read philology under the classical archaeologist Heinrich Brunn. He completed his doctoral studies at the University of Jena in 1880. On returning from Jena, Tsountas taught for a year at the Zariphios School, a Greek school in Philippopolis. In 1882, Tsountas was hired by the Archaeological Society of Athens, a learned society involved in the excavation and conservation of ancient monuments. One of his first postings was in 1882, to the excavations of the British architect Francis Penrose at the Temple of Zeus at Olympia. In the same year, Panagiotis Stamatakis, the Ephor General in charge of the Greek Archaeological Service, invited Tsountas to accompany him on a tour of Boeotia, combatting the illicit trade in antiquities — an event which has been described by the archaeological historian Eleni Konstantinidi Syvridi as the beginning of Tsountas's apprenticeship to Stamatakis. In 1883, Tsountas joined the Greek Archaeological Service, during its first major period of expansion. Before 1879, the Service had consisted entirely of the Ephor General, sometimes with an assistant. After the hiring of Panagiotis Kavvadias in 1879 and of Konstantinos Dimitriadis in 1881, Tsountas was recruited by Stamatakis as an ephor alongside Demetrios Philios; they would be joined by Valerios Stais, Vasileios Leonardos and Georgios Lampakis in 1885. On 17 August 1883 [O. S. 5 August 1883], he was promoted to be the Service's ephor for Arta and Aetolia Acarnania, both in northwestern Greece, but remained in Athens, working for both the Archaeological Service and the Archaeological Society. He was primarily based at the National Archaeological Museum of Athens.
Қазба жұмыстары
Цуантас қазбаларының көпшілігі оның алғашқы жылдары, әсіресе 1886-1908 жылдар аралығында жүргізілген. 1880 - 1891 жылдары Цунтас Грекияның оңтүстік Лакония аймағында қазба жұмыстарын жүргізді. Оның қазба жұмыстары Вафеиодағы толос қабірін қамтыды. Қабір бұрын 1805 жылы тазартылғанымен, Цуантас оның еденінде тұтас жерлеуді, оның ішінде екі Вафеио тостағандары бар қабір заттарын тапты. Цунтас - толостағы қабірлерді қазып, жариялаған алғашқы қазіргі заманғы археолог. Бұл ескерткіштердің қабір ретінде салынғандығын және олардың патша қазыналары ретінде салынған деген кең тараған сенімнің жалған екендігін дәлелдеді. Цунтас Лакониядағы жорығына 1890 жылы Амыклайон деп аталатын микендік ғибадатхананы қазуды да қамтыды. Онда ол "Амыклай бастары" деп аталатын екі мүсінді бас тапты, олар Микен және Геометриялық кезеңдерге қатысты, олардың бірі Аполлон құдайының бейнесі болуы мүмкін. 1884 жылдан бастап Афины Акрополісінде жұмыс істеді. 1884 жылы ол б.з.б. 480 жылы болған Саламис шайқасының орнын зерттеу үшін су асты зерттеу жұмыстарын жүргізді. Сондай-ақ, ол 1890-1891 жылдар аралығында Арголидтегі Микен қалашығында қазба жұмыстарын жүргізді. 1887 жылы Цунтас Беотиядағы Танаграның талан-таражға ұшыраған зираттарын қазып тапты. Ол 1890-1891 жылдары Тиринтте жұмыс істеді және 1891 жылы Мессениядағы Авия маңындағы Камбоста толос қабірін қазып, минойлық типтегі мүсіндерді тапты. 1890-1892 жылдары ол Каввадиасқа, кейін Ефур генералға, Ұлттық археологиялық мұражайдағы тарихқа дейінгі материалдарды каталогтауға көмектесті. Цунтас 1896 жылы музейдің микендік және египеттік коллекцияларының кураторы болды, сол кезде ол микендік материалдардың каталогын да жазды.
Most of Tsountas's excavations took place in his early career, with a particular concentration between 1886 and 1908. Between 1880 and 1891, Tsountas excavated in the southern Greek region of Laconia. His excavations there included the [[tholos tomb tomb at Vapheio; although the tomb had previously been cleared in 1805, Tsountas discovered an intact burial in its floor, with grave goods including the two Vapheio Cups. Tsountas was the first modern archaeologist to excavate and publish a burial in a tholos, demonstrating that the monuments were constructed as tombs and disproving the then widespread belief that they were constructed as royal treasuries. Tsountas's campaign in Laconia also included the excavation, in 1890, of the Mycenaean shrine known as the Amyklaion. There, he discovered two sculpted heads, known as the "Amyklai Heads", which have been variously dated to the Mycenaean and the Geometric periods, and one of which may have represented the god Apollo. From 1884, he worked on the Acropolis of Athens. In 1884, he led an underwater survey to investigate the site of the Battle of Salamis, which took place in 480 BCE; though poor weather made the enterprise largely unsuccessful, it may have been the first archaeological work to take place under water. He also excavated at the Mycenaean citadel of Tiryns in the Argolid between 1890 and 1891. In 1887, Tsountas excavated the looted cemeteries of Tanagra in Boeotia. He worked at Tiryns in 1890–1891, and excavated the tholos tomb at Kambos near Avia in Messenia in 1891, uncovering Minoan type figurines. Between 1890 and 1892, he assisted Kavvadias, then Ephor General, in cataloguing the prehistoric material in the National Archaeological Museum. Tsountas was made curator of the museum's Mycenaean and Egyptian collections by 1896, by which point he had also written the catalogue for its Mycenaean material.
