Кіріспе
Британдық суфражистка Тереза Биллингтон Грейг (1876 жылы 15 қазан - 1964 жылы 21 қазан) - британдық суфражистка, 1907 жылы әйелдер еркіндігі лигасының негізін қалаушылардың бірі. Ол Эммелин Панкхерст пен оның қыздары басқарған басшылықты тым автократиялық деп санағандықтан WSPU деп те аталатын Әйелдер әлеуметтік және саяси одағынан кетіп қалды. 1904 жылы оны WSPU ұйымға көшпелі спикер ретінде тағайындады. 1906 жылдың күзінде Биллингтон Грейгке Шотландиядағы WSPU филиалдарына қолдау көрсетуді тапсырды. 1906 жылы 25 сәуірде ол "Хатын-кыздар галереясынан" "Хатын-кызлар үшін дауыс" баннерін Ақындар палатасындағы пікірталас кезінде ашты. Оның анасы Хелен Уилсон екі серіктесімен бірге шағын дүкенді басқарды, оны Престонның алғашқы дүкенін басқарған өз әкесі субсидиялады. Өзінің әкесінің қалауы бойынша Уилсон Уильям Биллингтонға үйленді, ол дүкенді басқаруға араласты. Бизнес сәтсіз аяқталғаннан кейін отбасы Блэкбернге көшіп келеді, онда Уильям Биллингтон қазандық жасау компаниясына қосылады. Тереза мен оның үлкен әпкесі Нотр-Дам монастырының мектебінде оқыды, мұнда білім беру шектеулі болды. Ол поэзия мен очерктер жазуға құштар оқырман, роман-католик журналына әңгімелер сататын. 13 жасында мектепті бітіргеннен кейін Биллингтон киім жасау кәсіпінде шәкірт болды. Алайда ол үйде үй шаруасына үлес қосуды күткендіктен, үйде оқуға мүмкіндік бермейтінін түсінді және 17 жасында қашып кетті. Ол әкесінің дүкенінде жұмыс істеуге әкесінен өтініш білдірді, бірақ ол бас тартты. Содан кейін ол Манчестердегі ағасы Джордж Уилсон мен оның отбасымен бірге қалатыны туралы келісті. Ол сол жерде кешкі сабақтарды оқып, мұғалім болу үшін біліктілік алған. Ол Манчестердегі Рим-католик мектебінде сабақ берді, бос уақытында Манчестер университетінде (Анкоатс) қонысында оқыды. Биллингтонның ата-анасы католик болған, алайда ол жасөспірім кезінде агностик болды. Ол Лондонда баяндамашы ретінде Энни Кеннимен бірге болды, оны "логиканың балғамен және суық ақылмен" рухландырды. Олар бірлесіп, қозғалысқа қолдау көрсетуді арттыруға тырысты. 1905 жылы Кир Харди оны WSPU-ның Еңбек партиясымен белсенділігінің екінші толық уақытты ұйымдастырушысы болуға шақырды. Биллингтон жарнама ұйымдастырып, демонстрацияларға қатысқан. Біріншісі 1905 жылы 21 желтоқсанда Корольдік Альберт залында болды, оған ол Энни Кенни мен Минни Балдокпен бірге қатысты. Энни "Әйелдерге дауыс беру" деген жазуды жеке қорапшасының үстіне іліп, "Либералды үкімет әйелдерге дауыс бере ме?" деген сөздерді айқайлап жатқанда, Биллингтон "Либералды үкімет жұмысшы әйелдерге әділдік бере ме?" деген жазуы бар 9 фут ұзын баннерді ашты. Олар залдан лақтырылды. 1906 жылы 25 сәуірде ол Энни Кеннимен тағы бір рет бірлесіп, Кеир Харди ұсынған әйелдердің сайлау құқығы туралы пікірталас кезінде Қоғамдық палатаның әйелдер галереясынан "Әйелдер үшін дауыс" баннерін ашты. Олар қатты дауыспен: Әйелдерді ғимараттан сүйреп шығарып, қалған парламенттік сессияға галереяға кіруге тыйым салды. Келесі күні Daily Mirror мақаласында "қозғалыс басшыларының күш-қуатының таңғажайып дәлелдері" туралы баяндалды, Сильвия Панкхерсттің баннерлерді суретке түсіргенін және олардың белсенділігінің себептерін талқылады. Daily Mirror онымен сұхбат құрған, онда ол бірнеше жылдан бері қызбен тұрмысқа шыққандығын, бірақ "Әйелдер үшін дауыс" деген соғыс айқасы заңға айналғанға дейін құрбандық үстеліне алып барудан бас тартатынын түсіндірді. Кейінірек 1906 жылы маусымда Биллингтон WSPU-ге 1906 жылы Хаддерсфилд сайлауында Либералды партияның кандидатына қарсы сайлауда Эммелин Панкхерст пен Энни Кеннимен бірге жергілікті белсенді Ханна Митчеллге әсер етті. Содан кейін ол Шотландияға WSPU белсенділігін ұйымдастыру үшін барды. Бұл жерде оның ораторлығы Хелен Фрейзер мен Джени Алланға әсер етті. Мені ұрыстық қозғалысқа әкелген баяндамашы Тереза Биллингтон Грейг болды. Мен әлі де оның басын ауыр тоқымамен, ежелгі Грекияда оюланғандай етіп, логикалық, нақты, күшті және әйелдердің дауыс беру қажеттілігін көрсететін суреттермен түсіндіріп жатқанын көре аламын. Ол мені келесі ашық ауада кездесуінде орындықты алып отыруға көндірді, бұл біздің қала маңындағы тұрғындарымызды таңғалдырды және қуантты. Хелен Фрейзер Шотландияда Фредерик Льюис Грейгпен (1875/761961) танысып, 1907 жылы 8 ақпанда Глазго қаласында үйленді. Олар Біллингтон Грейг деген жалпы тегін қабылдауға және некеде тең болуға келісті. 1907 жылы ол WSPU-ның бағыты бойынша ұсыныстары қабылданбаға...
