Кіріспе

Colossal Baroque стилі - бұл 17-18 ғасырлардағы көптеген музыкалық композицияларды сипаттау үшін жасалған атау. Мұндай шығармалар көбінесе полихоралық техниканы қолданады және көбінесе барокко кезеңіндегі нормадан әлдеқайда үлкен аспаптық күштерді қамтиды. Колоссальді барокконың тамыры Италияда, Венеция мектебінің жарқын көпқұрымдық музыкасында, Медичи сотының сәнді, экстравагантты туындыларында, мысалы, 40 және 60 дауысты Мисса sopra Ecco sì beato giorno Алессандро Стриджионың және Рим мектебінің үлкен көпқұрымдық шығармаларында, олардың көпшілігі Венеция мектебі жойылғаннан кейін көп уақыт өткеннен кейін жазылған. Бұл музыкаға Трент кеңесі қозғаушы күш болды, ол қарсы реформацияның басталуын белгіледі. Кеңеске қатысушылардың кейбіреулері музыканың мәтінге бағынуы керек деген бейресми көзқарасты ұстады, бұл Палестринаның хорлық музыкасында идеалданған және мысалданған. Кейбір сыншылар бұны үлкен хорлық текстураларда қол жеткізу мүмкін емес деп санайды.

Өмірбаян

Колоссальді барокко стиліне кейбір тамырлар 16-ғасырдағы Флоренцияның бай Intermedii-де болды, оны қуатты Медичи отбасы тапсырды және қатысты. 1589 жылы Фердинанд де Медичидің француз ханшайымы Кристина Лотарингиялықпен некелесуіне арналған "La Pellegrina" әні, Кристофано Мальвеццидің Intermedio VI-де жеті хорға арналған музыкасы. Рим де үлкен дыбыстар өсірген қала. Бұл жерде композиторлар венециандықтар сияқты үйлесімділік пен ырғақпен айналыспады, бірақ олардың кең шіркеулері болды, олар музыканы сәйкес келтіруді талап ететін күрделі интерьерлер болды. Римде мансабын бастаған Орацио Беневоли сияқты композиторлар стильді басқа жерлерде, әсіресе Бреннер асуы арқылы Австрия жерлеріне таратуға көмектесті. Австрия аумағында бірнеше бөлімнен тұратын шығармалар арнайы оқиғалар үшін жазылған, бірақ әрқашан жарияланбаған. Джованни Валентинидің (17 хордағы кейбір) жоғалған және толық емес шығармаларының ұзақ тізімі бар, Приули, Бернади (Сальцбург соборының құлшылыққа арналу үшін 16 хорды қолданды) және басқалар. Валентинидің кейбір кернейлік бөліктері сақталған; олардың ноталары аз өзгерді, ал көбісі тынығады. Мүмкін, мыс Джованни Габриели мен Венеция мектебінің басқа композиторлары пайдаланған әсерлерге ұқсас көп хор текстурасында жауап беретін фразаларды жасаған болуы мүмкін. Әдетте, бөлшектер 12 немесе одан да көп бөліктерге бөлінген, бірақ полихоралық аспектілер әрқашан кең арақашықтықты қамтымайтындығына дәлел бар. Мысалы, Уголинидің "Exultate Omnes" әніне әр хордың сопранолары, тенорлары мен альтостары үшін триолық жолдар бар. Егер әншілер дыбыс жылдамдығының физикалық шектеуіне байланысты бір-бірінен алыс болса, бұл практикалық емес болар еді. Екінші жағынан, кейбір шығармалар әншілермен және музыканттармен кеңінен таралған, мысалы, Зальцбург соборы сияқты орындарда орындалған болуы мүмкін; ең үлкен әсер мен практикалық үшін бұл музыканың көп бөлігі антифоналдық немесе эхо эффекттерін пайдаланған. Орацио Беневоли Генрих Бибермен және Стефано Бернардимен, қазір Биберге берілген және 1682 жылы уақытша даталанған Missa Salisburgensis авторлығы туралы атақты араласуда шатасты. Біздер ғаламат барокко стиліне мысал деп санайтын шығармалар көбінесе арнайы жағдайлар үшін (тажына отырғызу, үйлену тойы, діни мерекелер, муниципалдық қызмет, жеңіс мерекесі және т.б.) жазылған салтанатты шығармалар болды. Бұл шығармалар жиі ерекше үлкен музыкалық күштермен орындалатын. Кейде мұндай шығармалардың партитуралары қонақжайлы аристократқа немесе оқиғаның тақырыбына ұсынылуы мүмкін. Нәтижесінде 16 және 17 ғасырлардағы көптеген ауқымды шығармалар жоғалып кетті. Генрих Шуц 136 Забур жырын музыкаға арнап жазды, Danket dem Herren, denn er ist freundlich, оған үш вокалды хор, 12 корнетти және 18 керней кірді. Бұл ұпай да жоғалып кетті.

Музыкамен жазылған кітаптар

Стивен Сондерс, КРАСС, ҚЫЛЫҚТАР ЖӘНЕ ЛИРА, Габсбургтің Фердинанд II (16191637) императорлық сотындағы қасиетті музыка (Кларендон, 1995).