Кіріспе
Каспар Уиллард Вайнбергер (18 тамыз 1917 – 28 наурыз 2006) – американдық саясаткер және бизнесмен. Республикалық партия өкілі ретінде ол үш онжылдық бойы штаттық және федералдық лауазымдарда қызмет етті, ең бастысы 1981 жылғы қаңтардан 1987 жылғы қарашаға дейін президент Рональд Рейганның қорғаныс министрі болды. Ол Конгреске жалған мәлімдеме жасау және Иран-Контрас ісі бойынша үкіметтік тергеуге кедергі келтіру айыптарымен сотқа тартылды, бірақ президент Джордж Буш-ұлы сотқа дейін оны кешірді. Вайнбергер 1953 жылдан 1959 жылға дейін Калифорния штатының Ассамблеясының мүшесі болды. Ол сондай-ақ Федералды сауда комиссиясының төрағасы және Ричард Никсон мен Джеральд Форд президенттерінің басқару және бюджет бюросының директоры қызметтерін атқарды. Кейіннен ол Bechtel корпорациясының вице-президенті және бас кеңесшісі болды. Вайнбергердің қорғаныс министрі лауазымындағы қызметі Мемлекеттік департаментпен келіспей, Кеңес Одағына қатысты қатал позициясымен ерекшеленді. Ол стратегиялық қорғаныс жобасын, орбиталық қару-жарақ бағдарламасын жақтады. Вайнбергер 1987 жылы Рональд Рейганнан Президенттік бостандық медалін және Елизавета II патшайымнан құрметті британ рыцары атағын алды. 1993 жылы Forbes журналының төрағасы болды.
Caspar Willard Weinberger (August 18, 1917 – March 28, 2006) was an American politician and businessman. As a Republican, he served in a variety of state and federal positions for three decades, most notably as Secretary of Defense under President Ronald Reagan from January 1981 to November 1987. He was indicted on charges of lying to Congress and obstructing government investigations as part of the Iran–Contra investigation, but was pardoned by President George H. W. Bush before facing trial. Weinberger was a member of the California State Assembly from 1953 to 1959. He also served as Chairman of the Federal Trade Commission and Director of the Office of Management and Budget under Presidents Richard Nixon and Gerald Ford. He later became vice president and general counsel of Bechtel Corporation. Weinberger's tenure as Secretary of Defense was marked by his hard line against the Soviet Union, in disagreement with the State Department. He promoted the Strategic Defense Initiative, an orbital weapons program. Weinberger was awarded both the Presidential Medal of Freedom by Ronald Reagan in 1987 and an honorary British knighthood from Queen Elizabeth II. In 1993, he became Chairman of Forbes magazine.
Ерте өмір
Вайнбергер 1917 жылдың 18 тамызында Сан-Францискода, Калифорния штатында, адвокат Герман Вайнбергердің (1886–1944) және музыка мұғалімі Серизе Карпентер Вайнбергердің (1886–1975) екі ұлының кішісі ретінде дүниеге келді. Оның әкесі Австрия-Мажарстаннан шыққан еврей тегінен, ал анасының ата-анасы Висконсин штатынан шыққан. Каспар Вайнбергердің әкесі Герман, Дон МакНиллдің анасы Луэлла Вайнбергер МакНиллдің кіші інісі болған. 1910 жылғы халық санағында Герман мен Луэлланың Каспар Вайнбергердің әкесі Натан Вайнбергердің үйінде тұрғаны көрсетілген. Вайнбергердің әкесінің ата-анасы Богемияда тұрғанда діни дауға байланысты яһуди дінінен бас тарған. Ол діни ұстанымдары жоқ, бірақ христиандыққа жақын отбасында өсті. Кейіннен Вайнбергер епископальдық шіркеудің белсенді мүшесі болды және Құдайға деген сенімін жиі білдірді. Вайнбергер анасының епископальдық діні "өмірім бойы зор ықпал етіп, көңілге тынышдық сыйлады" деді.
Білім
Вайнбергер Сан-Франциско политехникалық орта мектебінде оқыды. Ол өте қабілетті оқушы болғандықтан Гарвард университетіне қабылданды және 1938 жылы "B.A." дәрежесімен, magna cum laude белгісімен бітірді. Вайнбергерге Кембридж университетінде оқуға стипендия ұсынылғанмен, ол оның орнына Гарвард құқық мектебіне түсіп, 1941 жылы заң бакалавры атағын алды.