Микен
1876-1877 жылдары неміс кәсіпкерлері Генрих Шлиман мен Стаматакис Микендегі А қабірінің қазбасын жүргізгеннен кейін, Цунтас 1886 жылдың мамыр айынан 1910 жылға дейін бұл жерді иеленді. Ол Микена қонысының айналасындағы Тарихқа дейінгі зиратта алғашқы қазба жұмыстарын жүргізді және оның акрополының алғашқы ірі қазбаларын жүргізді, онда Ұлы пандусты ашып, цитадельдің беткейлерін тазартып, оның көптеген ғимараттарын ашып көрсетті. Цунтастың ежелгі Мысыр материалдарын, оның ішінде перғауын Аменхотеп III атын бейнелейтін жеті фаянс тақташасын акрополисте табуы бұл жердің ерте қола дәуіріндегі (шамамен б.з.д. 1886 жылы Цунтастың алғашқы қазба жұмыстарының басты мақсаты Микеньдің сарайлық орталығын ашу болды. Сол жылы ол цитадельдің көп бөлігін тазартып, сарай мен мегаронды тауып, акрополистің басына салынған эллиндік ғибадатхананы қазып шығарды; кейіннен ол ғибадатхананың қалдықтарын, сондай-ақ микендік кезеңнен кейінгі кезеңдердің көпшілігін алып тастап, қола дәуірі сарайының көрінісін көрсетті. Сол жылы ол цитадельдің батыс беткейінде, эллиндік мұнараның аумағында қазба жұмыстарын жүргізді және кейіннен бұл жердің "Құдайға табыну орталығының" бөлігі ретінде анықталған ғимарат кешенін ашып берді. 1887 жылы Цунтас Микен цитаделі сыртындағы зираттарды қазба жұмыстарын бастады, ол А шеңберінде қазылған қабірлерді "патшалық" деп санады және осылайша ол осы жердің қалған тұрғындарының жерлеу орындарын іздестірді. 1887 және 1898 жылдар аралығында Цундас 103 камералы қабірлерді және бұрын белгісіз болған үш толос қабірлерін (Эгист қабірі, Панагия толосы және Гени қабірі деп аталады) қазып, сонымен қатар бұрыннан ашылған төрт толойды тазартты. 2006 жылы Цунтастың қазба жұмыстары Микенде қазбаланған камералы қабірлердің жартысынан азын құрады, бірақ Цунтастың жасаған аз құжаттамасы олардың археологиялық зерттеулер үшін қолданылуын шектеді. 1888 жылы Цунтас сарайдың, сондай-ақ цитадельдің шығыс бөлігіндегі, әсіресе Солтүстік-шығыс кеңеюі мен Микененің жер асты цистернасын қазба жұмыстарын жүргізді. Мұнда қазба жұмыстары 1889 жылы жалғасты, сол кезде Цунтас цитадельдің оңтүстік-батыс бөлігін зерттеу жұмыстарын жалғастырды, бірнеше маусым бойы бірнеше ғимараттарды ашып, бірақ оларды аз жазды. 1890 жылы ол қаланың солтүстік және солтүстік-батыс беткейлерін тазартты; 1893 жылы ол Солтүстік қақпаға дейін жетті. 1895 және 1896 жылдары ол акрополистің шығыс және батыс беткейлерін тазартты, ал 1896 жылы оңтүстік-батыс беткейіне оралды. Бұл қамалдың батыс беткейіндегі шағын аумақты ғана қазып тастады, қазір ол "Цитадель үйі" деп аталады. Цунтастың осы жердің камералы қабірлерін қазу туралы жазбалары сәйкес келмейтін және көбінесе қай қабірге қатысты айтылғаны туралы аз дәлел қалдырған; 1990 жылдары археолог Ким Шелтон Цунтас қазып алған және нөмірлеген көптеген қабірлер мен осы жерде әлі де көрінетін археологиялық қалдықтар арасындағы сәйкестікті анықтады. Оның цитадель ішіндегі мысырлық материалдарды табуы оның соңғы қола дәуіріне жататындығын анықтады. 1880-ші жылдардың аяғында ол бұрын қақпалар деп саналған Като Фурнос және Эпано Фурнос деп аталатын екі толос қабірін қазып тапты. 1891 жылы ол Клитемнестраның қабірін қазып тапты. Сол кездегі кең тараған ортодоксияға қайшы, Цунтас камералы қабірлер мен толоиларды А шеңберіндегі шахталы қабірлерден кейін деп санады. Ол сондай-ақ Шлиманның Микендегі жерлеулер мен Гомер эпостарының кейіпкерлері арасындағы байланысты жоққа шығарды. 1899-1903 жылдары Микендегі ескерткіштерді нығайту мен қалпына келтіру үшін жауапты болды.
