Сексуалдық тартымдылықтың болмауы

Кіріспе

Жыныстық тартылыстың болмауы - басқа адамдарға жыныстық тартылыс немесе жыныстық белсенділікке қызығушылықтың жоқтығы.

Асексуалдық – басқаларға жыныстық тартылыстың болмауы, немесе жыныстық белсенділікке деген қызығушылықтың төмендеуі немесе жоқтығы. Оны жыныстық бағдарлау деп қарастыруға болады, немесе оның болмауы. Ол сондай-ақ кеңірек жіктелуі мүмкін, асексуалдылықтың әртүрлі түрлерін қамтиды. Асексуалдық, жыныстық белсенділіктен бас тартудан және ұяңдықтан ерекшеленеді, олар мінез-құлыққа қатысты және көбінесе жеке, әлеуметтік немесе діни сенімдер сияқты факторлармен байланысты. Жыныстық бағдарлау, жыныстық мінез-құлықтан айырмашылығы, "тұрақты" деп есептеледі. Кейбір асексуалды адамдар жыныстық тартылыс немесе жыныстық құштарлық болмаса да, түрлі себептермен жыныстық белсенділікке түседі, мысалы, өздері немесе жақындарына ләззат сыйлау немесе балаларға ие болу ниетімен. Асексуалдылықты жыныстық бағдарлау ретінде қабылдау және оны ғылыми тұрғыдан зерттеу әлі де салыстырмалы түрде жаңа сала.

Анықтама, сәйкестік және қатынастар

Асексуалдылықты өздері деп мойындаған адамдардың арасында маңызды айырмашылықтар болғандықтан, асексуалдық термині кең мағынаны қамтуы мүмкін. Зерттеушілер асексуалдылықты, әдетте, жыныстық тартылыстың болмауы немесе жыныстық белсенділікке деген қызығушылықтың жоқтығы деп түсіндіреді, бірақ нақты анықтамалар әртүрлі болуы мүмкін. Бұл термин жыныстық белсенділігі төмен немесе жоқ адамдарға, немесе жыныстық құштарлық немесе тартылыс төмен немесе болмаған жағдайда, тек романтикалық, жыныстық емес қарым-қатынастағы адамдарға қатысты қолданылуы мүмкін. Асексуалдылықты көру және білім беру желісі (AVEN) – асексуалдылыққа арналған онлайн форум, асексуалды адамды «жыныстық тартылыс сезінбейтін адам» деп анықтайды, сондай-ақ асексуалдылықтың «негізінде» «адамдарға өздерін түсінуге көмектесетін сөз екенін» айтады және адамдарды асексуалды терминін өздерін анықтау үшін «осылай дұрыс болса» пайдалануға шақырады. Асексуалдылық көбінесе «ace» деп қысқартылады, бұл асексуалды сөзінің дыбысталу бойынша қысқартылған түрі, ал бүкіл қауымдастық «ace қауымдастығы» деп аталады.

Қарым-қатынастар

Жыныстық тартылыс болмаса да, кейбір асексуалдар таза романтикалық қарым-қатынастарға түседі, ал басқалары түспейді. Өздерін асексуал деп санағандардың кейбіреуі жыныстық тартылыс сезінетінін, бірақ оған әрекет етуге құлшыныс жоқ екенін айтады, себебі жыныстық қатынасқа түсуге ниеттері болмайды. Кейбір асексуалдар құшақтасу немесе қол ұстасу сияқты жыныстық емес физикалық әрекеттерге де ниет білдірмейді, ал басқалары оларды жасайды. Мастурбация немесе басқа жыныстық белсенділікке деген құштарлықты асексуалдар көбінесе жыныстық тартылыстан және асексуалдығынан бөлек қарастырады; мастурбация жасайтындар оны жасырын жыныстық қабілеттің белгісі емес, адам денесінің қалыпты қызметі деп санайды, ал кейбіреулері оны ұнамды деп таппайды. Кейбір асексуал ерлер эрекцияға қол жеткізе алмайды және жыныстық қатынасқа тырыса алмайды. Асексуалдардың жыныстық актілерге қатысты көзқарастары да әртүрлі – кейбіреулері бейжай болып, романтикалық серігінің қалауымен жыныстық қатынасқа түседі, ал басқалары осы идеяға қарсы, бірақ жалпы жыныстық қатынасқа қарсы емес. Бұлар көбінесе адамның асексуалды идентитігімен байланысты болады, сонымен қатар асексуалдар романтикалық немесе эмоционалдық жағынан гетеросексуал, лесбиян, гей немесе бисексуал ретінде де өзін-өзі тануы мүмкін.

Сұр жыныстық қатынас

"Сұр асексуалдық" термині асексуалдық пен асексуалды емес сезімдердің (сонымен қатар ) арасындағы спектрді білдіреді. Өзін сұр асексуал деп танитындар кейде жыныстық тартылыс сезінуі мүмкін, немесе жыныстық тартылысты тек мақсатты тұлғамен сенімді немесе күшті эмоционалды байланыс орнағаннан кейін ғана екінші дәрежелі компонент ретінде сезінеді, бұл демисексуалдық деп аталады.

