Кіріспе

"Мадемуазель Фифи" - француз жазушысы Гай де Мопассанның 1882 жылы сол атпен жинақталған әңгімесі. Оның көптеген әңгімелері сияқты, мысалы, Буль де Суиф және Дюс Амис, оқиға Франко-Пруссия соғысы кезінде орын алады және сыныптық кедергілер, француз және неміс қатысушылары арасындағы қарама-қайшылықтар және соғыстың мәнсіздігі тақырыптарын зерттейді.

Сюжет

Бұл оқиға Нормандияда 1870 жылдың қысында, прус офицерлері штаб-пәтер ретінде пайдаланатын ойдан шығарылған шатода өтеді. Әңгімедегі басты кейіпкерлер тез таныстырылады: Майор, лайықты және мәдениетті неміс аристократы; оның капитаны, ұсақ және азғын Prussian жер иеленуші; Пруссия буржуазиясының екі лейтенанты; және атау кейіпкері, сұлу, бірақ менмен және өте жағымсыз неміс лейтенанты, оның жолдастары "Мадемуазель Фифи" деп аталады. Офицерлер бірнеше апта бойы шатада орналасты, олар ұрыстан алыс болғандықтан және аяусыз жаңбырдың салдарынан сыртқа шыққысы келмегендіктен, офицерлер қатты шаршады. Олар күндерін ішіп-жеп, құмар ойындар ойнап, сарайдың суреттерін, жиһаздарын және басқа да құнды заттарды талқандап өткізеді. Бірде ол бірден тамақтанып, кешкі асқа шақырады да, жергілікті қалаға әскери көлік жібереді. Кешке қарай той басталады, көп ұзамай офицерлер мен жезөкшелер мас болып, көңілдері көтеріледі. Фифи деп аталатын офицер, Рахиль есімді яһуди жезөкшесін алып, заттарды талқандап, Рахильге зорлық-зомбылықпен жыныстық қатынас жасай бастайды. Тойға келгендер француз тілінде әдепсіз әзіл-оспақ айта бастайды, ал офицерлер неміс әскери ерлігін мадақтайтын әр түрлі сөздерді айтады, бұл Рейчелді бұрынғыдан да ашуландырады. Фифи Франция күйрегенін және бүкіл Франция, оның ішінде барлық француз әйелдері, қазір Пруссияның меншігі екенін жариялап, сөйлеген сөзінде, Рейчел оны сөгіп тастайды. Фифи Рейчелге шабады, ол ашуланып, Фифиді ірімшік пышағымен ұрады және терезеден секіреді. Фифи көп ұзамай қайтыс болады, ал майор Рейчелді іздеуге бұйрық береді, бірақ ол ешқашан табылмайды. Неміс офицерлері таңғалады, өйткені келесі күні ауылдағы шіркеу қоңырауы, ұлттық аза тұту белгісі ретінде үндемей тұрған, кенеттен қайтадан естіледі. Ол соғыс біту туралы келісімге қол қойылған күнге дейін, яғни неміс офицерлері сарайдан кеткенге дейін жалғасады. Әңгіменің соңында Рахиланың өзі қоңырау мұнарасында жасырынған екені, ол қоңырауды немістерді жеңгенінің белгісі ретінде соққандығы туралы айтылады.

Тақырыптар

Мопассанның көптеген әңгімелері сияқты, Мадмоизель Фифи француздар мен немістерді салыстыру тақырыбын зерттейді. Романдағы неміс офицерлерінің барлығы - бұл әуесқой стереотиптер; олардың барлығы сақал, сары немесе қызыл шаштары бар және олар өркөкірек, мәдениетсіз адамдар ретінде суреттеледі. Фифидің өзі немістердің ең жаман стереотиптерін біріктіреді; ол зұлым, азғын, менмен, және шатадағы баға жетпес антикварлар мен өнер бұйымдарын ұрып-соғудан үлкен ләззат алады. Романдағы неміс сарбаздары кез-келген бұйрыққа соқыр түрде мойынсұнып, әрқашан бойсұнғыш болып қалады, сонымен бірге өте кәсіби емес сарбаздар болып табылады, олардың екеуі кештен кейін Рейчелді іздеп жүргенде қаза табады.

Бейімделулер

Мопассанның әңгімесі сахнаға бейімделген. Оскар Метьенердің 1896 жылғы пьесасы, сондай-ақ орыс композиторы Цезарь Куйдің сюжеті мен пьесасына негізделген операсы бар. Ол сондай-ақ фильмге бейімделген, Вал Льютонның 1944 жылғы "Мадемуазель Фифи" фильміне шабыт ретінде қызмет еткен. Ада Галсворси 1919 жылы ағылшын тіліндегі аудармасын Мадемуазель Фифи және басқа да әңгімелер жариялады.