Following the excavation of Grave Circle A at Mycenae under the German businessman Heinrich Schliemann and Stamatakis in 1876–1877, Tsountas took over the site from May 1886 until 1910. He made the first excavations in the Prehistoric Cemetery around the settlement of Mycenae and carried out the first major excavations of its acropolis, where he uncovered the Great Ramp, cleared the slopes of the citadel and uncovered a large proportion of its buildings. Tsountas's discovery of Ancient Egyptian material, including seven faience plaques bearing the name of the pharaoh Amenhotep III, on the acropolis gave the first definitive evidence of the site's date in the Late Bronze Age (c. 1600 – c. 1200 BCE); it had previously been dated only in vague terms, often described by travellers in terms such as "of the most ancient date", or considered to date to various periods around 1000 BCE. The main purpose of Tsountas's initial excavations of 1886 was to discover the palatial centre of the site of Mycenae. In that year, he cleared the majority of the citadel, discovering the palace and megaron and excavating the Hellenistic temple built atop the acropolis; he would later remove the temple's remains, as well as most of those from post Mycenaean periods, to further reveal the Bronze Age palace. In the same year, he excavated on the western slope of the citadel, in the area of a Hellenistic tower, and uncovered a building complex later identified as part of the site's "Cult Centre". In 1887, Tsountas commenced his excavations of the cemeteries outside the citadel of Mycenae, considering the graves excavated in Circle A to be "royal" and consequently seeking to find what he considered the burials of the rest of the site's population. Between 1887 and 1898, Tsountas excavated 103 chamber tombs and three previously unknown tholos tombs (known as the Tomb of Aegisthus, the Panagia Tholos and the Tomb of the Genii), while he also cleared four tholoi that had already been discovered. In 2006, Tsountas's excavations represented just under half of the total number of chamber tombs excavated at Mycenae, though the sparse documentation made by Tsountas has limited their use for archaeological study. In 1888, Tsountas made further excavations of the palace, as well as in the eastern part of the citadel, particularly the North East Extension and Mycenae's subterranean cistern, which he discovered. Excavations here continued in 1889, during which time Tsountas made further explorations of the south western part of the citadel, uncovering a series of buildings over several seasons of work but making little record of them. In 1890, he cleared the northern and north western slopes of the city; by 1893, he had progressed to the North Gate. In 1895 and 1896, he cleared the eastern and western slopes of the acropolis, and returned in 1896 to the south western slope. This left unexcavated only a small area on the western slope of the citadel, now known as the "Citadel House" area. Tsountas's notes on the excavations of the site's chamber tombs were inconsistent, and often left little evidence as to which tomb was being referred to; in the 1990s, the archaeologist Kim Shelton established the correspondence between many of the tombs excavated and numbered by Tsountas and the archaeological remains still visible at the site. His discovery of Egyptian material within the citadel established its date as belonging to the Late Bronze Age. In the late 1880s, he excavated the two tholos tombs known as Kato Phournos and Epano Phournos, which had previously been believed to be gates. In 1891, he excavated the Tomb of Clytemnestra. In contrast to the orthodoxy then prevalent, Tsountas considered the chamber tombs and tholoi at the site to postdate the shaft graves of Circle A. He also disavowed the association, claimed by Schliemann, between the burials at Mycenae and the characters of the Homeric epics. From 1899 to 1903, he was responsible for the consolidation and restoration of the monuments at Mycenae.
Тесалия
Грекияның солтүстігіндегі Тесалия аймағы 1881 жылға дейінгі Осман империясының соңғы онжылдықтарында қысқа және бейресми антиквариаттық зерттеулердің тақырыбы болды. Бұл шетелдік антиквариаттардың сапарларын, сондай-ақ 1880 жылы аймақтың тарихи, географиялық және топографиялық зерттеуін жариялаған дәрігер Николаос Георгиадестің зерттеуін қамтиды. 1881 жылы аймақ Грекия мемлекетіне қосылды, сондықтан Грекияның археологиялық қызметінің қарамағына түсті; бұл даму белгілі көне заттарды жинау мен сақтау жөніндегі күш-жігерді күшейтті, әлі де негізінен бейресми негізде. Жергілікті гимназиялардың директорлары көбінесе археологиялық қызмет "Ежелгі заттарды жинақтаушылар" деп аталады және портативті табылғандардың шағын коллекцияларын ұйымдастырады, кейде шетелдік ғалымдармен бірге жұмыс істейді. Археологиялық қызмет кейде құтқару қазбаларын жүргізу үшін өкілдерін жіберіп отырды, сондай-ақ Афинаның археологиялық қоғамы бірнеше жергілікті артефактілер жинағын құрды, оның ішінде Ларисадағы бастауыш мектепте 166 нысан бар. 1889 жылы Археологиялық қоғамның Ежелгі заттар бөлімінің басшысы болған Цунтас бұл аймақты алғаш рет жүйелі түрде археологиялық зерттеу жүргізді. Оның алғашқы қазба жұмыстары Мармарианидегі микендік қабірлердегі күмбезді қазба болды. Бұл жердегі бес микендік қабірлерді қазу барысында ол неолит дәуіріне жататын қоныстану шөгінділерінің деңгейлерін анықтады, бұл Грекиядағы неолит материалының алғашқы дәлелін берді және магуль деп аталатын осы түрдегі үйінділердің бірі болуы мүмкін екенін көрсетті. Сонан кейін Цунтас Микен қабірлерін 1900 жылы Волос маңындағы Кастрон (Ежелгі Иолкос) деп аталатын үйіндіде, 1901-1903 жылы Волос қаласында және 1901-1902 жылдары Сесклода қазып шығарды. Оның әріптесі Стайс 1901-1902 жылдары Диминиде қазба жұмыстарын жүргізді; Стайс кейіннен Тесалиядан Атикадағы жұмысына назар аудару үшін кетіп қалды, ал Цунтас одан және Археологиялық қоғамнан Димини қазбаларын жүргізуге рұқсат алды. 1903 жылы ол осы жерде үш қорғаныс қабырғасын ашты. Волос, Сескло және Димини кейіннен Грекиядағы неолит дәуірінің типтік орындары болып саналды. Цунтас 1906 жылға дейін Тесалияға әр жазда барып, зерттеу жұмыстарын жүргізді.
