Кіріспе
Лондон филармониялық оркестрі (LPO) – Лондондағы бес тұрақты симфониялық оркестрдің бірі. Ол 1932 жылы дирижерлер сэр Томас Бичэм және Малкольм Сарджент тарапынан, сол кездегі Лондон симфониялық және BBC симфониялық оркестрлеріне қарсылас ретінде құрылған. Оркестр негіздейтін адамдардың мақсаты – Еуропа мен Америкадағы кез келген оркестрмен деңгейлес болу еді. 1932 жылдан Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін LPO осы мақсатына жеткеніне көпшілік мойын бұрды. Соғыс басталғаннан кейін оркестрдің жеке демеушілері қолдауын кері тартып алды, ал музыканттар LPO-ны өздері басқаратын кооператив ретінде қайта құрды. Соғыстан кейінгі жылдары оркестр Филармония және Корольдік филармония оркестрлерінен екі жаңа бәсекелес пайда болды. 1945 және 1946 жылдары құрылған бұл оркестрлер, LPO-ны қоса алғанда, бұрынғы оркестрлерге қарағанда жоғары сапада ойнады. 1960 жылдары LPO өзінің бұрынғы деңгейіне қайта оралды және 1964 жылы жаз айларында Глиндеборн фестивалінде өнер көрсетуге мүмкіндік алды. 1993 жылы оркестр Темзаның оң жағалауында орналасқан, Лондонның маңызды концерт алаптарының бірі – Корольдік фестиваль залында тұрақты оркестр ретінде бекітілді. 1995 жылдан бері резиденция Филармония оркестрімен бірлесіп жүзеге асырылуда. Фестиваль залы мен Глиндеборндағы жұмысынан өзге, LPO Конгресс театрында (Истборн), Брайтон куполында тұрақты түрде өнер көрсетеді, сондай-ақ ел ішінде және халықаралық сапарларда болады. Бичемнен бері оркестрде он басты дирижер болды, олардың ішінде сэр Адриан Боулт, Бернард Хайтинк, сэр Георг Солти, Клаус Теннштедт және Владимир Юровский есімдері бар. Оркестр құрылғаннан бері жазу студияларында белсенді жұмыс істеп келеді және EMI, Decca және басқа компаниялардың жүздеген жазбаларында ойнады. 2005 жылдан бері LPO концерттердің тікелей жазылған үнтаспаларын шығаратын жеке лейбліне ие. Оркестр көптеген фильмдердің саундтректеріне қатысты, соның ішінде "Арабияның Лоренсі" (1962) және "Сақиналардың иесі" трилогиясы (2001–03).
The London Philharmonic Orchestra (LPO) is one of five permanent symphony orchestras based in London. It was founded by the conductors Sir Thomas Beecham and Malcolm Sargent in 1932 as a rival to the existing London Symphony and BBC Symphony Orchestras. The founders' ambition was to build an orchestra the equal of any European or American rival. Between 1932 and the Second World War the LPO was widely judged to have succeeded in this regard. After the outbreak of war, the orchestra's private backers withdrew and the players reconstituted the LPO as a self governing cooperative. In the post war years, the orchestra faced challenges from two new rivals, the Philharmonia and the Royal Philharmonic. Founded respectively in 1945 and 1946, these orchestras achieved a quality of playing not matched by the older groups, including the LPO. By the 1960s the LPO had regained its earlier standards, and in 1964 it secured a valuable engagement to play in the Glyndebourne Festival during the summer months. In 1993 it was appointed resident orchestra of the Royal Festival Hall on the south bank of the Thames, one of London's major concert venues. Since 1995 the residency has been jointly held with the Philharmonia. In addition to its work at the Festival Hall and Glyndebourne, the LPO performs regularly at the Congress Theatre, Eastbourne and the Brighton Dome, and tours nationally and internationally. Since Beecham, the orchestra has had ten principal conductors, including Sir Adrian Boult, Bernard Haitink, Sir Georg Solti, Klaus Tennstedt and Vladimir Jurowski. The orchestra has been active in recording studios since its earliest days, and has played on hundreds of sets made by EMI, Decca and other companies. Since 2005 the LPO has had its own record label, issuing live recordings of concerts. The orchestra has played on numerous film soundtracks, including Lawrence of Arabia (1962) and the Lord of the Rings trilogy (2001–03).