Әскери қызмет
Гарвард заң мектебін бітіргеннен кейін Вайнбергер АҚШ армиясына қарапайым сарбаз ретінде қатарына жазылды. Ол Грузия штатындағы Форт-Беннингтегі (қазіргі Форт-Мур) Армия офицерлік дайындық мектебіне жіберілді, онда екінші лейтенант дәрежесінде офицер болып тағайындалды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Тынық мұхитында 41-ші жаяу әскер дивизиясы құрамында қызмет етті; соғыс аяқталған кезде генерал Дуглас Макартурдың барлау штабының капитаны болды. Вайнбергер өмірінің басында саясат пен тарихқа қызығушылық танытты, ал соғыс жылдарында Уинстон Черчилльге ерекше құрметпен қарады, оны кейін өміріндегі маңызды тұлға деп еске алды. 1945 жылдан 1947 жылға дейін Вайнбергер АҚШ Апелляциялық сотының тоғызыншы округінің судьясы Уильям Эдвин Оррдың көмекшісі болып жұмыс істеді. Содан кейін ол Сан-Францискодағы заң фирмасында жеке практикамен айналысты.
Калифорния саясаты
1952 жылы Вайнбергер әйелі Джейн Вайнбергердің, сонымен қатар оның сайлау штабының жетекшісі болған ақылымен, Сан-Франциско шығанағындағы Калифорния штатының 21-ші округінен республикашыл ретінде сайлауға түсті. Ол жеңіске жетіп, 1954 және 1956 жылдары қайта сайланды. Штаттық Ассамблеяның Үкіметтік ұйымдастыру комитетінің төрағасы ретінде Вайнбергер Калифорния Су ресурстары департаментін құруға жауапты болды және Калифорния Мемлекеттік су жобасын іске асыруға зор үлес қосты. Вайнбергер сондай-ақ Embarcadero тас жолының салынуына қарсы болды, оның пікірінше, бұл шығанақтың көрінісін бұзып, жылжымайтын мүліктің құнын төмендетпек. 1989 жылғы жер сілкінісінен кейін тас жол алынып тасталғанда Вайнбергер өзін ақталып көрді. 1958 жылы Калифорния Бас прокуроры лауазымына сайлауда жеңіліске ұшыраса да, Вайнбергер саясаттағы қызметін жалғастырды және 1962 жылы Никсон оны Калифорния Республикалық партиясының төрағасы етіп тағайындады. 1967 жылы губернатор Рональд Рейган оны Калифорния штатының үкіметтік ұйымдастыру және экономика жөніндегі комиссия төрағасы етіп тағайындады, ал 1968 жылдың басында – штаттық қаржы директоры қызметіне бекітті. 1970 жылдың қаңтар айында Вайнбергер Вашингтонға Федералдық сауда комиссиясының төрағасы болып көшті. Ол тұтынушылардың құқықтарын қорғауды күшейту арқылы FTC-ны жаңғыртуға еңбек етті.
Никсон кабинеті
Вайнбергер кейін президент Ричард Никсон басшылығымен Менеджмент және бюджет кеңсесінің директор орынбасары (1970–1972) және директоры (1972–1973) қызметін атқарды, сондай-ақ Денсаулық сақтау, білім беру және әлеуметтік қамтамасыз ету министрі (1973–1975) болды. Менеджмент және бюджет кеңсесінде қызмет еткен кезінде Вайнбергер шығындарды қысқарту қабілеті үшін "Пышақ" деген лақап атын алды. Келесі бес жыл бойы Вайнбергер Калифорниядағы Bechtel корпорациясының вице-президенті және бас кеңесшісі болып жұмыс істеді.