The region of Thessaly, in northern Greece, had been the subject of brief and informal antiquarian investigations in the final decades of Ottoman rule prior to 1881. This included visits from foreign antiquarians as well as a study by the medical doctor Nikolaos Georgiades, who published a historical, geographical and topographical study of the region in 1880. The region was incorporated into the Greek state in 1881, and therefore came under the jurisdiction of the Greek Archaeological Service; this development intensified efforts to collect and conserve known antiquities, still largely on an informal basis – the headteachers of local gymnasia would often be designated by the Archaeological Service as "Occasional Collectors of Antiquities" and organise small collections of portable finds, sometimes working alongside foreign scholars such as the German archaeologist Habbo Gerhard Lolling. The Archaeological Service occasionally sent representatives to conduct rescue excavations, as did the Archaeological Society of Athens, which established several local collections of artefacts, including one in a primary school at Larissa which included 166 objects. In 1889, Tsountas, who was by then the Head of Antiquities for the Archaeological Society, made the first systematic archaeological investigation of the area. His first excavation was that of a Mycenaean burial tumulus at Marmariani. In the course of excavating five Mycenaean tombs at the site, he uncovered levels of settlement deposits dating to the Neolithic period, providing the first evidence of Neolithic material in Greece and demonstrating that mounds of this kinds, known as magoules, could be tells formed from the deposited layers of settlements of successive periods. Tsountas subsequently excavated Mycenaean tombs at the mound known as Kastron (ancient Iolkos) near Volos in 1900, at Volos itself in 1901–1903, and at Sesklo from 1901 to 1902. His colleague Stais had conducted excacations at Dimini in 1901–1902; Stais subsequently withdrew from Thessaly to focus on his work in Attica, and Tsountas received permission from him and the Archaeological Society to carry on the excavation of Dimini. In 1903, he uncovered three defensive walls at the site. Volos, Sesklo and Dimini subsequently became considered type sites for the Neolithic period in Greece. Tsountas continued to visit and conduct field survey in Thessaly each summer until 1906.
Цикладтар және басқа да аралдар
Цунтас Киклад аралдарында қазба жұмыстарын жүргізген алғашқы археологтардың бірі болды. 1894 жылдың қыркүйегінде ол Аморгос қорымын қазып тапты, бұл арал өзінің көптеген тарихи-қазақтық қалдықтарымен танымал, оның ішінде ерте және орта қола дәуіріне жататын қабірлер бар. Оған жергілікті діни қызметкер Димитриос Прасинос басшылық етті. Бұған дейін ол аралға келген басқа археологиялық зерттеушілерді де алып келіп, шетелдік археологтарға, соның ішінде Дункан Маккензиге арзан құндылықтарды сатқан болатын. Аралға қысқа сапар кезінде Цунтас аралдың екі ірі зираты Капрос пен Докатизматада заңсыз қазбашылармен тоналғандығын анықтады, олардың арасында ол Прасинос пен Иоанн Палайлогосты атады. 1894 жылы қыркүйекте Палайлогос Афинаға Аморгостан талан-таражға түскен антиквариаттарды контрабандалық жолмен әкеткені үшін тұтқындалды, ал Цунтасты контрабандалық тауарлар туралы есеп беруге шақырды. 1897 жылы Цунтас Антипаростағы Красадес зиратын қазып тапты. Цуантас 1898-1899 жылдардағы зерттеулерінен кейін Циклад мәдениеті терминін қолданды. Осы екі жылда ол Сирос аралында Халландриани қорымын және Кастри қаласындағы бекіністі қонысты қазып тапты. Ол сондай-ақ Сифнос, Парос және Деспотико аралдарындағы зираттарда бірнеше жүздеген басқа Циклад қабірлерін қазып тапты. Сифноста ол Агиос Андреас жерін қазып, мұнаралары бар қос шеңбер қабырғаларын ашып көрсетті. Цунтас Циклададан алған зерттеулерін Афинаның археологиялық қоғамының ғылыми басылымы "Археологиялық журналға" жариялады: оның 1898 жылғы мақаласы археологиялық сайттың экономикалық өмірін алғашқы жүйелі зерттеу болуы мүмкін, бірақ оның балық Цикладалық диетада аз ғана рөл атқарды деген тұжырымдары кейіннен жоққа шығарылды. Цунтас Евбея аралында жиі қазба жұмыстарын жүргізді, ол оны Циклад Сиросы мәдениетінің маңызды ықпалы деп санайды. 1885 жылы ол ежелгі Эретрия қаласының батысындағы некрополды қазып тапты. 1886, 1891 және 1892 жылдары Цунтас ескіліктер саудагерлері тонаған қала маңындағы зираттарды қазба жұмыстарын жүргізді; 1886 жылдан бастап ол жеке жер иелері өздерінің жерлерінде Эретрия маңындағы қазба жұмыстарын бақылады. Ол 1903 жылы Евбеяда тағы да жұмыс істеді, Халкис маңындағы Маника зиратында алты қабір қазған. 1905 жылдың наурыз-мамыр айларында Цунтас Археологиялық қоғамның кеңесі сұрауы бойынша, сол кезде Осман империясының автономиялы провинциясы болған Критке 46 күндік сапармен барып, оның археологиялық қалдықтарын зерттеді. Оған Криттегі Ефор Ежелгіліктер, Ираклион археологиялық мұражайының негізін қалаушы, Минояның Кноссос сарайының археологы Артур Эванс және Гурния жерін тауып, қазба жұмыстарын жүргізген Харриет Бойд көмектесті. Келесі жылы Крит үкіметі Археологиялық қоғамның Малия жерінде қазба жұмыстарын жүргізу туралы өтінішін қабылдады: жоба сол жылы Цунтас кезінде басталуы керек еді.