Өмірбаян
1920 жылдары Лондон симфониялық оркестрі (LSO) қаланың ең танымал концерттік және жазбалар жасаушы оркестрі болды. Басқалары – Корольдік Альберт Холл оркестрі, Корольдік филармониялық қоғамның оркестрі, BBC сымсыз симфониялық оркестрі және сэр Генри Вудтың Корольдік зал оркестрі. Соңғысынан басқасының барлығы дерлік құрылған ансамбльдер еді, олардың құрамы тұрақсыз, және ешқайсысы континенттік және американдық оркестрлердің ең жақсыларына жете алмады. Бұл 1927 жылы Вильгельм Фуртвенглер басқарған Берлин филармониясы Корольдік залда екі концерт бергенде анық байқалды. Кейіннен «Таймс» газетінің бас музыка сыншысы: «Британдық жұртшылық Берлин филармониясының ұқыпты дәлдігін естігенде қозғырылған. Міне, оркестр осылай да, осылай болуы керек екені белгілі болды», – деп жазды. Берлиннен кейін Лондон көптеген ірі шетелдік оркестрлерді тыңдады, олардың ішінде Виллем Менгельберг басқарған Амстердамның Концертгебу оркестрі және Артуро Тосканини басқарған Нью-Йорк филармониялық симфониялық оркестрі де бар еді. Лондонның осындай үздік тұрақты оркестрі болуын қалағандардың қатарында Британ радиокорпорациясының (BBC) бас директоры сэр Джон Рейт және дирижер сэр Томас Бичэм де болды. 1928 жылы олар мұндай ансамбльді бірлесіп құру туралы пікірталас бастады, бірақ 18 айлық келіссөздерден кейін корпорация мен дирижердің келіспейтін басымдықтары бар екені анық болды. Бичэм BBC-ге қарағанда оркестр мен репертуарды жеке бақылауға алуды қалады, ал оның басымдықтары радиостудияға қарағанда опера үйі мен концерт залы болды. BBC онысыз алға жылды, ал музыка директоры Адриан Боулт 1930 жылдың қазан айында BBC симфониялық оркестрін құрды, ол үлкен табысқа ие болды. 1931 жылы Бичемге жас дирижер Малкольм Сарджент келіп, Сардженттің меценаттары Куртольдтар отбасы кепілдік берген субсидиямен тұрақты, жалақысы бар оркестр құру туралы ұсыныс жасады. Бастапқыда Сарджент пен Бичем LSO-ның жаңадан құрылған нұсқасын қарастырды, бірақ өзін-өзі басқаратын оркестр нашар ойнайтын музыканттарды іздеуге және ауыстыруға қарсы болды. 1932 жылы Бичем шыдамдылығын жоғалтып, Сарджентпен жаңа оркестр құруға келісті. BBC басқа оркестрлерден көптеген ең жақсы музыканттарды тартқандықтан, музыкалық әлемдегі көптеген адамдар Бичемнің жеткілікті жақсы музыканттарды таба алатынына күмән келтірді. Ол осы істің уақтылылығына байланысты сәттілікке ие болды: экономиканың дағдарысы оркестрлік музыканттарға қолжетімді фрилансерлік жұмыстардың санын қатты қысқартты. Сонымен қатар, Бичем өзі көптеген музыканттарға тартымды болды: ол кейінірек: «Мен әрқашан музыканттарды табамын. Басқа да себептері бар, олар өте жақсы, меннен басқа ешкіммен ойнауға қарсы». LPO-ның негізін зерттеуде Дэвид Патмор былай деп жазады: «Тұрақты жұмыс, орташа еңбекақы, орындаудың әртүрлілігі және Бичемнің өзінің тартымды тұлғасы мұндай ұсынысты көптеген оркестр музыканттарына қабылдауға мүмкіндік береді». Ол «Columbia» компаниясымен пайдалы келісімшарттар жасады және «Royal Philharmonic Society», «Royal Choral Society», «Courtauld Sargent Concerts», Майердің балалар концерттері және «Covent Garden» халықаралық опералық маусымында ойнады. BBC-мен келіссөздер барысында Бичем «Лондон филармониялық оркестрі» атауын ұсынды, ол жаңа ансамбль үшін қабылданды. Импресарио Харольд Холт және басқа да ықпалды және хабардар байланыстардың көмегімен ол 106 музыкантты жұмысқа алды. Олардың қатарында музыкалық колледжден шыққан бірнеше жас музыканттар, провинциялық оркестрлердің көптеген белгілі музыканттары және LSO-ның 17 жетекші мүшесі болды. Алғашқы жылдары оркестрді Пол Бирд пен Дэвид МакКаллум басқарды, оның құрамына Джеймс Брэдшоу, Гвидион Брук, Джеффри Гилберт, Леон Гуссенс, Джеральд Джексон, Реджинальд Келл, Энтони Пини және Бернард Уолтон сияқты жетекші музыканттар кірді. Холт LPO-ның бизнес-менеджері болды, ал басқару кеңесінде оркестрдің басты демеушілері: Куртольд, Майер және д’Эрлангер болды. бірақ енді ол жаңа жауапкершілікті қабылдады, әрқашан уақтылы келді. Бірінші бөлімнен кейін, Берлиоздың «Рим карнавалы» увертюрасынан кейін, көрермендер ашуланды, кейбіреулері орындарынан тұрып, қол соғып, айқайлады. «Санди Таймс» газетінде Эрнест Ньюман былай деп жазды: «Лондон концерт залында жылдар бойы осыншалықты қоздыратын ештеңе естілген жоқ. Әннің дыбысы керемет, дәлдік өте жақсы, оқу керемет, тамаша болды, тыңдаушылардың құлшынысы бұдан артық болмас еді». «Таймс» газетінде Х. К. Коллс LPO «өте жақсы аспап» деп жазды; Невилл Кардус «The Manchester Guardian» газетінде «Нью-Йорк пен Вена арасындағы үштен астам қалада оркестрлік ойнаудың ең сәнді және батыл е...» деп жазды.