Релф пен Вайнбергерге қарсы
1973 жылы Оңтүстік кедейлік заң орталығы Вайнбергерді Минни Ли, Мэри Элис және Кэти Релф атты үш жас қара нәсілді американдық қызға қатысты, Алабама штатының Монтгомери қаласында мәжбүрлі, келісімсіз стерилизация және медициналық тәжірибелер жүргізгені үшін өтемақы талап еткен іс бойынша айыпталушы деп атады. Монтгомеридегі федералды қаржыландырылатын «Қоғамдық әрекет» ұйымының бір қызметкері Релф әпке-қарындастарын «егу керек» деген сылтаумен отбасылық жоспарлау клиникасына алып барды. Клиника қызметкерлері Кэти Релфке сол кездегі тәжірибелік контрацепциялық инъекция жасады, сондай-ақ ата-анасының білімі мен келісімінсіз контрацепциялық спираль (ЖКС) құрылғысын орнатты. Басқа бір жағдайда дәрігерлер 12 және 14 жасар Минни Ли мен Мэри Элисқа хирургиялық жолмен стерилизация жасады. Сот процесі басталған кезде Экономикалық мүмкіндіктер басқармасы өзіне қарасты отбасылық жоспарлау клиникаларын қаржыландыру және басқару құқығын Вайнбергердің Денсаулық сақтау, білім беру және әлеуметтік қамсыздандыру департаментіне беруге дайындалып жатты. SPLC-тің шағымында көрсетілгендей, OEO жақында мұндай стерилизация процедураларын қаржыландыруды бастады, ал OEO-ның жоғары лауазымды қызметкерлері пациенттің келісімін алу ережелерін қамтитын медициналық хаттаманы қасақана таратпады. Аталған хаттаманың авторы доктор Уоррен М. Херн болды, бірақ ережелер таратылмағанына наразылық білдіріп, жұмысынан кетті. Рelf әпке-қарындастарының жасына сәйкес келмейтін келісім беру жасына қатысты заңдарды қамтитын хаттаманың көшірмелері Вашингтондағы қоймада таратылмай жатты. Сот ісі кезінде Вайнбергердің соңғы бекітілген Денсаулық сақтау, білім беру және әлеуметтік қамсыздандыру бюджетінде стерилизация процедураларына арналған нақты қаржы қарастырылған, осылайша ол іс бойынша жауапкер деп танылды. «Рelf V. Weinberger» ісін қараған аудандық сот жыл сайын 100 000-ден 150 000-ға дейін кедей адамдар федералдық қаражат есебінен стерильденетінін анықтады, ал стерильденгендердің кейбіреулері дәрігерлердің әлеуметтік жәрдемақыны тоқтатуы мүмкін деген қорқыту арқылы процедураға мәжбүрленді. Бұл оқиға ел бойынша көптеген мемлекеттік стерилизация және евгеника бағдарламаларына жаңаша назар аударды және кейбір құрбандарға өтемақы төленді және келісімдер жасалды.
Қорғаныс министрі
Вайнбергер Рейганмен Мемлекеттік хатшы лауазымына тағайындалу үшін бәсекелесті, бірақ оның орнына Қорғаныс министрі болып тағайындалды. Вайнбергер кеңестік коммунизмге қарсы стратегияны іске асыруға жетекшілік етті. 1984 жылы журналист Николас Леманн Вайнбергермен сұхбаттасып, Рейган әкімшілігінің Кеңес Одағын ыдырату стратегиясын былай қорытындылады: Олардың қоғамы экономикалық тұрғыдан әлсіз, ақпараттық дәуірге ену үшін байлық, білім және технология жетіспейді. Олар барлық күштерін әскери өндіріске жұмсады, нәтижесінде қоғамда қатты ширығу байқалады. Олар біз сияқты әскери өндірісті ұзаққа дейін жалғастыра алмайды. Соңында бұл оларды жеңіске жетеді, содан кейін қауіпсіз әлемде бір ғана супердержава қалады – егер, тек егер біз шығындарды тоқтатпасақ. Леманн 1984 жылы жазғанда Рейгандықтар фантазия әлемінде өмір сүреді деп ойлаған. Бірақ 2016 жылы ол бұл үзіндіні «Рейганның іс жүзінде не істегенін айтарлықтай дәл сипаттайды» дейді. Қорғаныс саласында көп тәжірибесі болмаса да, Вайнбергер Вашингтонда қабілетті әкімші ретінде танымал болды; шығындарды қысқартудағы шеберлігі оған «Пышақты Кап» деген лақап атты берді. Ол президент Рейганның Кеңес Одағы АҚШ-қа қауіпті құбылыс екеніне сенгенін бөлісті, сондай-ақ қорғаныс жүйесін жаңғырту және нығайту қажеттігін атап