Tsountas was one of the first archaeologists to excavate in the Cycladic Islands. In September 1894, he excavated the cemetery of Amorgos, an island already known for its quantity of prehistoric remains, including graves dating to the Early and Middle Bronze Age. He was guided by a local priest, Dimitrios Prasinos, who had previously directed other archaeological visitors to the island and sold low value antiquities to foreign archaeologists, including Duncan Mackenzie. During a short visit to the island, Tsountas discovered that the island's two largest cemeteries, at Kapros and Dokathismata, had been extensively looted by illegal excavators, among whom he named Prasinos and Ioannis Palailogos. Palailogos was arrested in September 1894 for smuggling looted antiquities from Amorgos to Athens, and Tsountas was called to make a report on the smuggled goods. In 1897, Tsountas excavated the cemetery of Krasades on Antiparos. Tsountas coined the term Cycladic culture after his research of 1898–1899. In those two years, he excavated cemetery of Chalandriani and the associated fortified settlement of Kastri on the island of Syros. He also excavated several hundred other Cycladic graves in cemeteries on the islands of Siphnos, Paros and Despotiko. On Siphnos, he excavated the site of Agios Andreas, uncovering the site's double circuit walls with its towers. Tsountas published his findings from the Cyclades in the Archaeological Journal, a scholarly publication of the Archaeological Society of Athens: his 1898 article may have been the first systematic study of the economic life of an archaeological site, though his conclusion that fish played only a small role in the Cycladic diet has since been overturned. Tsountas excavated frequently on the island of Euboea, which he considered an important influence on the Cycladic Syros culture. In 1885, he excavated the necropolis to the west of the ancient city of Eretria. In 1886, 1891 and 1892, Tsountas made further excavations of the cemeteries around the city, which had been looted by antiquities traders; from 1886 onwards, he also supervised excavations undertaken by private landowners on their own land near Eretria. He worked on Euboea again in 1903, excavating six tombs at the cemetery of Manika near Chalkis. In March–May 1905, Tsountas made a 46 day visit to Crete, then an autonomous province of the Ottoman Empire, at the request of the board of the Archaeological Society, surveying its archaeological remains. He was assisted by , the Ephor of Antiquities for Crete; , the founder of the Heraklion Archaeological Museum; Arthur Evans, the archaeologist of the Minoan palace of Knossos; and Harriet Boyd, who had discovered and excavated the site of Gournia. The following year, the Cretan government accepted a request from the Archaeological Society for an excavation at the site of Malia: the project was due to begin in the same year under Tsountas.
Кейінгі мансап
1904 жылы 24 ақпанда Цунтас Афина университетінің ежелгі өнер тарихы профессоры болып сайланды; Каввадиас да сол кезде профессорлық қызметке сайланды. Археолог Кристос Карузос, Цунтаспен бірге оқыған, ол бұл лауазымға қабылдауға қарсы болды, бірақ оны университет бұған көндірді. Оның тағайындалуы негізінен оның карьерасының аяқталуына әкелді: 1904 жылдан бастап ол өзінің академиялық жұмысын оқыту мен жазуға бағыттады. 1909 - 1911 жылдары Афина археологиялық қоғамының хатшысы болды. 1919 жылдың ақпан айында Цунтас Грекия үкіметі атынан Археологиялық қоғам басқаратын археологиялық оқу орталығы "Өнер тарихының практикалық мектебінің" негізін қалаушы профессоры болып тағайындалды. Мектептің алғашқы жылында оқыған отыз алты студенттің ішінде Карузос, Семни Папаспириди және Спиридон Маринат бар еді, олардың барлығы жиырмасыншы ғасырдағы грек археологиясының жетекші тұлғалары болды. Цунтастың Папаспиридиге ерекше әсер еткені айтылады. Ол 1921 жылы Археологиялық қызметке кіру үшін қажетті емтихандардың біріне ие болды. Артур Эванстың жігерленуімен Тсунтас британдық археолог Алан Уэйске 1920 жылдардың басында Микенде қазба жұмыстарын жүргізуге рұқсат берді. Уэс кейіннен Цунтастың 1892 жылы ашқан Агист қабірінде және Микенаның бүкіл аумағында қазба жұмыстарын жүргізді: оның зерттеулері Цунтастың сайттың хронологиясы мен Микена өркениетінің сипаты туралы бірнеше теориясын растады. Цуантас студенттерінің тағы бірі Джордж Милонас болды, ол кейіннен 1957 және 1985 жылдар аралығында Микенаның қазба жұмыстарын жүргізді. Цунтас 1925 жылы Афина университетінен зейнеткерлікке шықты, бірақ 1925-1926 оқу жылында Салоники университетінде сабақ берді. 1926 жылы Грекияның ұлттық академиясы - Афины академиясының мүшесі болды. Ол 1934 жылы қайтыс болды. Оның жерленген жері белгісіз: тарихшы Элени Мантели грек мемлекеті оны жерлеу немесе еске алу рәсімін ұйымдастыруды ұмытқан болуы мүмкін деп болжады.