Never before in our experience of concert going in Manchester have we heard orchestral playing which, throughout a whole programme, combined such nobility of style and brilliancy of execution – not the brilliancy that stops when it has made outward forms sparkle, but a quality that seems to work from within and to suffuse everything with a rich and glowing tone colour. Beecham took the orchestra on a controversial tour of Germany in 1936. Throughout the tour, the orchestra ignored the custom of playing the Nazi anthem before concerts, but Beecham yielded to pressure from Hitler's government not to play the Italian Symphony by Mendelssohn, taboo to Nazi anti Semites. There was disquiet among some of the players that their presence in Germany gave the Nazi regime a propaganda coup.
Соғыс және соғыстан кейінгі жылдар
1939 жылы алтымысыншы туған күні жақындаған кезде, дәрігерлер Бичэмге дирижерлік қызметтен бір жылға демалуды кеңес берді. Ол оркестрді басқаларға тапсырып, жылы аймаққа демалуға шетелге кетуді жоспарлады. 1939 жылдың 3 қыркүйегінде соғыс басталғандықтан, ол жоспарларын бірнеше айға кейінге шегерді, сонымен қатар соғыс жарияланғанда қаржылық кепілдіктерін кері тартып алған оркестрдің болашағын қамтамасыз етуге тырысты. Алғашқы LPO компаниясы таратылды, ал Бичэм оркестр үшін үлкен қаржы жинады, оның мүшелеріне өздігінен басқарушы орган құруға көмектесті. Соғыс жылдарында LPO астанада және Ұлыбритания бойынша үздіксіз гастрольдік сапарларда, Саргент және басқа дирижерлердің жетекшілігімен, соның ішінде Ричард Таубердің 50 концертімен өнер көрсетті, оркестрлік концерттерді бұрын сирек немесе ешқашан өткізілмеген жерлерге жеткізді. 1941 жылдың мамыр айында Корольдік зал неміс бомбалауынан қирағанда көптеген музыканттардың аспаптары жоғалды. BBC үндеу жасады, оған зор жауап қайтарылды, көпшілік оркестрдің жұмысын жалғастыруға мүмкіндік беретін аспаптарды сыйлады. 1944 жылы Бичэм Англияға оралғанда, LPO оны құрметпен қарсы алды, ал қазан айында сыншылардың жоғары бағасын алған концерт өткізді. Келесі айларда Бичэм және оркестр үлкен жетістікке ие болған бірнеше концерттер берді, бірақ LPO музыканттары, енді өз жұмыс берушілері болғандықтан, оған 1930 жылдары қолданған шексіз билігін беруден бас тартты. Егер ол қайтадан бас дирижер болса, онда оркестрдің жалақы төленетін қызметкері ретінде жұмыс істеуі керек еді. Бічэм ешкімге есеп беруге ықылымсыздық танытқандықтан, LPO-дан кетіп, 1946 жылы қарсылас оркестр – Корольдік филармониялық оркестрін (RPO) құрды. Соғыстан кейінгі алғашқы жылдары қонақ дирижерлердің арасында Уолтер, Фуртвенглер, Виктор де Сабата және Сержиу Челибидаче болды. Мұндай жұлдызды шаралар сирек кездесетін, әдетте оркестр аты аз танымал дирижерлермен жұмыс істеді, бұрын-соңды болмаған көптеген қойылымдар берді. 1949-1950 жылдары олар 248 концерт берді, ал Лондон симфониялық оркестрі 103, ал Филармония оркестрі мен RPO 32 концерт өткізді. Жеті жылдық үзілістен кейін оркестр 1947 жылы жаңа бас дирижер Эдуард ван Бейнумды тағайындады. Ол шетелдік азаматтарға жұмыс рұқсатының шектеулеріне байланысты жылдың тек алты айында ғана оркестрмен жұмыс істей алды. Оның орнына қонақ дирижерлер келді. 1947 жылы Лондон филармониялық хоры LPO хоры ретінде құрылды.