өтті. Лақап атын ақтағандай, Пентагонда Вайнбергер Рейганның Қорғаныс министрлігі бюджетін ұлғайту жоспарының жақтаушысы болды. Дайындық, тұрақтылық және жаңғырту қорғаныс бағдарламасының негізгі ұстанымдарына айналды. Пентагондағы алғашқы жылдары Кап Вайнбергер қорғаныс шығындарын ұлғайтуды жақтағандықтан «Кепештің қасығы» деп аталды. Қорғаныс министрі ретінде Вайнбергер АҚШ әскери күшінің орасан зор қалпына келуін бақылады. Ол басқарып отырған маңызды қорғаныс бағдарламаларына B-1B бомбалаушысы және «600 кемелік флот» кірді. Оның күш-жігері Перестройканың басталуымен және Суық соғыстың, сондай-ақ Кеңес Одағының ыдырауымен байланысты экономикалық және әскери-өнеркәсіптік қысымдарды тудырды. Алайда, бұл тезис Дүниежүзілік банктегі екі белгілі экономист – Уильям Истерли және МТИ-дан Стэнли Фишердің Кеңес Одағының ыдырауына қатысты зерттеуімен күмәндандырылды: «Зерттеуде Рейган мырзаның саясатынан туындаған кеңестік қорғаныс шығындарының өсуі «Зұлым империяның» арқасын сындырған соңғы тамшы болған жоқ. Ауғанстандағы Кеңес соғысы және Рейган мырзаның «Жұлдызды соғыс» бағдарламасына кеңестік жауап қорғаныс шығындарында салыстырмалы түрде аз өсімге әкелді. 1960 жылдан 1987 жылға дейінгі кезеңде АҚШ-тың қорғаныс саласына жұмсаған күш-жігері кеңестік экономиканың құлдырауына маргиналды ғана үлес қосты». Реган доктринасы КСРО-ның экономикалық құлдырауына себеп болған негізгі фактор болмаса да, ол ішкі қайшылықтармен тудырылған, 1980 жылдардағы Реганның прокси-регресс саясаты (Никсон мен Картердің 1970 жылдары көбінесе ұстанған жақындасу саясатын алмастырған) Кеңес экономикалық империясының кеңеюіне жол бермеудің және олардың құлдырап бара жатқан ішкі экономикасын сыртқы көздерден қолдаудың негізгі факторы болды. Рейган осы мүмкіндікті болжаған санаулы адамдардың бірі болды. Бұл оқиғаның соңғы бөлігі совет басшылығы болды: Брежнев, Андропов және Черненко – қатал коммунистер, олар елеулі өзгерістерге жол бермеді, бірақ Горбачев реформатор болды, ал экономикалық және саяси реформалар басталғаннан кейін оларды тоқтату мүмкін емес болды. Британдық журналист Бернард Левин 1977 жылы былай деп жазды: Бұл оқиғалар АҚШ-тың ұлттық борышын үш есеге көбейту және радикалдарды қаржыландырудың құнымен келді. Вайнбергер АҚШ-тың ядролық қаржыландыруын күрт ұлғайтуды талап етті және кеңестік зымырандарға қарсы кеңістікте және жерде орналасқан қорғаныс қабатын ұсынған даулы SDI бастамасын ынталы түрде қолдады. Вайнбергер қарулы күштерді қолдануға тартынды, Ливанда американдық теңіз жаяу әскерлерінің номиналды күшін қалдырды, олар 1983 жылдың қазан айында Бейрут казармасындағы шабуылдың құрбаны болды. Сол қайғылы оқиғадан кейін ол 1984 жылдың қараша айында Ұлттық баспасөз клубында «Әскери күшті қолдану» тақырыбында сөйлеген сөзінде алты сынақтан тұратын саясатын жариялады. Президент Рейган мен Мемлекеттік хатшы Шулцтан айырмашылығы, Вайнбергер Горбачевтің әрекеттерін – мейлі ол перестройка болсын, мейлі гласность болсын – оның жарияланған ниеттерінің сенімді көрсеткіштері деп санамады. «Горбачев кеңестік «келісімге келмейтін» талаптарының барлығынан бас тартты [INF шарты бойынша], сонымен қатар Президент жеті жылдан бері іздеп келген шартты бізге ұсынды. Бұл әрекет, әрине, кеңестік әскерлердің Ауғанстаннан шығуы сияқты, КСРО ұзақ мерзімді агрессивті жоспарларынан бас тартқандығын білдірмейді». Бастапқыда Рейганның көзқарасы Вайнбергердің көзқарасына сәйкес келді, бірақ ол 1987 жылы, Горбачевтың АҚШ-тың INF бойынша ұсынысын қабылдаған жылы, Горбачевтың ниеттерін қайта бағалауды бастады. Вайнбергер 1987 жылдың 6 қарашасында Қорғаныс министрі қызметінен кетті.