On 24 February 1904 [O. S. 11 February 1904], Tsountas was elected as Professor of the History of Ancient Art of the University of Athens; Kavvadias was also elected to a professorship on the same occasion. According to the archaeologist Christos Karouzos, who studied under Tsountas, he was reluctant to accept the post, but was persuaded to do so by the university. His appointment largely marked the end of his career as an excavator: from 1904, he focused his academic work on teaching and writing. Between 1909 and 1911, he served as secretary of the Archaeological Society of Athens. In February 1919, Tsountas was appointed as a founding professor of the "Practical School of Art History", an archaeological training centre administered by the Archaeological Society on behalf of the Greek government. The school's thirty six students in its first year included Karouzos, Semni Papaspyridi and Spyridon Marinatos, all of whom went on to become leading figures in twentieth century Greek archaeology. Tsountas has been credited as a particular influence on Papaspyridi, and marked one of the examination papers necessary for her to join the Archaeological Service in 1921. Encouraged by Arthur Evans, Tsountas granted permission for the British archaeologist Alan Wace to excavate at Mycenae in the early 1920s. Wace subsequently excavated in the Tomb of Aegisthus, which Tsountas had discovered in 1892, and throughout the site of Mycenae: his investigations confirmed several of Tsountas's theories as to the chronology of the site and the nature of Mycenaean civilisation. Another of Tsountas's students was George E. Mylonas, who would later direct the excavation of Mycenae between 1957 and 1985. Tsountas retired from the University of Athens in 1925, though taught for the 1925–1926 academic year at the University of Thessaloniki. In 1926, he was made a member of the Academy of Athens, Greece's national academy. He died in 1934. The place of his burial is unknown: the historian Eleni Manteli has suggested that the Greek state likely neglected to organise a funeral or memorial for him.
Грек мәдениеті туралы нанымдар
Цунтас грек мәдениеті тарихқа дейінгі кезеңнен бері үздіксіз түрде өмір сүріп келген деп сенді, ол XIX ғасырдың ортасында классикалық кезеңнен қазіргі Грекия халқының биологиялық немесе мәдени тегі жоқ деген кең тараған көзқарасқа қарсы шығуға тырысқан Константин Папарригопулос сияқты тарихшылардың идеяларын дамытты. Микен халқының географиялық шығу тегі туралы қазіргі заманғы пікірталасқа қатыспағанымен, ол Микен мен Троя арасындағы бәсекелестікті қайта құруды "мәңгілік шығыс мәселесінің" бөлігі ретінде сипаттады, мифтік Троя соғысын классикалық кезеңдегі грек-парсы соғыстарымен және грек Тәуелсіздік соғысымен байланыстырды. Цунтас, атап айтқанда, микендік өркениет негізінен грек болғанын және өзінің доисторияны қайта құруын қазіргі грек ұлттық сәйкестігін құруға бағыттады деп дәлелдеді. XIX ғасырдағы грек археологтары арасында мұндай әрекеттер жиі болғанмен, ғасырдың аяғында Цунтас романтикалық ұлтшылдықты қолдап, өзінің археологиялық жұмысына оның парадигмасы арқылы қараған өте аздардың бірі болды. Цунтас микендіктер бастапқыда солтүстік Еуропадан көшіп келгендер, олармен генетикалық ортақлығы бар деп дәлелдеді. Өз заманындағы басқа археологтар мен фольклоршылар сияқты, неміс Артур Милххофер және француз Жорж Перро сияқты, Цунтас Грекияның мәдени сабақтастығын жергілікті әдет-ғұрыптар мен сәулет өнеріндегі ұқсастықтар арқылы бағалады; ол мысалы, Микен үйлерінде және қазіргі грек шаруаларының үйлерінде кездесетін ошақтардың ұқсас пішініне назар аударды. Цунтас Византия кезеңін - ол кезде жалпы алғанда шетелдік үстемдік кезеңін - грек ұлттық повесінің маңызды бөлігі ретінде қарастырған кезде грек зиялылары арасында ерекше болды. Византияның грек тарихындағы рөлі туралы тарихи-тарихтық пікірталас ішінара грек тілі мәселесі арқылы ойналды: грек тілінде престиж диалектісінде сөйлеу керек пе, ежелгі грек тілінде кездесетін ерекшеліктерді пайдаланып постклассикалық ерекшеліктерді азайтуға тырысқан немесе демотикалық диалектте, бұл көптеген гректердің табиғи тілін білдірді және тілдің өзгерістерін қабылдауды білдірді, оның ішінде Византия дәуірінде. 1914 жылы Цунтас Нафплиодағы сот процесінде куәгер ретінде көрінді. Бұл соттың қарауында қыздар мектебін жабу туралы сот ісі қаралды. Византиялық кезең туралы оның оң көзқарастары Афинаның археологиялық қоғамында танымал емес еді, тарихшы Фани Малушу Туфано оны "таза классицизмнің берік идеологиялық өкілі" деп сипаттады, ол жалпы алғанда Византия археологиясын классикалық кезеңнің пайдасына зерттеуді елемеді.