Ауру таралуы

Көптеген ғалымдар асексуалдықтың сирек кездесетініне келіседі, ол халықтың 1% немесе одан да аз бөлігін құрайды. Асексуалдық – адамның жыныстық табиғатының жаңа емес, бірақ қоғамдық талқыда салыстырмалы түрде жақында ғана көтерілген бір қыры. Басқа жыныстық бағдарлармен салыстырғанда, асексуалдыққа ғылыми қауым аз назар бөлген, асексуалдықтың таралуына қатысты нақты деректердің саны шектеулі. The Guardian газетінің С. Э. Смит асексуалдықтың іс жүзінде көбейгеніне күмәнданып, оның жай ғана көбірек көзге түсетінін ойлайды. Қазіргі уақытта бұл асексуалдық деп саналса да, ғалым Джастин Дж. Лемиллер былай деді: «Кинси Х жіктемесі жыныстық әрекеттің болмауына баса назар бөлген, ал асексуалдықтың қазіргі анықтамасы жыныстық тартымдылықтың жоқтығын көрсетеді. Осылайша, Кинси шкаласы асексуалдықты дұрыс жіктеуге жеткіліксіз болуы мүмкін». Бұл құбылысты зерттеуді 2004 жылы канадалық сексолог Энтони Богарт жалғастырды, ол бірнеше зерттеуде асексуалды демографиялық топты қарастырды. Богарттың зерттеулері британдық халықтың 1% жыныстық тартымдылықты сезінбейтінін көрсетті, бірақ ол 1% көрсеткіші асексуалды деп анықталуы мүмкін халықтың нақты үлесін көрсете бермейді деп санайды, өйткені бастапқы сауалнамаға қатысқандардың 30% сауалнамаға қатысудан бас тартқан. Жыныстық тәжірибесі аз адамдар сексуалдық зерттеулерге қатысудан жиі бас тартады, ал асексуалдар аллосексуалдарға қарағанда жыныстық тәжірибесі аз болады, сондықтан сауалнамаға жауап берген қатысушылар арасында асексуалдар жеткіліксіз өкілдік еткен болуы мүмкін. Сол зерттеуде гомосексуалдар мен бисексуалдардың саны халықтың шамамен 1,1% құрады, бұл басқа зерттеулерде көрсетілген көрсеткіштен әлдеқайда төмен. Богарттың 1% көрсеткішімен салыстырғанда, 2013 жылы жарияланған Aicken және авторлардың зерттеуі 2000-2001 жылдарға арналған Natsal 2 деректеріне сүйене отырып, Ұлыбританиядағы асексуалдықтың таралуы 16-44 жас аралығында 0,4% құрайтынын көрсетті. Бұл көрсеткіш он жыл бұрынғы Natsal 1 деректері бойынша алынған 0,9% көрсеткіштен төмен.

Most scholars agree that asexuality is rare, constituting 1% or less of the population. Asexuality is not a new aspect of human sexuality, but it is relatively new to public discourse. In comparison to other sexualities, asexuality has received little attention from the scientific community, with quantitative information pertaining to the prevalence of asexuality low in numbers. S. E. Smith of The Guardian is not sure asexuality has actually increased, rather leaning towards the belief that it is simply more visible. Although, in modern times, this is categorized as representing asexuality, scholar Justin J. Lehmiller stated, "the Kinsey X classification emphasized a lack of sexual behavior, whereas the modern definition of asexuality emphasizes a lack of sexual attraction. As such, the Kinsey Scale may not be sufficient for accurate classification of asexuality." The study of this phenomenon was continued by Canadian sexuality researcher Anthony Bogaert in 2004, who explored the asexual demographic in a series of studies. Bogaert's research indicated that 1% of the British population does not experience sexual attraction, but he believed that the 1% figure was not an accurate reflection of the likely much larger percentage of the population that could be identified as asexual, noting that 30% of people contacted for the initial survey chose not to participate in the survey. Since less sexually experienced people are more likely to refuse to participate in studies about sexuality, and asexuals tend to be less sexually experienced than allosexuals, it is likely that asexuals were under represented in the responding participants. The same study found the number of homosexuals and bisexuals combined to be about 1.1% of the population, which is much smaller than other studies indicate. Contrasting Bogaert's 1% figure, a study by Aicken et al., published in 2013, suggests that, based on Natsal 2 data from 2000 to 2001, the prevalence of asexuality in Britain is only 0.4% for the age range 16–44. This percentage indicates a decrease from the 0.9% figure determined from the Natsal 1 data collected on the same age range a decade earlier.