Their society is economically weak, and it lacks the wealth, education, and technology to enter the information age. They have thrown everything into military production, and their society is starting to show terrible stress as a result. They can't sustain military production the way we can. Eventually it will break them, and then there will be just one superpower in a safe world – if, only if, we can keep spending. Lemann notes that when he wrote that in 1984, he thought the Reaganites were living in a fantasy world. But in 2016, he says, that passage represents "a fairly uncontroversial description of what Reagan actually did". Although not widely experienced in defense matters, Weinberger had a reputation in Washington as an able administrator; his powers as a cost cutter earned him the sobriquet "Cap the Knife". He shared President Reagan's conviction that the Soviet Union posed a serious threat to the United States, and that the defense establishment needed to be modernized and strengthened. Belying his nickname, at the Pentagon Weinberger became a vigorous advocate of Reagan's plan to increase the Department of Defense budget. Readiness, sustainability, and modernization became the watchwords of the defense program. In his early years at the Pentagon, Cap Weinberger was known as "Cap the Ladle" for advocating large increases in defense spending. As Secretary of Defense, Weinberger oversaw a massive rebuilding of US military strength. Major defense programs he championed included the B 1B bomber and the "600 ship Navy". His efforts created economic and military industrial pressures that were associated with the beginning of Perestroika and the beginning of the end of both the Cold War and the Soviet Union. However, this thesis was contested by a study on the causes of the collapse of the Soviet Union by two prominent economists from the World Bank – William Easterly, and Stanley Fischer from MIT: " the study concludes that the increased Soviet defense spending provoked by Mr. Reagan's policies was not the straw that broke the back of the Evil Empire. The Soviet war in Afghanistan and the Soviet response to Mr. Reagan's Star Wars program caused only a relatively small rise in [USSR] defense costs. The massive US defense effort throughout the period from 1960 to 1987 contributed only marginally to Soviet economic decline." While the Reagan Doctrine was not a key factor in causing the economic implosion of the USSR, which was driven by internal contradictions, the Reagan proxy rollback policy of the 1980s (which replaced Détente that Nixon and Carter generally pursued during the 1970s) was the key factor in preventing expansion of the Soviet economic empire, and sustenance of their declining domestic economy from external sources. Reagan was one of the few people to predict this possibility. The final piece of the puzzle was the Soviet leadership: Brezhnev, Andropov, and Chernenko were hardline Communists, and prevented any significant changes, but Gorbachev was a reformer—and once economic reforms and political reforms began, they became unstoppable. British journalist Berrnard Levin wrote in 1977:
These events came at the cost of helping to triple the US national debt, and funding radicals. Weinberger pushed for dramatic increases in the United States' nuclear funding, and was a strong advocate of the controversial SDI, an initiative which proposed a space and ground based missile defense shield. Weinberger was reluctant to commit the armed forces, keeping only a token force of American marines in Lebanon that then became victims in the October 1983 Beirut barracks bombing. In the wake of that terrible event, he laid out his engagement policy in a November 1984 speech on "The Uses of Military Power" at the National Press Club as the Six Tests. Unlike President Reagan and Secretary of State Shultz, Weinberger did not regard any of Gorbachev's actions—whether it was perestroika or glasnost—as reassuring indicators of his stated intentions. "Not only did Gorbachev give up all of the Soviet 'non negotiable' demands [regarding the INF Treaty], but he gave us precisely the kind of treaty that the President had sought for seven years. That act of course does not mean—any more than does the Soviet withdrawal from Afghanistan—that the USSR has given up its long term aggressive designs." Initially, Reagan's views were in line with Weinberger's views, but he began to reevaluate his perception of Gorbachev's intentions in 1987, the year Gorbachev accepted the U. S. proposal on INF. Weinberger resigned as Secretary of Defense on November 6, 1987.