Teresa Billington Greig (15 October 1876 – 21 October 1964) was a British suffragette who was one of the founders of the Women's Freedom League in 1907. She had left the Women's Social and Political Union also known as the WSPU – as she considered the leadership led by Emmeline Pankhurst and her daughters too autocratic. In 1904, she was appointed by the WSPU as a travelling speaker for the organisation. In Autumn 1906, Billington Greig was tasked with drumming up support for branches of WSPU in Scotland. On 25 April 1906, she unveiled a 'Votes for Women' banner from the Ladies Gallery during the debate in the House of Commons. Her mother, Helen Wilson, ran a small shop, with two other partners, that was subsidised by her own father, who managed Preston's first department store. At her own father's behest, Wilson married William Billington, who became involved with the running of the shop. After the business failed, the family moved to Blackburn where William Billington joined a boiler making company. Teresa and her elder sister attended the Convent of Notre Dame School, where the education was limited. She was a keen reader and writer of poetry and essays, selling stories to a Roman Catholic magazine. After leaving school at 13, Billington was apprenticed in the millinery trade. However, she realised that at home she would not have the opportunity to study, owing to the expectations upon her to contribute to the work of the household, and at 17 she ran away. She approached her grandfather for a job at his department store, which he refused, and it was agreed in the family that she would stay with her uncle, George Wilson, and his family in Manchester. She took night classes there, and qualified to become a teacher. She taught at a Roman Catholic school in Manchester, studying at the University of Manchester (Ancoats) Settlement in her spare time. Billington's parents were Roman Catholic, however she became an agnostic whilst a teenager. She went to London as a speaker, together with Annie Kenney, whom she had inspired with her "sledgehammer of logic and cold reason". Together they worked on increasing support for the movement. In 1905, Keir Hardie asked to her become the second full time organiser for the WSPU's activities with the Labour Party. Billington organised publicity and took part in demonstrations. One of the first was at the Royal Albert Hall on 21 December 1905 which she attended alongside Annie Kenney & Minnie Baldock. While Annie hung a ‘Votes for Women’ over their private box, and called out the words “Will the Liberal Government give women the vote?’, Billington unfurled a nine foot long banner reading ‘Will the liberal Government give justice to working women?’. They were thrown out of the hall. On 25 April 1906, she once again teamed up with Annie Kenney, unveiling a 'Votes for Women' banner from the Ladies Gallery of the House of Commons during a debate on women’s enfranchisement, which had been introduced by Keir Hardie. The response was a chorus of jeers and shouts. The women were dragged from the building and forbidden from entering the gallery for the rest of the parliamentary session. A Daily Mirror article the next day reported ‘striking proofs of the vigour of the leaders of the movement’, describing Sylvia Pankhurst painting banners, and discussing the reasons for their activism. The Daily Mirror interviewed her, where she explained she had been engaged for several years, but ‘refuses to be led to the altar until her war cry of “Votes for Women” passes into law. Later in June 1906, Billington helped the WSPU in their canvassing against the Liberal Party candidate in the 1906 Huddersfield by election with Emmeline Pankhurst and Annie Kenney, impressing local activist Hannah Mitchell. She then travelled to Scotland, in order to organise the WSPU's activism there. It was here that her oratory impressed and influenced Helen Fraser and Janie Allan. The speaker to who brought me to the militant movement was Theresa Billington Greig. I can see her still, with the heavy plaits round her head, making it look like one carved in Ancient Greece , expounding logically, factually, forcefully and with telling illustrations of the need for women to vote. She persuaded me to take the chair at her next open air meeting to the surprise, and amusement, of our suburbanites. Helen Fraser
She met Frederick Lewis Greig (1875/76–1961) in Scotland, and married him on 8 February 1907, in Glasgow. They agreed to adopt a common surname of Billington Greig and to be equals in the marriage. In 1907, she became unhappy that her suggestions for the direction of the WSPU were being dismissed, and disputes with the Pankhursts precipitated her parting ways with the organisation.