Жыныстық бейімділік, психикалық денсаулық және себеп

Асексуалдық – бұл жыныстық бағдар ма, жоқ па, деген мәселе бойынша маңызды пікірталас жүріп жатыр. Жыныстық қызығушылығының төмендеуімен (HSDD) ауыратын адамдардан айырмашылығы, асексуал адамдар әдетте жыныстық қатынасқа қатысты сезімдеріне байланысты "қайталанбас қиындықтар" мен "қарым-қатынастағы қиындықтар" немесе жалпы жыныстық қызығушылықтың жоқтығын бастан өткермейді; асексуалдық – бұл өмір бойы сақталатын ерекшелік ретінде жыныстық тартылудың жоқтығы немесе болмауы деп есептеледі. Зерттеушілер Ричардс пен Баркер асексуалдардың Алекситимия, депрессия немесе жеке тұлғаның бұзылуларының жоғары деңгейін көрсетпейтінін хабарлайды. 2013 жылы DSM 5-тің жарық көргенінен бері HSDD әйелдерде жыныстық қызығушылықтың жоғалуы және ерлерде жыныстық құштарлықтың төмендеуі деген диагноздарға бөлінді, екі диагноз да HSDD-ге ұқсас мәселелерге байланысты сынға ұшырады. DSM 5 осы екі диагноз үшін асексуалдықты алып тастау критерийі ретінде қарастырғанымен, дифференциалдық диагнозға сәйкес келу үшін адамдардың өзін асексуал деп мойындауы қажет, және бұл талап асексуал болуы мүмкін, бірақ әлі осылай танылмаған адамдарға диагноз қоюға бағытталғандықтан сынға ұшырады. 2021 жылдан бері HSDD трансгендер әйелдерін сипаттау үшін қолданыла береді. Жыныстық бағдар мен психикалық денсаулық арасындағы байланысты қарастыратын асексуалдар туралы эмпирикалық деректерді алғаш рет 1983 жылы Паула Нуриус жариялады. Психология немесе социология курстарын оқыған АҚШ-тың түрлі университеттеріндегі студенттердің көпшілігінен құралған 689 қатысушыға бірнеше сауалнама, соның ішінде төрт клиникалық жай-күй шкаласы ұсынылды. Нәтижелер көрсеткендей, асексуалдардың өзіне сенімсіздігі жоғары және басқа жыныстық бағдардағы адамдарға қарағанда депрессияға ұшырау ықтималдығы жоғары болды; гетеросексуалдардың 25,88%, бисексуалдардың 26,54% («амбисексуалдар» деп аталады), гомосексуалдардың 29,88% және асексуалдардың 33,57% өзіне сенімсіздікке байланысты мәселелерге тап болды. Депрессия бойынша да ұқсас тенденция байқалды. Нуриус бұл деректерден нақты қорытынды жасау мүмкін емес деп санайды. 2013 жылғы зерттеуде Юл және авторлар ақ нәсілді гетеросексуалдар, гомосексуалдар, бисексуалдар және асексуалдар арасындағы психикалық денсаулықтың айырмашылықтарын зерттеді. Зерттеуге 203 ер адам және 603 әйел қатысты. Юл және авторлар еркек асексуал қатысушылардың басқа еркектерге қарағанда көңіл күйінің бұзылуына шалдығу ықтималдығы жоғары екенін анықтады, әсіресе гетеросексуал еркектермен салыстырғанда. Бұл көрсеткіш әйел асексуал қатысушыларында да байқалды, бірақ гетеросексуал емес, гетеросексуалды емес әйелдерде көрсеткіш ең жоғары болды. Екі жыныстағы асексуал қатысушылар гетеросексуалды және гетеросексуалды емес қатысушыларға қарағанда мазасыздыққа шалдығу ықтималдығы жоғары болды, сондай-ақ гетеросексуалды қатысушыларға қарағанда соңғы уақытта өзін-өзі өлтіру туралы ойларға тап болды. Юл және авторлар бұл айырмашылықтардың кейбіреулері кемсітушілік және басқа да әлеуметтік факторларға байланысты болуы мүмкін деп болжады. Жыныстық бағдар категорияларына қатысты, асексуалдықты континуумға қосудың мағынасы жоқ деп таластауға болады, оның орнына оны жыныстық бағдардың немесе жыныстық қатынастың жоқтығы деп қарастыруға болады. Зерттеушілер асексуалдардың жыныстық құштарлықты таңдамайтынын және әдетте жасөспірім шағында жыныстық мінез-құлқындағы айырмашылықтарын байқай бастайтынын айтады. Осы фактілерге байланысты, асексуалдық мінез-құлық таңдау емес және оны бұзылу сияқты емдеуге болмайды деген тұжырым жасалды. Сондай-ақ, асексуалдықты мойындаудың танымалдылығы артып келе ме деген мәселе зерттелді. Асексуалдыққа қатысты жыныстық бағдардың этиологиясы туралы зерттеулерде жыныстық бағдардың зерттеушілер тарапынан асексуалдықты қамтуы тұрақты емес екеніне байланысты анықтамалық мәселе бар. Гетеросексуалдық, гомосексуалдық және бисексуалдық әдетте, бірақ әрқашан емес, жасөспірімдікке дейінгі өмірдің алғашқы жылдарында анықталады, ал асексуалдық қашан анықталатыны белгісіз. "[Секс қызығушылығының немесе құштарлығының жоқтығы] өмір бойы сақталатыны ма, әлде кейіннен пайда болатыны ма" белгісіз. Стивен Краннидің Ұлттық жасөспірімдер мен ересектер денсаулығын зерттеу зерттеуінің деректерін талдауында Краннидің бастапқы зерттеуінің тұжырымдамасында 25 саны қате көрсетілгені анықталды. III толқында жыныстық тартылыс жоқ деп мәлімдеген адамдардың саны 14-ті құрады, 2-кестеде, «Көптүрлі талдау» бөлімінде және Краннидің кейінгі түсіндірмесінен алынған мынадай цитатада көрсетілген: «Атап айтқанда, III толқында «жыныстық тартылыс жоқ» деп көрсеткен 14 адамның тек үшеуі IV толқында да осылай мәлімдеді (2-кесте)». Дегенмен, Кранни III толқында асексуалдықты мойындаудың келесі толқында асексуалдықты мойындаудың болжауы ретінде маңызды екенін атап өтті. Кейінгі түсіндірмесінде Кранни бұл деректерді түсіндірудің «жыныстық құштарлықтың қанша уақытқа созылуы керек, оны тұрақты немесе ішкі бағдар деп санауға болады» деген нақты сандық стандарттың болмауымен күрделенгенін айтты.