1950 жылдар
Ван Бейнумның нашар денсаулығы оны 1950 жылы отставкаға кетуге мәжбүр етті. Ішкі саясаттан BBC-ден шығарылған сэр Адриан Болт, LPO-ның басқарушы директоры Томас Расселдің шақыруын қабылдап, бас дирижер болып тағайындалды. Боултпен LPO коммерциялық жазбалар сериясын бастады, бастапқыда Эльгардың «Фальстаф», Малердің «Лидер eines fahrenden Gesellen» шығармасы меццо-сопрано Бланш Тебоммен және Бетховеннің Бірінші симфониясы жазылды. Жаңа команданың жұмысы сыншылар тарапынан жақсы қарсы алынды. «Граммофон» журналының сыншысы Эльгар туралы: «Мен [Боулттың] орындалуына жақын келген басқа дирижерді естімедім. Оның жаңа оркестрі тамаша жауап береді». 1951 жылдың қаңтар айында Боулт пен LPO Германияда гастрольдік сапарға шықты, Боулттың өмірбаянының авторы Майкл Кеннеди бұл сапарды «қиын» деп сипаттады, онда он екі күннің ішінде он екі концерт өткізілді. Кеннеди 11 концерт өткенін айтады, бірақ Боулт 12 күн мен концерттер өткен орындарды атап көрсетті. 1951–1952 жылғы маусымда Боулттан басқа Ральф Вон Уильямс, Бенджамин Бриттен және Уильям Уолтон да дирижерлік етті. 1952 жылы LPO оркестр үшін өте тиімді болған Decca Records компаниясымен бес жылдық келісімшарт жасады, бұл келісімшартқа сәйкес оркестрге сатылған әрбір тасымадан 10 пайыз комиссия төленді. Бұған қоса, Боулт әрқашан жазба ақысының бір бөлігін оркестр қорына аударды. Сол жылы LPO дағдарысқа тап болды, нәтижесінде Рассел басқарушы директор қызметінен босатылды. Ол коммунистік партияның белсенді мүшесі болды. Кейінірек жазған Ричард Виттс, Боулттың Расселді қорбан еткеніне сенді, себебі ол бұл LPO-ның Корольдік фестиваль залында тұрақты оркестр болып тағайындалу мүмкіндігін арттырады деп ойлады. Келесі жылы оркестр өзінің 21 жылдық мерейтойын атап өтті, Фестиваль залы мен Альберт залында концерттер берді, онда Боултқа қонақ дирижерлер қосылды, олардың ішінде Пол Клетцки, Жан Мартинон, Ханс Шмидт Иссерстедт, Георг Солти, Уолтер Сусскинд және Воган Уильямс болды. 1956 жылы LPO Кеңес Одағында гастрольдік сапарда болды, бұл британдық оркестрдің алғашқы сапары болды. Дирижерлер Боулт, Анатоль Фистулари және Джордж Хёрст болды, ал солистер Альфредо Камполи мен Мура Лимпани болды. Сапардан кейін Боулт бас дирижер қызметінен зейнеткерлікке шықты, бірақ оркестрмен тығыз байланыста болды және 1965 жылы оркестрдің президенті болды. Оның EMI үшін жасаған стереофониялық жазбаларының көп бөлігі LPO оркестрімен жасалды. 1950 жылдардың ортасы мен соңында LPO Константин Сильвестри және Йозеф Крипс сияқты жаңа дирижерлермен жұмыс істеді. Бұл оркестр үшін қаржылық жағынан қиын кезең болды, сондықтан оркестр ойыншыларына демалыс және ауру ақысымен, сондай-ақ зейнетақымен бекітілген келісімшарттардан бас тартып, әрбір өнер көрсету үшін төлем жүйесіне қайта оралуға мәжбүр болды. Қаржылық апаттың алдын алуға анонимді меценат көмектесті, көпшілік оны Боулт деп есептейді. Оркестр тарихшысы Эдмунд Пируэ 1940 жылдары оркестрдің дамуы жоғары болғанын, бірақ 1950 жылдардың ортасында оркестрдің «ең жақсы уақыты болғанын» жазады. 1958 жылы LPO бас дирижер болып Питтсбург симфониялық оркестрінің музыкалық директоры Уильям Штайнберг тағайындалды. Ол оркестрлерді жаттықтыруда шебер болды және ойнау деңгейін бұрынғы деңгейіне қайтаруға үлкен үлес қосты.
