The Innocent Man: Murder and Injustice in a Small Town

Кіріспе

2006 жылы Джон Гришемнің шындық қылмысы туралы кітабы "Бәласыз адам: Кішкентай қаладағы кісі өлтіру және әділетсіздік" - Джон Гришемнің 2006 жылғы шындық қылмысы туралы кітабы, 2020 жылға қарай оның жалғыз фантастикалық емес атағы. Кітапта 1988 жылы Адада Дебра Сью Картерді зорлап, өлтіргені үшін ақталған, бірақ ақталмаған, бұрынғы бейсболшы Рональд "Рон" Кит Уильямсонның оқиғасы баяндалады. 11 жыл өлім жазасына кесілген соң, ол ДНК дәлелдемелері мен басқа да материалдарға сүйене отырып, 1999 жылы босатылды. Netflix 2018 жылдың желтоқсан айында кітапқа негізделген алты бөлімді деректі сериясы The Innocent Man-ді шығарды.

Сюжет

Рон Кит Уильямсон Оклахома штатының Ада қаласында туған жеріне оралды. Ол бірнеше рет бейсболдан төменгі лига командалары үшін ойнауға тырысқаннан кейін ойнауға тырысты. Карьерасы кезінде алған иық жарақаттан болған ауырсыну оның тұрақты жұмыс таба алмауына себепші болды. Ол осылай ойдағыдай әрекет етпегендіктен, күйзелісі одан бетер күшейіп, көп ұзамай-ақ маскүнемдікке түседі. 1982 жылы 8 желтоқсанның таңертеңінде 21 жасар коктейль сервисшісі Дебра Сью Картердің денесі Ададағы гараждағы пәтерінің жатын бөлмесінен табылды. Оны ұрып-соғып, зорлап, өлімге душар етті. Бес жыл бойы Ада полициясының шағын және қаржысы аз болған тергеу жұмыстарының кесірінен қате басталғаннан кейін Уильямсон өзінің "ауру досы" Дэннис Фрицпен бірге 1988 жылы зорлау және кісі өлтіру үшін айыпталып, сотталды және сотталды. Сотталғаннан кейін ол өлім жазасына кесілді, ал Фриц өмір бойы түрмеде отырды. Фрицтің әйелі жеті жыл бұрын өлтірілген еді, ал ол тұтқындалған кезде олардың жалғыз қызын өсіріп отырған. Гришэмнің кітабында полиция мен Понтоток округінің округінің прокуроры Билл Питерсонның Картердің өлтірілуінің құпиясын шешудегі агрессивті және қате тапсырмасы сипатталған. Полиция мен прокурорлар Уильямсон мен Фрицті қылмысқа кінәлау үшін мәжбүрлі "ұйдағы" мойындауларды, сенімді емес куәгерлерді және әлсіз дәлелдерді қолданады. Өлім жазасына кесілген адам өздігінен апелляциядан өтуі керек болғандықтан, "Бәласіздік жобасы" Уильямсонның адвокаты Марк Барреттке айыптау ісі мен айыптау куәгерлерінің сенімділігін ақтауға көмектесті. АҚШ-тың аудандық сотының судьясы Фрэнк Сий қайтадан сот жүргізуді бұйырды. Он бір жыл өлім жазасына кесілгеннен кейін Уильямсон мен Фриц ДНК дәлелдері бойынша ақталып, 1999 жылдың 15 сәуірінде босатылды. Уильямсон 1973 жылдан бері өлім жазасына кесілгендердің 78-і болды. Уильямсон қамауда болған және ұзақ уақыт өлім жазасына кесілген кезінде терең және қалпына келмейтін психологиялық зақымдануға ұшырады. Мысалы, 1994 жылдың 22 қыркүйегінде, ол өлім жазасына кесілуіне бес күн қалғанда, ол Habeas Corpus туралы өтінішті бергеннен кейін өлім жазасы тоқтатылды. Ол маньякалық депрессия, жеке басының бұзылуы, алкоголизм және жеңіл шизофрения үшін ара-тұра емделген. Кейіннен оның психикалық ауруы бар екені дәлелденді, сондықтан ол сотқа түсуге немесе өлім жазасына кесілуге лайықсыз болды. Оклахома штатының, Ада қаласының және Понтоток округінің басшылары ешбір қателіктерін мойындаған жоқ және оны қайтадан тұтқындаумен қорқытты. 2003 жылдың 24 маусымында Ададан Глен Гор деген тағы бір адам қылмысы үшін сотталды. Ол 2006 жылы 21 маусымда екінші сот барысында өлім жазасына кесілді. Бұл заң бойынша талап етілді, себебі сот төрешілері үкім шығаруда тұйықталып қалды. Уильямсон мен Фриц 2003 жылы Ада қаласынан қате айыптау үшін 500,000 доллар төлеп, соттан тыс Оклахома штатымен белгісіз сомаға келісімге келді. Кейіннен Уильямсон онжылдықтар бойы ішімдікті көп ішуден кейін бауыр циррозымен ауырады. 2004 жылы 4 желтоқсанда Оклахома штатындағы Брокен Ароу қарттар үйінде қайтыс болды. Фриц Канзас-Ситиге оралды, онда ол 2006 жылы қызы Элизабетпен қайта қауышты. 2006 жылы Фриц өзінің "Әділетке саяхат" атты кітабында өзінің қате сотталғандығы туралы өз есебін жариялады. Полиция мен аудандық прокурор кеңсесі сол кезеңде жасаған сәтсіздіктер мен қорлықтарды одан әрі атап өткен "Адам кінәсіз" Томи Уорд пен Карл Фонтенотты Денис Харауэйді ұрлау, зорлау және өлтіруде жалған айыптау, сот және сотталу туралы есептерді (қосалқы сюжет ретінде) қамтиды. Бір кездері барлық ер адамдар бір өлім жазасына кесілген. Гришэмнің кітабынан шамамен жиырма жыл бұрын Уорд пен Фонтеноттың қате айыптаулары Роберт Майердің "Аданың армандары" (1987) кітабында егжей-тегжейлі баяндалған.