There is significant debate over whether or not asexuality is a sexual orientation. Unlike people with HSDD, asexual people normally do not experience "marked distress" and "interpersonal difficulty" concerning feelings about their sexuality, or generally a lack of sexual arousal; asexuality is considered the lack or absence of sexual attraction as a life enduring characteristic. Researchers Richards and Barker report that asexuals do not have disproportionate rates of alexithymia, depression, or personality disorders. Since the release of the DSM 5 in 2013 which split HSDD into diagnoses for female sexual arousal disorder and male hypoactive sexual desire disorder, both disorders have been criticised for similar issues to HSDD. Although the DSM 5 mentions asexuality as an exclusion criterion for these two disorders, it is necessary for individuals to self identify as asexual to meet the differential diagnosis and this requirement has been criticised for imposing a diagnosis on people who are possibly asexual but do not yet identify as such. as of 2021, HSDD continues to be used to describe transgender women. The first study that gave empirical data about asexuals was published in 1983 by Paula Nurius, concerning the relationship between sexual orientation and mental health. 689 subjects—most of whom were students at various universities in the United States taking psychology or sociology classes—were given several surveys, including four clinical well being scales. Results showed that asexuals were more likely to have low self esteem and more likely to be depressed than members of other sexual orientations; 25.88% of heterosexuals, 26.54% bisexuals (called "ambisexuals"), 29.88% of homosexuals, and 33.57% of asexuals were reported to have problems with self esteem. A similar trend existed for depression. Nurius did not believe that firm conclusions can be drawn from this for a variety of reasons. In a 2013 study, Yule et al. looked into mental health variances between Caucasian heterosexuals, homosexuals, bisexuals, and asexuals. The results of 203 male and 603 female participants were included in the findings. Yule et al. found that asexual male participants were more likely to report having a mood disorder than other males, particularly in comparison to the heterosexual participants. The same was found for female asexual participants over their heterosexual counterparts; however, non asexual, non heterosexual females had the highest rates. Asexual participants of both sexes were more likely to have anxiety disorders than heterosexual and non heterosexual participants, as were they more likely than heterosexual participants to report having had recent suicidal feelings. Yule et al. hypothesized that some of these differences may be due to discrimination and other societal factors. With regard to sexual orientation categories, asexuality may be argued as not being a meaningful category to add to the continuum, and instead argued as the lack of a sexual orientation or sexuality. The researchers argue that asexuals do not choose to have no sexual desire and generally start to find out their differences in sexual behaviors around adolescence. Because of these facts coming to light, it is reasoned that asexuality is more than a behavioral choice and is not something that can be cured like a disorder. There is also analysis on whether identifying as asexual is becoming more popular. Research on the etiology of sexual orientation when applied to asexuality has the definitional problem of sexual orientation not consistently being defined by researchers as including asexuality. While heterosexuality, homosexuality and bisexuality are usually, but not always, determined during the early years of preadolescent life, it is not known when asexuality is determined. "It is unclear whether these characteristics [viz., "lacking interest in or desire for sex"] are thought to be lifelong, or if they may be acquired." An analysis of data from the National Longitudinal Study of Adolescent to Adult Health by Stephen Cranney found that, of 14efn|This denominator is mistakenly given as 25 in the abstract of Cranney's initial study. The number of individuals who reported no sexual attraction in wave III was 14, according to Table 2, the first paragraph of the section "Multivariate Analysis", and the following quote from Cranney's subsequent commentary: "Specifically, of the 14 people who indicated 'no sexual attraction' in Wave III, only three went on to do so in Wave IV (Table 2)." However, Cranney notes that asexual identification in the third wave was still significant as a predictor of asexual identification in the subsequent wave. In a subsequent commentary, Cranney stated that the interpretation of this data was complicated by the absence of any "set quantitative standard for how long a sexual desire must last before it is considered stable or intrinsic enough to be considered an orientation".