1960 және 1970 жылдар
1962 жылы оркестр алғаш рет Үндістан, Австралия және Қиыр Шығысқа гастрольдік сапар жасады. Дирижерлер – Сарджент пен Джон Притчард. Соңғысы 1962 жылы LPO-ның бас дирижері болып тағайындалды, ол бір музыкант «үлкен талғаммен өте жақсы дәуір» деп сипаттаған. Притчард сондай-ақ Глиндеборн фестиваль операсының музыкалық жетекшісі болды. 1964 жылы LPO Глиндеборнның тұрақты оркестрі ретінде RPO-ны ығыстырып, жаз айларындағы тұрақты жұмыспен қамтамасыз етті. 1960-шы жылдары провинцияларда LPO концерттерінің саны азайды және оркестр қаржысына елеулі әсер етпеді. 1960 жылдары оркестр қайырымдылық концерттерін өткізді, онда классикалық музыкадан тыс қонақтар, оның ішінде Дэнни Кей, Дьюк Эллингтон және Тони Беннетт қатысты. 1967 жылы LPO Бернард Хайтинкт өзінің бас дирижері етіп тағайындады. Ол оркестрде он екі жыл қызмет етті, қазіргі уақытқа дейін (2018) бұл қызметтік мерзімнің ең ұзағы. Оның концерттері көпшілікке күшті әсер етті, ал бірнеше ай ішінде LPO Фестиваль залында тоқсан пайызға толып ойнай бастады, бұл Лондонның басқа оркестрлерін асырып түсті. Хайтинкпен байланысты композиторлардың ішінде Брукнер мен Малер болды, олардың симфониялары Хайтинк кезеңінде LPO концерттерінде жиі орындалды, сондай-ақ Шостаковичтің шығармалары, әсіресе Пируэ оркестр мен дирижердің «визит карточкасы» деп сипаттаған Оныншы симфониясы. Владимир Ашкеназимен бірге Хайтинк пен LPO Бетховеннің симфониялары мен фортепиано концерттерінен тұратын алты концерттік цикл өткізді, оған Фестиваль залы толы болды. «Таймс» газетінде Джоан Чисселл оркестрдің орындалуын «әр фестивальге лайық» деп бағалады. LPO-да Хайтинктің көптеген жазбалары әдетте ол бас дирижер болып жұмыс істеген басқа оркестрмен, Амстердамның Концертгебуу оркестрімен бірге жасалғанына қанағаттандылық білдірілді. Пируэ Хайтинк голландтық Philips фирмасымен ғана жазба жасағандықтан Амстердам оркестріне басымдық берілетіні күтілгенін айтты, ал LPO Боулт, Солти, Даниэль Баренбойм және тағы да басқалармен кең ауқымда жазбалар жасады. 1970 жылдары халықаралық гастрольдер жалғасты, бағдарламалары АҚШ, Батыс Еуропа, Кеңес Одағы және 1972 жылы батыс музыканттары үшін ұзақ уақытқа жабық болған Қытайды қамтыды, онда оркестр ыстық қарсылықты күтті. 1973 жылы LPO Лондон оркестрлік өмірінде жиі кездесетін құбылысқа тап болды: ресми айналымдарда төрт тәуелсіз оркестрдің бір қала үшін тым көп екендігі және екі немесе одан да көп ансамбльдер бірігуі керек деген пікір қалыптасты. Лондон оркестрлерінің үнемі туындайтын қиындықтарының бірі – жақсы репетиция алаңдары мен жабдықтарының жетіспеушілігі. 1973 жылы LSO-мен бірлесіп, LPO Саутварктегі қолданылмайтын шіркеуті сатып алып, оны қайта жаңартуға кірісті. Ол Генри Вуд залына айналды, ол ыңғайлы және акустикалық жағынан тамаша репетиция алаңы және жазба студиясы ретінде 1975 жылы ашылды. 1970 жылдары қонақ дирижерлардың ішінде Эрих Лайнсдорф, Карло Мария Джулини, Юген Йохум, Риккардо Чайли, Клаус Теннштедт және Солти болды. 1977 жылы Хайтинк 1978–1979 жылғы маусымның соңында бас дирижерліктен кетпек екенін мәлімдегенде, 1971 жылдан бері бас қонақ дирижер болған Солти оның орнын басуға келісті.