Иран-Контралар ісі
Иран-Контра оқиғасы АҚШ-тың Иранға ракеталар сатуымен байланысты болды. Ираннан түскен қаражат Никарагуаның социалистік үкіметіне қарсы күрескен "Контрас" деп аталған партизандық топтарға бағытталды. АҚШ Конгресі мұндай қаржыландыруға қатаң тыйым салған еді. Ол принцип бойынша сатуға қарсы екенін мәлімдесе де, шындығында Вайнбергер сол кезде АҚШ-тың "Хок" және "TOW" ракеталарын Иранға жеткізуге қатысқан. Иран-Контра ісі үлкен дау-дамайға ұласып, бірнеше тергеу жүргізілді, нәтижесінде Рейган әкімшілігінің он төрт лауазымды тұлғасы айыпталып сотқа тартылды. Қорғаныс министрі лауазымынан кеткеннен кейін Вайнбергерге қарсы сот процесін тәуелсіз прокурор Лоуренс Э. Уолш жалғастырды. 1992 жылдың 17 маусымында Вайнбергерге Иран-Контра ісіне қатысты бес қылмыстық айып тағылды, оның ішінде Конгреске жалған мәлімдеме жасаған және үкіметтік тергеуге кедергі келтірген деген айыптар бар еді. Оны адвокат Карл Раух қорғады. Прокуратура 1992 жылғы президент сайлауына бес күн қалғанда тағы бір айыптама ұсынды. Бұл жағдай қырқыс пікір тудырды, себебі ол Вайнбергердің күнделігінен алынған жазбаны қамтыды, ол президент Джордж Буш айтқан сөздерге қайшы келді. Республикашылдар бұл әрекет президент Буштың кейін жеңіліске ұшырауына ықпал еткенін мәлімдеді. 1992 жылдың 11 желтоқсанында судья Томас Ф. Хоган бұл айыптаманы бес жылдық мерзімнің өтуі және бастапқы айыптамаларды орынсыз кеңейтуі себептерімен жоққа шығарды. Вайнбергерді бастапқы айыптамалар бойынша сотқа тартуға үлкерместен, ол 1992 жылдың 24 желтоқсанында сол кездегі президент Буштан кешірім алды, ол бұл оқиға кезінде Рейганның вице-президенті болған еді.
Кейінгі мансап
Вайнбергер алты жыл он ай бойы қорғаныс министрі қызметін атқарды, бұл Роберт Макнамарадан және соңғы кезде Дональд Рамсфелдтен басқа ешкімге де ұзақ болды. Вайнбергер 1989 жылы Пентагонды қалдырғаннан кейін Forbes, Inc. компаниясына Forbes журналының баспагері ретінде қосылды. 1993 жылы төрағалыққа тағайындалды. Келесі он жыл бойы ол қорғаныс және ұлттық қауіпсіздік мәселелері туралы жиі жазды. 1990 жылы ол Пентагондағы жылдары туралы "Бейбітшілік үшін күрес" атты кітабын жазды. 1996 жылы Вайнбергер "Келесі соғыс" атты кітаптың бір авторы болды, ол Суық соғыс аяқталғаннан кейін АҚШ-тың әскери қабілеттерінің жеткіліктілігі туралы сұрақтар көтерді. Ол Оксфорд университетіндегі Ротермир американдық институтының негіздеуші кеңесінің мүшесі болды.
Марапаттар
1987 жылы Президенттік бостандық медалімен марапатталды. 1988 жылы Ұлыбритания мен АҚШ арасындағы әскери ынтымақтастыққа, әсіресе 1982 жылғы Фолкленд соғысы кезіндегі "ерекше және құнды" үлесі үшін Ұлыбритания империясы орденінің Құрметті Ұлы крестімен марапатталды. Вайнбергерге гуманитарлық жетістіктер арқылы стратегиялық прогреске қосқан еңбегі үшін Халықаралық стратегиялық зерттеулер қауымдастығы Алтын жұлдыз сыйлығын табыс етті. Вайнбергер 1981 жылы АҚШ Армиясының офицерлік кандидаттық мектебінің Даңқ залына енгізілді, бұл мектептің түлектеріне берілетін ең жоғары награда. 1975 жылы Мичиган мемлекеттік университетінің остеопатиялық медицина колледжінен қоғамдық қызметі үшін Уолтер Ф. Патенге медалімен марапатталды. 1975 жылы Америка жетістіктері академиясының Алтын тақта сыйлығына ие болды.
Негізгі дереккөздер
Вайнбергер, Каспар В. Бейбітшілік үшін күресу: Пентагондағы жеті маңызды жыл (Warner Books, 1990)
Вайнбергер, Каспар В. және Питер Швейцер. Келесі соғыс (Regnery, 1998).
Вайнбергер, Каспар В. және Гретчен Робертс. Аренада: ХХ ғасыр естеліктері (Regnery Publishing, 2001).
Вайнбергер, Каспар В. "Ортақ қорғанысқа одақтастардың үлесі туралы есеп" (Қорғаныс министрлігі: 1987 жылдың сәуір айы) Онлайн.
Weinberger, Caspar W. and Peter Schweizer. The next war (Regnery, 1998). Weinberger, Caspar W., and Gretchen Roberts. In the Arena: A Memoir of the 20th Century (Regnery Publishing, 2001). Weinberger, Caspar W. "Report on Allied Contributions to the Common Defense" (Department of Defense: April 1987) Online