Жыныстық белсенділік және жыныстық қатынас

Кейбір асексуалдар жеке басты қанағаттандыру үшін мастурбируют немесе романтикалық серіктестің қалауымен жыныстық қатынасқа түседі, ал басқалары мұндай іс-әрекеттерден аулақ болады (жоғарыда қараңыз). Джонсон асексуалдарды «физикалық немесе эмоционалдық жағдайына, жыныстық тәжірибесіне, отбасылық жағдайына немесе идеологиялық бағытына қарамастан, жыныстық қатынасқа түсуден бас тартуға бейім ерлер мен әйелдер» деп анықтайды. Ол автоэротикалық әйелдерді асексуал әйелдермен салыстырады: «Асексуал әйелде мүлдем жыныстық құштарлық жоқ [ал] автоэротикалық әйел мұндай құштарлықты мойындайды, бірақ оны жеке басты қанағаттандыруды жөн көреді». Джонсонның дәлелі көбінесе әйелдер журналдарына редакцияға жіберілген хаттардан құралған. Ол оларды көзге көрінбейтін, «бар екеніне сенбеу консенсусымен» қысым көрген және жыныстық революция мен феминистік қозғалыстан қалып қойған деп сипаттайды. Джонсон қоғам олардың бар екенін мойындамай не жоққа шығарады немесе діни себептермен аскетизмге ұмтылуы керек, невроздық немесе саяси себептермен жыныстық қатынассыз болуы керек деп таластайды. 1979 жылы «Әсерді зерттеудегі жетістіктер» атты бесінші томда жарияланған зерттеуде, сондай-ақ 1980 жылы «Тұлға және әлеуметтік психология журналында» жарияланған сол деректерді пайдалана отырып, басқа мақалада Канзас университетінің Майкл Д. Стормс Кинси шкаласын қайта қарастырды. Кинси сексуалдық бағдарды нақты жыныстық тәжірибе мен қиял-ойы және эротизмнің үйлесіміне негіздеп өлшесе, Стормс тек қиял-ойы мен эротизмді қолданды. Алайда, Стормс гетероэротизм мен гомоэротизмді бір шкаланың екі ұшында емес, бөлек осьтерге орналастырды; бұл бисексуалдықты (гетеро және гомоэротизмді гетеро немесе гомосексуалдарға сәйкес дәрежеде көрсететін) және асексуалдықты (гетеросексуалға ұқсас гомоэротизм деңгейі мен гомосексуалға ұқсас гетероэротизм деңгейі, яғни, аз немесе мүлдем жоқ) ажыратуға мүмкіндік береді. Бұл шкаланың түрі алғаш рет асексуалдылықты ескерді. Стормс Кинсидің үлгісіне сәйкес көптеген зерттеушілер асексуалдарды бисексуалдар деп қате жіктеуі мүмкін деп болжады, өйткені екеуі де жыныстық серіктестерде жынысты таңдаудың болмауымен анықталды. 1983 жылы Паула Нуриус жүргізген зерттеуде 689 адам (олардың көпшілігі АҚШ-тың түрлі университеттерінде психология немесе социология сабақтарын оқитын студенттер) сексуалдық бағдарды өлшеу үшін екі өлшемді қиял-ойы және эротизм шкаласы қолданылды. Нәтижелер негізінде респонденттерге гетероэротизм үшін 0-ден 100-ге дейін, гомоэротизм үшін 0-ден 100-ге дейін ұпай берілді. Екі сынақта да 10-нан төмен балл алғандар «асексуал» деп аталды. Бұл көрсеткіш еркектердің 5%-ын, әйелдердің 10%-ын құрады. Нәтижелер көрсеткендей, асексуалдар бірнеше серіктеспен қатынас жасау, анальдық жыныстық қатынас, әртүрлі орындарда жыныстық қатынас және жеке басты қанағаттандыру сияқты әртүрлі жыныстық әрекеттердің жиілігі мен қалауын азайтады. Серенковски мен Милкс асексуалдық көптеген сұрақтар тудырады, шешімдер бермейді, мысалы, адам қалай жыныстық қатынасқа түспеуге болады, бұл қоғамның ең негізгі инстинкті деп саналады. Олардың «Жаңа бағдарлар» мақаласында қоғам «ЛГБТ және әйел сексуалдығын күшті немесе басылған деп санайды». Асексуалдық қозғалыс бұл болжамға қарсы тұрады, жыныстық феминизмнің көптеген негізгі қағидаларын сынға алады [онда ол] жыныстық қатынасқа қарсы немесе жыныстық қатынасқа қарсы деп анықталады. Өзін асексуал деп танудан басқа, Асексуалдық көріну және білім беру желісі асексуалдықты биологиялық анықталған бағдар ретінде қалыптастырды. Бұл формула, егер ғылыми тұрғыдан талдау жасалса және дәлелденсе, зерттеуші Саймон ЛеВейдің гейлер, әйелдер және гетеросексуалдар арасындағы гипоталамусты зерттеуін қолдайды, бұл гетеросексуалдар мен гейлер арасындағы биологиялық айырмашылықты көрсетеді. 2014 жылы Серенковски мен Милкс «Асексуалдық: феминистік және квирлік көзқарастар» атты феминистік және квирлік көзқарастар тұрғысынан асексуалдықтың саясатын зерттеуге арналған очерктер жинағын редакциялап жариялады. Үш сұхбаттасушының барлығы да ерлердің «нағыз еркек» болу үшін жыныстық қатынастан ләззат алуы және оны қалауы керек деген стереотиптің әсерін сезінуде. Олар Дана Денсмордың, Валери Соланастың және Брианн Фахстың ертедегі еңбектеріне сілтеме жасайды, олар «асексуалдық пен бойын ұстауды» патриархатқа қарсы радикалды феминистік саяси стратегиялар ретінде жақтады. Призбло 2019 жылы «Асексуалдық эротика» атты кітап жариялады. Бұл кітапта ол асексуалдықтың «парадокс» құрайтынын айтады, өйткені ол жыныстық белсенділіктің толыққанды болмауымен анықталатын сексуалдық бағдар. Ол асексуалдықтың социологиялық түсінігі мен мәдени түсінігі арасындағы айырмашылықты көрсетеді, ол «мүмкіндіктердің, аралықтардың, үйлеспеушіліктер мен резонанстардың ашық торы» болуы мүмкін екенін айтады. CJ DeLuzio Chasin «Асексуалдықты және оның радикалды әлеуетін қайта қарастыруда» асексуалдыққа қатысты академиялық зерттеулер «сексуалдық бағдардың эссенциалистік дискурстарымен үйлеседі» дейді, бұл асексуалдар мен Гипоактивті жыныстық құштарлық бұзылысы сияқты ауруларға ем іздеген адамдар арасындағы екіұштылықты тудырады. Бұл ішінара Мамми архетипіндегі қара нәсілді әйелдердің сексуалдандырылуы мен десексуализациялануы, сондай-ақ ақ нәсілділердің басымдығын көрсету үшін қоғамның кейбір этникалық азшылықтарды десексуализациялауына байланысты. Бен Брэндли мен Анджела Лабрадор асексуалдық үлкендерге қарағанда ақ нәсілділерге көбірек қол жетімді болуы мүмкін екенін айтады, өйткені басқа нәсілділер сексуалдандырылады. Майкл Парамо Aze журналындағы мақаласында бұл «циклдік қабылдау» тудыруы мүмкін, асексуалдық қауымдастығы ақ нәсілділер басымдығын көрсетеді, бұл басқа нәсілділердің одан шеттетілуіне әкелуі мүмкін. Карен Катберт «асексуалдылық пен мүгедектіктің (сондай-ақ белгілі бір деңгейде жыныс пен «жарыс») қиылысын эмпирикалық тұрғыдан алғаш рет талқылауды ұсынады». Эунджунг Ким мүгедектік немесе «кринп» теориясы мен асексуалдықтың қиылысы туралы пікір білдіреді, мүгедектердің жиірек десексуализацияланатынын айтады. Мүгедектігі бар және асексуалдығы бар адамдар осылайша екі жағынан да қабылдауларға тап болғандықтан, олардың көрінбейтінін сезінеді. Анна Куровичка асексуалдар кейде мүгедектікке байланысты асексуалдығын мойындаудан бас тартатынын, қажетсіз медициналық араласудан қашу үшін айтады. Сонымен қатар, мүгедектер өздерінің асексуалды екендігі туралы болжамды жоққа шығаруы мүмкін. Куровичка қазіргі дискурстар сексуалдық қажеттілікке негізделген асексуалдылық пен мүгедектікті бөлуге ұмтылуы керек деп санайды. Өзінің еңбегі үшін Богаерт асексуалдықты «басқаларға қатысты құштарлық/сезімнің жоқтығы» деп анықтайды, бұл анықтама, оның пікірінше, сексуалдық бағдар туралы соңғы теориялық және эмпирикалық жұмыстардың жарығында жаңа. Бұл асексуалдылық анықтамасы да мінез-құлық пен құштарлық арасындағы айырмашылықты нақтылайды, өйткені Богаерт осы анықтамаға сәйкес сексуалдық белсенділіктің де азайғанын мойындайды. Ол басқаларға деген құштарлық пен сексуалдық стимуляцияға деген құштарлық арасындағы айырмашылықты да көрсетеді, соңғысы асексуалды деп санағандар үшін әрқашан болмайды, бірақ басқа теоретиктер асексуалдылықты әртүрлі анықтайтынын және «тартымдылық пен құштарлық арасындағы қарым-қатынастың күрделілігін» зерттеу қажет екенін мойындайды. Ол бұл аяда «(субъективті) сексуалдық тартымдылық сексуалдық бағдардың психологиялық ядросы» екенін айтады, сондай-ақ асексуалдықты сексуалдық бағдар ретінде жіктеуге қатысты «академиялық және клиникалық қауымдастықтарда» күмән тууы мүмкін екенін айтады, және мұндай жіктеуге екі қарсылық бар: Біріншіден, өзіндік бағалауда мәселе болуы мүмкін екенін (яғни, «адамдар өздерінің сексуалдық бағдары туралы дұрыс емес мәлімдеме жасауы мүмкін»).