Ron Keith Williamson has returned to his hometown of Ada, Oklahoma, after multiple failed attempts to play for various minor league baseball teams affiliated with the Oakland Athletics and the New York Yankees. Lasting pain from a shoulder injury incurred during his career leaves him unable to find steady employment. His failures only serve to aggravate his depression, and he quickly slips into alcoholism. Early in the morning of December 8, 1982, the body of Debra Sue Carter, a 21 year old cocktail waitress, was found in the bedroom of her garage apartment in Ada. She had been beaten, raped, and suffocated. After five years of false starts due to shoddy investigative work by the small and underfunded Ada police force, Williamson, along with his "drinking buddy", Dennis Fritz, was charged, tried, and convicted of the rape and murder charges in 1988. On conviction, he was sentenced to death, while Fritz was given a life sentence. Fritz's wife had been murdered seven years earlier and he was raising their only daughter when he was arrested. Grisham's book describes the aggressive and misguided mission of the police and Pontotoc County District Attorney Bill Peterson to solve the mystery of Carter's murder. Police and prosecutors use forced "dream" confessions, unreliable witnesses, and flimsy evidence to convict Williamson and Fritz to the crime. Since a death penalty conviction automatically sets in motion a series of appeals, the Innocence Project aided Williamson's attorney, Mark Barrett, in exposing several glaring holes in the prosecution's case and the credibility of the prosecution's witnesses. Frank H. Seay, a U. S. District Court judge, ordered a retrial. After eleven years on death row, Williamson and Fritz were exonerated by DNA evidence and released on April 15, 1999. Williamson was the 78th inmate released from death row since 1973. Williamson suffered deep and irreversible psychological damage during his incarceration and lengthy stay on death row. For example, on September 22, 1994, he was five days away from being executed when his execution was stayed following the filing of a habeas corpus petition. He was intermittently treated for manic depression, personality disorders, alcoholism, and mild schizophrenia. It was later proven that he was mentally ill and therefore was unfit to have been tried or sentenced to death in the first place. The State of Oklahoma, the city of Ada, and Pontotoc County officials never admitted any errors and threatened to re arrest him. Another man from Ada, Glen Gore, was eventually convicted of the crime on June 24, 2003. He was sentenced to death, He was convicted at a second trial on June 21, 2006, and sentenced to life in prison without parole. This was required by law due to a jury deadlock on sentencing. Williamson and Fritz sued and won a settlement of $500,000 in 2003 for wrongful conviction from the City of Ada, and an out of court settlement with the State of Oklahoma for an undisclosed amount. Williamson was later diagnosed with cirrhosis of the liver due to decades of alcohol abuse. He died on December 4, 2004, in a Broken Arrow, Oklahoma, nursing home. Fritz returned to Kansas City, where he reunited with his daughter, Elizabeth as of 2006. In 2006, Fritz published his own account of being wrongly convicted in his book titled Journey Toward Justice. Further highlighting the failures and abuses perpetrated by the police and district attorney's office during that time period, The Innocent Man includes accounts (as subplots) of the false conviction, trial, and sentencing of Tommy Ward and Karl Fontenot in the abduction, rape, and purported murder of Denice Haraway, as well as the false conviction of Greg Wilhoit in the rape and murder of his estranged wife, Kathy. At one time, all the men were incarcerated on the same death row. About two decades before Grisham's book, Ward and Fontenot's wrongful convictions were detailed in the book The Dreams of Ada (1987) by Robert Mayer.