Әйелдер бостандық лигасының (WFL) құрылуы
1907 жылдың қыркүйегінде Эмелин Панкхёрст WSPU конституциясын тоқтатты және өз қызы Кристабель Панкхёрстпен бірге Одақтың тікелей бақылауын алды. 14 қыркүйекте Биллингтон Грейг, Эдит Хоу Мартин, Шарлотта Деспард, Элис Абадам, Марион Коутс Хансен, Айрин Миллер, Бесси Драйсдейл және Мод Фицхерберт ұйымды басқару тәсіліне қатысты алаңдаушылықтарын түсіндіріп, Эммелин Панкхерстке ашық хатқа қол қойды. Биллингтон Грейг 1910 жылы желтоқсанда WFL-ден кетті, өйткені ол мүшелікке Панкхурстар ұйымдастырған Парламентке "рейдтер" сияқты күресші тактикалардың әсері тиді деп санады. Биллингтон Грейг Панкхерстер әйелдерге кеңірек еркіндікті қамтамасыз ету есебінен сайлау құқығына назар аударды деп сенді. Ол сол кездегі кең тараған, мысалы, меншікке шабуыл жасау сияқты күрес әдістерінің орнына суфражистердің жаңа тактикаларды сынап көруін ұсынды: "Бір мәселе бойынша полиция сотында наразылық білдіруі мүмкін, екіншісі бойынша сыртта, қоғамдық жиналыстарда, ал қоғамдық орындарда жаңа феминисттік бағыттар бойынша Баспасөздер ереуілдері мен бойкоттар қолданылуы мүмкін". 1916 жылы Британдық спортшылардың жедел жәрдем қорына бірқатар іс-шаралар ұйымдастырды. Ол 1937 жылы әйелдер еркіндігі лигасына қайта қосылды және Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол Вестминстер үшін әйелдер деп аталып кеткен кезде де қатыса берді. Ол сондай-ақ "Алты нүктелік топтың" мүшесі болды және сол кезде сайлау құқығы қозғалысының тарихы бойынша жұмыс істеді. 1915 жылы және 1923 жылы Биллингтон Грейг өзінің күйеуінің орнынан бильярд компаниясында менеджер болды, ал 1936 жылы ол қысқа уақытқа Бизнес және кәсіби әйелдер клубының ұйымдастырушысы болып жұмыс істеді. Ол 1964 жылы 21 қазанда Лондонда қатерлі ісіктен қайтыс болды. Оның мұрағаттары Лондон экономика мектебінің кітапханасындағы Әйелдер кітапханасында (бұрын Фосетт кітапханасы деп аталатын) сақталған. Қағаздар оның өлімінен кейін Фосетт кітапханасына сыйға берілді, оларды 1997 жылы қызы Фиона Биллингтон Грейгтен қосымша құжаттар толықтырды. Жинақта сондай-ақ Биллингтон Грейг туралы 3 ауызша әңгіме бар, екеуі қызы Фионамен, 1974 жылдың тамызында және 1984 жылдың қыркүйегінде жазылған, ал біреуі оның немересі, миссис Беатрис Блэкменмен, 1974 жылдың қыркүйегінде жазылған. Сұхбаттар Брайан Харрисонның "Суфражистік сұхбаттар" жобасының бір бөлігі болып табылады. Тереза Биллингтон Грейг үнемі қолтаңбамен сөйлейтін, өзін атап, оған Т. Б. Г. деген қысқартуды қолданатын.
Өлімнен кейін танылу
Харрисон Биллингтон Грейг "сөзге қонымды талантына байланысты аз жетістікке жеткенін" және Кэрол Макфи мен Энн Фицджеральд сияқты, оның келісімге келу және ынтымақтасу қабілетінің жоқтығы оның өзгерісті жүзеге асыру қабілетін шектеуі мүмкін екенін айтады. Біллингтон Грейгтің өзі өз жұмысында сәтсіздікке ұшырағанын сезінді, өзінің жетістіктерінің ауқымынан көңілі қалды. The Non Violent Militant: Selected Writings of Teresa Billington Greig (1987) кітабының кіріспесінде Макфи мен Фицджеральд Биллингтон Грейгтің "өз жұмысының ұмытылып, өзі құрған ұйымдардың тасталып кеткенін, жаңа ұрпақтың бей-жай қалғанын және өмірін арнаған феминисттік революцияның әлі де болашақта болатынын" қалай өмір сүргенін жазды және кітап "өзінің жеке сәтсіздікке деген дәулетіне қарсы шығады" деген үмітін білдірді. Бұл кітапқа дейін Биллингтон Грейгтің өмірі мен шығармалары туралы аз мәлімет болған. Оның аты мен суреті, 58 басқа әйелдер сайлау құқығын жақтағандардың суреттерімен бірге, 2018 жылы ашылған Лондонның Парламент алаңында Милисент Фосетт мүсінінің тұғырына қойылған.