While some asexuals masturbate as a solitary form of release or have sex for the benefit of a romantic partner, others do not (see above). Johnson defines asexuals as those men and women "who, regardless of physical or emotional condition, actual sexual history, and marital status or ideological orientation, seem to prefer not to engage in sexual activity." She contrasts autoerotic women with asexual women: "The asexual woman has no sexual desires at all [but] the autoerotic woman recognizes such desires but prefers to satisfy them alone." Johnson's evidence is mostly letters to the editor found in women's magazines written by asexual/autoerotic women. She portrays them as invisible, "oppressed by a consensus that they are non existent," and left behind by both the sexual revolution and the feminist movement. Johnson argued that society either ignores or denies their existence or insists they must be ascetic for religious reasons, neurotic, or asexual for political reasons. In a study published in 1979 in volume five of Advances in the Study of Affect, as well as in another article using the same data and published in 1980 in the Journal of Personality and Social Psychology, Michael D. Storms of the University of Kansas outlined his own reimagining of the Kinsey scale. Whereas Kinsey measured sexual orientation based on a combination of actual sexual behavior and fantasizing and eroticism, Storms used only fantasizing and eroticism. Storms, however, placed hetero eroticism and homo eroticism on separate axes rather than at two ends of a single scale; this allows for a distinction between bisexuality (exhibiting both hetero and homo eroticism in degrees comparable to hetero or homosexuals, respectively) and asexuality (exhibiting a level of homo eroticism comparable to a heterosexual and a level of hetero eroticism comparable to a homosexual, namely, little to none). This type of scale accounted for asexuality for the first time. Storms conjectured that many researchers following Kinsey's model could be mis categorizing asexual subjects as bisexual, because both were simply defined by a lack of preference for gender in sexual partners. In a 1983 study by Paula Nurius, which included 689 subjects (most of whom were students at various universities in the United States taking psychology or sociology classes), the two dimensional fantasizing and eroticism scale was used to measure sexual orientation. Based on the results, respondents were given a score ranging from 0 to 100 for hetero eroticism and from 0 to 100 for homo eroticism. Respondents who scored lower than 10 on both were labeled "asexual". This consisted of 5% of the males and 10% of the females. Results showed that asexuals reported much lower frequency and desired frequency of a variety of sexual activities including having multiple partners, anal sexual activities, having sexual encounters in a variety of locations, and autoerotic activities. Cerankowski and Milks have suggested that asexuality raises many more questions than it resolves, such as how a person could abstain from having sex, which is generally accepted by society to be the most basic of instincts. Their New Orientations paper states that society has deemed "[LGBT and] female sexuality as empowered or repressed. The asexual movement challenges that assumption by challenging many of the basic tenets of pro sex feminism [in which it is] already defined as repressive or anti sex sexualities." In addition to accepting self identification as asexual, the Asexual Visibility and Education Network has formulated asexuality as a biologically determined orientation. This formula, if dissected scientifically and proven, would support researcher Simon LeVay's blind study of the hypothalamus in gay men, women, and straight men, which indicates that there is a biological difference between straight men and gay men. In 2014, Cerankowski and Milks edited and published Asexualities: Feminist and Queer Perspectives, a collection of essays intended to explore the politics of asexuality from a feminist and queer perspective. All three interviewees addressed being affected by the stereotype that men have to enjoy and want sex in order to be "real men". She addresses earlier works by Dana Densmore, Valerie Solanas, and Breanne Fahs, who argued for "asexuality and celibacy" as radical feminist political strategies against patriarchy. Pryzblo published a book, Asexual Erotics, in 2019. In this book, she argued that asexuality poses a "paradox" in that is a sexual orientation that is defined by the absence of sexual activity entirely. She distinguishes between a sociological understanding of asexuality and a cultural understanding, which she said could include "the open mesh of possibilities, gaps, overlaps, dissonances and resonances". CJ DeLuzio Chasin states in Reconsidering Asexuality and Its Radical Potential that academic research on asexuality "has positioned asexuality in line with essentialist discourses of sexual orientation" which is troublesome as it creates a binary between asexuals and persons who have been subjected to psychiatric intervention for disorders such as Hypoactive Sexual Desire Disorder. This is partly due to the simultaneous sexualization and de sexualization of black women in the Mammy archetype, as well as by how society de sexualizes certain racial minorities, as part of a bid to claim superiority by Whites. Ben Brandley and Angela Labrador argue that asexual identity may be more accessible to white people than people of color because of how people of color are sexualized. Michael Paramo argues in an article for Aze that this can create a "cyclical perception" that the asexual community is dominated by white people which can make people of color continue to feel excluded from it. Karen Cuthbert comments on "providing the first empirically grounded discussion of this intersection of asexuality and disability (and to a lesser extent gender and 'race')." Eunjung Kim comments on the intersections between disability or crip theory and asexuality, saying disabled people are more frequently de sexualized. Disabled people who are also asexual have stated that they can feel invisible because of this since they must navigate these assumptions both within the asexual and disabled communities and outside of them. Anna Kurowicka notes that asexual people may sometimes reject the notion that their asexuality is related to disability in an effort to avoid unwanted medical intervention. At the same time, disabled people may reject the assumption that they are inherently asexual. Kurowicka argues that contemporary discourses should trouble the desire to separate asexuality and disability that is rooted in compulsory sexuality. For his work, Bogaert defines asexuality as "a lack of lustful inclinations/feelings directed toward others," a definition that he argues is relatively new in light of recent theory and empirical work on sexual orientation. This definition of asexuality also makes clear this distinction between behavior and desire, for both asexuality and celibacy, although Bogaert also notes that there is some evidence of reduced sexual activity for those who fit this definition. He further distinguishes between desire for others and desire for sexual stimulation, the latter of which is not always absent for those who identify as asexual, although he acknowledges that other theorists define asexuality differently and that further research needs to be done on the "complex relationship between attraction and desire". He adds that, by this framework, "(subjective) sexual attraction is the psychological core of sexual orientation", and also addresses that there may be "some skepticism in [both] the academic and clinical communities" about classifying asexuality as a sexual orientation, and that it raises two objections to such a classification: First, he suggests that there could be an issue with self reporting (i. e., "a 'perceived' or 'reported' lack of attraction", particularly for definitions of sexual orientation that consider physical arousal over subjective attraction), and, second, he raises the issue of overlap between absent and very low sexual desire, as those with an extremely low desire may still have an "underlying sexual orientation" despite potentially identifying as asexual. Although several private websites for those who fall under the modern definition of asexuality existed online in the 1990s, scholars believe that it was not until the early 21st century when a community of self identified asexuals began to form, aided by the popularity of online communities. Several small communities existed online, such as the "Leather Spinsters", "Nonolibidoism Society", and "Haven for the Human Amoeba", documented by Volkmar Sigusch. However, affiliating with online communities among asexual people vary. Some question the purpose of online communities, while others heavily depend on them for support. According to Elizabeth Abbott, asexuality has always been present in society, though asexual people kept a lower profile. She further stated that while the failure to consummate marriage was seen as an insult to the sacrament of marriage in medieval times, and has been sometimes used as grounds to terminate a marriage, though asexuality has never been illegal, unlike homosexuality. However, the recent growth of online communication and social networking as facilitated the growth of a community built upon a common asexual identity.