Tsountas believed that Greek culture had existed in a continuous form since the prehistoric period, developing the ideas of historians such as Constantine Paparrigopoulos, who had sought in the mid nineteenth century to challenge the then popular view that the population of modern Greece had no biological or cultural descent from that of the classical period. Though he did not engage in the contemporary debate as to the geographic origins of the Mycenaean population, he reconstructed a rivalry between Mycenae and Troy which he described as part of the "eternal Eastern Question", connecting the mythical Trojan War with the Greco Persian Wars of the classical period and the Greek War of Independence. Tsountas argued in particular that Mycenaean civilisation was fundamentally Greek, and directed his reconstruction of prehistory towards the construction of contemporary Greek national identity. Though such efforts were common among Greek archaeologists of the nineteenth century, by the end of the century, Tsountas was one of extremely few who continued to espouse Romantic nationalism and to view his archaeological work through its paradigm. Tsountas argued that the Mycenaeans had originally been immigrants from northern Europe, with genetic commonalities with the Germans, Celts and Italians. Like other archaeologists and folklorists of his day, such as the German Arthur Milchhöfer and the French Georges Perrot, Tsountas assessed the cultural continuity of Greece through perceived similarities in vernacular customs and architecture; he drew attention, for example, to the similar shape of hearths found in Mycenaean dwellings and modern Greek peasant homes. Tsountas was relatively unusual among Greek intellectuals of his time in considering the Byzantine period – then generally viewed as a period of foreign domination – a vital part of the Greek national narrative. The historiographical debate over the role of Byzantium in Greek history was partly played out through the Greek language question: the national debate as to whether Greek should be spoken in the prestige dialect, which attempted to minimise post classical features in favour of those found in Ancient Greek, or in the demotic dialect, which represented the natural language of most Greeks and implied an acceptance of the changes in the language that took place, inter alia, during the Byzantine period. In 1914, Tsountas appeared as a witness in the Nafplio Trial, a court case over the closure of a girls' school which had broken educational norms by teaching in demotic instead katharevousa; Tsountas testified in favour of the use of demotic. His positive views of the Byzantine period were unpopular within the Archaeological Society of Athens, described by the historian Fani Mallouchou Tufano as "an intransigent ideological exponent of pure Classicism", which generally neglected the study of Byzantine archaeology in favour of that of the classical period.
Бағалау және мұра
Неа Эстия газетінде жарияланған Цунтастың некрологында оның бұрынғы оқушысы Карузос оны "сократтық" көрінісі бар "үздік мұғалім [және] қарапайым адам" деп сипаттады. Афинадағы Француз мектебінің бұрынғы директоры француз археологы Шарль Пикард оны "археологиялық мектептердің шетелдік оқу орындарына деген өте жомарт көзқарасын көрсеткен, құлшынысты ғалым, кішіпейіл және сыпайы адам" деп сипаттаған.
In an obituary of Tsountas published in the newspaper Nea Estia, his former student Karouzos described him as an "excellent teacher [and] modest man" with a "Socratic" appearance. The French archaeologist Charles Picard, a former director of the French School at Athens, similarly described him as "an enthusiastic savant, modest and courteous [who] always showed a most generous attitude towards the foreign schools of archaeology".
Құрмет көрсетулер мен марапаттар
1892 жылы 24 қарашада Цунтас Археология саласындағы еңбегі үшін Грекияның ұлттық ордені - Құтқарушы орденінің күміс крестімен марапатталды. Ол 1900 жылы 20 ақпанда Пруссияның Қызыл бүркіт орденін (төртінші сынып) және 1914 жылы 3 қыркүйекте Құтқарушы орденінің алтын айқышқа ие болды. Ол Британдық эллиндік зерттеулерді ілгерілету қоғамының құрметті мүшесі болды. 1886 жылы қазба жұмыстары жүргізілген ғибадат орталығының бөлігі оның есімімен "Тсунтас үйі" деп аталады.
On 24 November 1892 [O. S. 12 November 1892], Tsountas was awarded the Silver Cross of the Order of the Redeemer, Greece's national order of merit, for services to archaeology. He was awarded the Prussian Order of the Red Eagle (fourth class) on 20 February 1900 [O. S. 8 February 1900], and the Gold Cross of the Order of the Redeemer on 3 September 1914 [O. S. 22 August 1914]. He was made an honorary member of the British Society for the Promotion of Hellenic Studies. The part of the Cult Centre which he excavated in 1886 is known as "Tsountas's House" after him.
Цуантас археологиялық жұмысының қабылдануы
Цунтас Эгей археологиясында бағаланбаған тұлға болып саналады, әсіресе Шлиман, Уэйс және Эванс сияқты грек емес археологтармен салыстырғанда. Археолог София Вуцаки Цунтасты грек археологиясының ізашары деп атап, оны "алғашқы және ең көрнекті грек доисторигі" деп атады. Археолог Джек Дэвис Цунтастың гректің тарихқа дейінгі кезеңінде басқа археологтарға қарағанда үлкен ықпал жасағанын айтты. Тарихшы Кэти Гирдің айтуынша, Цунтас "грек қола дәуірінің атасы" деген атаққа лайық. Шелтон әсіресе Цуантас Микен және Микен өркениетінің жерін "Шлиманның назарынан тыс қалдыру" деп есептейді. Оның Фессалиядағы қазба жұмыстарын археолог Кертис Раннелс грек тас дәуірін жүйелі түрде зерттеудің бастауы деп есептейді. Цунтас Микен терминін грек материгінің соңғы қола дәуіріндегі өркениетін атау үшін танымал етті. Оның 1893 жылы алғаш рет жарық көрген "Микен және микен дәуірі" атты кітабы гректің тарихқа дейінгі дәстүрі туралы әдемі оқулық болып табылады. Ол Фессалияны неолит Грекиясын зерттеудің негізгі орны ретінде құрды, ал Цикладтардағы жұмысы осы аралдардағы тарихқа дейінгі кезеңді зерттеуді бастады. Сонымен қатар, ол