Адир ісі: Еңбек келісімдерін шектеуге қатысты АҚШ Жоғарғы Сотының шешімі
Adair v. United States
АҚШ Жоғарғы Сотының «Адейр против АҚШ» ісі (1908) жұмысшылар кәсіби одақтарына қосылуын шектеуші келісімдердің конституцияға қайшы екенін анықтады. Кәсіби келісімдер бостандығын бекітті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Adair v. United States, 208 U.S. 161 (1908), АҚШ Жоғарғы Сотының АҚШ еңбек құқығы саласындағы ісі, ол "сары ит" шартының (жұмыскерлердің еңбек одақтарына қосылуын тиымдайтын) қолданылуын конституцияға қайшы деп жариялады. Бұл шешім, Соттың алғаш рет Allgeyer v. Louisiana (1897) ісінде мойындаған келісімшарт еркіндігі доктринасын қайта бекітті. Осы себепті, Адаир ісі көбінесе Локнер дәуірін анықтаған ретінде қарастырылады – бұл американдық құқық тарихындағы, Жоғарғы Соттың бизнесті реттеуге бағытталған заңнаманы күштен шығаруға бейімді болған кезең. Бұрынғы істерде Сот, он төртінші түзетудегі тең процестік құқықтар ережесін пайдалана отырып, келісімшарт еркіндігін шектейтін штаттық заңнаманы жоққа шығарған. Адаир ісінде бұл доктрина бесінші түзетудегі тең процестік құқықтар ережесі арқылы федералдық заңнаманы да қамту үшін кеңейтілді. Адаирға Кентукки штатының шығыс округінің АҚШ округтік сотында айып тағылды, ол заңның конституциялық екенін күштеп сақтады. Келесі сот отырысында Адаир актіні бұзғаны үшін кінәлі деп танылып, 100 доллар айып төлеуге міндеттелді. Адаир округтік соттың шешіміне қарсы Жоғарғы Сотқа шағымдануға өтті.
Adair v. United States, 208 U. S. 161 (1908), was a US labor law case of the United States Supreme Court which declared that bans on "yellow dog" contracts (that forbade workers from joining labor unions) were unconstitutional. The decision reaffirmed the doctrine of freedom of contract which was first recognized by the Court in Allgeyer v. Louisiana (1897). For this reason, Adair is often seen as defining what has come to be known as the Lochner era, a period in American legal history in which the Supreme Court tended to invalidate legislation aimed at regulating business. In earlier cases, the Court had struck down state legislation limiting the freedom of contract by using the due process clause of the Fourteenth Amendment, which only applied to the states. In Adair the doctrine was expanded to include federal legislation by way of the due process clause of the Fifth Amendment. Adair was indicted in the United States District Court for the Eastern District of Kentucky, which upheld the law as constitutional. In a subsequent trial, Adair was found guilty of violating the act and ordered to pay a $100 fine. Adair appealed the District Court's decision to the Supreme Court.