Таңбалар

2009 жылы AVEN мүшелері Сан-Францискодағы американдық мақтан парадында асексуалдық қатысушылардың алғашқы тобымен өнер көрсетті. 2010 жылы асексуалдылықты бейнелейтін мақтан туының болуы және оны жасау жүйесі туралы пікірталас болғаннан кейін, асексуалдық мақтан туы ресми түрде жарияланды. Финалдық дизайн көпке таныс болды және онлайн ашық дауыс беруде ең көп дауыс жинады. Тудың түстері – жоғарыдан төменге қара, сұр, ақ және күлгін түстің төрт көлденең жолағы – сәйкесінше асексуалдылықты, сұр асексуалдылықты, аллосексуалдылықты және қауымдастықты көрсетеді. Олар асексуалдылықтың жалпы бейнесі ретінде де қолданылып келеді. Кейбір асексуалдар романтикалық бағдарының белгісі ретінде эйс карталар жинағының белгілерін пайдаланады, мысалы, аромантизм үшін пика және аромантизм емес үшін жүрек. Бұл сияқты екінші шараға шамамен 250 адам қатысты, бұл бүгінгі күнге дейін асексуалдардың ең көп жиналған оқиғасы болды. Конференцияда асексуалдық туралы зерттеулер, асексуалдық қарым-қатынастар және өзара байланысты жекеліктер сияқты тақырыптар бойынша баяндамалар, талқылаулар мен семинарлар өтті. (бұрынғы Асексуалдық хабардарлық аптасы) қазан айының соңғы толық аптасында өтеді. Бұл асексуалдылықты (оның ішінде сұр асексуалдылықты) тойлауға және оның хабардарлығын арттыруға арналған хабардарлық кезеңі. Оны 2010 жылы Сара Бет Брукс құрды. (IAD) – жыл сайынғы асексуалдық қауымдастықтың мерекесі, ол 6 сәуірде өтеді. Бұл күннің мақсаты – "әзірге ең көп жарияланған ағылшын тілді және батыстық сферадан тыс, халықаралық қауымдастыққа ерекше назар аудару". Халықаралық комитет шараны дайындауға бір жылға жуық уақыт жұмсады, сондай-ақ веб-сайт пен баспасөз материалдарын жариялады. Бұл комитет мүмкіндігінше әлемдегі көптеген маңызды даталармен келіспеу үшін 6 сәуір күнін таңдады, бірақ бұл күнді қарауға болады және болашақта өзгеруі мүмкін. Алғашқы Халықаралық асексуалдық күні 2021 жылы тойланды және оған кем дегенде 26 елдің асексуалдық ұйымдары қатысты. Іс-шараларға виртуалды кездесулер, онлайн және офлайн жақтас бағдарламалар, әртүрлі өнер түрлеріндегі оқиғаларды бөлісу кірді.

In 2009, AVEN members participated in the first asexual entry into an American pride parade at the San Francisco Pride Parade. In 2010, after a period of debate surrounding the existence of a pride flag to represent asexuality, as well as a system to create one, the asexual pride flag was formally announced. The final design was a popular design, and received the most votes in an online open access poll. The flag's colors—four horizontal stripes of black, gray, white, and purple from top to bottom—represent asexuality, gray asexuality, allosexuality, and community, respectively. They have also since been used as a representation of asexuality as a whole. Some asexuals use ace playing card suits as identities of their romantic orientation, such as the ace of spades for aromanticism and the ace of hearts for non aromanticism. The second such event, which was attended by around 250 people, was the largest gathering of asexuals to date. The conference included presentations, discussions, and workshops on topics such as research on asexuality, asexual relationships, and intersecting identities. (formerly Asexual Awareness Week) occurs on the last full week in October. It is an awareness period that was created to celebrate and bring awareness to asexuality (including grey asexuality). It was founded by Sara Beth Brooks in 2010. (IAD) is an annual celebration of the asexuality community that takes place on 6 April. The intention for the day is "to place a special emphasis on the international community, going beyond the anglophone and Western sphere that has so far had the most coverage". An international committee spent a little under a year preparing the event, as well as publishing a website and press materials. This committee settled on the date of 6 April to avoid clashing with as many significant dates around the world as possible, although this date is subject to review and may change in future years. The first International Asexuality Day was celebrated in 2021 and involved asexuality organizations from at least 26 countries. Activities included virtual meetups, advocacy programs both online and offline, and the sharing of stories in various art forms.