1980 және 1990 жылдар
1982 жылы оркестр алтын мерейтойын тойлады. refn|Заманауи кітап ЛПО-мен оның алғашқы елу жылында жұмыс істеген көптеген танымал солистерді тізімдеді. Олардың ішінде Джанет Бейкер, Виктория де лос Анхелес, Кирстен Флагстад, Леонтин Прайс, Элизабет Шуман, Джоан Сазерленд және Ева Тернер сияқты сопрано және меццо-сопранолар, Бениамино Джигли, Лучано Паваротти және Ричард Таубер сияқты тенорлар; виолончелист Пабло Касальс және Жаклин дю Пре; скрипкашылар Яша Хайфец, Фриц Крейслер және Давид Ойстрах, пианиношылар Альфред Брендель, Клиффорд Курзон, Вильгельм Кемпф, Артуро Бенедетти Микеланджели, Маурицио Поллини және Артур Рубинштейн болды. "The Guardian" газетінде Эдвард Гринфилд: «Мен күмәнданамын, тіпті Бичемнің кезінде де ЛПО осылай көркем ойнаған еді» деп жазды. Солти мерейтойлық маусымның соңында қызметтен кетті, оның орнына Клаус Теннестедт келді, ол туралы "The Times" газеті былай деп жазды: «Теннестедт оркестрді сезімтал және икемді деп тапты, ал оның музыканттары оған дирижерлеріне жиі кездеспейтін жылылықпен қарады». Бас дирижер ретіндегі (1983–1987) кезеңі музыкалық жетістіктерімен ерекшеленді, бірақ денсаулығының нашарлауымен және жиі концерттерді тоқтатумен де ерекшеленді. Хайтинк пен Солти сияқты, Теннестедтпен LPO концерттерінде Брукнер мен Малердің шығармалары маңызды орын алды. Екі алдыңғысынан айырмашылығы, Теннестедт ірі континенттік немесе американдық оркестрлермен емес, LPO-мен жазуды жөн көрді; олар бірге жасаған көптеген жиынтықтардың арасында EMI үшін Малер симфонияларының толық циклі болды. 1984 жылы LPO және Филармония бірнеше жылға созылған келіссөздерді бастады, себебі Өнер кеңесі Фестиваль залының негізгі резиденттік оркестрі ретінде бір лондондық оркестрді тағайындауды ұсынды, сонымен қатар қосымша қаржыландыру қарастырылды. Екі оркестр бірлескен резиденттік туралы қарсы ұсыныс жасауға қызығушылық танытты, бірақ мәселе 1995 жылға дейін шешілмеді, сонда олардың жоспары іске асырылды. 1939 жылы LPO өзін-өзі басқару кооперативі ретінде құрылғаннан бастап, бас атқарушы директоры әрқашан оркестр қатарынан тағайындалған. 1985 жылы бұл дәстүр бұзылды, Джон Уиллан жұмысқа алынды. Ол білікті бухгалтер, сондай-ақ Корольдік музыка академиясының түлегі және EMI үшін сәтті жазбалар жасаған продюсер болды. 1987 жылдың тамызында Теннестедт репетиция кезінде ауырып қалды, қызметін жалғастыруға шамасы жетпейтінін сезініп, сол жерде-ақ отставкаға кетті. Ол LPO-мен «лауреат дирижері» атағымен қонақ ретінде жиі көріне берді; Теннестедттың отставкасы оркестр үшін ауыр соққы болды, және оның орнын басатын адам анық болмады: Моррисон оркестрмен байланысты ең танымал дирижерлер – Баренбойм, Риккардо Мути және Саймон Раттл – 1990 жылға дейін басқа жобалармен айналысқанын, ал Семен Бычков және Франц Велсер-Мёст сияқты мүмкін үміткерлер Лондонда көп танылмағанын байқады. 1990 жылы Велсер-Мёст жаңа бас дирижер болып тағайындалғанға дейін оның орнын басатын адам тағайындалмады. Оның қызметі даулы болды; ол «Frankly Worse than Most» деген лақап атын алды және көптеген сынап-қақты пікірлерге ие болды. Ол өзімен бірге EMI-мен жазбалар жасау келісімін алып келді, бірақ басқару айналымы, қаржылық қиындықтар және сол кездегі Саутбанк орталығындағы саяси даулар оркестрдегі жұмыс атмосферасының қиындығына себеп болды. Оркестрдің жоғары деңгейдегі ойнау стандарты үнемі сақталмайды деген шағымдар туды. Велсер-Мёст бас дирижер ретіндегі кезеңі LPO-ның Фестиваль залының жалғыз резиденттік оркестрі ретінде орнатылуымен сәйкес келді. Бұл екі жақты әсер етті: Саутбанк орталығының басшылығы концерттік бағдарламаға қатысты өз пікірін білдірді және Николай Рославецтің сияқты белгісіз композиторлардың шығармаларын қосуға талап етті. 1993 жылы бір немесе бірнеше лондондық ансамбльдердің есебінен «супер оркестр» құруға жасалған тағы бір ресми әрекет LPO мен Филармония арасындағы қарым-қатынасты қысқа мерзімге бұзды, бірақ бұл идея тез арада тасталды, ал 1995 жылы Өнер кеңесінің келісімімен екі оркестр Фестиваль залындағы резиденттік орындарды бөлісуге келісті. 1993 жылы Оңтүстік Африка үкіметі көпшілік билікке қарай бет бұрған кезде оркестр сол елге гастрольдік сапарға шақыруды қабылдады. Велсер-Мёст LPO-дағы қызметін 1996 жылы аяқтады, "The Guardian" газеті бұл жылдарды «оған үлкен үміттер артылған, бірақ олардың ешқайсысы орындалмаған бірнеше жыл» деп сипаттады.