Холмстің келіспеушілігі
Холмс, қысқаша қарсылық білдіре отырып, акт конституциялық екенін өзі де есептейтінін айтты және «бірақ бауырларымның шешімі болмағанда, мен бұл туралы өте анық сезінер едім» деді. Холмс пікірінше, 10-бап «мәні бойынша, келісім-шарт еркіндігіне өте шектеулі араласуды ұсынады, одан артық емес». Холмс сондай-ақ осы мәселеде Соттың бұрынғы шешімдерін сынға алып, «Түзетулердегі «еркіндік» сөзінен туындаған, өз еркімен шарт жасау құқығы шешімдермен шектен тыс созылғанын мойындаймын». Маккенна сияқты, Холмс Конгрестің ереуілдерді болдырмау және төрелік жүйесін тиімді етуге деген қызығушылығы актіні толық ақтауға жеткілікті дейді, сонымен қатар қорытындылай келе:
Holmes, in a succinct dissent, began by saying that he too thought that the act was constitutional, and that "but for the decision of my brethren, I should have felt pretty clear about it." In Holmes' view, Section 10 presented "in substance, a very limited interference with the liberty of contract, no more." Holmes also criticized past decisions of the Court in this regard, stating that "I confess that I think that the right to make contracts at will that has been derived from the word liberty in the amendments has been stretched to its extreme by the decisions". Like McKenna, Holmes contended that Congress' interest in preventing strikes and make effective its scheme of arbitration was sufficient justification for the act, while also adding, in conclusion:
Бірақ егер актінің жалғыз салдары Конгресс өкілеттігі шегіндегі теміржол жұмысшыларының толыққанды кәсіподаққа бірігуіне көмектесу болса, менің ойымша, осы мақсаттың өзі актіні ақтауға жеткілікті. Еңбек одақтарының қандай пайдасы бар және олардың пайдасы қанша деген сұраққа ақылды адамдардың пікірі әртүрлі болуы мүмкін екенімен келісемін. Менің ойымша, жұмысшылар кейде оларға тиесілі емес артықшылықтарды жатқызады, ал капиталдың біріккендеріне зиянды емес кемшіліктерді жатқызады, олардың себебі әлдеқайда кең және терең экономикалық жағдайларға байланысты. Бірақ Конгресс ерікті күшті кәсіподақты дамытудың адамдар мен теміржолдардың және жалпы елдің мүддесіне оң әсер ететініне шешім қабылдаса, оны жөнсіз деп таба алмаймын.
But suppose the only effect really were to tend to bring about the complete unionizing of such railroad laborers as Congress can deal with, I think that object alone would justify the act. I quite agree that the question what and how much good labor unions do is one on which intelligent people may differ – I think that laboring men sometimes attribute to them advantages, as many attribute to combinations of capital disadvantages, that really are due to economic conditions of a far wider and deeper kind – but I could not pronounce it unwarranted if Congress should decide that to foster a strong union was for the best interest not only of the men, but of the railroads and the country at large.
Маңыздылығы
Сот Adair ісіндегі шешімін Coppage v. Kansas (1915) ісімен жалғастырды, ол штаттарға да "сары иттің келісімшартына" тыйым салу құқығын жоқ деп шешті. 1932 жылы АҚШ-та "Норрис ЛаГуардия" заңымен "сары иттің келісімшарттары" заңсыз деп жарияланды. Дэвид П. Карри соттың Adair ісіндегі шешімінің сол жылы қабылданған тағы екі шешімімен үйлеспейтінін атап өтті: Damselle Howard v. Illinois Central Railroad Company (1907), онда Соттың шешімі бойынша, Конгресс штаттар аралық саудамен айналысатын теміржол қызметкерлеріне қатысты "бірлескен қызметкер ережесін" (қызметкердің кесірінен болған жарақат үшін жұмыс берушінің жауапкершілігін жоққа шығаратын ереже) жоюға құқылы болды; және Loewe v. Lawlor (1908), онда Сот Конгресске бір штаттан екіншісіне жіберілген тауарларды бойкоттаудан профсоюз мүшелерін тоқтатуға мүмкіндік беретінін айтты.
The Court followed up the decision in Adair with Coppage v. Kansas (1915), which denied to states as well the power to ban yellow dog contracts. In 1932, yellow dog contracts were outlawed in the United States under the Norris LaGuardia Act. David P. Currie has remarked that the Court's decision in Adair is difficult to square with two of its other decisions that same year: Damselle Howard v. Illinois Central Railroad Company (1907), in which the Court held that it was within Congress' power to abrogate the fellow servant rule (which absolves an employer of liability for injury to a worker resulting from the negligence of a co worker) for railway employees injured in interstate commerce; and Loewe v. Lawlor (1908), in which it held that Congress could prevent union members from boycotting goods shipped from one state to another.