Дін

Зерттеулер дін мен асексуалдықтың арасында ерекше статистикалық байланыс жоқ екенін көрсетті, асексуалдық дінге сенетін және сенбемейтін адамдардың арасында бірдей кездеседі. Сенімсіз дереккөз: date=July 2021. Матай 19:11-12 (9)-да Иса (Ғиса) былай деді: «Есек болып туғандар да бар, адамдар есек етіп жасағандар да бар, және өзінің өмірін асексуалды өмір салтымен өткізуді таңдағандар да бар». Кейбір библиялық зерттеушілер «осылай туған есектерді» асексуалды адамдарды да қамтиды деп түсіндіреді. Христиан діні асексуалдықты тікелей атамаса да, бойдақтықты қадір тұтады; апостол Пауыл бойдақ ретінде жазғандықтан, кейбір авторлар оны асексуалды деп сипаттайды. Ол 1 Коринфтіктерге 7:6-9 (9)-да былай деп жазады: «Барлық адамдардың маған ұқсағандарын қалар едім. Бірақ әрбір адамнан Құдайдан сый берілген, біреуіне осы сый, екіншісіне басқа сый. Енді үйленбегендерге және жесірлерге былай деймін: Мен сияқты болулары жақсы. Бірақ егер өзін ұстай алмаса, үйленгені дұрыс, себебі құштарлық отымен жанудан үйленгені жақсы».

Азық-түлік пен құқықтық қорғау

2012 жылы «Group Processes & Intergroup Relations» журналында жарияланған зерттеуде гейлер, лесбиянкалар және бисексуалдар сияқты басқа жыныстық азшылықтарға қарағанда асексуалдарға қатысты жаман пікірлер, адамдық қасиеттерден айыру және кемсітушілік көбірек кездесетіні көрсетілген. Гомосексуалдар мен гетеросексуалдар асексуалдарды тек суық емес, сонымен қатар жануарларға тән және шексіз деп санаған. Дегенмен, тағы бір зерттеу асексуалдығы үшін асексуалдарға қатысты күшті кемсітудің көп айғақтары табылмады. Асексуалдық белсендісі, жазушысы және блогері Джули Декер жыныстық зорлық-зомбылық, соның ішінде түзету зорлық-зомбылығының асексуалдық қауымға жиі зиян келтіретінін атап көрсетті. Асексуалдар ЛГБТ қауымдастығынан да кемсітуге ұшырайды. Көптеген ЛГБТ адамдары гомосексуал немесе бисексуал емес кез келген адамның міндетті түрде гетеросексуал болуы керек деп есептейді. Кейбір ұйымдар қазір ЛГБТҚ аббревиатурасына «А» әрпін қосып, асексуалдарды қамтиды; алайда, бұл мәселе кейбір квир ұйымдарында әлі де даулы. Кейбір елдерде асексуалдар заңмен қорғалады. 1999 жылдан бері Бразилияда психикалық денсаулық мамандарының жыныстық бағдарды патологияға жатқызуына немесе оны емдеуге тырысуына тыйым салынған. АҚШ-тың Нью-Йорк штаты асексуалдарды қорғалатын топ ретінде таныды. Дегенмен, асексуалдық көбінесе жұртшылықтың назарын өзіне тартпайды және кеңінен талқыланбайды; сондықтан ол басқа жыныстық бағдарлар сияқты заңнамалық реттеуге жиі түспейді. ХХІ ғасырдың басына дейін жазылған шығармаларда кейіпкерлердің барлығы дерлік жыныстық қатынасқа бейім деп есептелген. Сэр Артур Конан Дойл өзінің Шерлок Холмс кейіпкерін бүгінгі күні асексуал деп жіктелетіндей етіп суреттеген, оның мақсаты оны тек ақыл-ойымен жетекшілік ететін және дене құмарлықтарынан мүлдем құтылған адам ретінде көрсету болған. 2016 жылы «New Riverdale Jughead» комикстерінде ол асексуал екені расталды. Бұл шешім медиада асексуалдықты қасақана жою және оның салдары туралы, әсіресе жас көрермендерге тигізетін әсері туралы пікірталас тудырды. Энтони Богарт 1960 жылдардағы «Гиллиган аралы» телесериалының басты кейіпкері Гиллиганды асексуал деп санады, бұл кейіпкердің бейнесіне қатысты дауларға және change.org сайтындағы «Fox» телеарнасынан болашақта асексуал кейіпкерлерді бейнелеу тәсілін қайта қарауды сұраған петицияға әкеп соқты, онда «асексуалдылықты медициналық ауру және алдаумен байланыстыру арқылы өте нашар бейнелегені» айтылды. Сонымен қатар, «BoJack Horseman» сериалының Тодд Чавесі асексуалдық қауымдастық тарапынан оңтайлы бейнелеу ретінде жақсы қабылдады.

A 2012 study published in Group Processes & Intergroup Relations reported that asexuals are evaluated more negatively in terms of prejudice, dehumanization and discrimination than other sexual minorities, such as gay men, lesbians and bisexuals. Both homosexual and heterosexual people thought of asexuals as not only cold, but also animalistic and unrestrained. A different study, however, found little evidence of serious discrimination against asexuals because of their asexuality. Asexual activist, author, and blogger Julie Decker has observed that sexual harassment and violence, such as corrective rape, commonly victimizes the asexual community. Asexuals also face prejudice from the LGBT community. Many LGBT people assume that anyone who is not homosexual or bisexual must be straight Some organizations now add an A to the LGBTQ acronym to include asexuals; however, this is still a controversial topic in some queer organizations. In some jurisdictions, asexuals have legal protections. Since 1999, Brazil has banned pathologization or attempted treatment of sexual orientation by mental health professionals through the national ethical code, and the U. S. state of New York has labeled asexuals as a protected class. However, asexuality does not typically attract the attention of the public or major scrutiny; therefore, it has not been the subject of legislation as much as other sexual orientations have. In works composed prior to the beginning of the twenty first century, characters are generally automatically assumed to be sexual Sir Arthur Conan Doyle portrayed his character Sherlock Holmes as what would today be classified as asexual, with the intention to characterize him as solely driven by intellect and immune to the desires of the flesh. In 2016, he was confirmed to be asexual in the New Riverdale Jughead comics. This decision sparked conversations about deliberate asexual erasure in the media and its consequences, especially on younger viewers. Anthony Bogaert has classified Gilligan, the eponymous character of the 1960s television series Gilligan's Island, as asexual. leading to controversy over the representation and a change. org petition for Fox Network to reconsider how it represents asexual characters in the future, stating it "represented asexuality very poorly by attributing it to both medical illness and deception." and Todd Chavez from BoJack Horseman (generally well accepted by the asexual community as positive representation).