21 ғасыр
Welser Möst кеткеннен кейін LPO төрт жыл бойы бас дирижерсыз болды. Осы аралықта оркестр «Roots Classical Fusions» сериясын іске қосты, бұл серия әлемнің әртүрлі музыкалық дәстүрлерін біріктіруді мақсат еткен. Бұл оркестр ұйымдастырған білім беру және қоғамдық бағдарламаның бір бөлігі болды. Курт Масур 2000 жылдан 2007 жылға дейін LPO-ның бас дирижері болды. Неміс симфониялық репертуарын орындауымен танымал Масур басшылығымен оркестр музыкалық деңгейін қайта қалпына келтірді, ал сыншы Ричард С. Гиннелл 2007 жылы таяудан келген Владимир Юровский «Масурдың басшылығымен жақсы тәлім алған LPO-ны тамаша техникалық жағдайда мұра етті» деп бағалады. 2000 жылы LPO Гилберт Левин жетекшілігімен Бетховеннің Тоғызыншы симфониясын орындады, сондай-ақ Бернард Хайтинктің жетекшілігімен Берлин филармониясы, Курт Масурдың жетекшілігімен Нью-Йорк филармониясы және Николас Харнонкорттың жетекшілігімен Концентус Музикус Виенымен бірге, Мыңжылдық жылы Краковтың Еуропа мәдени астанасы атағын тойлауға арналған гала-концерттер сериясына қатысты. Концерт халықаралық деңгейде, соның ішінде PBS телеарнасында көрсетілді, бұл оркестрдің АҚШ-тағы теледидардағы тұңғыш көрсетілімі болды. Юровский алғаш рет 2001 жылдың желтоқсан айында Юрий Темиркановтың шұғыл түрде алмастырылуына байланысты Корольдік фестиваль залында LPO-ны жүргізді. 2003 жылы Юровский бас қонақ дирижері болды және 2007 жылдың маусымында жаңартылған фестиваль залының қайта ашылуына арналған концерттерде оркестрді басқарды. 2007 жылдың қыркүйегінде Юровский LPO-ның он бірінші бас дирижері атанды. LPO-ның бұрынғы бас дирижерлері Притчард пен Хайтинк сияқты, Юровский да Глиндеборнның музыкалық директоры қызметін атқарды (2001–2013 жылдар), онда ол Бриттен, Моцарт, Пуччини, Рихард Штраус, Верди, Вагнер және басқалардың операларын LPO-мен бірге қойды. Юровский LPO-да қызмет еткен кезеңде LPO-ның негізгі қонақ дирижерлерінің қатарында Яник Незет-Сеген мен Андрес Ороско Эстрада болды. Юровский 2020–2021 жылғы маусымның соңында LPO-дағы қызметін аяқтады және қазір LPO-ның құрметті дирижері атағын иеленеді. 2003 жылы Эдвард Гарднер LPO-ны алғаш рет қонақ дирижер ретінде жүргізді. 2019 жылдың шілдесінде LPO Гарднерді 2021–2022 жылғы маусымнан бастап, бес жылдық келісімшарт бойынша келесі бас дирижер ретінде тағайындағанын жариялады. 2018 жылдың қазан айында Карина Канелакис LPO-ны алғаш рет қонақ дирижер ретінде жүргізді. 2020 жылдың сәуірінде LPO Канелакисті 2020 жылдың қыркүйегінен бастап лауазымға тағайындалған алғашқы әйел дирижер ретінде жаңа бас қонақ дирижері етіп тағайындағанын жариялады. 2024 жылдың ақпан айында LPO Канелакистің бас қонақ дирижері лауазымындағы келісімшартын тағы үш жылға ұзарту туралы хабарлады.
