Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Никефор II Орсини Дукас (грекше Νικηφόρος Β ́ Δούκας, Nikēphoros II Doukas) - 1335 жылдан 1338 жылға дейін және 1356 жылдан 1359 жылы қайтыс болғанға дейін Епирдің билеушісі.
Ruler of Epirus (1335–1338, 1356–1359)
Nikephoros II Orsini Doukas (Greek: Νικηφόρος Β΄ Δούκας, Nikēphoros II Doukas), was the ruler of Epirus from 1335 to 1338 and from 1356 until his death in 1359.
Өмір
Никефор - Иоанн Орсиний мен Анна Палеологинаның ұлы. 1335 жылы әкесі шешесінен уланғанда, Никефор II 7 жастағы бала ретінде билікке ие болды. Анасы Анна жас ұлына регенттікті қабылдады, бірақ Византия императоры Андроник III Палеологтың жауыздығын басаңдатуда сәтсіз болды, ол 1336 жылы Фессалияның эпирот бөлігін басып алып, оған қосылды және Иоаннинаға қарай алға жылды. Албандар оңтүстікке қарай соғыс басталғандықтан, солтүстікке қарай Византияның иеліктеріне шабуыл жасады, бірақ император оларды 1337 жылы жеңді. Андроник Аннаны 1338 жылы келіссөзге шақырды, бірақ оның ұлын Византияның вассалы ретінде қабылдаудан бас тартты және Эпирде өз губернаторларын орнатты. Аннаны тұтқынға алып, Андроник Никефор мен оның оң қолы Иоанн Кантакузеннің қызы Мария Кантакузеннің некелерін ұйымдастырды. Алайда, билікке қарсы бизантиялық топ Никефорды елден тымыздан алып шығып, Анжевилердің көмегімен қалпына келтіруге үміттеніп, Константинопольдің титулярлы императоршасы Валуаның Екатерина II сотына Тарентоға жіберді. 1338 жылы Екатерина Никефорды өзімен бірге алып, Пелопоннеске өз мүдделерін қамтамасыз ету үшін өтті. Екатеринаның бастамасымен эпироттар Никефор атынан 1338 жылдың аяғында Артада көтерілді: көтерілісшілер Артаны және Византия губернаторы Теодор Синаденді басып алды, ал Никефор Эпирге өтті. Алайда Андроник III мен Иоанн Кантакузен тез арада бүлікті бағындырып, Томакастрондағы Никефорды қоршауға алды. Өзінің жеке қауіпсіздігін қамтамасыз етіп, Джон Кантакузен гарнизонды берілуге көндірді. Никефор Мария Кантакузенемен некеде болып, пангиперсебаст атағын иеленді. Константинополға әкетілген Никефор 1341 - 1347 жж. византиялық азаматтық соғыс кезінде Кантакузеннің үйіне қосылып қалды. 1347 жылы қайын атасы Иоанн VI император болып тағайындалғанда, Никефорға билік басындағы биліктің жоғары дәрежесі берілді. 1351 жылдан бастап оған Айнос пен Геллеспонт бойындағы қалаларды басқару тапсырылды. 1355 жылдың соңында Византиялық азаматтық соғыстың қайталануы мен Сербияның императоры (цар) Стефан Урош IV Душанның 1340 жылдардың соңында Эпирді жаулап алғаннан кейін пайдаланып, Никефор Грекияға оралды және қолдау тапты. Сербиялық Тесалия губернаторының өліміне байланысты пайдаланған анархияны пайдаланып, Никефор 1356 жылдың көктемінде аймақты басып алды және Эпирге қарай алға жылды. Ол Душанның ағасы Симеон Урошты (Никефордың қарындасы Томасқа үйленген) Артадан қуып шығып, аймақтың қалаларын өз бақылауында ұстады. Алайда ауылды албан тайпалары басып алып, оны басқару мүмкін емес еді. Өзінің позициясын нығайту және сербтердің реакциясын болдырмау үшін Никефор әйелі Мария Кантакузены шеттетіп, Душанның жесірі Еленаның әпкесі болгар Феодораға үйленуге дайындалды. Алайда Мария танымал болды және оның күйеуі оны Эпироттар абыройымен шақыруға мәжбүр болды. Сондай-ақ, Никефор өзінің қайын інісі Симеон Урошпен келіссөздер жүргізді. Әйелін қайта шақырғаннан кейін көп ұзамай, Никефор 1359 жылы Аэтолиядағы Ахелоус шайқасында албандарға қарсы соғысқанда қаза тапты.
Nikephoros was the son of John Orsini of Epirus and Anna Palaiologina. When his mother allegedly poisoned his father in 1335, Nikephoros II succeeded as a 7 year old child. His mother Anna assumed the regency for her young son but failed to allay the enmity of the Byzantine Emperor Andronikos III Palaiologos, who invaded and annexed the Epirote part of Thessaly in 1336 and advanced on Ioannina. The Albanians took advantage of conflict to the south to raid the Byzantine possessions in the north, but were defeated by the emperor in 1337. Andronikos summoned Anna to negotiate in 1338 but refused to accept her son as Byzantine vassal and installed his governors in Epirus. Keeping Anna as hostage, Andronikos arranged for the marriage between Nikephoros and Maria Kantakouzene, the daughter of his right hand man John Kantakouzenos. However, the anti Byzantine faction of the nobility smuggled Nikephoros out of the country and sent him to the court of Catherine II of Valois, the titular Empress of Constantinople, at Taranto, hoping to effect his restoration with Angevin help. In 1338 Catherine crossed to the Peloponnese to attend to her interests there, bringing Nikephoros with her. At Catherine's instigation the Epirotes rebelled in Arta on behalf of Nikephoros in late 1338: the rebels seized Arta and the Byzantine governor, Theodore Synadenos, and Nikephoros was crossed over into Epirus. However, Andronikos III and John Kantakouzenos swiftly subdued the rebellion and besieged Nikephoros in Thomokastron. Assuring his personal safety, John Kantakouzenos persuaded the garrison to surrender. Nikephoros was duly married to Maria Kantakouzene and was honored with the title of panhypersebastos. Taken to Constantinople, Nikephoros remained attached to the household of Kantakouzenos during the Byzantine civil war of 1341–1347. When his father in law succeeded in asserting himself as Emperor John VI in 1347, Nikephoros was given the higher rank of despotes. From 1351 he was entrusted with governing Ainos and the cities along the Hellespont. In late 1355, taking advantage of the renewal of the Byzantine civil war and the death of Emperor (tsar) Stefan Uroš IV Dušan of Serbia, who had conquered Epirus in the late 1340s, Nikephoros returned to Greece and rallied support. Taking advantage of the anarchy caused by the death of the Serbian governor of Thessaly, Nikephoros took over the region in Spring 1356, and advanced on Epirus. He chased out Dušan's brother Simeon Uroš (who had married Nikephoros' sister Thomais) from Arta and asserted his control over the cities of the region. The countryside, however, had been overrun by the Albanian clans and was effectively impossible to control. To strengthen his position and avert a Serbian reaction, Nikephoros set aside his wife Maria Kantakouzene and prepared to marry Theodora of Bulgaria, the sister of Dušan's widow Helena, who governed Serbia for her son. However, Maria was popular and her husband was forced to recall her by the Epirote nobility. Nikephoros also entered into negotiations with his brother in law Simeon Uroš. Soon after recalling his wife, Nikephoros was killed in 1359 while fighting against the Albanians in the Battle of Achelous in Aetolia.