Ұлттық археологиялық мұражайдың тарихқа дейінгі жәдігерлер жинағын қалыптастыруда үлкен рөл атқарды. Цуантас Микен өркениетінің негізінен гректік екендігі туралы пікірлері бастапқыда Грекиядан тыс стипендияда басым пікірмен келіспейді, олар Цуантас жұмысына дейін А қабырға шеңберіндегі жерлеулерді әртүрлі түрде көрді, Микен өркениетінің дәлелдерінің жиынтығын жақын шығыс, мысыр, славян немесе солтүстік Еуропа мәдениеттеріне тиесілі деп қарады. Афинадағы неміс археологиялық институтының директоры, неміс филологы Ульрих Кёлер оларды "грек рухының, грек әдет-ғұрыптары мен нанымдарының бірде-бір ізін қалдырмаған" және "тек шығыс сипаты" деп сипаттады. Цунтас керамиканың археологиялық дәлел ретінде құндылығын бағаламағаны және қазба кезінде керамикалық материалдарды лақтырып тастағаны үшін сынға ұшырады. Көп жағдайда ол металл және тас табылған бұйымдарды, сондай-ақ өте сирек кездесетін бүтін вазаларды сақтап қалды, ал қалғандарын тастап кетті. Микеньді қазу кезінде ол жазбалар сақтағанмен, әр ай сайын он беттен тұратын жазбалар жасады, ол көбінесе күнделікті жазбаларсыз және фотосуретсіз қазыды. Археологиялық тарихшы Василик Плиацика қазіргі археологиялық стандарттар, мысалы, табылған заттар мен олардың мән-жайы туралы жүйелі жазу, Цунтастың есептерінде "құлаққа толы түрде жоқ" деп жазды. Цунтастың қазба жұмыстарынан бастап, олармен жасалған олжаны зерттеулер маңызды қыш құмыраларды анықтады, олар ыдыстардың едәуір бөлшектерін, сондай-ақ Микенаның қола дәуірі аяқталғаннан кейінгі баспанасының дәлелін көрсетеді. Цунтас Микенің бірнеше зираты әртүрлі ауылдарда қоныстанудың түпнұсқа үлгісін көрсетеді деген гипотезасын алғаш рет 1888 жылы Микен қабірлерін қазу туралы мақаласында ұсынған, Микен үшін және жалпы Микен өркениетінің қабылданған моделіне айналды, бірақ 1990 жылдардың басында одан әрі зерттеулер нәтижесінде бұл дәлелденді. Микен қоғамының сауатсыз екендігі туралы оның мәлімдемесінің 1939 жылы Пилоста, ал кейіннен Алан Уэйс басшылығымен 1952 жылы Микенде Linear B тақташаларының ашылуымен жоққа шығарылды. Цунтас сонымен қатар микендік қоғамның аналық болғанын және микендік діннің "өмір сүру құдайы" айналасында болғанын дәлелдеді. XIX ғасырдың аяғында бұл көзқарас кеңінен қабылданды, бірақ кейіннен ол жоққа шығарылды.
Tsountas has been considered an underappreciated figure in Aegean archaeology, particularly by comparison to non Greek archaeologists such as Schliemann, Wace and Evans. The archaeologist Sofia Voutsaki has named Tsountas as a pioneer of Greek archaeology and called him "the first and most eminent Greek prehistorian". The archaeologist Jack Davis has judged that Tsountas had greater influence on the field of Greek prehistory than any other archaeologist. According to the historian Cathy Gere, Tsountas is "the individual who properly deserves the title of Father of the Greek Bronze Age". Shelton has particularly credited Tsountas with taking the site of Mycenae and Mycenaean civilisation "out of Schliemann's spotlight". His excavations in Thessaly have been credited by the archaeologist Curtis Runnels as the beginning of the systematic investigation of the Greek Stone Age. Tsountas popularised the term Mycenaean to refer to the civilisation of the Greek mainland in the Late Bronze Age. His book Mycenae and the Mycenaean Age, first published in 1893, became a standard textbook on Greek prehistory. He is credited with establishing Thessaly as the primary locus of research into Neolithic Greece, while his work in the Cyclades has been recognised with beginning the study of the prehistoric period in those islands. He also played a large role in the formation of the National Archaeological Museum's collection of prehistoric artefacts. Tsountas's views of Mycenaean civilisation as fundamentally Greek were initially at odds with the prevailing opinion in scholarship outside Greece, which variously saw the burials in Grave Circle A – before Tsountas's work, considered the totality of evidence for Mycenaean civilisation – as belonging to Near Eastern, Egyptian, Slavic or northern European cultures. The German philologist Ulrich Köhler, who directed the German Archaeological Institute at Athens, described them as having "nowhere a trace of the Greek spirit, nor of any Greek customs and beliefs", and as of "an exclusively oriental character". Tsountas has been criticised for underestimating the value of pottery as archaeological evidence, and for throwing away ceramic material during his excavations. In most cases, he retained only finds of metal and of stone, as well as intact vases – which were extremely rare – and discarded the remainder. Though he kept notebooks during his excavations of Mycenae, averaging approximately ten pages of notes for every month of his work, he often excavated without keeping a journal and without the use of photography. The archaeological historian Vassiliki Pliatsika has written that modern archaeological standards, such as the systematic recording of finds and their contexts, are "deafeningly absent" from Tsountas's reports. Since Tsountas's excavations, studies of the spoil created by them has revealed important potsherds, representing substantial fragments of vessels as well as evidence for the later occupation of Mycenae after the end of the Bronze Age. Tsountas's hypothesis that Mycenae's multiple cemeteries reflected an original pattern of settlement in disparate villages, first advanced in his 1888 article on the excavation of Mycenae's tombs, became the accepted model for Mycenae and for Mycenaean civilisation in general, but was disproved by further study in the early 1990s. His assertion that Mycenaean society was illiterate was overturned by the discovery of Linear B tablets at Pylos in 1939, and subsequently, under Alan Wace, at Mycenae in 1952. Tsountas also argued that Mycenaean society had been matriarchal and that Mycenaean religion had been based around a "goddess of generation". By the late nineteenth century, this view was widely accepted, though it has since been overturned.