Жазбалар
Алғашқы жылдары LPO тек Columbia үшін жазды, ол EMI бөлімшесі. Оркестрдің алғашқы граммофондық жинағы дебют концертінен бұрын жасалды; Саргент пен Корольдік хор қоғамымен бірге LPO 1932 жылдың қыркүйегінде Кингсвей залында «Мессия» және «Жаратылыс» хорларын жазды. Abbey Road-тағы алғашқы жазу қазан айында сэр Генри Вуд жетекшілігімен жасалды. Бичемнің оркестрмен алғашқы дискілері 1933 жылдың қаңтарында Генделдің музыкасынан балет сюитасы «Дизайнның шығу тегімен» жасалды. Содан бастап 1945 жылдың желтоқсанындағы соңғы LPO жазуына дейін Бичем оркестрмен тоқсан тоғыз 78 айналымдық жинақты жазды. Алғашқы жылдары оркестрмен EMI студиясында жұмыс істеген басқа дирижерлерге Эльгар, Феликс Вайнгартнер, Джон Барбиролли және Серж Куссевицки кірді. Концерттік жазбалардағы солистердің арасында пианистер Артур Шнабель мен Альфред Корто, скрипкашылар Фриц Крайслер мен Яша Хайфец болды. Оркестрдің алғашқы стереофондық жазуы 1956 жылы Decca үшін жасалды, онда Воган Уильямстың Сегізінші симфониясын Боулт орындады. Лондондық бәсекелестерінен – RPO және Филармониядан (екеуі де көптеген жылдар бойы тек EMI және оның серіктестері үшін, өте сирек ерекшеліктермен) өзгеше, соғыстан кейінгі LPO тек бір компаниямен ғана байланысты болған жоқ, сонымен қатар Decca-мен бірге Philips, CBS, RCA, Chandos және көптеген басқа лейблдерге жазды. 1950-1960 жылдары оркестр бір уақытта екі компаниямен келісімшарт жасады, нәтижесінде кейбір жазбаларында «Филармониялық променад оркестрі» деген атпен пайда болды. 1960 және 1970 жылдары оркестр әсіресе британдық репертуарға маманданған Lyrita тәуелсіз компаниясымен байланысты болды. LPO көптеген опералық жазбаларда ойнайды, олардың кейбіреулері Глиндеборн мен Фестиваль залында тікелей жазылған, ал қалғандары Decca және EMI студияларында жасалды. Олар Каваллидің «Л'Орминдо» (1968 жылы жазылған) және Глайдеборнның Генделдің «Теодора» (1996) сияқты ерте туындыларынан бастап, «Così fan tutte» (1974), «Carmen» (1975 және 2002) және «Die Meistersinger» (2011) сияқты негізгі репертуарға дейін, сондай-ақ Вон Уильямстың «The Pilgrim's Progress» (1972), Шостаковичтің «Леди Макбет» (1979) және Эотвостың «Love and Other Demons» (2008) сияқты 20-ғасыр туындыларының премьералық жазбаларын қамтиды. 1997 жылы жарық көрген LPO дискографиясында Филип Стюарт Кингсвей залында 280 және Эбби Роудта 353 жазбаны тізімдеген. 2000 жылдардың басында классикалық жазбалардың 20-ғасырдың соңындағы өрбуі аяқталды және барлық оркестрлер үшін студиялық жұмыс төмендеген кезде, LPO 2005 жылы өз CD лейблін құрды, онда негізінен тікелей концерттерден алынған жазбалар бар. Штайнбергті қоспағанда, оркестрдің барлық негізгі дирижерлері – Бичемнен Юровскиге дейін лейблдің шығарылымдарында ұсынылған. Оркестр өзінің ең көп сатылған жазбаларының қатарында Теннештедт жетекшілігімен Малердің Сегізінші симфониясын және Юровскиймен Рахманинов пен Чайковскийдің туындыларын атады.
Фильмнің музыкасы және басқа да классикалық емес жазбалар
LPO, 200-ден астам фильмнің музыкасын жазған LSO-ның жалпы санымен бәсекелеспесе де, 1936 жылы «Whom the Gods Love» фильмімен бастап көптеген саундтректерде ойнады. Оркестр Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде түсірілген он фильмнің музыкасын орындады, содан кейін 1970-ші жылдарға дейін саундтрек жұмыстарымен азаяқтап, бірақ «Арабияның Лоренсі» (1962) ерекше көзге шықты. Кейінгі жылдары Антоний мен Клеопатра (1972), «Иса Мәсіх – Супержұлдыз» (1973), Диснейдің «Троны» (1982), «Муха» (1986), «Қос өркен» (1988), «Әкесінің атымен» (1993), «Сақиналардың Иесі» трилогиясы (2001–2003) және «Хоббит» фильмінің үш бөлімінің музыкасының көп бөлігі (2012–2014) үшін музыка жазды. 2013 жылы LPO жапондық рок-жұлдызы Ёсикидің «Yoshiki Classical» студиялық альбомына оның бірнеше рок әндерінің жаңа аранжировкаларын жазды. Оркестр классикалық емес көптеген жазбалар жасады, олардың ішінде «Гавай жұмағы» (1959), «Эвита» (1976), «Бродвей алтыны» (1978), Астурия аймағының халық музыкасы (1984), «Оскар» сыйлығының тақырыптары (1984), «Жапондық жеңіл музыка» (1993), «Пинк Флойдтың симфониялық музыкасы» (1994) және «The Who» симфониялық музыкасы (1995) бар. 2011 жылдың мамыр айында оркестр келесі жылы Лондонда өткен Олимпиада және Паралимпиада ойындарының медаль табын беру салтанатында қолданылатын 205 ұлттық әнұранды жазды. LPO 1996 жылы WPVI TV үшін «Move Closer to Your World» әнін қысқа мерзімге орындады.